Trip therapie  


marcel
Berichten: 327
Admin
(@marcel)
Tripcoach
Lid geworden: 7 maanden geleden

Trip therapie

Als u op zoek bent naar informatie over trip therapie, wat psychedelische therapie wordt genoemd, kunt u het beste beginnen op de pagina over hoe trippen werkt.

Hoe werkt trip therapie?

Voor wie is trip therapie geschikt?

Lees hier voor wie trip therapie geschikt is

Trip therapie

Boek over trip therapie

Halverwege de twintigste eeuw, twee bijzondere nieuwe moleculen, organische verbindingen met een opvallende gelijkenis, ontplofte op het Westen. Na verloop van tijd, zouden ze de loop van de sociale, politieke en culturele geschiedenis, evenals de persoonlijke geschiedenissen van de miljoenen mensen die hen uiteindelijk zou introduceren om hun hersenen te veranderen. Als het is gebeurd, de komst van deze verstorende chemische viel samen met een andere wereld historische explosie die van de atoombom. Er waren mensen die de twee gebeurtenissen met elkaar vergeleken en maakte een groot deel van de kosmische synchroniciteit. Buitengewone nieuwe energieën had losgelaten op de wereld; dingen zou nooit meer hetzelfde zijn. De eerste van deze moleculen is een toevallige uitvinding wetenschap. Lyserginezuurdiethylamide, algemeen bekend als LSD, werd voor het eerst gesynthetiseerd door Albert Hofmann in 1938, kort voor natuurkundigen splitsen een atoom uranium voor het eerst. Hofmann, die voor de Zwitserse farmaceutische bedrijf Sandoz werkte, was op zoek naar een geneesmiddel om de circulatie, niet een psychoactieve verbinding te stimuleren. Het was pas vijf jaar later, toen hij per ongeluk een minuscule hoeveelheid van de nieuwe chemische stof die hij besefte dat hij iets krachtigs, tegelijk angstaanjagende en wonderbaarlijke geschapen had ingenomen. De tweede molecuul had al duizenden jaren, hoewel niemand in de ontwikkelde wereld zich bewust van het was. Geproduceerd, niet door een chemicus maar door een onopvallende bruine paddestoel, dit molecuul, trip therapie zou komen te staan ​​als psilocybine aan, was gebruikt door de inheemse volkeren van Mexico en Midden-Amerika voor honderden jaren als een sacrament. Called Teonanácatl door de Azteken, of “vlees van de goden, ”De paddestoel werd brutaal onderdrukt door de Rooms-Katholieke Kerk na de Spaanse verovering en ondergronds gedreven. In 1955, twaalf jaar na
Albert Hofmann's ontdekking van LSD, een Manhattan bankier en amateur mycoloog noemde R. Gordon Wasson proefden de paddo in de stad Huautla de Jiménez in de zuidelijke Mexicaanse staat Oaxaca. Twee jaar later publiceerde hij een vijftien pagina's rekening wordt gehouden met de “champignons die vreemde visioenen leiden” in het tijdschrift Life, het markeren van het moment dat het nieuws van een nieuwe vorm van bewustzijn eerst het grote publiek bereikt. (In 1957, kennis van LSD werd meestal beperkt tot de gemeenschap van onderzoekers en de geestelijke gezondheidszorg.) Mensen zouden de omvang van trip therapie er gebeurd was gedurende een aantal jaren, maar de geschiedenis in het Westen was verschoven niet realiseren. De impact van deze twee moleculen is moeilijk te overschatten. De komst van LSD kan worden gekoppeld aan de revolutie in de hersenwetenschappen die begint in de jaren 1950, toen wetenschappers ontdekten de rol van neurotransmitters in de hersenen. Die hoeveelheden LSD gemeten in microgram kan symptomen die lijken op psychose geïnspireerd hersenen wetenschappers om te zoeken naar de neurochemische basis van psychische stoornissen voorheen werd gedacht psychologische oorsprong te produceren. Op hetzelfde moment, psychedelica vonden hun weg naar de psychotherapie, waar ze werden gebruikt om een ​​verscheidenheid van aandoeningen, waaronder alcoholisme, angst en depressie te behandelen. Voor de meeste van de jaren 1950 en vroege jaren 1960, velen in de psychiatrische inrichting beschouwd LSD en psilocybine als wonder drugs. De komst van deze twee verbindingen is ook gekoppeld aan de opkomst van de tegencultuur in de jaren 1960 en, misschien vooral, op zijn bijzondere toon en stijl. Voor het eerst in de geschiedenis, de jonge had een rite de passage allemaal hun eigen: de “acid trip therapie. ”In plaats van het vouwen van de jongeren in de volwassen wereld, als rites de passage altijd hebben gedaan, deze landde ze in een land van de geest weinig volwassenen had enig idee zelfs bestond. Het effect op de samenleving was, op zijn zachtst gezegd, storend. Maar tegen het einde van de jaren 1960, de sociale en politieke schokgolven ontketend door deze moleculen leken te verdwijnen. De donkere kant van psychedelica begon enorme hoeveelheden reclame-bad trips, psychotische pauzes, flashbacks, zelfmoorden-en het begin in 1965 de uitbundigheid rond deze nieuwe geneesmiddelen maakte plaats voor morele paniek te ontvangen. Zoals de sociale en politieke schokgolven ontketend door deze moleculen leken te verdwijnen. De donkere kant van psychedelica begon enorme hoeveelheden reclame-bad trips, psychotische pauzes, flashbacks, zelfmoorden-en het begin in 1965 de uitbundigheid rond deze nieuwe geneesmiddelen maakte plaats voor morele paniek te ontvangen. Zoals de sociale en politieke schokgolven ontketend door deze moleculen leken te verdwijnen. De donkere kant van psychedelica begon enorme hoeveelheden reclame-bad trips, psychotische pauzes, flashbacks, zelfmoorden-en het begin in 1965 de uitbundigheid rond deze nieuwe geneesmiddelen maakte plaats voor morele paniek te ontvangen. Zoalssnel de cultuur en het wetenschappelijk establishment had omarmd psychedelica, zij wendde zich nu sterk tegen hen. Tegen het einde van het decennium, psychedelische drugs die in de meeste juridische was geweest plaatsen-waren
verbannen en ondergronds gedwongen. Ten minste één van de twintigste eeuw twee bommen bleek te zijn onschadelijk gemaakt. Dan is er iets onverwachts en het vertellen is gebeurd. Beginnend in de jaren 1990, goed uit het zicht van de meeste van ons, een kleine groep van wetenschappers, psychotherapeuten, en de zogenaamde psychonauts, in de overtuiging dat iets waardevols verloren was gegaan van zowel wetenschap en cultuur, besloten om het terug te krijgen. Vandaag, na tientallen jaren van onderdrukking en verwaarlozing, psychedelica hebben een renaissance. Een nieuwe generatie van wetenschappers, velen van hen geïnspireerd door hun eigen persoonlijke ervaring van de verbindingen, testen hun potentieel om psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, trauma en verslaving te genezen. Andere wetenschappers zijn het gebruik van psychedelica in combinatie met nieuwe brain-imaging-tools om de banden tussen hersenen en geest te verkennen, in de hoop om een ​​deel van de mysteries van het bewustzijn te ontrafelen. Een goede manier om een ​​complex systeem te begrijpen is om het te verstoren en dan zien trip therapie er gebeurt. Door het breken atomen, een deeltjesversneller gedwongen om hun geheimen te leveren. Door toediening psychedelica nauwkeurig gekalibreerde doseringen kunnen neurologen diep verstoren de normale wakende bewustzijn vrijwilligers oplossen van de structuren van het zelf en veroorzakend trip therapie kan worden beschreven als een mystieke ervaring. Terwijl dit gebeurt, kan imaging-tools van de veranderingen in de activiteit van de hersenen en de patronen van de verbinding te observeren. Al dit werk is trip therapie verrassende inzichten in de “neurale correlaten” van het gevoel van eigenwaarde en spirituele ervaring. De grijsheid 1960 platitude dat psychedelica bood een sleutel tot het begrijpen-en “de uitbreiding van” -bewustzijn ziet er niet meer zo absurd. Hoe je je gedachten te veranderen is het verhaal van deze renaissance. Hoewel het begon niet op die manier, het is een zeer persoonlijke en publieke geschiedenis. Misschien was dit onvermijdelijk. Alles trip therapie ik was het leren over de thirdperson geschiedenis van het onderzoek naar psychedelica maakte me willen deze nieuwe landschap van de geest te verkennen in de eerste persoon te-om te zien hoe de veranderingen in het bewustzijn deze moleculen daadwerkelijk gewerkt voelt en trip therapie, als er iets, ze moesten leren me over mijn geest en kunnen bijdragen aan mijn leven.
• • •
Dit was voor mij een volkomen onverwachte wending. De geschiedenis van psychedelica Ik ben hier samengevat is geen geschiedenis ik leefde. Ik ben geboren in 1955, halverwege het decennium dat psychedelica eerst uiteenspatten op de Amerikaanse scene, maar het was pas in het vooruitzicht van het omzetten van zestig in zicht dat ik serieus overwogen proberen LSD voor de eerste keer was afgedreven. Vanuit een baby boomer, dat klinkt misschien onwaarschijnlijk, een nalatigheid van generaties plicht. Maar ik was nog maar twaalf jaar oud in 1967, te jong meer dan vaag bewust van de Summer of Love of de San Francisco Acid Tests te zijn geweest. Op zijn veertiende, de enige manier waarop ik was van plan om Woodstock te krijgen was als mijn ouders me reed. Een groot deel van de jaren 1960 ervoer ik door de pagina's van Time magazine. Tegen de tijd dat het idee om te proberen of niet proberen LSD zwom in mijn bewustzijn, het had reeds voltooide de snelle media boog van psychiatrische wondermiddel om sacrament tegencultuur om vernietiger van jonge geesten. Ik moet zijn geweest op de middelbare school toen een wetenschapper gemeld (ten onrechte, zoals later bleek) dat LSD scrambled uw chromosomen; de volledige media, evenals mijn gezondheid-ed leraar, zorgde ervoor dat hoorden we er alles over. Een paar jaar later, de tv-persoonlijkheid Art Linkletter begon campagne tegen LSD, die hij de schuld voor het feit dat zijn dochter was uit een appartement raam gesprongen, het doden van zichzelf. LSD zogenaamd had iets te maken met de Manson moorden ook. Door de vroege jaren 1970, toen ik ging naar de universiteit, alles trip therapie je gehoord over LSD leek berekend angst aan te jagen. Het werkte op mij: Ik ben minder een kind van de psychedelische jaren 1960 dan van de morele paniek die Ik moet zijn geweest op de middelbare school toen een wetenschapper gemeld (ten onrechte, zoals later bleek) dat LSD scrambled uw chromosomen; de volledige media, evenals mijn gezondheid-ed leraar, zorgde ervoor dat hoorden we er alles over. Een paar jaar later, de tv-persoonlijkheid Art Linkletter begon campagne tegen LSD, die hij de schuld voor het feit dat zijn dochter was uit een appartement raam gesprongen, het doden van zichzelf. LSD zogenaamd had iets te maken met de Manson moorden ook. Door de vroege jaren 1970, toen ik ging naar de universiteit, alles trip therapie je gehoord over LSD leek berekend angst aan te jagen. Het werkte op mij: Ik ben minder een kind van de psychedelische jaren 1960 dan van de morele paniek die Ik moet zijn geweest op de middelbare school toen een wetenschapper gemeld (ten onrechte, zoals later bleek) dat LSD scrambled uw chromosomen; de volledige media, evenals mijn gezondheid-ed leraar, zorgde ervoor dat hoorden we er alles over. Een paar jaar later, de tv-persoonlijkheid Art Linkletter begon campagne tegen LSD, die hij de schuld voor het feit dat zijn dochter was uit een appartement raam gesprongen, het doden van zichzelf. LSD zogenaamd had iets te maken met de Manson moorden ook. Door de vroege jaren 1970, toen ik ging naar de universiteit, alles trip therapie je gehoord over LSD leek berekend angst aan te jagen. Het werkte op mij: Ik ben minder een kind van de psychedelische jaren 1960 dan van de morele paniek die zorgde ervoor dat we hoorden er alles over. Een paar jaar later, de tv-persoonlijkheid Art Linkletter begon campagne tegen LSD, die hij de schuld voor het feit dat zijn dochter was uit een appartement raam gesprongen, het doden van zichzelf. LSD zogenaamd had iets te maken met de Manson moorden ook. Door de vroege jaren 1970, toen ik ging naar de universiteit, alles trip therapie je gehoord over LSD leek berekend angst aan te jagen. Het werkte op mij: Ik ben minder een kind van de psychedelische jaren 1960 dan van de morele paniek die zorgde ervoor dat we hoorden er alles over. Een paar jaar later, de tv-persoonlijkheid Art Linkletter begon campagne tegen LSD, die hij de schuld voor het feit dat zijn dochter was uit een appartement raam gesprongen, het doden van zichzelf. LSD zogenaamd had iets te maken met de Manson moorden ook. Door de vroege jaren 1970, toen ik ging naar de universiteit, alles trip therapie je gehoord over LSD leek berekend angst aan te jagen. Het werkte op mij: Ik ben minder een kind van de psychedelische jaren 1960 dan van de morele paniek diepsychedelica uitgelokt. Ik had ook mijn eigen persoonlijke reden voor het vermijden van psychedelica: een pijnlijk angstig adolescentie dat mij (en ten minste één psychiater) vertrokken twijfelen aan mijn grip op de geestelijke gezondheid. Tegen de tijd dat ik naar de universiteit, was ik steviger gevoel, maar het idee van het rollen van de mentale dobbelstenen met een psychedelische drug nog leek het een slecht idee. Jaren later, in mijn late jaren twintig en gevoel meer geregeld, ik heb geprobeerd paddo's twee of drie keer. Een vriend had me een glazen pot vol met gedroogde, gnarly Psilocybes gegeven, en op een paar memorabele momenten mijn partner (nu vrouw), Judith, en ik slikte twee of drie van hen, onderging een korte golf van misselijkheid, en vervolgens zeilden op vier of vijf interessante uren in het gezelschap van elkaar en trip therapie voelde als een heerlijk cursieve versie van het bekende reality.
Psychedelische liefhebbers zou waarschijnlijk categoriseren trip therapie we hadden zo een lage dosis “esthetische ervaring,” in plaats van een full-blown egodisintegrating trip therapie. We hadden zeker geen afscheid van het bekende universum te nemen of trip therapie iemand een mystieke ervaring zou noemen. Maar het was echt interessant. trip therapie me bijzonder was de bovennatuurlijke levendigheid van de greens in het bos, en in het bijzonder het fluweelzachte Chartreuse zachtheid van de varens. Ik werd gegrepen door een sterke drang om buiten te zijn, uitgekleed, en zo ver van alles gemaakt van metaal of kunststof als het mogelijk is om te krijgen was. Omdat we alleen waren in het land, was dit allemaal goed te doen. Ik weet niet veel over een follow-up reis op een zaterdag in Riverside Park in Manhattan te herinneren, behalve dat het was aanzienlijk minder plezierig en ongedwongen, met te veel tijd besteed me af of andere mensen konden vertellen dat we waren hoog. Ik wist niet dat het op het moment, maar het verschil tussen deze twee ervaringen van hetzelfde geneesmiddel aangetoond iets belangrijks, en bijzonder, over psychedelica: de kritische invloed van “set” en “” Plaats is de mind-set of verwachting één brengt de ervaring, en de omgeving is de omgeving waarin het plaatsvindt. In vergelijking met andere drugs, psychedelica zelden mensen beïnvloeden op dezelfde manier twee keer, omdat ze de neiging om te overdrijven trip therapie er ook al gaande is, zowel binnen als buiten het hoofd. Na die twee korte trips, de paddenstoel pot leefde in de rug van onze pantry voor de jaren, onaangeroerd. De gedachte van het geven van meer dan een hele dag naar een psychedelische ervaring was gekomen ondenkbaar lijken. We waren lange uren op een nieuwe loopbaan te werken, en die enorme banen van niet-toegewezen keer dat college (of werkloosheid) geeft was een herinnering geworden. Nu nog een, heel ander soort geneesmiddel beschikbaar was, een die aanzienlijk eenvoudiger te weven in de structuur van een Manhattan carrière was: cocaïne. De besneeuwde wit poeder maakte de gerimpelde bruine champignons lijkt slonzig, onvoorspelbaar, en al te veeleisend. Schoonmaken van de keukenkastjes een weekend, we stootten de vergeten pot en gooide het in de prullenbak, samen met de uitgeputte kruiden en verlopen verpakkingen van voedsel. Fast-forward drie decennia, en ik wou dat ik had dat niet gedaan. Ik zou een hoop te geven aan een hele pot van paddo's nu hebben. Ik ben begonnen af ​​te vragen of misschien deze merkwaardige moleculen kunnen worden verspild aan de jongeren, dat ze meer kan hebben om ons later te bieden in het leven, nadat het cement heel ander soort geneesmiddel beschikbaar was, een die aanzienlijk eenvoudiger te weven in de structuur van een Manhattan carrière was: cocaïne. De besneeuwde wit poeder maakte de gerimpelde bruine champignons lijkt slonzig, onvoorspelbaar, en al te veeleisend. Schoonmaken van de keukenkastjes een weekend, we stootten de vergeten pot en gooide het in de prullenbak, samen met de uitgeputte kruiden en verlopen verpakkingen van voedsel. Fast-forward drie decennia, en ik wou dat ik had dat niet gedaan. Ik zou een hoop te geven aan een hele pot van paddo's nu hebben. Ik ben begonnen af ​​te vragen of misschien deze merkwaardige moleculen kunnen worden verspild aan de jongeren, dat ze meer kan hebben om ons later te bieden in het leven, nadat het cement heel ander soort geneesmiddel beschikbaar was, een die aanzienlijk eenvoudiger te weven in de structuur van een Manhattan carrière was: cocaïne. De besneeuwde wit poeder maakte de gerimpelde bruine champignons lijkt slonzig, onvoorspelbaar, en al te veeleisend. Schoonmaken van de keukenkastjes een weekend, we stootten de vergeten pot en gooide het in de prullenbak, samen met de uitgeputte kruiden en verlopen verpakkingen van voedsel. Fast-forward drie decennia, en ik wou dat ik had dat niet gedaan. Ik zou een hoop te geven aan een hele pot van paddo's nu hebben. Ik ben begonnen af ​​te vragen of misschien deze merkwaardige moleculen kunnen worden verspild aan de jongeren, dat ze meer kan hebben om ons later te bieden in het leven, nadat het cement onvoorspelbaar, en al te veeleisend. Schoonmaken van de keukenkastjes een weekend, we stootten de vergeten pot en gooide het in de prullenbak, samen met de uitgeputte kruiden en verlopen verpakkingen van voedsel. Fast-forward drie decennia, en ik wou dat ik had dat niet gedaan. Ik zou een hoop te geven aan een hele pot van paddo's nu hebben. Ik ben begonnen af ​​te vragen of misschien deze merkwaardige moleculen kunnen worden verspild aan de jongeren, dat ze meer kan hebben om ons later te bieden in het leven, nadat het cement onvoorspelbaar, en al te veeleisend. Schoonmaken van de keukenkastjes een weekend, we stootten de vergeten pot en gooide het in de prullenbak, samen met de uitgeputte kruiden en verlopen verpakkingen van voedsel. Fast-forward drie decennia, en ik wou dat ik had dat niet gedaan. Ik zou een hoop te geven aan een hele pot van paddo's nu hebben. Ik ben begonnen af ​​te vragen of misschien deze merkwaardige moleculen kunnen worden verspild aan de jongeren, dat ze meer kan hebben om ons later te bieden in het leven, nadat het cement
van onze mentale gewoonten en het dagelijks gedrag heeft ingesteld. Carl Jung schreef eens dat het niet de jonge, maar mensen van middelbare leeftijd die behoefte hebben aan een “ervaring van het numineuze” hebben om hen te helpen onderhandelen over de tweede helft van hun leven. Tegen de tijd dat ik veilig in mijn jaren vijftig kwamen, het leven leek te loopt langs een paar keer diep, maar comfortabele grooves: een lang en gelukkig huwelijk samen met een even lange en bevredigende carrière. Als we dat doen, had ik een set van vrij betrouwbare geestelijke algoritmen ontwikkeld voor het navigeren trip therapie het leven gooide naar mij, thuis of op het werk. trip therapie ontbrak in mijn leven? Ik kon niets van, totdat denken, dat wil zeggen, woord van het nieuwe onderzoek naar psychedelica begon zijn weg te vinden naar me, waardoor ik vraag me af of misschien had ik niet in geslaagd om het potentieel van deze moleculen als een instrument te erkennen voor zowel het begrijpen van de geest en mogelijk ook veranderen.
• • •
HIER ZIJN DE DRIE datapunten dat overtuigde me dat dit het geval was. In het voorjaar van 2010 verscheen er een voorpagina verhaal in de New York Times kopte “Hallucinogenen hebben de artsen Tuning weer in.” Het meldde dat de onderzoekers was het geven van grote doses psilocybine-de werkzame stof in paddo-to terminale kankerpatiënten als een manier om hen te helpen omgaan met hun “existentiële nood” bij de nadering van de dood. Deze experimenten, die plaatsvonden gelijktijdig aan de Johns Hopkins, UCLA en de Universiteit van New York, leek niet alleen onwaarschijnlijk, maar gek. Geconfronteerd met een terminal diagnose, het laatste trip therapie ik zou willen doen is een psychedelische drug, dat wil zeggen, overgave controle over mijn geest en dan in dat psychologisch kwetsbare situatie staren recht in de afgrond. Maar veel van de vrijwilligers gemeld dat in de loop van een enkele geleide psychedelische “reis” ze reconceived hoe zij hun kanker en het vooruitzicht van het sterven bekeken. Een aantal van hen zei dat ze hadden hun angst voor de dood volledig verloren. De redenen voor deze transformatie aangeboden waren intrigerend, maar ook enigszins ongrijpbaar. “Individuen overstijgen hun primaire identificatie met hun lichaam en ervaring ego-vrije staten”, een van de onderzoekers werd geciteerd. Ze “terug te keren met een nieuw perspectief en diepgaande acceptatie.” “Individuen overstijgen hun primaire identificatie met hun lichaam en ervaring ego-vrije staten”, een van de onderzoekers werd geciteerd. Ze “terug te keren met een nieuw perspectief en diepgaande acceptatie.” “Individuen overstijgen hun primaire identificatie met hun lichaam en ervaring ego-vrije staten”, een van de onderzoekers werd geciteerd. Ze “terug te keren met een nieuw perspectief en diepgaande acceptatie.”
Ik ingediend dat verhaal weg, tot een jaar of twee later, toen Judith en ik bevonden ons op een etentje in een groot huis in de heuvels van Berkeley, zittend aan een lange tafel met een tiental mensen, wanneer een vrouw in de verre eind van de tafel begon te praten over haar zuur reizen. Ze leek ongeveer mijn leeftijd, en ik leerde, was een vooraanstaand psycholoog. Ik was verdiept in een ander gesprek op het moment, maar zodra de fonemen LSD dreef naar mijn kant van de tafel, kon ik niet helpen, maar beker mijn oor (letterlijk) en probeer om af te stemmen. Op het eerste, ik veronderstelde ze was het baggeren van een aantal goed gepolijst anekdote uit haar college dagen. Niet het geval. Het werd al snel duidelijk dat het zuur reis in kwestie plaats slechts enkele dagen of weken eerder had genomen, en in feite was een van haar eerste. De geassembleerde wenkbrauwen roos. Zij en haar man, een gepensioneerde software engineer, had af en toe gebruik van LSD zowel intellectueel stimulerende en van waarde aan hun werk gevonden. Met name de psycholoog vond dat LSD gaf haar inzicht in hoe jonge kinderen de wereld waarnemen. Kids' percepties worden niet gemedieerd door de verwachtingen en conventies in het been-there, done-that manier dat volwassen waarneming is; als volwassenen, legde ze uit, onze geest niet zomaar te nemen in de wereld zoals hij is zo veel als ze weloverwogen gissingen over. Zich baserend op deze gissingen, die zijn gebaseerd op ervaringen uit het verleden, slaat de geest tijd en energie, zoals wanneer, laten we zeggen, het probeert om erachter te komen trip therapie dat fractale patroon van groene puntjes in zijn gezichtsveld zou kunnen zijn. (De bladeren op een boom, waarschijnlijk.) LSD blijkt de conventionalized, steno manieren van waarneming uit te schakelen en, door dit te doen, herstelt een kinderlijke directheid en gevoel van verwondering, onze ervaring van de werkelijkheid, alsof we alles voor het eerst zagen. (Leaves!) Ik doorgesluisd om te vragen of ze plannen om over deze ideeën, die iedereen geklonken aan de tafel te schrijven had. Ze lachte en gaf me een blik die ik nam te zeggen: Hoe naïef kun je zijn? LSD is een schema 1 stof, trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en alsof we alles voor de eerste keer zien. (Leaves!) Ik doorgesluisd om te vragen of ze plannen om over deze ideeën, die iedereen geklonken aan de tafel te schrijven had. Ze lachte en gaf me een blik die ik nam te zeggen: Hoe naïef kun je zijn? LSD is een schema 1 stof, trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en alsof we alles voor de eerste keer zien. (Leaves!) Ik doorgesluisd om te vragen of ze plannen om over deze ideeën, die iedereen geklonken aan de tafel te schrijven had. Ze lachte en gaf me een blik die ik nam te zeggen: Hoe naïef kun je zijn? LSD is een schema 1 stof, trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en die geklonken iedereen aan de tafel. Ze lachte en gaf me een blik die ik nam te zeggen: Hoe naïef kun je zijn? LSD is een schema 1 stof, trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en die geklonken iedereen aan de tafel. Ze lachte en gaf me een blik die ik nam te zeggen: Hoe naïef kun je zijn? LSD is een schema 1 stof, trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en trip therapie betekent dat de overheid beschouwt het als een drug zonder aanvaarde medisch gebruik. Het zou toch roekeloos voor iemand in haar positie te suggereren, in druk zijn, dat psychedelica iets bij te dragen aan filosofie of psychologie dat ze eigenlijk een waardevol instrument voor het verkennen van de mysteries van het menselijk bewustzijn zou kunnen zijn zou kunnen hebben. Serious onderzoek naar psychedelica was min of meer verwijderd uit de universiteit vijftig jaar geleden, kort na Timothy Leary Harvard Psilocybine Project crashte en
verbrand in 1963. Zelfs Berkeley, zo leek het, was klaar om daar weer te gaan, althans nog niet. Derde data punt: De tafel gesprek rende een vage herinnering dat een paar jaar eerder had iemand mailde me een wetenschappelijk artikel over psilocybine onderzoek. Druk met andere dingen op het moment, ikwas nog niet eens geopend, maar een snel onderzoek van de term “psilocybin” onmiddellijk gevist het papier uit de virtuele stapel van afgedankte e-mail op mijn computer. Het papier was door één van de co-auteurs naar mij gestuurd, een man die ik niet kende door de naam van Bob Jesse; misschien had hij iets trip therapie ik had over psychoactieve planten geschreven gelezen en dacht dat ik misschien geïnteresseerd zijn. Het artikel, dat werd geschreven door hetzelfde team bij Hopkins dat psilocybine gaf aan kankerpatiënten, was net gepubliceerd in het tijdschrift Psychopharmacology. Voor een peer-reviewed wetenschappelijk artikel, het had een zeer ongewone titel: Never mind het woord “psilocybin”, “psilocybine Gelegenheid Mystical-Type Ervaringen met substantiële en aanhoudende persoonlijke betekenis en spirituele betekenis.” Het was de woorden “mystieke” en “geestelijke” en “betekenis”, die uit sprong van de pagina's van een farmacologie tijdschrift. De titel gezinspeeld op een intrigerende grens van het onderzoek, een die leek twee werelden die we gewend om te denken zijn onverenigbaar straddle: wetenschap en spiritualiteit. Nu viel ik op de Hopkins papier, gefascineerd. Dertig vrijwilligers die nog nooit eerder hadden gebruikt psychedelica had gekregen een pil die ofwel een synthetische versie van psilocybine of een “actieve placebo” - methylfenidaat of Ritalin-om ze te laten denken ze hadden de psychedelische ontvangen. Ze vervolgens ging op een bank dragen eyeshades en het luisteren naar muziek via een koptelefoon, woonde de hele tijd door twee therapeuten. (De eyeshades en hoofdtelefoon aan te moedigen een meer inwardfocused reis). Na ongeveer dertig minuten, buitengewone dingen begon te gebeuren in de hoofden van de mensen die de psilocybine pil had gekregen. De studie toonde aan dat een hoge dosis psilocybine kunnen worden gebruikt om veilig en betrouwbaar “gelegenheid” een mystieke ervaring-meestal omschreven als de ontbinding van iemands ego, gevolgd door een gevoel van een fusie met de natuur of het universum. Dit kan niet als nieuws voor mensen die nemen psychedelische drugs of aan de onderzoekers die voor het eerst bestudeerden ze terug in de jaren 1950 en 1960. Maar het was niet helemaal duidelijk zijn voor de moderne wetenschap, of voor mij, in 2006, toen de krant werd gepubliceerd. Dit kan niet als nieuws voor mensen die nemen psychedelische drugs of aan de onderzoekers die voor het eerst bestudeerden ze terug in de jaren 1950 en 1960. Maar het was niet helemaal duidelijk zijn voor de moderne wetenschap, of voor mij, in 2006, toen de krant werd gepubliceerd. Dit kan niet als nieuws voor mensen die nemen psychedelische drugs of aan de onderzoekers die voor het eerst bestudeerden ze terug in de jaren 1950 en 1960. Maar het was niet helemaal duidelijk zijn voor de moderne wetenschap, of voor mij, in 2006, toen de krant werd gepubliceerd.
trip therapie was het meest opmerkelijke over de resultaten gerapporteerd in het artikel is dat de deelnemers beoordeelden hun psilocybine ervaring als een van de meest betekenisvolle in hun leven, vergelijkbaar “om de geboorte van een eerste kind of de dood van een ouder.” Tweederde van de deelnemers beoordeelden de sessie in de top vijf “spiritueel meest significante ervaringen” van hun leven; een derde gerangschikt het de meest significante dergelijke ervaringen in hun leven. Veertien maanden later was deze ratings slechts licht verlaagd. De vrijwilligers gemeld aanzienlijke verbeteringen in hun “persoonlijke welzijn, tevredenheid met het leven en positieve gedragsverandering,” veranderingen die werden bevestigd door hun familieleden en vrienden. Hoewel niemand wist dat het op het moment, de renaissance van psychedelische onderzoek nu aan de gang in alle ernst begonnen met de publicatie van dat papier. Het leidde direct tot een reeks van proeven-at Hopkins en diverse andere universiteiten-met behulp van psilocybine aan een verscheidenheid van indicaties, zoals angst en depressie bij kankerpatiënten, verslaving aan nicotine en alcohol, obsessief-compulsieve stoornis, depressie en eetstoornissen. Opvallend aan deze hele lijn van klinisch onderzoek is het uitgangspunt dat het niet het farmacologisch effect van het geneesmiddel zelf, maar de aard van de geestelijke ervaring gelegenheden-met betrekking tot de tijdelijke opheffing van iemands ego-dat de sleutel kan zijn om het veranderen van de geest .
• • •
Als iemand niet helemaal zeker of hij ooit een single “geestelijk significant” ervaring, laat staan ​​genoeg van hen om een ​​ranking te maken had, vond ik dat het papier 2006 was ontgoocheld mijn nieuwsgierigheid maar ook mijn scepsis. Veel van de vrijwilligers beschreven wordt toegang tot een alternatieve werkelijkheid gegeven, een “voorbij”, waar de gebruikelijke fysische wetten niet van toepassing zijn en verschillende manifestaties van kosmisch bewustzijn of godheid presenteren zich als onmiskenbaar echt. Dit alles vond ik zowel een beetje hardte nemen (kon dit niet net een druginduced hallucinatie?) en toch tegelijkertijd intrigerende; deel van mij wilde dat het waar is, trip therapie precies “het” was. Dat verbaasde me, omdat ik nooit gedacht van mezelf als een bijzonder geestelijk, veel minder mystiek, persoon. Dit is deels een functie van wereldbeeld, neem ik aan, en deels van verwaarlozing: Ik heb nooit veel tijd besteed aan het verkennen van spirituele
paden en had geen religieuze opvoeding. Mijn standaard perspectief is dat van de filosofische materialist, die gelooft dat betreft is de fundamentele inhoud van de wereld en de fysische wetten gehoorzaamt moet in staat zijn om alles trip therapie er gebeurt te verklaren. Ik ga uit van de veronderstelling dat de natuur is alles trip therapie er is en neigen naar wetenschappelijke verklaringen van de verschijnselen. Dat gezegd hebbende, ik ben ook gevoelig voor de beperkingen van de wetenschappelijk-materialistische perspectief en zijn van mening dat de natuur (met inbegrip van de menselijke geest) heeft nog steeds diepe mysteries in de richting die de wetenschap kan soms arrogant en ten onrechte afwijzend. Was het mogelijk dat een enkele psychedelische ervaring, iets dat op niets bleek meer dan de inname van een pil of vierkante vloeipapier-kan een grote deuk in zo'n wereldbeeld te zetten? Shift hoe men dacht over sterfelijkheid? Eigenlijk verandert de geest in duurzame manieren? Het idee greep me. Het was een beetje alsof je krijgt een deur in een vertrouwde kamer de kamer van je eigen gedachten dat je een of andere manier nooit eerder opgemerkt en wordt verteld door mensen die u vertrouwd (wetenschappers!) Dat een hele andere manier van denken-van zijn! -lay te wachten aan de andere kant. Het enige trip therapie je moest doen was draai aan de knop en in te voeren. Wie zou niet nieuwsgierig zijn? Ik zou niet op zoek geweest naar mijn leven te veranderen, maar het idee van iets nieuws over, en schijnt een nieuw licht op deze oude wereld leren, begon om mijn gedachten te bezetten. Misschien was er iets ontbreekt in mijn leven, iets trip therapie ik net had niet genoemd. Nu wist ik al iets over dergelijke deuren, met ongeveer psychoactieve planten eerder in mijn carrière geschreven. In de Botany of Desire, verkende ik uiteenzetten trip therapie ik was verrast om te ontdekken geweest is een universeel menselijk verlangen om bewustzijn te veranderen. Er is geen cultuur op aarde (nou ja, een) Die geen gebruik maken van bepaalde planten maakt om de inhoud van de gedachten te veranderen, of als een kwestie van genezing, gewoonte, of spirituele praktijk. Dat een dergelijke nieuwsgierig en schijnbaar onaangepast verlangen naast onze verlangens naar voeding en schoonheid en sex-all van die moet bestaan ​​maken veel meer voor de hand liggende evolutionaire zin-schreeuwde om een ​​verklaring. De eenvoudigste is dat deze stoffen helpen verlichten van pijn en verveling. Toch is de krachtige gevoelens en uitgebreide taboes en rituelen dat veel van deze psychoactieve soorten omringen suggereren dat er moet iets meer aan de hand zijn. Voor onze soort, heb ik geleerd, planten en schimmels met de macht om radicaal te veranderen bewustzijn lang en op grote schaal gebruikt als instrumenten voor de genezing van de geest, voor het vergemakkelijken van rites de passage, en om te dienen als een medium om te communiceren met bovennatuurlijke rijken, of de geest s werelds. Deze toepassingen waar het oude en eerbiedwaardige in een groot aantal culturen, maar waagde ik een ander programma: om de collectieve verbeelding-cultuur-met de nieuwe ideeën en visies die een select aantal mensen terug te brengen naar waar het ook is ze gaan verrijken. • • • nu dat ik had ontwikkeld een intellectueel waardering voor de potentiële waarde van deze psychoactieve stoffen, zou je denken dat ik zou meer te popelen om te proberen hen zijn geweest. Ik weet niet zeker trip therapie ik zat te wachten voor: moed, misschien, of de juiste gelegenheid, die een druk leven leefde vooral op de rechterkant van de wet nooit helemaal leek te veroorloven. Maar toen ik begon om de potentiële voordelen die ik hoorde over tegen de risico's af te wegen, ik was verbaasd te horen dat psychedelica zijn veel meer beangstigend om mensen dan dat ze gevaarlijk zijn. Veel van de meest beruchte gevaren zijn ofwel overdreven of mythische. Het is vrijwel onmogelijk aan een overdosis drugs LSD of psilocybine te sterven, bijvoorbeeld, en geen van beide drug is verslavend. Nadat ze een keer proberen, zullen dieren die niet een tweede dosis te zoeken, en herhaald gebruik door mensen berooft de drugs hun effect.Het is waar dat de angstaanjagende ervaringen sommige mensen hebben op psychedelica kan riskeren flipping die het risico lopen in een psychose, zodat niemand met eenfamiliegeschiedenis of aanleg voor psychische aandoeningen moeten ze ooit te nemen. Maar hulpdiensten kamer opnames met betrekking tot psychedelica zijn uiterst zeldzaam, en veel van de gevallen artsen de diagnose psychotische pauzes blijken te zijn alleen maar van korte duur paniekaanvallen zijn. Het is ook zo dat mensen op psychedelica vatbaar zijn voor domme en gevaarlijke dingen doen: lopen in het verkeer, vallen van hoge plaatsen, en, in zeldzame gevallen, zichzelf te doden. “Slechte trips” zijn zeer reëel en kan een van “de meest uitdagende ervaringen van [a] leven,” volgens een groot onderzoek van psychedelische gebruikers gevraagd naar hun ervaringen. * Maar het is belangrijk om onderscheid te maken trip therapie er kan gebeuren wanneer deze geneesmiddelen zijn gebruikt in ongecontroleerde situaties, zonder aandacht te stellen en omgeving, van trip therapie er gebeurt in het kader van klinische omstandigheden, na een zorgvuldige screening en onder toezicht.
te beginnen in de jaren 1990, hebben bijna duizend vrijwilligers gedoseerd, en geen enkele ernstige bijwerking is gemeld.
• • •
Het was op dit punt dat het idee van “het schudden van de sneeuwbol,” als een neurowetenschapper beschreef de psychedelische ervaring, kwam meer aantrekkelijk voor mij dan beangstigend om te lijken, al was het nog steeds dat ook. Na meer dan een halve eeuw van haar min of meer constant gezelschap, een zelf-dit altijd aanwezige stem in het hoofd, dit onophoudelijk commentaar, interpreteren, etikettering, het verdedigen van I-wordt misschien een beetje te bekend voor. Ik ben niet zo diep het hier over iets als zelfkennis. Nee, alleen over hoe, na verloop van tijd, hebben we de neiging om te optimaliseren en voorwaardelijk maken onze reacties op trip therapie het leven brengt. Ieder van ons ontwikkelt onze verkorte manier van steken en verwerken van alledaagse ervaringen en oplossen van problemen, en hoewel dit is geen twijfel adaptief-het helpt ons de klus te klaren met een minimum aan gedoe-uiteindelijk rote wordt te krijgen. Het stompt ons. De spieren van de aandacht atrofie. Gewoonten zijn onmiskenbaar handige tools, ons het verlichten van de noodzaak om een ​​complexe mentale operatie elke keer dat we geconfronteerd met een nieuwe taak of situatie uit te voeren. Maar ze ook ons ​​te verlossen van de noodzaak om wakker te blijven om de wereld: bij te wonen, voelen, denken en dan handelen op een bewuste manier. (Dat wil zeggen, van vrijheid in plaats van dwang.) Als u moeten worden eraan herinnerd hoe volledig mentale gewoonte ons blind te ervaren, neem een ​​reis naar een onbekend land. Plotseling je wakker! En de algoritmes van het dagelijks leven al maar beginnen, als vanuit het niets. Dit is de reden waarom de verschillende reizen metaforen voor de psychedelische ervaring zijn zo apt. De efficiëntie van de volwassen geest, handig als ze zijn, ons blind op het huidige moment. We zijn voortdurend springen vooruit naar de volgende zaak. Wij benaderen ervaring veel als een kunstmatige intelligentie programma (AI) doet, met onze hersenen voortdurend het vertalen van de gegevens van de huidige in de termen van het verleden, het bereiken van terug in de tijd voor de relevante ervaring, en dan dit gebruiken om zijn beste schatting te maken als hoe om te voorspellen en te navigeren in de toekomst. Een van de dingen die reizen, kunst, natuur, werk en bepaalde geneesmiddelen prijst voor ons is de manier waarop deze ervaringen, op hun best, blokkeren elke mentale
weg vooruit en achteruit, dompelen ons in de stroom van een cadeau dat is letterlijk prachtig-afvragen zijnde het bijproduct van precies het soort onbezwaard het eerste gezicht, of maagdelijke opmerken, waarop het brein van volwassenen heeft zich gesloten. (Het is zo inefficiënt!) Helaas, het grootste deel van de tijd dat ik wonen in een nabije toekomst tijd, mijn psychische thermostaat ingesteld op een laag sudderen van anticipatie en te vaak zorgen. Het goede ding is ik ben zelden verrast. Het vervelende is dat ik ben zelden verrast. trip therapie ik moeite om hier te beschrijven is trip therapie ik zie als mijn standaard modus van bewustzijn. Het werkt goed genoeg, zeker klaart de klus, maar trip therapie als het is niet de enige, of per se de beste, manier om te gaan door het leven? Het uitgangspunt van psychedelische onderzoek is dat deze speciale groep van moleculen die ons toegang tot andere vormen van bewustzijn die ons kan bieden specifieke voordelen, of therapeutische, geestelijk kan geven,of creatief. Psychedelica zijn zeker niet de enige deur naar deze andere vormen van bewustzijn en ik een aantal niet-farmacologische alternatieven te verkennen in deze pagina's, maar ze lijken op een van de gemakkelijker knoppen te houden van te nemen en te keren. Het hele idee van het uitbreiden van ons repertoire van bewuste toestanden is niet een geheel nieuw idee: het hindoeïsme en het boeddhisme zijn doordrenkt van het, en er zijn intrigerende precedenten, zelfs in de westerse wetenschap. William James, de baanbrekende Amerikaanse psycholoog en auteur van Vormen van de religieuze ervaring, waagde in deze gebieden meer dan een eeuw geleden. Hij met de overtuiging dat ons dagelijks wakende bewustzijn terug “is, maar een speciaal type bewustzijn, terwijl er alles over, afscheid van haar door de filmiest schermen, liggen er potentiële vormen van bewustzijn heel anders.” James aan het woord is, realiseerde ik me, van de ongeopende deur in onze gedachten. Voor hem is het “touch” die zou kunnen gooien de deur open en onthullen deze gebieden aan de andere kant was lachgas. (Mescaline, de psychedelische verbinding is afgeleid van de peyote cactus, was beschikbaar voor onderzoekers op het moment, maar James was blijkbaar te bang om het te proberen.) “Er zijn geen rekening te houden met het universum in zijn totaliteit kan finale die deze andere vormen van bewustzijn laat zijn helemaal buiten beschouwing gelaten. “In ieder geval,” James gesloten, deze andere staten, het bestaan ​​waarvan hij geloofde was net zo echt als de inkt op deze pagina, “verbieden een voortijdige sluiting van onze rekeningen met de werkelijkheid.” was beschikbaar voor onderzoekers op het moment, maar James was blijkbaar te bang om het te proberen.) “Er zijn geen rekening te houden met het universum in zijn totaliteit kan finale die verlaat deze andere vormen van bewustzijn heel genegeerd zijn. “In ieder geval,” James gesloten, deze andere staten, het bestaan ​​waarvan hij geloofde was net zo echt als de inkt op deze pagina, “verbieden een voortijdige sluiting van onze rekeningen met de werkelijkheid.” was beschikbaar voor onderzoekers op het moment, maar James was blijkbaar te bang om het te proberen.) “Er zijn geen rekening te houden met het universum in zijn totaliteit kan finale die verlaat deze andere vormen van bewustzijn heel genegeerd zijn. “In ieder geval,” James gesloten, deze andere staten, het bestaan ​​waarvan hij geloofde was net zo echt als de inkt op deze pagina, “verbieden een voortijdige sluiting van onze rekeningen met de werkelijkheid.”
De eerste keer dat ik lees deze zin, besefte ik dat James had mijn nummer: als een fervent materialist, en als een volwassene van een bepaalde leeftijd, had ik vrij veel sloot mijn accounts met de werkelijkheid. Misschien is dit voorbarig was geweest. Nou, hier was een uitnodiging om ze te heropenen.
• • •
ALS DAGELIJKS wakende bewustzijn is maar een van de mogelijke manieren om een ​​wereld te bouwen, dan misschien is er waarde in het cultiveren van een grotere hoeveelheid van trip therapie ik ben gekomen om te denken als neurale diversiteit. Met dat in gedachten, hoe u uw gedachten te veranderen benadert het onderwerp vanuit verschillende perspectieven, het gebruik van verschillende narratieve modi: maatschappelijke en wetenschappelijke geschiedenis; natuurlijke geschiedenis; memoires; wetenschapsjournalistiek; en case studies van vrijwilligers en patiënten. In het midden van de reis, bied ik ook een verslag van mijn eigen uit de eerste hand onderzoek (of misschien moet ik zoeken zeggen) in de vorm van een soort mentale reisverslag. In het verhaal van onderzoek naar psychedelica, verleden en heden, heb ik niet proberen om volledig te zijn. Het onderwerp van psychedelica, als een zaak van zowel de wetenschap en sociale geschiedenis, is te groot te knijpen tussen de deksels van één boek. In plaats van te proberen om de lezers kennismaken met de gehele cast van personages die verantwoordelijk zijn voor de psychedelische renaissance, mijn verhaal volgt op een klein aantal van de pioniers die een bepaalde wetenschappelijke lijn vormen, met het onvermijdelijke gevolg dat de bijdragen van vele anderen korte metten hebben ontvangen. Ook in het belang van narratieve coherentie, heb ik gericht op bepaalde geneesmiddelen met uitsluiting van anderen. Er is bijvoorbeeld weinig hier over MDMA (ook bekend als ecstasy), die toont grote belofte voor de behandeling van post-traumatische stress-stoornis. Sommige onderzoekers tellen MDMA onder de psychedelica, maar de meeste niet, en ik volg de voorsprong. MDMA werkt via een andere set van wegen in de hersenen en heeft een wezenlijk andere sociale geschiedenis van die van de zogenaamde klassieke psychedelica. Van deze, richt ik me vooral op degenen die krijgen de meeste aandacht van wetenschappers-psilocybine en LSD -die betekent dat andere psychedelica die even interessant en krachtig, maar moeilijker zijn in het laboratorium-, zoals ayahuasca-krijgen minder aandacht te brengen.
Een laatste woord over nomenclatuur. De klasse van moleculen die psilocybine en LSD (en mescaline, DMT, en een handvol anderen) behoren is genoemd door vele namen in de decennia, omdat ze onder onze aandacht gekomen. Aanvankelijk werden ze hallucinogenen genoemd. Maar ze doen zo veel andere dingen (en in feite full-blown hallucinaties zijn vrij zeldzaam) dat onderzoekers gingen snelop zoek naar meer nauwkeurige en uitgebreide voorwaarden, een zoektocht opgetekend in hoofdstuk drie. De term “psychedelica,” die ik hier vooral zal gebruiken, heeft wel zijn keerzijde. Omarmd in de jaren 1960, de term draagt ​​veel countercultural bagage. In de hoop om deze verenigingen te ontsnappen en onderstrepen de spirituele dimensies van deze geneesmiddelen, hebben sommige onderzoekers voorgesteld ze in plaats daarvan “entheogens” -vanaf het Griekse woord voor de naam “het goddelijke in.” Dit lijkt mij te nadrukkelijk. Ondanks de jaren 1960 en praal, de term “psychedelische,” bedacht in 1956, is etymologisch nauwkeurig. Getrokken uit het Grieks, het betekent gewoon “mind manifesteren,” en dat is precies trip therapie deze bijzondere moleculen Houd de macht te doen.
HOOFDSTUK EEN A Renaissance
ALS HET BEGIN van de moderne renaissance van psychedelische onderzoek kan worden gedateerd met enige precisie, een goede plek om te doen zou het jaar 2006. Niet dat dit was duidelijk te veel mensen op het moment zijn. Er was geen wet aangenomen of regelgeving opgeheven of ontdekking aangekondigd om de historische verschuiving te markeren. Maar als drie niet-gerelateerde gebeurtenissen in de loop van dat jaar, de eerste in Bazel, Zwitserland, de tweede in Washington, DC, en de derde in Baltimore, kon Maryland-gevoelige oren uit te maken van het geluid van ijs begin ontvouwd te kraken. Het eerste evenement, dat dateert maar ook naar voren als een soort historische scharnier keek, was de honderdste verjaardag van de geboorte van Albert Hofmann, de Zwitserse chemicus die, in 1943, per ongeluk vond dat hij (vijf jaar eerder) had ontdekt de psychoactieve molecuul dat werd bekend als LSD. Dit was een ongebruikelijke honderdjarig dat de man wordt gevierd was heel erg in opkomst. Het invoeren van zijn tweede eeuw, verscheen Hofmann in opmerkelijk goede vorm, fysiek kwiek en mentaal scherp, en hij was in staat om actief deel te nemen aan de festiviteiten, die een verjaardag ceremonie, gevolgd door een driedaags symposium inbegrepen. Het symposium openingsceremonie was op 13 januari, twee dagen na de 100ste verjaardag van Hofmann's (hij zou leven te zijn 102). Tweeduizend mensen verpakt in de hal bij de Basel Congress Center, oplopend tot juichen als een gebogen stok van een man in een donker pak en een stropdas, nauwelijks vijf voet lang, langzaam het podium gekruist en ging zitten. Tweehonderd journalisten uit de hele wereld waren aanwezig, samen met meer dan duizend genezers, zoekers, mystici, psychiaters, farmacologen, bewustzijn onderzoekers en neurowetenschappers,
Ze waren gekomen om hem en trip therapie zijn vriend de Zwitserse dichter en arts Walter Vogt genaamd “de enige vreugdevolle uitvinding van de twintigste eeuw.” Onder de mensen in de zaal te vieren, dit niet als hyperbool te kwalificeren. Volgens een van de Amerikaanse wetenschappers in opkomst, veel was gekomen “om aan te bidden” Albert Hofmann, en inderdaad het geval droeg veel van de kenmerken van een religieuze naleving. Hoewel vrijwel elke persoon in die hal van het verhaal van de ontdekking van LSD uit het hoofd kende, werd Hofmann gevraagd om het scheppingsverhaal reciteren nog een keer. (Hij vertelt het verhaal, memorabele in zijn 1979 memoires, LSD, My Problem Child.) Als jonge chemicus die werkzaam zijn in een eenheid van Sandoz Laboratories belast met het isoleren van de verbindingen in medicinale planten om nieuwe geneesmiddelen te vinden, had Hofmann belast met het synthetiseren , een voor een, de moleculen in de alkaloïden door moederkoren. Moederkoren is een schimmel die graan, vaak rogge kan infecteren, af en toe waardoor degenen die het brood gemaakt van het te consumeren geen krankzinnige te verschijnen. (Een theorie van de heksenprocessen van Salem wijt ergot vergiftiging voor het gedrag van de vrouwen beschuldigd.) Maar verloskundigen al lang gebruikt ergot om weeën op te wekken en stelpen bloedingen postpartum, dus Sandoz hoopte op een verhandelbaar drug te isoleren van alkaloïden de schimmel is. In de herfst van 1938, Hofmann maakte de vijfentwintigste molecuul in deze serie, te benoemen lyserginezuurdiethylamide of LSD-25 voor kort. Inleidende testen van de verbinding op (Een theorie van de heksenprocessen van Salem wijt ergot vergiftiging voor het gedrag van de vrouwen beschuldigd.) Maar verloskundigen al lang gebruikt ergot om weeën op te wekken en stelpen bloedingen postpartum, dus Sandoz hoopte op een verhandelbaar drug te isoleren van alkaloïden de schimmel is. In de herfst van 1938, Hofmann maakte de vijfentwintigste molecuul in deze serie, te benoemen lyserginezuurdiethylamide of LSD-25 voor kort. Inleidende testen van de verbinding op (Een theorie van de heksenprocessen van Salem wijt ergot vergiftiging voor het gedrag van de vrouwen beschuldigd.) Maar verloskundigen al lang gebruikt ergot om weeën op te wekken en stelpen bloedingen postpartum, dus Sandoz hoopte op een verhandelbaar drug te isoleren van alkaloïden de schimmel is. In de herfst van 1938, Hofmann maakte de vijfentwintigste molecuul in deze serie, te benoemen lyserginezuurdiethylamide of LSD-25 voor kort. Inleidende testen van de verbinding opdieren bleken veel beloven (ze werd onrustig, maar dat was het zo'n beetje) niet opdagen, dus de formule voor LSD-25 werd op de plank te zetten. En daar bleef het gedurende vijf jaar, tot op een dag in april in 1943, in het midden van de oorlog, toen Hofmann had “een eigenaardig voorgevoel” dat LSD-25 verdiende een tweede blik. Hier neemt zijn gehouden met een licht mystieke ommekeer. Normaal gesproken, als een verbinding die geen belofte werd weggegooid, legde hij uit, het werd verworpen ten goede. Maar Hofmann “vond de chemische structuur van de LSD molecule,” en er iets aan hem vertelde dat “deze stof anders dan die in de eerste onderzoeken zijn vastgesteld eigenschappen zou bezitten.” Een andere mysterieuze afwijking optrad toen hij LSD-25 gesynthetiseerd voor de tweede keer . Ondanks de grote voorzorgsmaatregelen nam hij altijd bij het werken met een stof die als giftig als moederkoren,
Hofmann ging naar huis, ging op een bank, en “in een droomachtige toestand, met gesloten ogen. . . Ik merkte een ononderbroken stroom van fantastische foto's, buitengewone vormen met intense, caleidoscopisch kleurenspel.”Zo ontvouwt 's werelds eerste LSD-trip therapie, in het neutrale Zwitserland tijdens de donkerste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Het is ook de enige LSD-trip therapie ooit genomen die volledig onschuldig verwachting was. Geïntrigeerd, Hofmann besloten een paar dagen later aan een experiment ongebruikelijke praktijk uit te voeren op zichzelf, niet op het moment. Verdergaat met trip therapie hij dacht dat bijzonder voorzichtig, ingenomen hij 0,25 milligram-milligram één duizendste van een gram-LSD opgelost in een glas water. Dit zou een minuscule dosis van een andere drug, maar LSD vertegenwoordigen, zo blijkt, is een van de meest krachtige psychoactieve stoffen ooit ontdekt actief in doses uitgedrukt in microgram, dat wil zeggen een duizendste van een milligram. Dit verrassende feit zou spoedig inspireren wetenschappers om te zoeken naar, en uiteindelijk vinden, de hersenen receptoren en de endogene chemische-serotonine-die hen als een sleutel in een slot activeert, als een manier om uit te leggen hoe zo'n klein aantal moleculen zoals zouden kunnen hebben een diepgaand effect op de geest. In deze en andere manieren, Hofmann's ontdekking geholpen om de moderne hersenwetenschappen lanceren in de jaren 1950. Nu ontvouwt 's werelds eerste slechte acid trip therapie als Hofmann wordt ondergedompeld in trip therapie hij zeker is, is onherstelbaar waanzin. Hij vertelt zijn lab-assistent die hij nodig heeft om thuis te komen, en met het gebruik van auto's beperkt in oorlogstijd, slaagt hij een of andere manier om naar huis te trappen met de fiets en te gaan liggen, terwijl zijn assistent de dokter oproept. (Vandaag LSD toegewijden vieren “Bicycle Day” elk jaar op 19 april. ) Hofmann beschrijft hoe “vertrouwde voorwerpen en meubels aangenomen groteske, bedreigende vormen. Ze waren in continue beweging, geanimeerd alsof aangedreven door een innerlijke onrust.”Hij ervoer het uiteenvallen van de buitenwereld en de ontbinding van zijn eigen ego. “Een demon had me binnengevallen, had het bezit van mijn lichaam, geest en ziel genomen. Ik sprong op en schreeuwde, in een poging om mezelf te bevrijden van hem, maar daarna zakte weer naar beneden en leg hulpeloos op de bank.”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren bedreigende vormen. Ze waren in continue beweging, geanimeerd alsof aangedreven door een innerlijke onrust.”Hij ervoer het uiteenvallen van de buitenwereld en de ontbinding van zijn eigen ego. “Een demon had me binnengevallen, had het bezit van mijn lichaam, geest en ziel genomen. Ik sprong op en schreeuwde, in een poging om mezelf te bevrijden van hem, maar daarna zakte weer naar beneden en leg hulpeloos op de bank.”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren bedreigende vormen. Ze waren in continue beweging, geanimeerd alsof aangedreven door een innerlijke onrust.”Hij ervoer het uiteenvallen van de buitenwereld en de ontbinding van zijn eigen ego. “Een demon had me binnengevallen, had het bezit van mijn lichaam, geest en ziel genomen. Ik sprong op en schreeuwde, in een poging om mezelf te bevrijden van hem, maar daarna zakte weer naar beneden en leg hulpeloos op de bank.”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren ”Hij ervoer het uiteenvallen van de buitenwereld en de ontbinding van zijn eigen ego. “Een demon had me binnengevallen, had het bezit van mijn lichaam, geest en ziel genomen. Ik sprong op en schreeuwde, in een poging om mezelf te bevrijden van hem, maar daarna zakte weer naar beneden en leg hulpeloos op de bank.”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren ”Hij ervoer het uiteenvallen van de buitenwereld en de ontbinding van zijn eigen ego. “Een demon had me binnengevallen, had het bezit van mijn lichaam, geest en ziel genomen. Ik sprong op en schreeuwde, in een poging om mezelf te bevrijden van hem, maar daarna zakte weer naar beneden en leg hulpeloos op de bank.”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren ”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren ”Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij zou worden gemaakt permanent krankzinnig of eigenlijk zou kunnen sterven. “Mijn ego was ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank.” Toen de dokter aankwam en hem onderzocht, echter, vond hij dat alle vitale functies-hartslag, bloeddruk Hofmann's, ademhaling-waren
volkomen normaal. De enige indicatie er iets mis was waren zijn leerlingen, die werden uitgezet in het extreme. Zodra de acute effecten droegen off, Hofmann vond dat de “afterglow”, die dikwijls volgt op een psychedelische ervaring, precies het tegenovergestelde van een kater. Toen hij liep in zijn tuin na een lente regen, “alles glinsterde en schitterde in een nieuw licht. De wereld was alsof nieuw opgerichte “We hebben inmiddels geleerd dat de ervaring van psychedelica sterk wordt beïnvloed door iemands verwachting.; geen andere klasse van geneesmiddelen zijn meer beïnvloedbaar in hun effecten. Omdat Hofmann's ervaringen met LSD zijn de enigen die we hebben die niet besmet door de vorige accounts, het isinteressant om op te merken dat ze noch de Oost, noch de christelijke smaakstoffen die binnenkort conventies van het genre zou worden vertonen. Echter, zijn ervaring van bekende voorwerpen komen tot leven en de wereld “als nieuw opgerichte” -het dezelfde rapturous Adamic moment waarop Aldous Huxley zo levendig een decennium later zou beschrijven in The Doors of Perception-zou gemeenplaatsen van de psychedelische ervaring te worden. Hofmann kwam terug van zijn reis overtuigde in de eerste plaats was dat LSD een of andere manier vond hem in plaats van andersom, en anderzijds zou dat LSD een dag van grote waarde voor de geneeskunde en vooral psychiatrie, mogelijk door het aanbieden van onderzoekers een model van schizofrenie. Het is nooit bij hem opgekomen dat zijn “probleemkind”, zoals hij uiteindelijk zou LSD beschouwen, zou ook een “plezier drug” en drug geworden. Toch Hofmann kwam ook tot de vaststelling van LSD de jeugd cultuur beschouwen in de jaren 1960 als een begrijpelijke reactie op de leegte van trip therapie hij beschreef als een materialist, geïndustrialiseerde en geestelijk verarmde samenleving die haar verbondenheid met de natuur verloren had. Deze meester van chemie- misschien wel de meest materialistische van alle disciplines-voortgekomen uit zijn ervaringen met LSD-25 overtuigde de molecule aangeboden beschaving niet alleen een potentieel therapeutisch, maar ook een geestelijke balsem-door het openen van een crack “in het gebouw van de materialistische rationaliteit.” (In de woorden van zijn vriend en vertaler, Jonathan Ott.) Zoals zo velen die na hem volgden, de briljante chemicus werd iets van een mysticus, predikte een evangelie van spirituele vernieuwing en opnieuw aansluiten met de natuur. Gepresenteerd met een boeket rozen die 2006 dag in Bazel,
ontwikkelingen om ons in staat stellen om terug te keren naar de rozen, de bloemen, de natuur, waar we horen.”Het publiek barstte in applaus. Een sceptische getuige van het evenement zou niet helemaal verkeerd zijn om de kleine man te beschouwen op het podium als de grondlegger van een nieuwe religie en het publiek als zijn gemeente. Maar als dit is een religie, het is een met een significant verschil. Meestal kan alleen de stichter van een religie en misschien een paar vroege acolieten aanspraak op de aard van de autoriteit die vloeit voort uit een directe ervaring van het heilige te leggen. Voor iedereen na te komen, is er de relatief dunne pap van de verhalen, de symboliek van het avondmaal, en geloof. Geschiedenis verzwakt het oorspronkelijke kracht van dit alles, die nu moet worden bemiddeld door de priesters. Maar de buitengewone belofte die worden aangeboden in de kerk van Psychedelica is dat iedereen op elk moment toegang tot de primaire religieuze ervaring kan winnen door middel van het sacrament, die toevallig ook een psychoactieve molecuul. Geloof is overbodig geworden. Loopt langs spirituele onderstroom de viering is er echter ook, misschien trip therapie incongruously, kwam de wetenschap. Tijdens het weekend symposium naar aanleiding van de waarneming van Hofmann's verjaardag, onderzoekers uit verschillende disciplines, waaronder neurologie, psychiatrie, farmacologie, en bewustzijn studies, evenals de kunst- onderzocht de impact van Hofmann's uitvinding op de samenleving en de cultuur en het potentieel voor het uitbreiden ons begrip van het bewustzijn en het behandelen van een aantal hardnekkige psychische stoornissen. Een handvol onderzoeksprojecten, het bestuderen van de effecten van psychedelica op de mens, was goedgekeurd of aan de gang waren in Zwitserland en de Verenigde Staten, en wetenschappers op het symposium uitten hun hoop dat de lange pauze in psychedelische onderzoek uiteindelijk zou kunnen komen tot een einde. Irrationele uitbundigheid lijkt een risico van het vak onder de mensen die werkzaam zijn in dit gebied, maar in 2006 was er een goede reden om te denken dat het weer misschien wel te draaien.
• • •
HET TWEEDE keerpunt 2006 kwam pas vijf weken later, als de US Supreme Court, in een unaniem besluit geschreven door de nieuwe opperrechter, John G. Roberts Jr., oordeelde dat de UDV, een kleine religieuze sekte die
maakt gebruik van een hallucinogene thee ayahuasca genoemd als zijn sacrament, kan de drank te importeren in de Verenigde Staten, ook al bevat het schema 1 stof dimethyltryptamine of DMT. De uitspraak was gebaseerd op de Religious Freedom Restoration Act van 1993, die had gezocht naar rechts (onder clausule godsdienstvrijheid het Eerste Amendement's) van de Native Americans te peyote gebruiken in hun ceremonies verduidelijken, zoals ze al generaties lang hebben gedaan. De wet van 1993 zegt dat alleen als de overheid heeft een “dwingende belang” kan het interfereren met iemands beoefening van religie. In de UDV geval had de regering-Bush stelde dat alleen Native Americans, vanwege hun “unieke relatie” om de overheid, het recht had om psychedelica gebruiken als onderdeel van hun aanbidding, en zelfs in hun geval dit recht kan worden verkort door de staat. Het argument van de regering degelijk afgewezen, het interpreteren van de wet van 1993 te betekenen dat, bij afwezigheid van een dwingende staatsbelang, de federale overheid kan niet een erkende religieuze groep uit het gebruik van psychedelische stoffen in hun vieringen te verbieden. Uiteraard vallen hieronder relatief nieuwe en kleine religieuze groepen in het bijzonder rond een psychedelische sacrament georganiseerd, of “plant geneeskunde”, zoals de ayahuasqueros noemen hun thee. De UDV is een christelijke spiritist sekte opgericht in 1961 in Brazilië door José Gabriel da Costa, een rubberen tapper geïnspireerd door de openbaringen die hij ervoer na het ontvangen van ayahuasca uit een Amazone sjamaan twee jaar eerder. De kerk beweert 17.000 leden in zes landen, maar op het moment van de uitspraak waren er slechts 130 Amerikaanse leden van de UDV. (De initialen staan ​​voor União do Vegetal, of Unie van de planten, want ayahuasca wordt gemaakt door samen te brouwen twee Amazone plantensoorten, Banisteriopsis caapi en Psychotria viridis.) besluit geïnspireerd iets door de Rekenkamer van een religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Vandaag zijn er in de buurt van 525 Amerikaanse leden van de kerk, met de gemeenschappen in negen locaties. Om af te leveren, heeft de UDV begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of Banisteriopsis caapi en Psychotria viridis.) Besluit geïnspireerd iets door de Rekenkamer van een religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Vandaag zijn er in de buurt van 525 Amerikaanse leden van de kerk, met de gemeenschappen in negen locaties. Om af te leveren, heeft de UDV begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of Banisteriopsis caapi en Psychotria viridis.) Besluit geïnspireerd iets door de Rekenkamer van een religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Vandaag zijn er in de buurt van 525 Amerikaanse leden van de kerk, met de gemeenschappen in negen locaties. Om af te leveren, heeft de UDV begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of ) Uitspraak van het Hof geïnspireerd iets van een religieuze ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Vandaag zijn er in de buurt van 525 Amerikaanse leden van de kerk, met de gemeenschappen in negen locaties. Om af te leveren, heeft de UDV begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of ) Uitspraak van het Hof geïnspireerd iets van een religieuze ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Vandaag zijn er in de buurt van 525 Amerikaanse leden van de kerk, met de gemeenschappen in negen locaties. Om af te leveren, heeft de UDV begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of de UDV is begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of de UDV is begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee te maken in Hawaii en het verzenden naar groepen op het vasteland zonder inmenging. Maar het aantal Amerikanen die deelnemen aan ayahuasca ceremonies buiten de UDV heeft ook paddestoelen in de jaren sinds, en een bepaalde avond zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies plaatsvinden ergens in Amerika (met concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federal vervolgingen voor het bezit of
invoer van ayahuasca lijkt te zijn gestopt, in ieder geval voor het moment. Met haar besluit 2006 heeft de Hoge Raad lijkt te hebben opende een religieuze weg-smal, misschien, maar stevig geworteld in de Bill of rechten- aan de wettelijke erkenning van psychedelische drugs, althans wanneer ze worden gebruikt als een sacrament door een religieuze gemeenschap. Het valt nog te bezien hoe breed of goed betreden dat pad zal worden, maar het maakt je je af trip therapie de overheid, en het Hof, zal doen als een Amerikaan José Gabriel da Costa stapt naar voren en pogingen om zijn of haar eigen psychedelische openbaringen zetten in een nieuwe religie de bedoeling op het gebruik van een psychoactieve chemische als sacrament. De jurisprudentie van de “cognitieve vrijheid”, zoals sommigen in de psychedelische gemeenschap noemen, is nog weinig voor en beperkt (religie), maar nu was bevestigd,
• • •
VAN DE DRIE 2006 EVENTS dat hielp brengen psychedelica uit hun decennia-lange slaap, veruit de meest vergaande in de impact ervan was de publicatie dat de zomer van het papier in Psychopharmacology in de beschreven proloog-de ene Bob Jesse e-mailde me op het moment, maar dat ik niet de moeite om te openen. Dit evenement had ook een duidelijk spirituele cast, hoewel het experiment gemeld was het werk van een strenge en zeer gewaardeerde wetenschapper: Roland Griffiths. Het is gewoon zo gebeurt het dat Griffiths, een meest onwaarschijnlijke psychedelische onderzoeker, werd geïnspireerd om de kracht van psilocybine te onderzoeken om een ​​“mystieke-type” ervaring gelegenheid door een mystieke ervaring van zijn eigen.Griffiths landmark paper, “psilocybine Gelegenheid Mystical-Type Ervaringen met substantiële en aanhoudende persoonlijke betekenis en spirituele betekenis,” was de eerste streng ontworpen, double-blind, placebo-gecontroleerde klinische studie bij meer dan vier decennia, zo niet alsmaar te onderzoeken de psychologische effecten van een psychedelische. Het kreeg een kleine stroom van de pers, het grootste deel van het zo enthousiast als om je afvragen of de morele paniek rond psychedelica die greep in de late jaren 1960 nam uiteindelijk zijn beloop zou hebben gelopen. Ongetwijfeld de positieve teneur van de dekking veel verschuldigd aan het feit dat, op aandringen van Griffiths's, het tijdschrift had
een aantal van de meest prominente drug onderzoekers, sommige van hen ingericht soldaten van de wereld uitgenodigd in de oorlog tegen drugs-commentaar te geven op de studie, waardoor de journalisten die de studie veel ideologische dekking. Alle commentatoren behandelde de publicatie als een belangrijke gebeurtenis. Herbert D. Kleber, een voormalige plaatsvervanger van William Bennett, George HW Bush drugsbaron, en later directeur van de afdeling op Substance Abuse aan de Columbia University, applaudisseerde het papier voor haar methodische strengheid en erkend kunnen er “belangrijke therapeutische mogelijkheden” in psychedelische onderzoek “merit


[ing]

NIH steun.” Charles “Bob” Schuster, die twee
Republikeinse presidenten als directeur van het National Institute on
Drug Abuse (NIDA) had gediend, merkte op dat de term “psychedelische”
impliceert een geestverruimende ervaring en sprak zijn “hoop dat
deze mijlpaal papier ook zal zijn 'gebied uit te breiden.'” Hij
stelde dat deze “fascinerende” klasse van geneesmiddelen, en de
spirituele ervaring die zij gelegenheid, misschien nuttig kunnen zijn
bij de behandeling van verslaving. Griffiths's papier en de ontvangst
diende om een ​​belangrijk onderscheid te versterken tussen de
zogenaamde klassieke psychedelica-psilocybine, LSD, DMT en
mescaline-en de meer gangbare drugs van misbruik, met hun bewezen
toxiciteit en potentieel voor verslaving. De Amerikaanse
geneesmiddelenonderzoek vestiging, zoals het is, had in de pagina's
van een van de toonaangevende tijdschriften dat deze psychedelische
drugs verdiende heel anders worden behandeld en had aangetoond, in de
woorden van een commentator gesignaleerd, “dat, wanneer de juiste
wijze gebruikt, deze verbindingen kunnen produceren opmerkelijk,
weliswaar gunstig, effecten die zeker verdienen verdere studie.”Het
verhaal van hoe dit document kwam tot loodsen een interessant licht
op de beladen relatie tussen wetenschap en dat andere rijk van de
menselijke onderzoek zijn dat de wetenschap in het verleden heeft
geminacht en over het algemeen wil niets te maken hebben met:
spiritualiteit. Want in het ontwerpen van deze, de eerste moderne
studie van psilocybine, Griffiths had besloten om niet te
concentreren op een mogelijke therapeutische toepassing van de
drug-het pad genomen door andere onderzoekers hopen met andere
verboden stoffen te rehabiliteren, zoals MDMA, maar veeleer op de
geestelijke effecten van de ervaring op de zogenaamde gezonde
normalen. trip therapie goed was dat? In een begeleidend redactioneel
Griffiths's papier, de Universiteit van Chicago psychiater en
drugsmisbruik deskundige Harriet de Wit geprobeerd om deze spanning
te pakken,
zich van de grenzen van het dagelijks waarnemen en
denken in een zoektocht naar universele waarheden en verlichting”is
een blijvend onderdeel van ons mens-zijn dat toch heeft‘genoten
weinig geloofwaardigheid in de mainstream wetenschappelijke
wereld.’De tijd was gekomen, ze heeft voorgesteld, voor de
wetenschap“ deze buitengewone subjectieve ervaringen te herkennen.
. . zelfs als ze soms conclusies over uiteindelijke werkelijkheid die
buiten het bereik liggen van wetenschap omvatten.”
• •

ROLAND GRIFFITHS misschien de laatste wetenschapper ooit zou
denken raken vermengd met psychedelica, die zeker helpt zijn succes
bij terugkeer psychedelische onderzoek om wetenschappelijke
respectabiliteit verklaren. Zes voet lang en het spoor dun,
Griffiths, van in de zeventig, houdt zichzelf kaarsrecht; het enige
ongedisciplineerde ding over hem is een rieten dak van witte haren zo
dicht lijkt te zijn kam hebben vastgehouden aan een gelijkspel.
Tenminste, totdat je hem praten over het laatste vragen, die hem
oplichten,Hij komt over als de ultieme rechte pijl: sober, ernstig,
en methodische. Geboren in 1944, Griffiths groeide op in El Cerrito,
Californië, in de Bay Area, en ging naar Occidental College voor
zijn undergraduate onderwijs (hoofdvak in de psychologie) en
vervolgens naar de Universiteit van Minnesota naar psychofarmacologie
bestuderen. Bij Minnesota in de late jaren 1960, kwam hij onder de
invloed van BF Skinner, de radicale behaviorist die heeft geholpen
bij een verschuiving van de focus van de psychologie bij de
exploratie van de innerlijke toestanden en subjectieve ervaring om de
studie van het uiterlijk gedrag en hoe het wordt geconditioneerd.
Behaviorisme heeft weinig interesse in de leidingen de diepten van de
menselijke psyche, maar de aanpak bleek zeer nuttig zijn bij het
bestuderen van gedrag zoals gebruik en verslaving drug, die Griffiths
specialiteit geworden. Psychedelische drugs speelde geen rol in zowel
zijn formele of zijn informeel onderwijs. Tegen de tijd dat Griffiths
kreeg naar graduate school, had Timothy Leary's beruchte
psychedelische onderzoek aan de Harvard al ingestort in schandaal, en
“het was duidelijk uit mijn mentors dat deze waren verbindingen die
geen toekomst. Gehad” In 1972, direct uit graduate school,
Griffiths werd ingehuurd aan de Johns Hopkins, waar hij sindsdien
heeft gewerkt, het maken van zijn merk als onderzoeker het bestuderen
van de mechanismen van afhankelijkheid in een verscheidenheid van
juridische
en illegale drugs, met inbegrip van de opiaten, de
zogenaamde kalmerend slaapmiddelen (zoals Valium), nicotine, alcohol
en cafeïne. Werken onder subsidies van het National Institute on
Drug Abuse, Griffiths bijgedragen aan de ontwikkeling van de soort
experimenten waarbij een dier, vaak een baviaan of een rat, wordt
gepresenteerd met een hefboom waardoor het zichzelf toedienen van
verschillende drugs intraveneus, een krachtig hulpmiddel voor
onderzoekers bestuderen versterking, afhankelijkheid, voorkeuren
(lunch of meer cocaïne?), en terugtrekking. De vijfenvijftig papers
publiceerde hij het verkennen van de verslavende eigenschappen van
cafeïne getransformeerd het veld, ons te helpen koffie minder zien
als een voedsel dan als een drug, en leidde tot de notering van de
“cafeïne terugtrekking” syndroom in de meest recente editie van
de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, of DSM 5.
Tegen de tijd dat Griffiths draaide vijftig, in 1994, hij was een
wetenschapper aan de top van zijn spel en zijn vakgebied. Maar dat
jaar Griffiths's carrière nam een ​​onverwachte wending, het
resultaat van twee toevallige introducties. De eerste kwam toen een
vriend hem voorgesteld aan Siddha Yoga. Ondanks zijn behaviorist
oriëntatie als wetenschapper, had Griffiths altijd geïnteresseerd
in trip therapie filosofen fenomenologie-de subjectieve ervaring van
bewustzijn geweest. Hij had meditatie als een afgestudeerde student
geprobeerd, maar vond dat “hij niet stil kon zitten zonder
knettergek. Drie minuten voelde als drie uur.”Maar toen hij
probeerde het opnieuw in 1994,‘iets voor me open.’Hij begon te
mediteren regelmatig, gaande retraites, en het werken zijn weg door
een verscheidenheid aan Oosterse spirituele tradities. Hij vond
zichzelf getrokken “dieper en dieper in dit mysterie.” Ergens
langs de weg, Griffiths had trip therapie hij bescheiden beschrijft
als “een grappig soort van ontwaken”, een mystieke ervaring. Ik
was verbaasd toen Griffiths vertelde dit tijdens onze eerste
bijeenkomst in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs
nadat ik had gekregen om hem te leren kennen een beetje beter,
Griffiths was nog steeds terughoudend om veel meer over precies trip
therapie er is gebeurd en zeggen: als iemand die had nog nooit zo'n
ervaring gehad, ik had problemen met het verkrijgen van elke tractie
met het idee dan ook. Alles trip therapie hij me zou vertellen is dat
de ervaring, die in zijn meditatie plaatsvond, kennen hem “iets
veel, veel meer dan een materiaal wereldbeeld dat ik niet echt naar
mijn collega's kunnen over praten, omdat het gaat om metaforen of
aannames die ik ben echt ongemakkelijk met als wetenschapper.” Ik
was verbaasd toen Griffiths vertelde dit tijdens onze eerste
bijeenkomst in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs
nadat ik had gekregen om hem te leren kennen een beetje beter,
Griffiths was nog steeds terughoudend om veel meer over precies trip
therapie er is gebeurd en zeggen: als iemand die had nog nooit zo'n
ervaring gehad, ik had problemen met het verkrijgen van elke tractie
met het idee dan ook. Alles trip therapie hij me zou vertellen is dat
de ervaring, die in zijn meditatie plaatsvond, kennen hem “iets
veel, veel meer dan een materiaal wereldbeeld dat ik niet echt naar
mijn collega's kunnen over praten, omdat het gaat om metaforen of
aannames die ik ben echt ongemakkelijk met als wetenschapper.” Ik
was verbaasd toen Griffiths vertelde dit tijdens onze eerste
bijeenkomst in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs
nadat ik had gekregen om hem te leren kennen een beetje beter,
Griffiths was nog steeds terughoudend om veel meer over precies trip
therapie er is gebeurd en zeggen: als iemand die had nog nooit zo'n
ervaring gehad, ik had problemen met het verkrijgen van elke tractie
met het idee dan ook. Alles trip therapie hij me zou vertellen is dat
de ervaring, die in zijn meditatie plaatsvond, kennen hem “iets
veel, veel meer dan een materiaal wereldbeeld dat ik niet echt naar
mijn collega's kunnen over praten, omdat het gaat om metaforen of
aannames die ik ben echt ongemakkelijk met als wetenschapper.”
Griffiths was nog steeds terughoudend om veel meer over precies trip
therapie er gebeurd zeggen, en als iemand die nog nooit een
dergelijke ervaring had gehad, ik moeite het verkrijgen van elke
tractie met het idee dan ook gehad. Alles trip therapie hij me zou
vertellen is dat de ervaring, die in zijn meditatie plaatsvond,
kennen hem “iets veel, veel meer dan een materiaal wereldbeeld dat
ik niet echt naar mijn collega's kunnen over praten, omdat het gaat
om metaforen of aannames die ik ben echt ongemakkelijk met als
wetenschapper.” Griffiths was nog steeds terughoudend om veel meer
over precies trip therapie er gebeurd zeggen, en als iemand die nog
nooit een dergelijke ervaring had gehad, ik moeite het verkrijgen van
elke tractie met het idee dan ook gehad. Alles trip therapie hij me
zou vertellen is dat de ervaring, die in zijn meditatie plaatsvond,
kennen hem “iets veel, veel meer dan een materiaal wereldbeeld dat
ik niet echt naar mijn collega's kunnen over praten, omdat het gaat
om metaforen of aannames die ik ben echt ongemakkelijk met als
wetenschapper.”
Na verloop van tijd, trip therapie hij leren
over “het mysterie van bewustzijn en bestaan” in zijn meditatie
kwam overtuigender lijken voor hem dan zijn wetenschap. Hij begon een
beetje vervreemd te voelen: “Niemand van de mensen die ik was dicht
bij had geen interesse in het vermaken van deze vragen, die viel in
de algemene categorie van de spirituele en religieuze mensen die ik
gewoon niet te krijgen. “Hier ben ik, een fullprofessor, het
publiceren als een gek, loopt af naar belangrijke vergaderingen, en
denken dat ik was een fraude.”Hij begon te interesseren in het
onderzoek dat zijn hele volwassen leven had georganiseerd verliezen.
“Ik kon studeren een nieuw kalmerend hypnotische, iets nieuws te
leren over de receptoren in de hersenen, op een andere FDA [Food and
Drug Administration] paneel, ga dan naar een andere conferentie, maar
trip therapie dan nog? Ik was meer emotioneel en intellectueel
nieuwsgierig over waar die andere weg zou kunnen leiden. Mijn drug
onderzoek begon nietszeggend te lijken. Ik ging door de bewegingen op
het werk, veel meer geïnteresseerd in te gaan 's avonds thuis te
mediteren.”De enige manier waarop hij zich kon motiveren om het
schrijven van subsidies blijven was te denken van het als een‘dienst
project’voor zijn studenten en postdocs . In het geval van zijn
cafeïne onderzoek, Griffiths was in staat om zijn nieuwsgierigheid
duurt ongeveer een dimensie van zijn eigen ervaring-waarom heeft hij
gedwongen om koffie te drinken elke dag voelen? -En zet hem in een
productieve lijn van wetenschappelijk onderzoek geweest. Maar hij kon
geen manier om dat te doen met zijn verdieping van nieuwsgierigheid
naar de afmetingen van het bewustzijn dat meditatie naar hem had
geopend te zien. “Het is nooit bij me opgekomen er een manier om
wetenschappelijk te bestuderen. Was” Gehinderd en verveeld,
Griffiths begon te denken van stoppen met de wetenschap en gaan uit
naar een ashram in India te vermaken. Het was rond deze tijd dat Bob
Schuster, een oude vriend en collega die onlangs met pensioen als
hoofd van het National Institute on Drug Abuse, belde Griffiths te
suggereren dat hij aan een jonge man die hij onlangs had ontmoet bij
Esalen genaamd Bob Jesse praten. Jesse had georganiseerd een klein
gezelschap van onderzoekers, therapeuten, en religieuze geleerden in
de legendarische Big Sur retraite centrum naar de geestelijke en
therapeutisch potentieel van psychedelische drugs te bespreken en hoe
ze kunnen worden gerehabiliteerd. Jesse zelf was noch een medische
professional of een wetenschapper; hij was een computer ingenieur,
een vice-president business development bij Oracle, die het als zijn
missie om de wetenschap van psychedelica, maar als een instrument
niet zozeer van de geneeskunde als van spirituele ontwikkeling te
doen herleven had gemaakt.
Griffiths had Schuster iets vertelde
over zijn spirituele praktijk en vertrouwen in hem zijn groeiende
ontevredenheid met conventionele geneesmiddelenonderzoek. “Je moet
deze man te praten,” Schuster vertelde hem. “Ze hebben een aantal
interessante ideeën over het werken met entheogens,” zei hij. “Je
zou iets met elkaar gemeen hebben.”
• • •
WANNEER
de geschiedenis van de tweede golf van psychedelisch onderzoek is
geschreven, zal Bob Jesse gezien worden als één van een paar
wetenschappelijke buitenstaanders in Amerika-amateurs, echt, en
briljante excentriekelingen-die onvermoeibaar gewerkt, vaak achter de
schermen, om het te krijgen van de grond. Beide vonden hun roeping in
het kielzog van transformatieve psychedelische ervaringen die ze deze
stoffen overtuigd had het potentieel om niet alleen individuen, maar
de mensheid te genezen als geheel en dat de beste weg om hun
revalidatie was door middel van een geloofwaardig wetenschappelijk
onderzoek. In veel gevallen zijn deze ongetrainde onderzoekers
bedacht de experimenten en vervolgens vonden (en gefinancierd) de
wetenschappers om ze uit te voeren. Vaak zul je hun namen te vinden
op de papieren, meestal in de laatste positie. Van de twee, heeft
Rick Doblin geweest bij het langer en is veruit de meest bekende.
Doblin richtte de Multidisciplinaire Vereniging voor Psychedelic
Studies (MAPS) helemaal terug in de donkere dagen van 1986- het jaar
na MDMA illegaal werd gemaakt en een tijd waarin de meeste wijzer
hoofden waren ervan overtuigd dat het opnieuw opstarten van het
onderzoek naar psychedelica was een oorzaak buiten hopeloos. Doblin,
geboren in 1953, is een grote ruige hond met een bot; Hij heeft
gelobbyd voor de geest van de overheid veranderen over psychedelica
sinds kort na zijn afstuderen aan New College, in Florida, in 1987.
Na experimenten met LSD als een undergraduate, en later met MDMA,
Doblin besloot zijn roeping in het leven was om een ​​psychedelische
therapeut . Maar na het verbod op MDMA in 1985, werd die droom niet
haalbaar zonder een verandering in de federale wet-en regelgeving,
dus besloot hij dat hij had beter eerst een doctoraat in te krijgen
Hij heeft gelobbyd voor de geest van de overheid veranderen over
psychedelica sinds kort na zijn afstuderen aan New College, in
Florida, in 1987. Na experimenten met LSD als een undergraduate, en
later met MDMA, Doblin besloot zijn roeping in het leven was om een
​​psychedelische therapeut . Maar na het verbod op MDMA in 1985,
werd die droom niet haalbaar zonder een verandering in de federale
wet-en regelgeving, dus besloot hij dat hij had beter eerst een
doctoraat in te krijgen Hij heeft gelobbyd voor de geest van de
overheid veranderen over psychedelica sinds kort na zijn afstuderen
aan New College, in Florida, in 1987. Na experimenten met LSD als een
undergraduate, en later met MDMA, Doblin besloot zijn roeping in het
leven was om een ​​psychedelische therapeut . Maar na het verbod
op MDMA in 1985, werd die droom niet haalbaar zonder een verandering
in de federale wet-en regelgeving, dus besloot hij dat hij had beter
eerst een doctoraat in te krijgenopenbare orde aan de Harvard Kennedy
School. Er, beheerste hij de fijne kneepjes van de FDA drug
goedkeuringsproces, en in zijn proefschrift uitgezet de moeizame weg
naar de officiële toelating die psilocybine en MDMA nu
volgen.
Doblin is ontwapenend, misschien hulpeloos, spontaan,
blij om openlijk te praten met een verslaggever over zijn formatieve
psychedelische ervaringen, alsmede politieke strategie en tactiek.
Net als Timothy Leary, Doblin is de gelukkigste van krijgers, nooit
niet lachend en vertonen een zekere mate van enthousiasme voor het
werk dat je niet zou verwachten van een man die al kloppen met zijn
hoofd tegen dezelfde muur voor zijn hele volwassen leven. Doblin
werkt vanuit een ietwat Dickensian kantoor verscholen in de zolder
van zijn kruipend koloniale in Belmont, Massachusetts, op een bureau
gestapeld tot aan het plafond met een precaire stapels manuscripten,
tijdschriftartikelen, foto's en memorabilia die teruggaat meer dan
veertig jaar. Een deel van de memorabilia herinnert aan het begin van
zijn carrière toen Doblin besloot de beste manier om sektarische
strijd te beëindigen zou zijn om een ​​groep van 's werelds
geestelijke leiders tabletten van MDMA, een geneesmiddel dat bekend
staat om zijn vermogen om barrières tussen mensen en Kindle af te
breken mail empathie. Rond dezelfde tijd, regelde hij duizend doses
van MDMA in de Sovjet militairen die bezig waren met wapenbeheersing
onderhandelingen met president Reagan om mensen te laten verzenden.
Voor Doblin, het winnen van goedkeuring van de FDA voor het medisch
gebruik van psychedelica -die hij gelooft is nu in zicht, zowel voor
MDMA en psilocybine-is een middel om een ​​ambitieuzer en nog
meer controversiële einde: de incorporatie van psychedelica in de
Amerikaanse maatschappij en cultuur, niet alleen geneeskunde. Dit is
natuurlijk dezelfde winnende strategie gevolgd door de campagne om
marihuana te decriminaliseren, waarin het bevorderen van de medische
toepassingen van cannabis veranderde imago van de drug, trip therapie
leidt tot een meer algemene acceptatie door het publiek. Niet
verrassend, dit soort gepraat knaagt voorzichtiger hoofden in de
gemeenschap (Bob Jesse onder hen), maar Rick Doblin is niet iemand
die zijn agenda softpedal of om te denken over het nemen van een
interview off the record. Dit levert hem veel pers; hoeveel het helpt
de oorzaak is discutabel. Maar er is geen twijfel dat met name in de
afgelopen jaren Doblin erin geslaagd is belangrijk onderzoek
goedgekeurd en gefinancierd, in het bijzonder in het geval van MDMA,
die lange tijd MAPS's belangrijkste focus is geweest. MAPS heeft een
aantal kleine klinische studies dat MDMA de waarde bij de behandeling
van post-traumatische stress-stoornis of PTSS hebben aangetoond
gesponsord. (Doblin definieert psychedelica royaal, om zo MDMA en
zelfs cannabis omvatten,
met PTSS en andere indicaties-MAPS is
het sponsoren van een klinische studie bij UCLA die inhoudt dat de
behandeling van volwassenen met autisme met MDMA-Doblin gelooft vurig
in de kracht van psychedelica om de mensheid te verbeteren door de
bekendmaking van een spirituele dimensie van het bewustzijn we
allemaal delen, ongeacht onze religieuze overtuiging of het gebrek
daaraan. “Mystiek,” hij houdt om te zeggen, “is het tegengif
voor fundamentalisme.”
• • •
VERGELEKEN MET RICK
Doblin, Bob Jesse is een monnik. Er is niets shaggy of onzorgvuldig
over hem. Taut, drukt verlegen, en geneigd zijn woorden te kiezen met
een pincet, Jesse, nu in de vijftig, geeft de voorkeur aan om zijn
werk te doen uit openbare mening, en bij voorkeur van de een-kamer
cabine waar hij woont zelf in het ruige heuvels ten noorden van San
Francisco, uit het rooster met uitzondering van een snelle
internetverbinding. “Bob Jesse is als de poppenspeler,” Katherine
MacLean vertelde me. MacLean is een psycholoog die in Roland
Griffiths's lab vanaf 2009 werkte tot 2013. “Hij is de visionaire
man achter de schermen werken.” Na zorgvuldige richtingen Jesse's,
reed ik het noorden van de Bay Area, uiteindelijk liquidatie aan het
einde van een smalle onverharde weg in een provincie vroeg hij me
niet te noemen. ikgeparkeerd op een trailhead en maakte mijn weg
langs de “Verboden toegang” borden, na een pad een heuvel die
bracht me naar zijn pittoreske bergtop kamp. Ik voelde me alsof ik
zou gaan om de wizard te bezoeken. De shipshape kleine cabine is krap
voor twee, dus Jesse uit onder de dennenbomen heeft ingesteld en
keien sommige comfortabele banken, stoelen en tafels. Hij bouwde ook
een buitenkeuken en, op een plank van rock commandant van een
spectaculair uitzicht op de bergen, een buitendouche, waardoor het
kamp het gevoel van een huis binnenstebuiten gekeerd. We brachten het
betere deel van een vroege lente dag in de buitenlucht in zijn
woonkamer, nippen kruidenthee en bespreken van zijn met name rustiger
campagne om psychedelica aan respectabiliteit-een masterplan waarin
Roland Griffiths speelt een centrale rol te herstellen. “Ik ben een
beetje verlegen voor de camera,” begon hij, “dus, geen foto's of
opnames van welke aard ook. ”Jesse is een slanke, compacte kerel
met een squarish hoofd van kortgeknipte grijze haren en randloze
rechthoekige bril die zonder ostentatie stijlvol zijn. Jesse zelden
lacht en heeft een aantal van de
stijfheid ik associeer met de
ingenieurs, maar zo nu en dan zal hij u verrassen met een flits van
emotie die hij zal dan onmiddellijk bijschrift: “Je hebt misschien
gemerkt dat het denken over dat onderwerp maakte mijn ogen een beetje
waterig. Laat me uitleggen waarom. . .”Niet alleen heeft hij zijn
eigen woorden met grote zorg te kiezen, maar hij staat erop dat jij
dat ook doet, dus bijvoorbeeld als ik achteloos de term
ingezet‘recreatief gebruik,’hij stopte me in midsentence.
“Misschien moeten we die term opnieuw te onderzoeken. Meestal wordt
het gebruikt om een ​​ervaring te bagatelliseren. Maar waarom? In
de letterlijke betekenis van het woord 'recreatie' impliceert iets
beslist triviale. Er is veel meer te zeggen, maar laten we bookmark
dit onderwerp voor een andere keer. Ga verder.”Mijn aantekeningen
tonen aan dat Jesse hadden onze eerste gesprek op en off the record
een half dozijn keer. Jesse opgegroeid buiten Baltimore en ging naar
Johns Hopkins, waar hij studeerde informatica en elektrotechniek.
Sinds een aantal jaren in de twintig, was hij werkzaam bij Bell Labs,
woon-werkverkeer per week van Baltimore naar New Jersey. Gedurende
deze periode kwam hij uit de kast en haalde het management om het
bedrijf de eerste homo-en lesbische groep werknemers te herkennen.
(Op het moment, AT & T, de moedermaatschappij, in dienst ongeveer
300.000 mensen.) Later, hij overgehaald AT & T management om een
​​regenboogvlag op het hoofdkwartier tijdens de Gay Pride Week
vliegen en sturen een delegatie te marcheren in de parade. Deze
prestatie vormde politieke vorming Bob Jesse's, indruk op hem de
waarde van het werken achter de schermen zonder veel lawaai of
veeleisende krediet. Jesse verplaatst naar Oracle, en de Bay Area, in
1990, en werd personeelsnummer 8766-niet een van de eerste, maar
vroeg genoeg om een ​​stuk van aandelen in het bedrijf hebben
verworven. Het duurde niet lang voordat Oracle opstelde een eigen
contingent in Gay Pride Parade van San Francisco, en na zachtjes
porren van het senior management Jesse's Oracle werd een van de
eerste Fortune 500-bedrijven om voordelen voor de partners van
hetzelfde geslacht van haar medewerkers te bieden. Jesse's
nieuwsgierigheid naar psychedelica werd voor het eerst gewekt tijdens
een drugonderwijs eenheid in zijn middelbare school wetenschap
klasse. Deze bijzondere klasse van geneesmiddelen was noch fysiek
noch psychisch verslavend, werd hem verteld (correct); zijn leraar
ging naar de effecten van de drugs' te beschrijven, met inbegrip van
verschuivingen in het bewustzijn en visuele waarneming dat Jesse
gevonden intrigerend. “Ik voelde dat er was zelfs hier meer dan ze
ons te vertellen,” herinnert hij zich. “Dus ik maakte een mentale
notitie.” Maar hij zou niet klaar zijn om te zien voor zijn
zich
af trip therapie psychedelica waren allemaal over pas veel later.
Waarom? Hij antwoordde in de derde persoon: “Een stiekeme homo kind
misschien bang voor trip therapie er zou komen, als hij laat zijn
hoede te zijn” In de twintig, terwijl het werken bij Bell Labs,
Jesse viel in met een groep vrienden in Baltimore die besloten , in
een zeer bewuste manier om te experimenteren met psychedelica. Iemand
zou altijd blijven “dicht tegen de grond” voor het geval iemand
hulp nodig had of de deurbel ging, en doses escaleerde geleidelijk.
Het was tijdens een van deze zaterdagmiddag experimenten, in een
appartement in Baltimore, dat Jesse, vijfentwintig jaar oud en een
hoge dosis LSD hebben ingenomen, had een krachtige
“non-dualeexperience”dat transformatieve zou blijken. Ik vroeg
hem om het te beschrijven, en na trip therapie zomen en hawing- “Ik
hoop dat je beugel trip therapie gevoelig is” Hij behoedzaam
overgegaan tot het verhaal te vertellen. “Ik lag op mijn rug onder
een ficus boom,” herinnert hij zich. “Ik wist dat het zou gaan om
een ​​sterke ervaring. En het punt gekomen waar de kleine Ik was
nog maar net begonnen wegglijden. Ik verloor alle besef van op de
vloer in een appartement in Baltimore; Ik kon niet zeggen of mijn
ogen werden geopend of gesloten. trip therapie opengesteld voor mij
was, bij gebrek aan een beter woord, een ruimte, maar niet onze
gewone concept van de ruimte, alleen de pure bewustzijn van een rijk
woest en ledig van de inhoud. En in dat gebied kwam een ​​hemelse
entiteit, die de opkomst van de fysieke wereld was. Het was net als
de big bang, maar zonder de boom of het verblindende licht. Het was
de geboorte van het fysieke universum. In zekere zin was het
dramatische misschien wel het belangrijkste ding dat ooit heeft
plaatsgevonden in de geschiedenis van de wereld maar het gebeurde
gewoon.”Ik vroeg hem waar hij met al was. “Ik was een diffuus
gelegen waarnemer. Ik was van dezelfde grootte met deze opkomst.”Hier
heb ik hem laten weten dat hij me te verliezen. Lange pauze. “Ik
ben aarzelen omdat de woorden zijn een lastige fit; woorden lijken te
beperkend.”onuitsprekelijkheid is natuurlijk een kenmerk van de
mystieke ervaring. “Het bewustzijn overstijgt een bepaalde
zintuiglijke modaliteit,” legde hij uit, unhelpfully. Was het eng?
“Er was geen angst, alleen fascinatie en ontzag.” Pause. “Eh,
misschien een beetje angst.” Vanaf hier, Jesse zag (of hoe je het
noemen) de geboorte van. . . alles,
komst van “trip therapie
wij noemen de mens,” dan is de overname van de taal en de
ontplooiing van bewustzijn, “de hele weg naar het eigen zelf, hier
in deze zaal, omringd door mijn vrienden. Ik had de hele weg terug te
komen op de plaats waar ik was. Hoeveel klok tijd was verstreken? Ik
had geen idee. “Het meest opvallende voor mij is de kwaliteit van
het bewustzijn ervoer ik, iets totaal verschillend van trip therapie
ik heb zijn te beschouwen als Bob. Hoe werkt deze verruimd bewustzijn
passen in het kader van de dingen? Voor zover ik beschouw de ervaring
als veridical-en over dat ik nog steeds niet zeker van-het vertelt me
​​dat bewustzijn is primair naar het fysieke universum. Sterker
nog, het gaat vooraf aan het.”Heeft hij nu geloven bewustzijn
bestaat buiten de hersenen? Hij is niet zeker. “Maar om te gaan van
zeer zeker van zijn dat het tegendeel waar is” -dat bewustzijn is
het product van onze grijze materie-“onzeker te zijn is een enorme
verschuiving.” Ik vroeg hem of hij met iets afgesproken dat ik de
Dalai Lama te lezen had gezegd, dat het idee dat de hersenen te
creëren bewustzijn een idee zonder vragen aanvaard door de meeste
scientists- “is een metafysische aanname, niet een wetenschappelijk
feit.” “Bingo”, zei Jesse. “En voor iemand met mijn
geaardheid” -agnostic, verliefd op wetenschaps- “dat alles
verandert.”
• • •
Hier is trip therapie krijg ik
niet over een ervaring als Bob Jesse's: Waarom in de wereld zou je
ooit crediteren het helemaal? Ik begreep niet waarom zou je niet
gewoon indienen onder “interessant droom” of “door drugs
veroorzaakte fantasy.” Maar samen met het gevoel van
onuitsprekelijkheid, de overtuiging dat sommige diepe objectieve
waarheid aan u is geopenbaard, is een kenmerk van de mystieke
ervaring, ongeacht of deze is veroorzaakt door een geneesmiddel,
meditatie, vasten, geseling of sensorische deprivatie. William James
gaf een naam aan deze overtuiging: de noëtische kwaliteit. Mensen
voelen dat ze zijn verhuurd in op een diep geheim van het universum,
en ze kunnen niet worden geschud van die overtuiging. Zoals James
schreef: “Dromen kan niet tegen deze test.” Dit is ongetwijfeld
de reden waarom sommige van de mensen die een dergelijke ervaring
gaan op gevonden godsdiensten, het veranderen van de loop van de
geschiedenis of, in een groot aantal meer gevallen, het verloop van
hun eigen leven. “Zonder twijfel” is de sleutel.
Ik kan
denken aan een paar manieren om rekening te houden met een dergelijk
fenomeen, noch geheel bevredigend. Demeest eenvoudige en toch het
hardst om uitleg te accepteren is dat het gewoon waar: de veranderde
staat van bewustzijn heeft de persoon opengesteld voor een waarheid
die de rest van ons, gevangen in het gewone waakbewustzijn, kan
gewoon niet zien. Wetenschap heeft moeite met deze interpretatie,
echter, omdat, trip therapie de perceptie is, het kan niet worden
gecontroleerd door zijn gebruikelijke hulpmiddelen. Het is een
anekdotisch rapport, in feite, en dus heeft geen waarde. De
wetenschap heeft weinig interesse in, en tolerantie voor, het
getuigenis van het individu; in dit het is, vreemd genoeg, net als
een georganiseerde religie, die een groot probleem creditering
directe openbaring ook heeft. Maar het is de moeite waard erop te
wijzen dat er gevallen zijn waar de wetenschap heeft geen andere
keuze dan te vertrouwen op individuele getuigenis-als in de studie
van subjectieve bewustzijn, die niet toegankelijk is voor onze
wetenschappelijke instrumenten en dus alleen kan worden beschreven
door de persoon ervaren. Hier fenomenologie is de allerbelangrijkste
data. Dit is echter niet het geval bij de vaststelling van waarheden
over de wereld buiten onze hoofden. Het probleem met creditering
mystieke ervaringen is juist dat ze lijken vaak het onderscheid te
wissen tussen binnen en buiten, in de manier waarop Bob Jesse's
“diffuse awareness” leek te zijn, maar ook op te bestaan ​​buiten
hem. Dit wijst op de tweede mogelijke verklaring voor de noetic
logisch: als ons gevoel van een subjectieve “ik” desintegreert,
zoals het vaak doet in een hoge dosis psychedelische ervaring
(evenals in meditatie door ervaren mediterenden), wordt het
onmogelijk om onderscheid te maken tussen trip therapie is subjectief
en objectief waar. trip therapie overblijft om de twijfelende zo niet
je moet ik doen? Hier fenomenologie is de allerbelangrijkste data.
Dit is echter niet het geval bij de vaststelling van waarheden over
de wereld buiten onze hoofden. Het probleem met creditering mystieke
ervaringen is juist dat ze lijken vaak het onderscheid te wissen
tussen binnen en buiten, in de manier waarop Bob Jesse's “diffuse
awareness” leek te zijn, maar ook op te bestaan ​​buiten hem.
Dit wijst op de tweede mogelijke verklaring voor de noetic logisch:
als ons gevoel van een subjectieve “ik” desintegreert, zoals het
vaak doet in een hoge dosis psychedelische ervaring (evenals in
meditatie door ervaren mediterenden), wordt het onmogelijk om
onderscheid te maken tussen trip therapie is subjectief en objectief
waar. trip therapie overblijft om de twijfelende zo niet je moet ik
doen? Hier fenomenologie is de allerbelangrijkste data. Dit is echter
niet het geval bij de vaststelling van waarheden over de wereld
buiten onze hoofden. Het probleem met creditering mystieke ervaringen
is juist dat ze lijken vaak het onderscheid te wissen tussen binnen
en buiten, in de manier waarop Bob Jesse's “diffuse awareness”
leek te zijn, maar ook op te bestaan ​​buiten hem. Dit wijst op
de tweede mogelijke verklaring voor de noetic logisch: als ons gevoel
van een subjectieve “ik” desintegreert, zoals het vaak doet in
een hoge dosis psychedelische ervaring (evenals in meditatie door
ervaren mediterenden), wordt het onmogelijk om onderscheid te maken
tussen trip therapie is subjectief en objectief waar. trip therapie
overblijft om de twijfelende zo niet je moet ik doen? Het probleem
met creditering mystieke ervaringen is juist dat ze lijken vaak het
onderscheid te wissen tussen binnen en buiten, in de manier waarop
Bob Jesse's “diffuse awareness” leek te zijn, maar ook op te
bestaan ​​buiten hem. Dit wijst op de tweede mogelijke verklaring
voor de noetic logisch: als ons gevoel van een subjectieve “ik”
desintegreert, zoals het vaak doet in een hoge dosis psychedelische
ervaring (evenals in meditatie door ervaren mediterenden), wordt het
onmogelijk om onderscheid te maken tussen trip therapie is subjectief
en objectief waar. trip therapie overblijft om de twijfelende zo niet
je moet ik doen? Het probleem met creditering mystieke ervaringen is
juist dat ze lijken vaak het onderscheid te wissen tussen binnen en
buiten, in de manier waarop Bob Jesse's “diffuse awareness” leek
te zijn, maar ook op te bestaan ​​buiten hem. Dit wijst op de
tweede mogelijke verklaring voor de noetic logisch: als ons gevoel
van een subjectieve “ik” desintegreert, zoals het vaak doet in
een hoge dosis psychedelische ervaring (evenals in meditatie door
ervaren mediterenden), wordt het onmogelijk om onderscheid te maken
tussen trip therapie is subjectief en objectief waar. trip therapie
overblijft om de twijfelende zo niet je moet ik doen? Dit wijst op de
tweede mogelijke verklaring voor de noetic logisch: als ons gevoel
van een subjectieve “ik” desintegreert, zoals het vaak doet in
een hoge dosis psychedelische ervaring (evenals in meditatie door
ervaren mediterenden), wordt het onmogelijk om onderscheid te maken
tussen trip therapie is subjectief en objectief waar. trip therapie
overblijft om de twijfelende zo niet je moet ik doen? Dit wijst op de
tweede mogelijke verklaring voor de noetic logisch: als ons gevoel
van een subjectieve “ik” desintegreert, zoals het vaak doet in
een hoge dosis psychedelische ervaring (evenals in meditatie door
ervaren mediterenden), wordt het onmogelijk om onderscheid te maken
tussen trip therapie is subjectief en objectief waar. trip therapie
overblijft om de twijfelende zo niet je moet ik doen?
• •

In de jaren na die eerste krachtige psychedelische reis, Bob
Jesse had een reeks andere ervaringen die de loop van zijn leven
veranderd. Wonen in San Francisco in de vroege jaren 1990, raakte hij
betrokken bij de rave scene en ontdekte dat de “collectieve
bruisen” van de beste all-night dansfeesten, met of zonder
psychedelische “materialen,” ook de “subject-object dualiteit
konden oplossen ”en nieuwe spirituele vergezichten. Hij begon aan
verschillende spirituele tradities te ontdekken, van het boeddhisme
tot Quakerism meditatie, en vond zijn prioriteiten in het leven
geleidelijk aan het verschuiven. “Het begon te
optreden mij
dat tijd doorbrengen in dit gebied eigenlijk veel belangrijker en
veel meer voldoening dan trip therapie ik had gedaan”als een
computer ingenieur zou kunnen zijn. Terwijl op een sabbatical van
Oracle (hij zou voorgoed te verlaten in 1995), ingesteld Jesse op een
non-profit verzocht de Raad spirituele praktijken (CSP), met als doel
“het maken van directe ervaring van het heilige meer beschikbaar
voor meer mensen.” De website bagatelliseert het belang van de
organisatie bij het bevorderen van voorkeursterm entheogens-Bob
Jesse's voor psychedelica, maar doet beschrijven haar missie in
suggestieve termen: “het identificeren en ontwikkelen van
benaderingen van primaire religieuze ervaring die veilig en effectief
kan worden gebruikt” de website (csp.org ) biedt een uitstekende
bibliografie van onderzoek naar psychedelica en regelmatige updates
over de werkzaamheden aan de gang aan de Johns Hopkins. CSP zou ook
een rol spelen bij de ondersteuning van de UDV rechtszaak die
resulteerde in het besluit van het Hooggerechtshof van 2006. De Raad
heeft op spirituele praktijken groeide uit van een systematische
verkenning van de psychedelische literatuur en de psychedelische
gemeenschap in de Bay Area kort nadat hij verhuisde naar San
Francisco Jesse's. In zijn zeer bewuste, licht obsessief, en
nauwgezet beleefde manier, Jesse contact talrijke “psychedelische
oudsten” van de regio -de rijke cast van personages die diep
betrokken waren bij het onderzoek en therapie in de jaren voor het
grootste deel van de drugs in 1970 werden verboden, met het
verstrijken van de Bestrijdingsmiddelenwet en de indeling van LSD en
psilocybine als schema 1 stoffen met een hoog potentieel voor
misbruik en geen erkende medisch gebruik. Er was James Fadiman,zoveel
psychedelische onderzoek gaande rondom Stanford want er was aan de
Harvard; het gewoon niet hebben van een karakter van het wattage van
een Timothy Leary uit erover te praten.) Dan was er collega Fadiman
bij het instituut Myron Stolaroff, een prominente Silicon Valley
elektrisch ingenieur die als senior executive gewerkt bij Ampex, de
magnetische opname apparatuur maker, totdat een LSD-trip therapie
inspireerde hem op te geven techniek (net als Bob Jesse) voor een
carrière als een psychedelische onderzoeker en therapeut. Jesse vond
ook zijn weg naar de binnenste cirkel van Sasha en Ann Shulgin,
legendarische Bay Area cijfers die wekelijks diners aangehouden voor
een gemeenschap van therapeuten, wetenschappers en anderen die
geïnteresseerd zijn in
psychedelica. (Sasha Shulgin, die in
2014 overleed, was een briljante chemicus die een DEA licentie
waardoor hij nieuwe psychedelische verbindingen, die hij deed in
wonderbaarlijke aantallen synthetiseren gehouden. Hij was ook de
eerste om MDMA te synthetiseren, omdat het door Merck in 1912 werd
gepatenteerd en vergeten. het herkennen van de psychoactieve
eigenschappen, introduceerde hij de zogenaamde empathogeen naar de
Bay Area's psychotherapie gemeenschap. Pas later, heeft het
uitgegroeid tot de club drug bekend als ecstasy.) Jesse ook bevriend
Huston Smith, de onderzoeker van de vergelijkende
godsdienstwetenschap, wiens geest was geweest opengesteld voor het
spirituele potentieel van psychedelica, wanneer, als instructeur /
docent aan het MIT in 1962, diende hij als vrijwilliger in de Goede
vrijdag Experiment, waaruit hij kwam weg overtuigd dat een mystieke
ervaring veroorzaakt door een geneesmiddel was niet anders dan een
ander soort. Door middel van deze “ouderen” en zijn eigen lezen,
Jesse begonnen met het opgraven van de rijke inhoud van de eerste
golf onderzoek naar psychedelica, waarvan een groot deel verloren was
gegaan voor de wetenschap. Hij leerde dat er meer dan duizend
wetenschappelijke artikelen over psychedelische drug therapie was
geweest vóór 1965, waarbij meer dan veertigduizend onderzoek
onderwerpen. Beginnend in de jaren 1950 en voortgezet tot in de
vroege jaren 1970, was psychedelische verbindingen gebruikt om een
​​verscheidenheid van aandoeningen, waaronder alcoholisme,
depressie, obsessivecompulsive stoornis en angst op het einde van het
leven vaak met indrukwekkende resultaten te behandelen. Maar weinig
van de studies werden goed gecontroleerd door moderne normen, en
sommige van hen werden aangetast door het enthousiasme van de
betrokken onderzoekers. Van nog scherpere belang voor Bob Jesse was
het begin van het onderzoek het verkennen van de mogelijkheden van
psychedelica te dragen aan trip therapie, in een opvallende zin, hij
noemt “de verbetering van goed volk.” Er waren studies in
“gezonde normalen” van artistieke en wetenschappelijke
creativiteit en spiritualiteit geweest. De bekendste van hen was de
Goede Vrijdag of Marsh Chapel, experiment, uitgevoerd in 1962 door
Walter Pahnke, een psychiater en minister werkt aan een
promotieonderzoek aan de Harvard onder Timothy Leary. In deze
dubbel-blind experiment, tijdens een Goede Vrijdag dienst bij Marsh
Kapel op de Boston University campus een capsule van wit poeder
ontvangen twintig theologiestudenten, tien van hen bevatten
psilocybine, tien een “actieve placebo” -in dit geval niacine,
die creëert een tintelend gevoel. Acht van de tien studenten
ontvangen van psilocybine meldde een krachtige mystieke ervaring,
terwijl slechts één in de controlegroep deed. (Vertellen gezonde
normalen ‘van artistieke en wetenschappelijke creativiteit en
spiritualiteit” Er waren studies in geweest’. De bekendste van
hen was de Goede Vrijdag of Marsh Chapel, experiment, uitgevoerd in
1962 door Walter Pahnke, een psychiater en minister werkt aan een
promotieonderzoek aan de Harvard onder Timothy Leary. In deze
dubbel-blind experiment, tijdens een Goede Vrijdag dienst bij Marsh
Kapel op de Boston University campus een capsule van wit poeder
ontvangen twintig theologiestudenten, tien van hen bevatten
psilocybine, tien een “actieve placebo” -in dit geval niacine,
die creëert een tintelend gevoel. Acht van de tien studenten
ontvangen van psilocybine meldde een krachtige mystieke ervaring,
terwijl slechts één in de controlegroep deed. (Vertellen gezonde
normalen ‘van artistieke en wetenschappelijke creativiteit en
spiritualiteit” Er waren studies in geweest’. De bekendste van
hen was de Goede Vrijdag of Marsh Chapel, experiment, uitgevoerd in
1962 door Walter Pahnke, een psychiater en minister werkt aan een
promotieonderzoek aan de Harvard onder Timothy Leary. In deze
dubbel-blind experiment, tijdens een Goede Vrijdag dienst bij Marsh
Kapel op de Boston University campus een capsule van wit poeder
ontvangen twintig theologiestudenten, tien van hen bevatten
psilocybine, tien een “actieve placebo” -in dit geval niacine,
die creëert een tintelend gevoel. Acht van de tien studenten
ontvangen van psilocybine meldde een krachtige mystieke ervaring,
terwijl slechts één in de controlegroep deed. (Vertellen of Marsh
Chapel, experiment, uitgevoerd in 1962 door Walter Pahnke, een
psychiater en minister werkt aan een promotieonderzoek aan de Harvard
onder Timothy Leary. In deze dubbel-blind experiment, tijdens een
Goede Vrijdag dienst bij Marsh Kapel op de Boston University campus
een capsule van wit poeder ontvangen twintig theologiestudenten, tien
van hen bevatten psilocybine, tien een “actieve placebo” -in dit
geval niacine, die creëert een tintelend gevoel. Acht van de tien
studenten ontvangen van psilocybine meldde een krachtige mystieke
ervaring, terwijl slechts één in de controlegroep deed. (Vertellen
of Marsh Chapel, experiment, uitgevoerd in 1962 door Walter Pahnke,
een psychiater en minister werkt aan een promotieonderzoek aan de
Harvard onder Timothy Leary. In deze dubbel-blind experiment, tijdens
een Goede Vrijdag dienst bij Marsh Kapel op de Boston University
campus een capsule van wit poeder ontvangen twintig
theologiestudenten, tien van hen bevatten psilocybine, tien een
“actieve placebo” -in dit geval niacine, die creëert een
tintelend gevoel. Acht van de tien studenten ontvangen van
psilocybine meldde een krachtige mystieke ervaring, terwijl slechts
één in de controlegroep deed. (Vertellen twintig goddelijkheid
studenten kregen een capsule van wit poeder tijdens een Goede Vrijdag
dienst bij Marsh Kapel op de Boston University campus, tien van hen
bevatten psilocybine, tien een “actieve placebo” -in dit geval
niacine, die een tintelend gevoel creëert. Acht van de tien
studenten ontvangen van psilocybine meldde een krachtige mystieke
ervaring, terwijl slechts één in de controlegroep deed. (Vertellen
twintig goddelijkheid studenten kregen een capsule van wit poeder
tijdens een Goede Vrijdag dienst bij Marsh Kapel op de Boston
University campus, tien van hen bevatten psilocybine, tien een
“actieve placebo” -in dit geval niacine, die een tintelend gevoel
creëert. Acht van de tien studenten ontvangen van psilocybine meldde
een krachtige mystieke ervaring, terwijl slechts één in de
controlegroep deed. (Vertellen
hen was uit elkaar niet moeilijk,
waardoor de dubbelblinde een enigszins hol eigendunk: degenen die op
de placebo zat bedaard in hun kerkbanken terwijl de anderen vast te
stellen of zwierf over de kapel, mompelen dingen als “God is
overal” en “Oh, de Glorie! “) Pahnke geconcludeerd dat de
ervaringen van degenen die de psilocybine kregen waren‘niet te
onderscheiden van, zo niet identiek,’de klassieke mystieke
ervaringen in de literatuur. Huston Smith overeengekomen. “Tot de
Goede Vrijdag Experiment,” vertelde hij in een interview in 1996:
“Ik had geen directe persoonlijke ontmoeting met God gehad.” In
1986, Rick Doblin voerde een follow-up studie van de Goede Vrijdag
Experiment waarin hij opgespoord en geïnterviewd alle, maar een van
de theologiestudenten die psilocybine bij Marsh Chapel ontvangen. De
meeste gemeld dat de ervaring hun leven en werk in diepgaande en
duurzame manieren had hervormd. Echter, Doblin gevonden ernstige
gebreken in de gepubliceerde rekening Pahnke's: Pahnkehad niet in
geslaagd om te vermelden dat een aantal proefpersonen had geworsteld
met acute angst tijdens hun ervaring. Men moest worden tegengehouden
en kregen een injectie van Thorazine, een krachtige antipsychotische,
nadat hij uit de kapel vluchtte en liep naar beneden Weg van de
Commonwealth, overtuigde hij was gekozen om het nieuws van de komst
van de Messias aan te kondigen. In deze en een tweede herziening van
een ander Timothy Leary-toezicht experiment, van recidive bij Concord
Gevangenis van de Staat, had Doblin verontrustende vragen over de
kwaliteit van het onderzoek dat in het Harvard Psilocybine Project
verhoogd, trip therapie suggereert dat het enthousiasme van de
onderzoekers had bezoedeld de gerapporteerde resultaten. Als dit
onderzoek zouden worden nieuw leven ingeblazen en serieus genomen,
Jesse gesloten, zou het moeten worden gedaan met aanzienlijk meer
strengheid en objectiviteit.
• • •
BOB JESSE bracht
de vroege jaren 1990 het uitgraven van de kennis over psychedelica
die verloren was gegaan toen formele onderzoek werd stopgezet en
informeel onderzoek ging ondergronds. In dit, hij was een beetje
zoals die Renaissance geleerden die de verloren wereld van de
klassieke gedachte herontdekt
in een handvol manuscripten
squirreled weg in kloosters. Echter, in dit geval, had aanzienlijk
minder tijd die is verstreken, zodat de kennis bleef in de hersenen
van mensen die nog in leven, als James Fadiman en Myron Stolaroff en
Willis Harman (een andere Bay Area ingenieur bleek psychedelische
onderzoeker), die alleen maar moest worden gevraagd het, en in
wetenschappelijke publicaties in bibliotheken en databases, die
slechts moest worden gezocht. Maar als er een moderne analogie met de
middeleeuwse klooster waar de wereld van de klassieke gedachte werd
gered van de vergetelheid, een plaats waar de goten vlam van
psychedelische kennis ijverig werd aangewakkerd tijdens zijn eigen
donkere leeftijd, zou die plaats moeten Esalen, de legendarische
worden retraite centrum in Big Sur, Californië. Gelegen op een klif
met uitzicht op de Stille Oceaan, alsof nauwelijks vastklampen aan
het continent, de Esalen werd opgericht in 1962 en sindsdien heeft
een zwaartepunt voor de zogenaamde menselijk potentieel beweging in
Amerika geweest, die als de officieuze hoofdstad van de New Age. Een
groot aantal therapeutische en spirituele modaliteiten werden
ontwikkeld en onderwezen hier door de jaren heen, met inbegrip van de
therapeutische en spirituele potentieel van psychedelica. Beginnend
in 1973, Stanislav Grof, de Tsjechische emigrant psychiater die is
één van de pioniers van LSD in psychotherapie, diende als geleerde
in residentie bij Esalen, maar hij had workshops daar al jaren eerder
uitgevoerd. Grof, die heeft geleid duizenden LSD sessies eens
voorspelde dat psychedelica “zou zijn voor de psychiatrie trip
therapie de microscoop is voor de biologie of de telescoop is voor de
astronomie. Deze tools maken het mogelijk om belangrijke processen
die onder normale omstandigheden niet beschikbaar zijn voor directe
observatie te bestuderen.”Honderden kwamen naar Esalen-to-peer door
die microscoop, vaak in workshops Grof geleid voor psychotherapeuten
die wilden psychedelica te nemen in hun praktijken. Veel, zo niet de
meeste van de therapeuten en gidsen nu doet dit werk onder de grond
geleerd hun ambacht aan de voeten van Stan Grof in de Big House at
Esalen. Of deze werkzaamheden voortgezet op Esalen na LSD nog legaal
was is onzeker, maar het zou niet verwonderlijk: de plek is zo ver
over de rand van het continent te voelen buiten het bereik van de
federale politie neergestreken. Maar in ieder geval officieel, zoals
workshops eindigde toen LSD werd verboden. Grof begon les te geven in
plaats daarvan iets genaamd holotropisch ademwerk,
onder luid
getrommel. Toch is de rol van Esalen in de geschiedenis van
psychedelica niet eindigen met het verbod. Het werd de plek waar
mensen in de hoop om deze moleculen terug in de cultuur te brengen,
of als aanvulling op therapie of een middel van spirituele
ontwikkeling, bijeen om hun campagnes plotten. In januari 1994 Bob
Jesse wist zich uitgenodigd krijgen om een ​​dergelijke
bijeenkomst inEsalen. Terwijl het helpen met de afwas na een
vrijdagavond diner in het Shulgins', Jesse geleerd dat een groep van
therapeuten en wetenschappers zouden verzamelen in Big Sur aan de
vooruitzichten voor de heropleving van psychedelisch onderzoek te
bespreken. Er waren tekenen dat de deur Washington, DC, had
dichtgeslagen op onderzoek in de late jaren 1960 opening zou kunnen
zijn, al was het maar op een kier: Curtis Wright, een nieuwe
beheerder aan de FDA (en, als het gebeurt, een oud-student van Roland
Griffiths's op Hopkins), had gesignaleerd dat het onderzoek
protocollen voor psychedelica zouden worden behandeld als elke andere
op hun merites beoordeeld. Het testen van deze nieuwe
ontvankelijkheid, een psychiater aan de Universiteit van New Mexico
genaamd Rick Strassman had gevraagd en gekregen goedkeuring aan de
fysiologische effecten van DMT, een krachtige psychedelische
verbinding die in veel planten te bestuderen. Dit kleine proef was
het eerste federaal bestraft experiment met een psychedelische
verbinding sinds 1970-achteraf een keerpunt. Rond dezelfde tijd, Rick
Doblin en Charles Grob, een psychiater aan de UCLA, had in het
overtuigen van de regering om de eerste menselijke proef van MDMA te
keuren geslaagd. (Grob is een van de eerste psychiaters om te pleiten
voor de terugkeer van psychedelica tot psychotherapie. Hij later
voerde de eerste moderne proef van psilocybine voor kankerpatiënten)
Het jaar daarvoor de Esalen verzamelen (die Grob en Doblin beide
bewaakt), David Nichols, een Purdue University chemicus en
farmacoloog, lanceerde de Heffter Research Institute (vernoemd naar
de Duitse chemicus die voor het eerst de mescaline verbinding
geïdentificeerd in 1897) met de toenmalige onwaarschijnlijk ambitie
van de financiering van ernstige psychedelic wetenschap. (Heffter
heeft sindsdien helpen financieren veel van de moderne beproevingen
van psilocybine.) Dus er werden verspreid hoopvolle signalen in de
vroege jaren 1990 dat de voorwaarden rijpten voor een opleving van
onderzoek naar psychedelica. De kleine gemeenschap die zo'n droom had
opgelopen door de donkere eeuwen begon, voorlopig, rustig, te
organiseren. Hoewel Jesse was nieuw voor deze gemeenschap, en noch
een wetenschapper of een therapeut, vroeg hij of hij de Esalen
vergadering aanwezig kon zijn en bood aan om zich nuttig te maken,
het bijvullen van water bril als dat is trip therapie het
nam.
Het grootste deel van de bijeenkomst werd in beslag genomen door
discussies over de mogelijke medische toepassingen van psychedelica,
evenals de behoefte aan basisonderzoek naar de neurowetenschappen.
Jesse werd getroffen door het feit dat er zo weinig aandacht is
besteed aan de spirituele potentieel van deze verbindingen. Hij
verliet de vergadering ervan overtuigd dat “oke, er is ruimte om
hier te manoeuvreren. Ik hoopte dat een van deze mensen zou halen de
bal en lopen mee, maar ze waren bezig met de andere bal. Dus ik een
beslissing om een ​​verlof van Oracle te zoeken gemaakt.”Binnen
een jaar, zou Jesse de Raad lanceren spirituele praktijken, en binnen
twee zou de raad een eigen bijeenkomst in Esalen, bijeen in januari
1996, met als doel de opening een tweede front in de campagne
psychedelica wekken. Heel toepasselijk, de bijeenkomst vond plaats in
de Maslow Room at Esalen, genoemd naar de psycholoog wiens
geschriften over de hiërarchie van menselijke behoeften gewezen op
het belang van “piek ervaringen” in zelfactualisering. De meeste
van de vijftien aanwezig waren “psychedelische oudsten,”
therapeuten en onderzoekers als James Fadiman en Willis Harman, Mark
Kleiman, dan is een drug-beleid expert op het Kennedy School (en Rick
Doblin's thesis tutor daar), en religieuze figuren als Huston Smith
Broeder David Steindl-Rast, en Jeffrey Bronfman, het hoofd van de UDV
kerk in Amerika (en erfgenaam van de Seagram liquor fortuin). Maar
Jesse wijselijk besloten om een ​​buitenstaander uit te nodigen
als ook: Charles “Bob” Schuster, die beiden Ronald Reagan en
George HW Bush als directeur van het National Institute on Drug Abuse
had gediend. Jesse wist niet Schuster goed bij allen; ze hadden een
keer kort gesproken op een conferentie. Maar Jesse kwam uit de buurt
van de ontmoeting denken Schuster zou wel openstaan ​​voor een
uitnodiging zijn. Precies waarom Bob Schuster-een leidende figuur in
de academische establishment ondergordende de drugsoorlog-staat open
voor het idee van de komst naar Esalen zijn om te discussiëren over
de spirituele potentieel van psychedelica was een mysterie, in ieder
geval totdat ik had de gelegenheid om zijn weduwe te spreken ,
ChrisEllyn Johanson. Johanson, die ook een drug onderzoeker,
schilderde een beeld van een manvan uitzonderlijk brede
belangstelling en diepe nieuwsgierigheid. “Bob was open-minded om
een ​​fout”, vertelde ze me, met een lach. “Hij zou praten
met iedereen.” Net als veel mensen in de NIDA gemeenschap, Schuster
goed begrepen dat psychedelica passen onhandig in het profiel van de
drug; dieren, de keuze, niet zelftoediening genotsmiddel meerdere
keren, en de klassieke psychedelica vertonen opvallend weinig
toxiciteit. Ik vroeg Johanson als Schuster ooit had
genomen
psychedelische zichzelf; Roland Griffiths had me verteld
dat hij dacht dat het mogelijk was. ( “Bob was een jazzmuzikant,”
Griffiths vertelde me, “dus ik helemaal niet verbaasd zou zijn.”)
Maar Johanson zei nee. “Hij was zeker nieuwsgierig over hen,” zei
ze tegen me, “maar ik denk dat hij te bang was. We waren martini
mensen.”Ik vroeg of hij een geestelijk man was. “Niet echt,
hoewel ik denk dat hij zou hebben gewild te zijn geweest.” Jesse,
niet helemaal zeker trip therapie Schuster zou maken van de
vergadering, ingericht om Jim Fadiman stapelbed met hem te hebben,
instrueren Fadiman, een psycholoog, om hem uit te checken. “De
volgende morgen vroeg Jim vond me en zei: 'Bob, missie volbracht. U
hebt een juweel van een mens gevonden. '”Schuster genoten van zijn
tijd bij Esalen, aldus zijn vrouw. Hij nam deel aan een drummen
cirkel Jesse had geregeld-je Esalen niet verlaten zonder te doen trip
therapie zoiets-en was verbaasd om te ontdekken hoe gemakkelijk hij
kon ontaarden in een trance. Maar Schuster ook een aantal belangrijke
bijdragen aan de beraadslagingen van de groep. Hij waarschuwde Jesse
af te werken met MDMA, die hij geloofde was toxisch voor de hersenen
en was toen verwierf een onverkwikkelijk reputatie als een club drug.
Hij stelde ook voor dat psilocybine was een veel betere kandidaat
voor onderzoek dan LSD, grotendeels om politieke redenen: omdat er zo
veel minder mensen van gehoord hadden, psilocybine uitgevoerd geen
van de politieke en culturele bagage van LSD. Tegen het einde van de
bijeenkomst was de Esalen groep afgerekend op een korte lijst van
doelstellingen, een aantal van hen bescheiden om een ​​ethische
code op te stellen voor spirituele gidsen-en anderen meer ambitieus:
“om eerlijk te krijgen, onkreukbaar onderzoek gedaan, bij een
instelling met onderzoekers onberispelijk,”en, idealiter,‘doe dit
zonder enige mom van klinische behandeling.’‘We waren niet zeker
dat mogelijk was,’Jesse vertelde me, maar hij en zijn collega's
geloofden“het zou een grote fout als medicalisering is alles trip
therapie er gebeurt.”Waarom een ​​fout? Omdat Bob Jesse was
uiteindelijk minder geïnteresseerd in psychische problemen van
mensen dan met hun geestelijk welzijn-in met behulp van entheogenen
voor de verbetering van goed volk. Kort na de vergadering Esalen,
Schuster maakte trip therapie zou blijken te zijn meest belangrijke
bijdrage zijn: het vertellen Bob Jesse over zijn oude vriend Roland
Griffiths, die hij beschreef als exact “de onderzoeker onbesproken”
Jesse zocht en “een wetenschapper van de eerste orde.”‘Alles
Roland heeft gedaan dat hij zich volledig toegewijd,’Jesse
herinnert Schuster zeggen, “Met inbegrip van zijn meditatie. We
denken dat het
veranderde hem.”Griffiths had gedeeld met
Schuster zijn groeiende onvrede met de wetenschap en zijn verdiepen
interesse in de aard van de‘ultieme vragen’coming up in zijn
meditatie. Schuster maakte vervolgens de oproep tot Griffiths hem te
vertellen over de interessante jonge man die hij net ontmoet had bij
Esalen, uit te leggen dat zij een interesse in spiritualiteit
gedeeld, en suggereren ze moeten voldoen. Na een uitwisseling van
e-mails, Jesse vloog naar Baltimore te lunchen met Griffiths in de
cafetaria op het Bayview medische campus, het inwijden van een reeks
gesprekken en vergaderingen die uiteindelijk zou leiden tot hun
medewerking aan de studie uit 2006 van psilocybine en mystieke
ervaring aan de Johns Hopkins .
• • •
Maar er was nog
een ontbrekende stukje van de puzzel en het wetenschappelijk team.
Het merendeel van de geneesmiddelenonderzoek Griffiths in het
verleden betrokken bavianen en andere niet-menselijke primaten had
gelopen; hij had veel minder klinische ervaring in het werken met
mensen en realiseerde zich dat hij een ervaren therapeut aan het
project-een join nodig “master arts”, zoals hij het uitdrukte.
Als het is gebeurd, had Bob Jesse een psycholoog ontmoet op
eenpsychedelische conferentie een paar jaar voordat die niet alleen
vulde de factuur, maar woonde in Baltimore. Nog meer toevallig, deze
psycholoog, wiens naam was Bill Richards, heeft waarschijnlijk meer
ervaring begeleiden psychedelische ritten in de jaren 1960 en 1970
dan wie dan ook in leven, met de mogelijke uitzondering van Stan Grof
(met wie hij ooit had gewerkt). In feite, Bill Richards de
allerlaatste juridische dosis psilocybine toegediend aan een
Amerikaan, in het Maryland Psychiatric Research Center op Spring
Grove State Hospital in het voorjaar van 1977. In de decennia sinds
had hij het beoefenen van meer conventionele psychotherapie uit zijn
huis in een lommerrijke Baltimore wijk genaamd Windsor Hills, wacht
zijn tijd af en wachten geduldig voor de wereld rond te komen, zodat
hij opnieuw zou kunnen werken met psychedelica. “In het grote
geheel, ”Hij vertelde me de eerste keer dat we elkaar ontmoetten in
zijn kantoor aan huis,“deze geneesmiddelen zijn er al minstens
vijfduizend jaar vele malen geweest, en ze hebben opgedoken en zijn
onderdrukt, dus dit was een nieuwe cyclus. Maar de paddenstoel groeit
nog steeds, en uiteindelijk zou dit werk weer rond te komen. Of dus
ik gehoopt.”Toen hij het telefoontje van Bob
Jesse in 1998, en
ontmoette Roland Griffiths kort daarna, kon hij niet helemaal geloven
zijn geluk. “Het was spannend.” Bill Richards, een
preternaturally vrolijke man van in de zeventig, is een brug tussen
de twee tijdperken van psychedelische therapie. Walter Pahnke was de
beste man op zijn bruiloft; Hij werkte nauw samen met Stan Grof bij
Spring Grove en bezocht Timothy Leary in Millbrook, New York, waar
Leary landde na zijn verbanning uit Harvard. Hoewel Richards liet de
Midwest een halve eeuw geleden, hij behield de toespraak patronen van
de landelijke Michigan, waar hij werd geboren in 1940. Richards sport
van vandaag een witte sik, lacht met een besmettelijke kakelen, en
eindigt veel van zijn zinnen met een vrolijke, up -spoken “weet
je?” Richards, die graduate graden houdt in zowel de psychologie en
goddelijkheid, had zijn eerste psychedelische ervaring, terwijl een
godheid student aan Yale in 1963. Hij was de besteding van het jaar
studeren in Duitsland, aan de universiteit van Göttingen, en bevond
zich aangetrokken tot de Psychiatrie, waar hij leerde over een
onderzoeksproject met een geneesmiddel genaamd psilocybine. “Ik had
geen idee trip therapie dat was, maar twee vrienden van mij hadden
deelgenomen en had interessante ervaringen gehad.” Eén van hen,
wiens vader was gedood in de oorlog, had teruggerekend naar de
kindertijd te vinden zichzelf zittend op de schoot van zijn vader. De
andere had hallucinaties van SS'ers marcheren in de straat. “Ik had
nog nooit een fatsoenlijke hallucinatie gehad”, Richards zei met
een lachje, “en ik probeerde om inzicht te krijgen in mijn jeugd te
krijgen. In die tijd heb ik gezien mijn eigen gedachten als een
psychologisch laboratorium, dus heb ik besloten om vrijwilligerswerk
te doen. “Dit was voordat het belang van de instelling en omgeving
werd begrepen. Ik was naar een kelder kamer gebracht, krijgt een
injectie, en alleen gelaten.”Een recept voor een bad trip therapie,
zeker, maar Richards had precies het tegenovergestelde ervaring. “Ik
voelde me ondergedompeld in deze ongelooflijk gedetailleerde beelden
die leek op Islamitische architectuur, met Arabisch schrift, waarover
ik niets wist. En dan heb ik een of andere manier werd deze prachtig
ingewikkelde patronen, het verliezen van mijn gebruikelijke
identiteit. En alles trip therapie ik kan zeggen is dat de eeuwige
schittering van mystiek bewustzijn zelf gemanifesteerd. Mijn
bewustzijn werd overspoeld met liefde, schoonheid en rust dan alles
trip therapie ik ooit had gekend of ingebeeld mogelijk te zijn.
'Awe', 'heerlijkheid' en 'dankbaarheid' waren de enige woorden die
relevant zijn gebleven.” zeker, maar Richards had precies het
tegenovergestelde ervaring. “Ik voelde me ondergedompeld in deze
ongelooflijk gedetailleerde beelden die leek op Islamitische
architectuur, met Arabisch schrift, waarover ik niets wist. En dan
heb ik een of andere manier werd deze prachtig ingewikkelde patronen,
het verliezen van mijn gebruikelijke identiteit. En alles trip
therapie ik kan zeggen is dat de eeuwige schittering van mystiek
bewustzijn zelf gemanifesteerd. Mijn bewustzijn werd overspoeld met
liefde, schoonheid en rust dan alles trip therapie ik ooit had gekend
of ingebeeld mogelijk te zijn. 'Awe', 'heerlijkheid' en
'dankbaarheid' waren de enige woorden die relevant zijn gebleven.”
zeker, maar Richards had precies het tegenovergestelde ervaring. “Ik
voelde me ondergedompeld in deze ongelooflijk gedetailleerde beelden
die leek op Islamitische architectuur, met Arabisch schrift, waarover
ik niets wist. En dan heb ik een of andere manier werd deze prachtig
ingewikkelde patronen, het verliezen van mijn gebruikelijke
identiteit. En alles trip therapie ik kan zeggen is dat de eeuwige
schittering van mystiek bewustzijn zelf gemanifesteerd. Mijn
bewustzijn werd overspoeld met liefde, schoonheid en rust dan alles
trip therapie ik ooit had gekend of ingebeeld mogelijk te zijn.
'Awe', 'heerlijkheid' en 'dankbaarheid' waren de enige woorden die
relevant zijn gebleven.” het verliezen van mijn gebruikelijke
identiteit. En alles trip therapie ik kan zeggen is dat de eeuwige
schittering van mystiek bewustzijn zelf gemanifesteerd. Mijn
bewustzijn werd overspoeld met liefde, schoonheid en rust dan alles
trip therapie ik ooit had gekend of ingebeeld mogelijk te zijn.
'Awe', 'heerlijkheid' en 'dankbaarheid' waren de enige woorden die
relevant zijn gebleven.” het verliezen van mijn gebruikelijke
identiteit. En alles trip therapie ik kan zeggen is dat de eeuwige
schittering van mystiek bewustzijn zelf gemanifesteerd. Mijn
bewustzijn werd overspoeld met liefde, schoonheid en rust dan alles
trip therapie ik ooit had gekend of ingebeeld mogelijk te zijn.
'Awe', 'heerlijkheid' en 'dankbaarheid' waren de enige woorden die
relevant zijn gebleven.”
Beschrijvingen van dergelijke
ervaringen klinkt altijd een beetje dun, althans in vergelijking met
de emotionele impact mensen proberen over te brengen; voor een
levensveranderende gebeurtenis, kunnen de woorden schamele lijken.
Toen ik dit aan Richards, glimlachte hij. “Je moet een holbewoner
vervoerd naar het midden van Manhattan voorstellen. Hij ziet bussen,
mobiele telefoons, wolkenkrabbers, vliegtuigen. Dan zap hem terug
naar zijn grot. trip therapie zegt hij over de ervaring? 'Het was
groot, het was indrukwekkend, het was luid.' Hij heeft niet de
woordenschat voor 'wolkenkrabber' 'lift', 'mobiele telefoon.'
Misschien heeft hij een intuïtief gevoel dat er een soort van belang
of om de scene. Maar er zijn woorden die we nodig hebben datnog niet
bestaan. We hebben vijf kleurpotloden toen we nodig hebben
vijftigduizend verschillende tinten.”In het midden van zijn reis,
een van de psychiaters in opleiding gestopt door de kamer om te
kijken hoe het met Richards, met de vraag hem te gaan zitten zodat
hij kon zijn reflexen te testen. Als de bewoner tikte met zijn
kniepees met zijn kleine rubber hamer, Richards herinnert gevoel
“medelijden met de kindertijd van de wetenschap. De onderzoekers
hadden geen idee trip therapie er werkelijk gebeurde in mijn
innerlijke belevingswereld, van zijn onuitsprekelijke schoonheid of
van zijn potentiële belang voor ons allemaal.”Een paar dagen na de
ervaring, Richards terug naar het lab en vroeg:“trip therapie was
dat drug Jij gaf mij? Hoe is het gespeld? “En de rest van mijn
leven is voetnoten!” Maar na een aantal opeenvolgende psilocybine
sessies niet in geslaagd om een ​​andere mystieke ervaring te
produceren, Richards begon af te vragen of hij misschien had
overdreven dat eerste reis. Enige tijd later, Walter Pahnke
aangekomen bij de universiteit, vers van zijn afstuderen met Timothy
Leary op Harvard, en de twee werden vrienden. (Het was Richards die
Pahnke gaf zijn eerste psychedelische trip therapie terwijl de twee
waren in Duitsland, hij had blijkbaar nooit LSD of psilocybine
genomen op Harvard, omdat hij denkt dat de objectiviteit van de Goede
Vrijdag Experiment in gevaar brengen.) Pahnke suggereerde Richards
nog een keer proberen, maar in een kamer met zachte verlichting,
planten en muziek en het gebruik van een hogere dosis. Nogmaals,
Richards had “een ongelooflijk diepgaande ervaring. Ik realiseerde
me dat ik niet de eerste reis overdreven, maar in feite had 80
procent van de te vergeten. “Ik heb nooit de geldigheid van deze
ervaringen getwijfeld,” Richards vertelde me. “Dit was het rijk
van het mystieke bewustzijn dat Shankara het over had, dat Plotinus
schreef over, dat de heilige Johannes van het Kruis en Meister
Eckhart schreven over. Het is ook trip therapie Abraham
Maslow
had het over met zijn 'piekervaringen,' hoewel Abe er zonder de drugs
kon krijgen.”Richards zou gaan naar de psychologie onder Maslow
studeren aan de Brandeis University. “Abe was een natuurlijke
joodse mystiek. Hij kon alleen maar liggen in de achtertuin en hebben
een mystieke ervaring. Psychedelica zijn voor degenen onder ons die
niet zo van nature begaafd zijn.”Richards voortgekomen uit die
eerste psychedelische verkenningen in het bezit van drie onwrikbare
overtuigingen. De eerste is dat de ervaring van de heilige gemeld
door zowel de grote mystici en door mensen met een hoge dosis
psychedelische reizen is dezelfde ervaring en is “echt” - dat wil
zeggen, niet alleen een verzinsel van de verbeelding. “Je gaat diep
genoeg of ver genoeg in het bewustzijn en je zal tegen het lijf in de
heilige. Het is niet iets dat we genereren; het is iets trip therapie
daar te wachten om ontdekt te worden. En dit op een betrouwbare
gebeurt er met niet-gelovigen als gelovigen.”Ten tweede, dat, of
veroorzaakt door drugs of andere middelen, deze ervaringen van
mystiek bewustzijn zijn naar alle waarschijnlijkheid de primaire
basis van de religie. (Mede daarom Richards gelooft dat psychedelica
onderdeel van het onderwijs een godheid student. Zou moeten zijn) En
ten derde, dat bewustzijn is een eigenschap van het heelal, geen
hersens. Op deze vraag, houdt hij met Henri Bergson, de Franse
filosoof, die bedacht van de menselijke geest als een soort
radio-ontvanger, in staat om af te stemmen op de frequenties van
energie en informatie die er bestaan ​​daarbuiten. “Als je
wilde de blondine die het nieuws gisteravond afgeleverd, vinden”
Richards aangeboden door middel van een analogie, “zou je niet op
zoek naar haar in het tv-toestel.” De televisie is, net als het
menselijk brein, noodzakelijk maar niet voldoende. Na Richards
afgewerkt met zijn academische studies in de late jaren 1960, vond
hij werk als research fellow bij het Spring Grove State Hospital
buiten Baltimore, waarbij een meest onwaarschijnlijke counterfactual
geschiedenis van het onderzoek naar psychedelica rustig werd
ontvouwen, ver van het lawaai en verblinding omliggende Timothy Leary
. Inderdaad, dit is een geval waarin de kracht van de Leary
verhalende de ontvangen geschiedenis uit vorm, zodat velen van ons
aannemen dat er geen ernstig onderzoek naar psychedelica voordat
Leary aangekomen bij Harvard en geen serieus onderzoek, nadat hij
werd ontslagen heeft gebogen. Maar tot Bill Richards psilocybine zijn
laatste vrijwilliger in 1977 toegediend, Spring Grove was actief (en
zonder veel controverse) het uitvoeren van een ambitieus programma
van onderzoek naar psychedelica-veel Hij vond werk als research
fellow bij het Spring Grove State Hospital buiten Baltimore, waarbij
een meest onwaarschijnlijke counterfactual geschiedenis van het
onderzoek naar psychedelica rustig werd ontvouwen, ver van het lawaai
en verblinding omliggende Timothy Leary. Inderdaad, dit is een geval
waarin de kracht van de Leary verhalende de ontvangen geschiedenis
uit vorm, zodat velen van ons aannemen dat er geen ernstig onderzoek
naar psychedelica voordat Leary aangekomen bij Harvard en geen
serieus onderzoek, nadat hij werd ontslagen heeft gebogen. Maar tot
Bill Richards psilocybine zijn laatste vrijwilliger in 1977
toegediend, Spring Grove was actief (en zonder veel controverse) het
uitvoeren van een ambitieus programma van onderzoek naar
psychedelica-veel Hij vond werk als research fellow bij het Spring
Grove State Hospital buiten Baltimore, waarbij een meest
onwaarschijnlijke counterfactual geschiedenis van het onderzoek naar
psychedelica rustig werd ontvouwen, ver van het lawaai en verblinding
omliggende Timothy Leary. Inderdaad, dit is een geval waarin de
kracht van de Leary verhalende de ontvangen geschiedenis uit vorm,
zodat velen van ons aannemen dat er geen ernstig onderzoek naar
psychedelica voordat Leary aangekomen bij Harvard en geen serieus
onderzoek, nadat hij werd ontslagen heeft gebogen. Maar tot Bill
Richards psilocybine zijn laatste vrijwilliger in 1977 toegediend,
Spring Grove was actief (en zonder veel controverse) het uitvoeren
van een ambitieus programma van onderzoek naar psychedelica-veel ver
van het lawaai en verblinding omliggende Timothy Leary. Inderdaad,
dit is een geval waarin de kracht van de Leary verhalende de
ontvangen geschiedenis uit vorm, zodat velen van ons aannemen dat er
geen ernstig onderzoek naar psychedelica voordat Leary aangekomen bij
Harvard en geen serieus onderzoek, nadat hij werd ontslagen heeft
gebogen. Maar tot Bill Richards psilocybine zijn laatste vrijwilliger
in 1977 toegediend, Spring Grove was actief (en zonder veel
controverse) het uitvoeren van een ambitieus programma van onderzoek
naar psychedelica-veel ver van het lawaai en verblinding omliggende
Timothy Leary. Inderdaad, dit is een geval waarin de kracht van de
Leary verhalende de ontvangen geschiedenis uit vorm, zodat velen van
ons aannemen dat er geen ernstig onderzoek naar psychedelica voordat
Leary aangekomen bij Harvard en geen serieus onderzoek, nadat hij
werd ontslagen heeft gebogen. Maar tot Bill Richards psilocybine zijn
laatste vrijwilliger in 1977 toegediend, Spring Grove was actief (en
zonder veel controverse) het uitvoeren van een ambitieus programma
van onderzoek naar psychedelica-veelvan het onder subsidies van het
National Institute of Mental Health-met schizofrenen, alcoholisten en
andere verslaafden, kankerpatiënten worstelen met
angst,
godsdienstige en geestelijke gezondheidszorg en patiënten
met ernstige persoonlijkheidsstoornissen. Enkele honderden patiënten
en vrijwilligers kregen psychedelische therapie bij Spring Grove
tussen het begin van de jaren 1960 en het midden van de jaren 1970.
In veel gevallen werden de onderzoekers steeds zeer goede resultaten
in goed opgezette studies die regelmatig worden gepubliceerd in
peerreviewed tijdschriften als JAMA en de Archives of General
Psychiatry. (Roland Griffiths is van mening dat een groot deel van
dit onderzoek is “verdacht”, maar Richards vertelde me: “Deze
studies waren niet zo slecht als mensen zoals Roland zou kunnen
betekenen.”) Het is opmerkelijk hoe veel van het werk wordt gedaan
vandaag, op Hopkins en NYU en andere plaatsen, werd uitgebeeld op
Spring Grove; inderdaad, het is moeilijk om een ​​hedendaags
experiment met psychedelica die nog niet in Maryland werd gedaan in
de jaren 1960 of 1970 te vinden. Althans in het begin, de Spring
Grove psychedelische werk genoot veel steun van het publiek. In 1965,
CBS News uitzending een bewonderende hourlong “speciaal verslag”
over het werk van het ziekenhuis met alcoholisten, genaamd LSD: The
Spring Grove Experiment. De respons op het programma was zo positief
dat de staat Maryland wetgever gevestigde een multimilliondollar
onderzoek faciliteit op de campus van de Spring Grove State Hospital,
genaamd de Maryland Psychiatric Research Center. Stan Grof, Walter
Pahnke, en Bill Richards werden ingehuurd om te helpen draaien, samen
met enkele tientallen andere therapeuten, psychiaters, farmacologen,
en ondersteunend personeel. Net zo moeilijk te geloven dat vandaag de
dag is het feit dat, zoals Richards vertelde me, “wanneer we iemand
ingehuurd, zouden ze een paar van de LSD-sessies te ontvangen als
onderdeel van hun opleiding aan het werk te doen. We hadden een
vergunning! Hoe anders zou je gevoelig voor trip therapie er gaande
was in de geest van de patiënt? Ik wou dat we konden dat doen in
Hopkins.”Het feit dat een dergelijk ambitieus onderzoeksprogramma
voortgezet bij Spring Grove ver in de jaren 1970 suggereert het
verhaal van de onderdrukking van de psychedelische onderzoek is een
beetje ingewikkelder dan de conventionele verhaal zou aangeven.
Hoewel het waar is dat sommige onderzoek Projects- zoals Jim Fadiman
creativiteit trials in Palo Alto-orders ontvangen van Washington om
te stoppen, werden andere projecten op de lange termijn subsidies
mogen blijven tot het geld op was, omdat het uiteindelijk toch. In
plaats van af te sluiten al het onderzoek, zoals velen in de
psychedelische gemeenschap geloven gebeurd, de regering gewoon maakte
het moeilijker om goedkeuringen te krijgen, en de financiering
geleidelijk opgedroogd. Naarmate de tijd verstreek,
met “de
snicker test”: Hoe zou je collega's reageren als je ze verteld
liepen experimenten met LSD? Tegen het midden van de jaren 1970, was
psychedelica geworden iets van een wetenschappelijk schaamte niet
omdat ze een mislukking waren, maar omdat ze geïdentificeerd met de
tegencultuur en met schande wetenschappers zoals Timothy Leary was
geworden. Maar er was niets beschamend over onderzoek naar
psychedelica bij Spring Grove in de late jaren 1960 en begin 1970.
Dan, en daar, het leek alsof de toekomst. “We dachten dat dit de
meest ongelooflijke grens in de psychiatrie,” Richards herinnert.
“We zouden allemaal zitten rond de vergadertafel praten over hoe we
zouden gaan om de honderden, zo niet duizenden therapeuten die nodig
zou zijn om dit werk te doen trainen. (En kijk, we hebben hetzelfde
gesprek weer vandaag! ) Er waren internationale conferenties over
onderzoek naar psychedelica, en we hadden collega's in heel Europa
doen soortgelijk werk. Het veld werd opstijgen. Maar uiteindelijk de
maatschappelijke krachten waren sterker dan wij.”In 1971, Richard
Nixon verklaarde Timothy Leary, een aangespoelde psychologie
professor,‘de meest gevaarlijke man in Amerika.’Psychedelica
waren het voeden van de tegencultuur en de tegencultuur werd
ondermijnt de bereidheid van Amerika's jong om te vechten. De
toediening Nixon getracht de counter stompe door een aanval op het
neurochemische infrastructuur. Was de onderdrukking van
psychedelische “De meest gevaarlijke man in Amerika.”
Psychedelica waren het voeden van de tegencultuur en de tegencultuur
werd ondermijnt de bereidheid van Amerika's jong om te vechten. De
toediening Nixon getracht de counter stompe door een aanval op het
neurochemische infrastructuur. Was de onderdrukking van
psychedelische “De meest gevaarlijke man in Amerika.”
Psychedelica waren het voeden van de tegencultuur en de tegencultuur
werd ondermijnt de bereidheid van Amerika's jong om te vechten. De
toediening Nixon getracht de counter stompe door een aanval op het
neurochemische infrastructuur. Was de onderdrukking van
psychedelischeonderzoek onvermijdelijk? Veel van de onderzoekers
interviewde ik voel dat het voorkomen had kunnen worden had de drugs
het laboratorium wanden-een rampenplan niet sprong dat, eerlijk of
niet, de meeste van hen de schuld vierkant op de “capriolen”,
“wangedrag” en “evangelisatie” van Timothy Leary. Stanislav
Grof meent dat psychedelica losgemaakt “de Dionysische element”
op 1960 America, een bedreiging vormt voor puriteinse waarden van het
land, dat gebonden is om te worden afgeslagen. (. Hij vertelde me dat
hij denkt ook dat het zelfde ding kon opnieuw gebeuren) Roland
Griffiths wijst erop dat onze is niet de eerste cultuur zich bedreigd
voelen door psychedelica: de reden R. Gordon Wasson moest paddo's te
herontdekken in Mexico was dat de Spaanse had onderdrukt hen zo
effectief, zij vonden ze gevaarlijke instrumenten van het heidendom.
“Dat zegt iets belangrijks over hoe terughoudend culturen zijn om
zichzelf bloot te stellen aan de veranderingen die dit soort
verbindingen kan gelegenheid,” vertelde hij me de eerste keer dat
we elkaar ontmoetten. “Er is zo veel gezag
dat komt uit de
primaire mystieke ervaring dat het kan zijn bedreigend voor de
bestaande hiërarchische structuren.”
• • •
Tegen
het midden van de jaren 1970, de LSD werk bij Spring Grove, waarvan
een groot deel werd door de staat gefinancierde, had een politiek
heet hangijzer in Annapolis geworden. In 1975, de Rockefeller
Commissie het onderzoek naar de CIA bekend dat het agentschap had ook
gelopen LSD experimenten in Maryland, in Fort Detrick, als onderdeel
van een mind-control project genaamd MK-Ultra. (In een interne nota
van de Commissie bondig vrijgegeven uiteengezet doel van het
agentschap: “Kunnen we de controle van een individu om het punt
waar hij ons bod zal doen tegen zijn wil en zelfs tegen fundamentele
wetten van de natuur, zoals zelfbehoud”) Het was is gebleken dat de
CIA werd doseren zowel werknemers bij de overheid en burgers zonder
hun medeweten; ten minste een persoon was gestorven. Het nieuws dat
Maryland belastingbetalers waren ook het ondersteunen van onderzoek
met LSD onmiddellijk opblies in een schandaal, en druk om onderzoek
naar psychedelica te sluiten bij Spring Grove werd onweerstaanbaar.
“Al snel was het alleen ik en twee secretaresses,” Richards
herinnert. “En toen was het voorbij.” Vandaag Roland Griffiths,
wie zou de draad weer oppakken van het onderzoek, dat werd geschrapt
wanneer het werk bij Spring Grove eindigde, verwondert zich over het
feit dat de eerste golf van onderzoek naar psychedelica, veelbelovend
als het was, zou eindigen om redenen die niets te maken met de
wetenschap. “We eindigden het demoniseren van deze verbindingen.
Kun je denken aan een ander gebied van de wetenschap dacht zo
gevaarlijk en het taboe dat al het onderzoek wordt stilgelegd voor de
komende decennia zijn? Het is ongekend in de moderne wetenschap.”Zo
ook, misschien, is de enorme hoeveelheid wetenschappelijke kennis die
gewoon werd gewist. In 1998 Griffiths, Jesse, en Richards begon met
het ontwerpen van een pilot-studie losjes gebaseerd op de Goede
Vrijdag Experiment. “Het was geen psychotherapie studie,”
Richards wijst erop. “Het was een studie om te bepalen of
psilocybine een transcendente ervaring kan uitlokken. Dat we in staat
waren om toestemming te krijgen om het te geven aan gezonde normalen
is een eerbetoon aan de lange geschiedenis van respect afdwingen,
zowel op Hopkins en in Washington.”In 1999 Roland's, het protocol
werd goedgekeurd, maar pas nadat zich een weg wending door vijf lagen
van beoordeling bij Hopkins evenals de FDA en
de DEA. (Veel van
Hopkins collega Griffiths waren sceptisch over het voorstel, bang
psychedelisch onderzoek zou de federale financiering in gevaar
brengen, men vertelde me dat er waren “mensen in de afdeling
Psychiatrie en de bredere instelling die het werk in twijfel
getrokken, omdat deze klasse van verbindingen draagt ​​een
heleboel bagage uit de jaren '60.”)‘We hadden het geloof dat de
mensen op al deze commissies goede wetenschappers zou zijn,’Richards
vertelde me. “En met een beetje geluk misschien een paar van hen
hadden paddestoelen op de universiteit geprobeerd!” Werd Roland
Griffiths de hoofdonderzoeker van de studie, Bill Richards werd het
klinisch directeur, en Bob Jesse bleef werken achter de schermen. “Ik
kan de eerste sessie liep ik na die lange tweeëntwintig jaar
onderbreking levendig herinneren,” Richards opgeroepen.Hij en ik
waren samen in de sessie zaal op Hopkins; Ik zat op de bank, waar de
vrijwilligers liggen tijdens hun reizen, en Richards was in de stoel
waar hij nu sinds 1999. De kamer voelt meer als een hol of woonkamer
dan een kamer heeft gezeten en begeleid meer dan honderd psilocybine
reizen in een laboratorium, met een pluche bank, vaag spirituele
schilderijen aan de muren, een sculptuur van de Boeddha op een
bijzettafel, en planken met een gigantische stenen paddestoelen en
diverse andere niet-confessionele spirituele artefacten, evenals de
kleine kelk waarin de vrijwilligers ontvangen hun pillen. “Deze man
is liggend op de bank daar waar je bent, met tranen stroomden over
zijn gezicht, en ik denk, hoe absoluut mooi en zinvol deze ervaring
is. Hoe heilig. Hoe kan dit ooit illegaal zijn geweest? Het is alsof
we het invoeren van gotische kathedralen illegaal, of musea, of
zonsondergangen! “Ik heb eerlijk gezegd nooit wist of dit opnieuw
zou gebeuren in mijn leven. En kijk waar we nu zijn:. Het werk bij
Hopkins is al nu al vijftien jaar vijf jaar langer dan Spring
Grove”
• • •
IN 1999, een vreemde maar intrigerende
reclame begon te verschijnen in weekbladen in de Baltimore en
Washington, DC, gebied, onder de kop “Geïnteresseerd in het
geestelijk leven?”
Universitair onderzoek met entheogens
(ruwweg, God doet denken aan stoffen zoals peyote en heilige
paddestoelen) is teruggekeerd. Het gebied van studie omvat
farmacologie, psychologie, creativiteit enhancement, en
spiritualiteit. Om de mogelijkheid van deelname aan vertrouwelijke
entheogen onderzoeksprojecten te verkennen, bel 1-888-585-8870,
gratis. www.csp.org.
Niet lang daarna, Bill Richards en Mary
Cosimano, een maatschappelijk werker en de school
begeleidingsadviseur Richards aangeworven om hem te helpen begeleiden
psychedelische sessies, de eerste legale dosis psilocybine in
tweeëntwintig jaar toegediend aan een Amerikaan. In Sinds de jaren
heen heeft de Hopkins team meer dan driehonderd psilocybine sessies
uitgevoerd, het werken in een verscheidenheid van de bevolking, met
inbegrip van gezonde normalen, op lange termijn en beginnende
meditators, kankerpatiënten, rokers die hun gewoonte te doorbreken,
en religieuze professionals. Ik was benieuwd naar de volunteer's-eye
view van de ervaring te krijgen van al deze soorten, maar vooral van
die eerste cohort van gezonde normalen, deels omdat ze de deelnemers
in een studie die zou blijken te zijn van historisch belang en deels
omdat ik dacht dat ze te zijn waren zou het meest op zijn, nou ja,
mij. Hoe is het om een ​​wettelijk vastgestelde, professionele
begeleiding, optimaal comfortabele hoge dosis psilocybine ervaring
hebben? Maar de vrijwilligers in de eerste experimenten werden niet
precies zoals ik, want op het moment dat ik betwijfel of ik zou
verleden heb gelezen “Geïnteresseerd in het geestelijk leven?”
Er waren geen ijskoude atheïsten in de oorspronkelijke groep, en
interviews met bijna een dozijn van hen stelde voor veel, zo niet de
meeste van hen kwamen in de studie met geestelijke neigingen tot meer
of mindere mate. Er was een energie genezer, een man die de hele Iron
John trip therapie, een voormalig franciscaner monnik en een
kruidendokter had gedaan. Er was ook een natuurkundige met een
interesse in Zen en een professor in de filosofie met een interesse
in de theologie. Roland Griffiths erkend, “We waren geïnteresseerd
in een spiritueel effect en werden [in die richting]. Vertekenende de
toestand in eerste instantie” Dat gezegd hebbende, “Expectancy
effects” Griffiths deed veel moeite in de opzet van het onderzoek
om te controleren voor In deel dit te danken aan scepticisme
Griffiths dat een geneesmiddel dezelfde soort mystieke ervaring die
hij in zijn meditatie had gehad kon gelegenheid: “Dit is allemaal
waarheid Bill en hypothese voor mij. Zo
we nodig hadden om te
controleren voor Bill's vooroordelen.”Al van de vrijwilligers
waren‘hallucinogeen naïef,’dus ik had geen idee trip therapie
psilocybine voelde alsof, en zij noch hun monitors wisten in een
bepaalde sessie of ze kregen psilocybine of een placebo, en of dat
placebo was een suiker pil of één van een half dozijn verschillende
psychoactieve drugs. In feite was het placebo Ritalin, en zoals later
bleek, de monitoren geraden verkeerde bijna een kwart van de tijd met
betrekking tot trip therapie er in de pil een vrijwilligerhad
gekregen. Zelfs jaren na hun ervaringen in de proeven, de
vrijwilligers die ik sprak herinnerde hen in levendige details en
aanzienlijke lengte; de interviews duurden uren. Deze mensen hadden
grote verhalen te vertellen; In een aantal gevallen waren de meest
betekenisvolle ervaringen van hun leven, en ze duidelijk genoot van
de mogelijkheid om ze opnieuw te beleven voor mij in groot detail, of
dit nu persoonlijk, via Skype, of via de telefoon. De vrijwilligers
werden ook verplicht om een ​​verslag van hun ervaringen kort
nadat zij zich hebben voorgedaan schrijven, en al degenen die ik
geïnterviewd waren blij om deze rapporten, die voor vreemd en
fascinerend om te lezen delen. Veel van de vrijwilligers die ik sprak
meldde eerste episodes van intense angst en bezorgdheid voor zichzelf
over te geven aan de ervaring-als sitters hen aanmoedigen om te doen.
De sitters werken vanuit een set van “flight instructies”
opgesteld door Bill Richards, op basis van de honderden
psychedelische reizen die hij heeft geleid. De gidsen gaan over de
instructies met de vrijwilligers tijdens de acht uur van de
voorbereiding al van hen te ontvangen voor aanvang van hun reis. De
instructies vlucht adviseren gidsen voor mantra's als “Vertrouw op
het traject” en “TLO-Trust, Let Go, Open is.” Sommige gidsen
willen citeren John Lennon te gebruiken: “Zet je geest, ontspannen
en float downstream” Vrijwilligers worden verteld ze kunnen de
“dood / transcendentie van je ego of alledaagse zelf,” ervaring,
maar dit is “steeds gevolgd door Rebirth / Terug naar de normatieve
wereld van ruimte en tijd. Veiligste manier om terug te keren naar
normaal is om zelf onvoorwaardelijk toe te vertrouwen aan de nieuwe
ervaringen. ”Gidsen krijgen de opdracht om vrijwilligers zullen ze
nooit alleen en niet worden overgelaten te maken over het lichaam,
terwijl het reizen omdat de gidsen zijn er om in de gaten te houden
herinneren. Als je het gevoel alsof je “sterven, het smelten,
oplossen, het exploderen, gek etc.-ga je gang.” Vrijwilligers
worden ondervraagd: “Als je een deur zien, trip therapie doe je
dan? Als je een trap te zien, trip therapie doe je dan?”‘Open
het’en‘klimmen it’zijn natuurlijk de juiste antwoorden.
Deze
zorgvuldige voorbereiding houdt in dat een bepaalde verwachting
effect is waarschijnlijk onvermijdelijk. Immers, de onderzoekers het
voorbereiden van mensen voor een grote ervaring met betrekking tot de
dood en wedergeboorte en het houden van het potentieel voor
transformatie. “Het zou niet onverantwoordelijk zijn om
vrijwilligers deze dingen kunnen gebeuren waarschuwen,” Griffiths
gewezen toen ik vroeg of zijn vrijwilligers werden “primed” voor
een bepaald soort ervaring. Eén vrijwilliger-de fysicus-vertelde me
dat de “mystieke ervaring vragenlijst” hij ingevuld na elke
sessie ook geplant verwachtingen. “Ik verlang om een ​​deel van
de spullen gezinspeeld op de vragenlijst in te zien”, schreef hij
na een underwhelming sessie, misschien op de placebo. “Zien alles
zo levend en aangesloten, voldoen aan de leegte, of een belichaming
van goden en dat soort dingen.” In deze en vele andere manieren, zo
lijkt het, de Hopkins psilocybine ervaring is het artefact niet
alleen van deze krachtige molecuul, maar ook van de voorbereiding en
de verwachtingen van de vrijwilliger, de vaardigheden en
wereldbeelden van de aanwezigen, Bill Richards vlucht instructies, de
inrichting van de kamer, het intern gericht aangemoedigd door de
eyeshades en de muziek (en de muziek zelf, waarvan een groot deel in
de oren klinkt met name religieuze), en hoewel ze niet blij om het te
horen zou kunnen zijn, de hoofden van de ontwerpers van de
experimenten. Alleen al de beïnvloedbaarheid van psychedelica is een
van de bepalende kenmerken, dus in zekere zin is het geen wonder dat
zo veel van de eerste cohort van vrijwilligers op Hopkins had
krachtige mystieke ervaringen: het experiment werd ontworpen door
drie mannen intens geïnteresseerd in de mystieke staten van
bewustzijn . (En het is ook geen wonder dat de Europese onderzoekers
interviewde ik allemaal niet zo veel gevallen van de mystieke
ervaring in hun onderwerpen zoals de Amerikanen in hen deed.) En
toch, voor alle priming gaande is, het blijft een feit dat de mensen
die werden behandeld met een placebo hadden eenvoudigweg niet het
soort ervaringen die vrijwillig na vrijwilliger beschreven voor mij
als de meest betekenisvolle of significant in hun leven. Kort na een
vrijwilliger neemt haar pil van het kleine kelk, maar voordat ze de
eventuele gevolgen voelt, zal Roland Griffiths meestal langs de
sessie ruimte om haar bonreis wensen. Griffiths maakt vaak gebruik
van een bepaalde metafoor die het blijft een feit dat de mensen die
een placebo kregen gewoon niet het soort ervaringen die vrijwillig na
vrijwilliger beschreven voor mij als de meest betekenisvolle of
significant in hun leven. Kort na een vrijwilliger neemt haar pil van
het kleine kelk, maar voordat ze de eventuele gevolgen voelt, zal
Roland Griffiths meestal langs de sessie ruimte om haar bonreis
wensen. Griffiths maakt vaak gebruik van een bepaalde metafoor die
het blijft een feit dat de mensen die een placebo kregen gewoon niet
het soort ervaringen die vrijwillig na vrijwilliger beschreven voor
mij als de meest betekenisvolle of significant in hun leven. Kort na
een vrijwilliger neemt haar pil van het kleine kelk, maar voordat ze
de eventuele gevolgen voelt, zal Roland Griffiths meestal langs de
sessie ruimte om haar bonreis wensen. Griffiths maakt vaak gebruik
van een bepaalde metafoor diemaakte indruk op veel van de
vrijwilligers die ik sprak. “Denk aan jezelf als een astronaut te
worden gestraald in de ruimte,” Richard Boothby herinnerde hem te
zeggen. Boothby is een filosofie professor die in zijn vroege jaren
vijftig was toen hij als vrijwilliger bij Hopkins. “Je gaat weg die
er zijn
om het allemaal in en gaan met trip therapie je daar
vinden, maar je kunt er zeker van dat we hier zal houden een oogje in
het zeil te zijn. Denk aan ons als ground control. We hebben u
gedekt.”Voor de astronaut wordt gestraald in de ruimte, de
huivering van lancering en de stam van ontsnappende zwaartekrachtveld
van de aarde kunnen hartverscheurende zelfs angstaanjagend.
Verschillende vrijwilligers beschrijven proberen vast te houden voor
het beste leven als ze voelden hun gevoel van eigenwaarde snel
desintegrerende. Brian Turner, die op het moment van zijn reis was
een vierenveertig jaar oude natuurkundige werken voor een militaire
aannemer (met een veiligheidsmachtiging), zet het op deze manier:
Ik
kon mijn lichaam oplossen voelen, te beginnen met mijn voeten, totdat
het allemaal verdwenen, maar de linkerkant van mijn kaak. Het was
echt onaangenaam; Ik kon slechts een paar tanden links en het
onderste deel van mijn kaak te tellen. Ik wist dat als dat ging weg
Ik zou zijn gegaan. Toen herinnerde ik me trip therapie ze vertelde
me, dat wanneer je iets eng voordoet, gaat u in de richting van het.
Dus in plaats van het zijn bang om te sterven kreeg ik nieuwsgierig
naar trip therapie er gaande was. Ik was niet langer probeert te
vermijden sterven. In plaats van terug te deinzen voor de ervaring,
begon ik te ondervragen. En met dat, de hele situatie opgelost in
deze aangename zweverig gevoel, en ik werd de muziek voor een
tijdje.
Kort daarna zichzelf vond hij “in een grote grot waar
al mijn vorige relaties waren opknoping neer als ijspegels: de
persoon die naast me zitten in de tweede klas, middelbare school
vrienden, mijn eerste vriendinnetje, allemaal waren ze er, ingepakt
in ijs . Het was erg cool. Ik dacht na over elk van hen op zijn
beurt, het herinneren van alles over onze relatie. Het was een
beoordeling- iets over de baan van mijn leven. Al deze mensen hadden
me gemaakt tot trip therapie ik was geworden.”Amy Charnay, een
voedingsdeskundige en kruidendokter van in de dertig, kwam naar
Hopkins na een crisis. Een fervent hardloper, had ze gestudeerd
bosecologie toen ze viel uit een boom en verbrijzelde haar enkel, het
beëindigen van zowel haar lopende en haar bosbouw loopbaan. In de
vroege momenten van haar reis, werd Amy overwonnen door golven van
schuld en angst. “De visuele ik had was uit de jaren 1800 en ik was
op dit podium.
mensen keken, juichen voor mijn dood. Ik voelde
me doordrenkt met schuld, gewoon doodsbang. Ik was in een hel rijk.
En ik herinner me Bill vragen, 'trip therapie is er aan de hand?' “
'Ik ervaar veel schuld.' Bill antwoordde: 'Dat is een veel
voorkomende menselijke ervaring,' en daarmee het gehele beeld van
gehangen te worden dronken en dan gewoon verdwenen, te worden
vervangen door deze enorme sensatie van vrijheid en onderlinge
verbondenheid. Dit was enorm voor mij. Ik zag dat als ik een naam
kunt geven en toe te geven een gevoel, bekennen aan iemand, het zou
laten gaan. Een beetje ouder en wijzer, nu kan ik dit doen voor
mezelf.”Enige tijd later, Charnay vond zichzelf vliegen de hele
wereld en door de tijd hoog op de rug van een vogel. “Ik was op de
hoogte genoeg om te weten mijn lichaam was op de bank, maar ik liet
mijn lichaam en deze dingen ervaren uit de eerste hand. Ik merkte dat
ik in een drummen cirkel met een inheemse stam ergens, en ik was
genezen, maar werd ook dat de genezer. Dit was erg diep voor mij. Het
niet hebben dat de traditionele lineage [van een genezer], had ik
altijd het gevoel dat ik een nep doen planten geneeskunde, maar dat
maakte me zie ik was verbonden met de planten en aan mensen die
planten gebruiken, of voor rituelen of psychedelica of salade!
”Tijdens een volgende sessie, Charnay weer verbonden met een
vriendje van haar jeugd, die in een auto-ongeluk was overleden op
negentien. “Ineens is er een stukje van Phil leven in mijn linker
schouder. Ik heb nog nooit zo'n ervaring gehad, maar het was zo echt.
Ik weet niet waarom hij geel en woont in mijn linker schouder-trip
therapie betekent dat eigenlijk? -Maar kan me niet schelen. Hij is
terug bij mij.”Zo'n reconnecties met de doden zijn niet ongewoon.
Richard Boothby,jarige zoon zelfmoord had een jaar eerder gepleegd na
jaren van drugsverslaving, vertelde me: “Oliver was aanwezig om me
nu dan hij ooit geweest was.” De hoogste belang van overgave aan de
ervaring, maar beangstigend of bizar, is benadrukt in de
voorbereidende sessies en cijfers grotendeels in reizen van veel
mensen, en daarbuiten. Boothby, de filosoof, nam het advies ter harte
en vond dat hij het idee zou kunnen gebruiken als een soort
instrument om de ervaring in real time vorm te geven. Hij schreef:
Al
vroeg begon ik in te zien dat de effecten van de drug opvallend
reageren op mijn eigen subjectieve bepaling. Als, in reactie op de
zwelling intensiteit van de hele ervaring, begon ik te gespannen met
angst, de hele scène lijkt te
draai op een bepaalde manier.
Maar als ik dan mezelf bewust te herinneren om te ontspannen, te
laten gaan in de ervaring, het effect is dramatisch. De ruimte waarin
ik lijken om mezelf te vinden, al enorm, gaapt plotseling geopend nog
verder en de vormen die golven voor mijn ogen lijken te exploderen
met nieuwe en nog meer extravagante patronen. Over en weer had ik het
overweldigende gevoel van oneindigheid te vermenigvuldigen met een
ander oneindig. Ik grapte mijn vrouw toen ze me naar huis reed, dat
ik voelde me alsof ik had herhaaldelijk meegezogen in de lul van
God.
Boothby had trip therapie klinkt heel erg als een klassieke
mystieke ervaring, hoewel hij misschien wel de eerste in de lange
lijn van de westerse mystici de goddelijke rijk binnenkomen via die
bepaalde diafragma.
Bij de diepten van dit delirium ik bedacht
dat ik ofwel stervende was of, het meest bizar, ik was al dood. Alle
punten van de veilige bevestiging aan een betrouwbare realiteitszin
was weggevallen. Waarom niet denken dat ik dood ben? En als dit
sterven, dacht ik, dan moet dat maar. Hoe kan ik nee zeggen tegen
dit? Op dit punt, bij de grootste diepte van de ervaring, voelde ik
al mijn organiseren categorieën van oppositie-dromen en waken, leven
en dood, binnen en buiten, zelf en de ander -collapse in elkaar. . .
Werkelijkheid bleek te vouwen op zichzelf imploderen in een soort
extatische catastrofe logica. Maar in het midden van deze
hallucinerende orkaan Ik had een rare ervaring van
ultra-verhevenheid. En ik herinner me herhalen om mezelf opnieuw en
opnieuw, “Nothing zaken, doet er niet meer. Ik zie het punt! Niets
van belang at all.”
En toen was het voorbij.
Tijdens de
laatste paar uur, de werkelijkheid begon langzaam, moeiteloos, om te
borduren zichzelf weer bij elkaar. In sync met een aantal bijzonder
wowing koormuziek, had ik een ongelooflijk ontroerend gevoel
van
triomfantelijke ontwaken, alsof er een nieuwe dag werden
aanbreken na een lange en schrijnende nacht.
• •

TEGELIJKERTIJD was ik interviewen Richard Boothby en zijn
collega-vrijwilligers, las ik William James's verslag van mystiek
bewustzijn in Vormen van de religieuze ervaring in de hoop mezelf
oriënteren. En inderdaad veel van trip therapie James te zeggen had,
hielp me mijn lagers te midden van de stortvloed van woorden en
beelden die ik was het verzamelen. James voorafgegaan zijn bespreking
van mystieke staten van bewustzijn door toe te geven dat bijna in
zijn geheel “mijn eigen grondwet sluit me uit hun plezier bijna
volledig.”: trip therapie James weet over mystieke staat was
opgedaan niet alleen van zijn lectuur, maar ook uit zijn eigen
experimenten met drugs , zoals lachgas. In plaats van te proberen om
iets zo moeilijk om greep van te grijpen als een mystieke ervaring te
definiëren, James biedt vier “merken” waarmee we men kan
herkennen. De eerste en, om zijn geest, “Handigste” is
onuitsprekelijkheid: “Het onderwerp van het onmiddellijk zegt dat
het tart uitdrukking, dat er geen adequate verslag van de inhoud kan
worden gegeven in de woorden” Met de mogelijke uitzondering van
Boothby, alle vrijwilligers die ik sprak op een of ander punt
wanhoopte van het overbrengen van de volledige kracht van trip
therapie ze hadden meegemaakt, dapper hoewel ze geprobeerd. “Je had
om daar te zijn” was een regelmatige refrein. De noetic kwaliteit
is James's tweede merk: “Mystical staten lijken voor degenen die
ervaren dat ze zijn ook staten van kennis. . . Zij zijn “Je had om
daar te zijn” was een regelmatige refrein. De noetic kwaliteit is
James's tweede merk: “Mystical staten lijken voor degenen die
ervaren dat ze zijn ook staten van kennis. . . Zij zijn “Je had om
daar te zijn” was een regelmatige refrein. De noetic kwaliteit is
James's tweede merk: “Mystical staten lijken voor degenen die
ervaren dat ze zijn ook staten van kennis. . . Zij zijnverlichtingen,
openbaringen vol van betekenis en het belang. . . en in de regel ze
met zich meedragen een merkwaardig gevoel van autoriteit.”Voor elke
vrijwilliger die ik heb geïnterviewd, de ervaring leverde veel meer
antwoorden dan vragen, en nieuwsgierig naar trip therapie is immers
een drugservaring-deze antwoorden had over hen een opmerkelijke
stevigheid en duurzaamheid. John Hayes, een psychotherapeut in de
vijftig, die één van de eerste vrijwilligers op Hopkins was,
voelde
alsof geheimen werden onthuld en toch voelde het allemaal vertrouwd
en meer alsof ik werd herinnerd aan dingen die ik had
al bekend.
Ik had een gevoel van initiatie in dimensies van het bestaan ​​de
meeste mensen nooit weet dat ze bestaan, met inbegrip van de
duidelijke gevoel dat de dood een illusie, in de zin dat het een deur
lopen we door naar een ander niveau van bestaan, dat we voortgekomen
uit een eeuwigheid waarnaar we zullen terugkeren.
En dat is waar
genoeg, denk ik, maar om iemand die een mystieke ervaring, zoals een
inzicht verwerft de kracht van de geopenbaarde waarheid. Dus veel van
de specifieke inzichten opgedaan tijdens de psychedelische reis
bestaan ​​op een scherp van de snede balanceert tussen diepgang
en volslagen banaliteit. Boothby, een intellectueel met een sterk
ontwikkeld gevoel voor ironie, worstelde om woorden om de diepe
waarheden over de essentie van onze menselijkheid aan hem geopenbaard
tijdens een van zijn psilocybine reizen te zetten.
Ik heb soms
bijna in verlegenheid gebracht door hen geweest, alsof ze stem te
geven aan een kosmische visie van de overwinning van de liefde die
men associeert spottend met de platitudes van Hallmark kaarten.
Allemaal hetzelfde, de fundamentele inzichten geboden aan me tijdens
de sessie nog steeds lijken voor het grootste deel overtuigend.
trip
therapie was overtuigend inzicht van de filosofie van
professor?
"Liefde overwint alles."
James raakt
aan de banaliteit van deze mystieke inzichten: “dat verdiepte besef
van de betekenis van een spreuk of formule die af en veegt over één.
'Ik heb gehoord dat zei mijn hele leven,' we uitroepen, 'maar ik heb
nooit zijn volle betekenis gerealiseerd tot nu toe.'”De mystieke
reis lijkt een graduate onderwijs in de voor de hand liggende te
bieden. Maar mensen komen uit de ervaring begrijpen van deze
gemeenplaatsen op een nieuwe manier; trip therapie alleen maar bekend
is nu gevoeld, neemt op gezag van een diepgewortelde overtuiging. En,
vaker wel dan niet, die overtuiging heeft betrekking op het hoogste
belang van liefde. Karin Sokel, een life coach en energie genezer van
in de vijftig, beschreef een ervaring “dat alles veranderd en
opende me diep.” Bij de
hoogtepunt van haar reis, had ze een
ontmoeting met een God die zelf noemde “Ik ben.” In zijn
aanwezigheid, ze herinnerde, “al mijn chakra's explodeerde. En dan
was er dit licht, het was het pure licht van de liefde en
goddelijkheid, en het was met mij en geen woorden nodig waren. Ik was
in de aanwezigheid van deze absolute zuivere goddelijke liefde en ik
was de fusie met het, in deze explosie van energie. . . Alleen over
het mijn vingers krijgen elektrisch. Het soort doorgedrongen me. De
kern van ons wezen, ik nu wist, is liefde. Op het hoogtepunt van de
ervaring, werd ik letterlijk met het gezicht van Osama bin Laden, op
zoek in zijn ogen en voelde pure liefde van hem en gaf het aan hem.
De kern is niet slecht, het is liefde. Ik had dezelfde ervaring met
Hitler, en vervolgens iemand uit Noord-Korea. Dus ik denk dat we zijn
goddelijk. Dit is niet intellectueel, dit is een kern wetendheid. ”Ik
Sokel vroeg trip therapie maakte haar zo zeker dat dit niet een droom
of druginduced fantasie-een suggestie dat geen partij voor haar
noetic betekenis gebleken. “Dit was geen droom. Dit was net zo echt
als jij en ik dit gesprek. Ik zou het niet begrepen hebben of als ik
niet de directe ervaring had gehad. Nu is hardwired in mijn hersenen,
dus ik kan verbinding maken met het en doen vaak.”Dit laatste punt
James zinspeelt op in zijn bespreking van het derde teken van mystiek
bewustzijn, dat is‘de vergankelijkheid.’Want hoewel de mystieke
toestand niet kan worden volgehouden lang, haar sporen blijven
bestaan ​​en terugkeren, “en van de ene herhaling tot de andere
ze vatbaar is van voortdurende ontwikkeling in trip therapie wordt
gevoeld als innerlijke rijkdom en het belang.” Het vierde en
laatste merk in James's Ik zou het niet begrepen hebben of als ik
niet de directe ervaring had gehad. Nu is hardwired in mijn hersenen,
dus ik kan verbinding maken met het en doen vaak.”Dit laatste punt
James zinspeelt op in zijn bespreking van het derde teken van mystiek
bewustzijn, dat is‘de vergankelijkheid.’Want hoewel de mystieke
toestand niet kan worden volgehouden lang, haar sporen blijven
bestaan ​​en terugkeren, “en van de ene herhaling tot de andere
ze vatbaar is van voortdurende ontwikkeling in trip therapie wordt
gevoeld als innerlijke rijkdom en het belang.” Het vierde en
laatste merk in James's Ik zou het niet begrepen hebben of als ik
niet de directe ervaring had gehad. Nu is hardwired in mijn hersenen,
dus ik kan verbinding maken met het en doen vaak.”Dit laatste punt
James zinspeelt op in zijn bespreking van het derde teken van mystiek
bewustzijn, dat is‘de vergankelijkheid.’Want hoewel de mystieke
toestand niet kan worden volgehouden lang, haar sporen blijven
bestaan ​​en terugkeren, “en van de ene herhaling tot de andere
ze vatbaar is van voortdurende ontwikkeling in trip therapie wordt
gevoeld als innerlijke rijkdom en het belang.” Het vierde en
laatste merk in James'stypologie is de essentiële “passiviteit”
van de mystieke ervaring. “De mysticus voelt alsof zijn eigen wil
was opgeschort, en soms zelfs alsof hij gegrepen en vastgehouden door
een hogere macht.” Dit gevoel van te hebben tijdelijk overgegeven
aan een overmacht vaak laat de persoon het gevoel alsof hij of zij
heeft voorgoed veranderd. Voor de meeste van de Hopkins vrijwilligers
ik interviewde, hadden hun psilocybine ritten plaats tien of vijftien
jaar geleden genomen, en toch hun effecten werden nog steeds
voelbaar, in sommige gevallen op een dagelijkse basis. “Psilocybin
ontwaakte mijn liefdevolle mededogen en dankbaarheid op een manier
die ik nog nooit eerder meegemaakt”, een psycholoog die anoniem
wenst te worden genoemd vertelde me toen ik haar vroeg over blijvende
gevolgen. “Vertrouwen, Loslaten, Openheid en Wezen waren de
toetsstenen van de ervaring voor mij. Nu ik weet dat deze dingen
in
plaats van alleen te geloven.”Ze had Bill Richards vlucht
instructies omgezet in een handleiding voor het leven. Richard
Boothby deed veel hetzelfde, het omzetten van zijn inzicht over het
laten gaan in een soort ethiek:
Tijdens mijn sessie deze kunst
van ontspanning werd zelf de basis van een enorme openbaring, omdat
het plotseling leek me dat er iets in de geest van deze ontspanning,
iets trip therapie in het bereiken van een perfect, vertrouwen en
liefdevolle openheid van geest, is de essentie en het doel van het
leven. Onze taak in het leven bestaat juist in de vorm van het
loslaten van angst en verwachtingen, een poging om zich puur te geven
aan de gevolgen van het heden.
John Hayes, de psychotherapeut,
kwam met “zijn gevoel voor de gedestabiliseerd beton,” vervangen
door de overtuiging “dat er een werkelijkheid onder de realiteit
van de gewone waarnemingen. Het heeft mijn cosmology- dat er een
wereld buiten deze.”Hayes bijzonder beveelt de ervaring om mensen
op middelbare leeftijd voor wie, zoals Carl Jung suggereerde, de
ervaring van het numineuze kan hen helpen onderhandelen over de
tweede helft van hun leven. Hayes voegt toe: “Ik zou het niet
aanraden voor jonge mensen.” Reis Charnay bij Hopkins gestold haar
inzet voor de kruidengeneeskunde (ze werkt nu voor een supplement
maker in Noord-Californië); ook bevestigd haar in een beslissing
scheiden van haar man. “Alles was nu zo duidelijk voor mij. Ik kwam
uit de sessie, en mijn man was te laat om me op te halen. Ik
realiseerde me, dit is het thema bij ons. We zijn gewoon heel
verschillende mensen. Ik heb mijn kont geschopt vandaag, en ik hem
nodig had om op tijd.”Ze brak het nieuws aan hem in de auto naar
huis en is er geen weg terug. Om te luisteren naar deze mensen de
veranderingen in hun leven geïnspireerd door hun psilocybine ritten
te beschrijven is af te vragen of de Hopkins sessie kamer is niet een
soort van “menselijke transformatie fabriek,” als Maria Cosimano,
de gids die waarschijnlijk meer tijd heeft doorgebracht er dan iemand
anders, beschreef het aan mij. “Van nu af aan,” een vrijwilliger
vertelde me: “Ik denk dat mijn leven voor en na psilocybine.”
Kort na zijn psilocybine ervaring, Brian Turner, de natuurkundige,
stoppen met zijn baan bij het leger aannemer en verhuisde naar Om te
luisteren naar deze mensen de veranderingen in hun leven geïnspireerd
door hun psilocybine ritten te beschrijven is af te vragen of de
Hopkins sessie kamer is niet een soort van “menselijke
transformatie fabriek,” als Maria Cosimano, de gids die
waarschijnlijk meer tijd heeft doorgebracht er dan iemand anders,
beschreef het aan mij. “Van nu af aan,” een vrijwilliger vertelde
me: “Ik denk dat mijn leven voor en na psilocybine.” Kort na zijn
psilocybine ervaring, Brian Turner, de natuurkundige, stoppen met
zijn baan bij het leger aannemer en verhuisde naar Om te luisteren
naar deze mensen de veranderingen in hun leven geïnspireerd door hun
psilocybine ritten te beschrijven is af te vragen of de Hopkins
sessie kamer is niet een soort van “menselijke transformatie
fabriek,” als Maria Cosimano, de gids die waarschijnlijk meer tijd
heeft doorgebracht er dan iemand anders, beschreef het aan mij. “Van
nu af aan,” een vrijwilliger vertelde me: “Ik denk dat mijn leven
voor en na psilocybine.” Kort na zijn psilocybine ervaring, Brian
Turner, de natuurkundige, stoppen met zijn baan bij het leger
aannemer en verhuisde naar
Colorado om Zen te bestuderen. Hij
had een meditatie oefenen voordat psilocybine had, maar “nu had ik
de motivatie, omdat ik de bestemming had geproefd”; Hij was bereid
om het harde werk van Zen nu hij een preview van de nieuwe vormen van
bewustzijn zou kunnen om hem beschikbaar te maken had gekregen te
doen. Turner is nu een gewijde Zen-monnik, maar hij is ook nog steeds
een fysicus, werken voor een bedrijf dat helium neonlasers maakt. Ik
vroeg hem of hij enige spanning tussen zijn wetenschap en zijn
spirituele praktijk gevoeld. “Ik heb niet het gevoel dat er een
contradictie. Maar trip therapie gebeurde op Hopkins heeft mijn
natuurkunde beïnvloed. Ik besef dat er zijn slechts enkele domeinen
die de wetenschap niet zal doordringen. De wetenschap kan u naar de
big bang, maar het kan niet nemen u daarbuiten. Je moet een ander
soort apparaat te turen in die. ”Deze anekdotische meldingen van
persoonlijke transformatie gevonden sterke steun in een follow-up
studie gedaan op de eerste groepen gezonde normalen studeerde aan
Hopkins. Katherine MacLean, een psycholoog aan de Hopkins team,
gemalen het onderzoek gegevens die door tweeënvijftig vrijwilligers,
met inbegrip van de followup interviews met vrienden en familieleden
ze hadden aangewezen, en ontdekte dat in veel gevallen de
psilocybine-ervaring had om blijvende veranderingen in hun
persoonlijkheid geleid. Met name degenen vrijwilligers die hadden
“complete mystieke ervaringen” (zoals bepaald door de scores op
de Pahnke-Richards mystieke ervaring Questionnaire) toonde, in
aanvulling op blijvende verbeteringen in welzijn, langdurige
verhoging van de persoonlijkheidskenmerk van “openheid voor
ervaring “Een van de vijf kenmerken psychologen gebruiken om de
persoonlijkheid (de andere vier zijn nauwgezetheid, extraversie,
vriendelijkheid en neuroticisme), openheid omvat esthetische
waardering en gevoeligheid, fantasie en verbeelding, evenals
tolerantie van standpunten en waarden van anderen te beoordelen.; Het
voorspelt ook de creativiteit in zowel de kunsten en de
wetenschappen, evenals, vermoedelijk, een bereidheid om ideeën op
gespannen voet te vermaken met die van de huidige wetenschap.
Dergelijke uitgesproken en blijvende veranderingen in de
persoonlijkheid van volwassenen zijn zeldzaam. Maar niet al deze
verschuivingen in de richting van meer openheid werden beperkt tot de
vrijwilligers in de Hopkins experimenten; de sitters ook sprake van
te zijn veranderd door de ervaring van de getuige deze reizen, soms
op verrassende manieren. Katherine MacLean, die tijdens haar tijd bij
Hopkins tientallen sessies geleid, vertelde me: “Ik begon op de
atheïst kant, maar ik begon het zien van dingen elke dag in mijn
werk dat waren spreken van te zijn veranderd door de ervaring van de
getuige deze reizen, soms op verrassende manieren. Katherine MacLean,
die tijdens haar tijd bij Hopkins tientallen sessies geleid, vertelde
me: “Ik begon op de atheïst kant, maar ik begon het zien van
dingen elke dag in mijn werk dat waren spreken van te zijn veranderd
door de ervaring van de getuige deze reizen, soms op verrassende
manieren. Katherine MacLean, die tijdens haar tijd bij Hopkins
tientallen sessies geleid, vertelde me: “Ik begon op de atheïst
kant, maar ik begon het zien van dingen elke dag in mijn werk dat
waren
op gespannen voet met dit geloof. Mijn wereld werd meer en
meer mysterieus als ik zat met mensen op psilocybine.”Tijdens mijn
laatste interview met Richard Boothby, tegen het einde van een
ontspannen brunch op zondag het museum voor moderne kunst in
Baltimore, keek hij me aan met een blik die een gemengd bijna
evangelische ijver over de “schatten” hij Hopkins had gezien met
een zekere mate van medelijden voor zijn nog steeds
hallucinogeen-naïeve gesprekspartner. “Ik weet niet kwalijk nemen
omdat ze jaloers.”
• • •
Mijn ontmoetingen met de
Hopkins vrijwilligers had me inderdaad verlieten het gevoel een
beetje jaloers, maar ook met een groot aantal meer vragen dan
antwoorden. Hoe moeten we naar de “inzichten” evalueren deze
mensen terug van hun psychedelische reizen te brengen? trip therapie
voor soort autoriteit moeten we ze kennen? Waar in de wereld niet het
materiaal dat maakt deze wakker dromen of, als een vrijwilliger het
uitdrukte, “intrapsychische films,” vandaan? Het onbewuste? Uit
de suggesties van hun gidsen en de instelling van het experiment? Of,
zoals veel van de vrijwilligers geloven, ergens “out there” of
“beyond”? trip therapie betekenen deze mystieke staten van
bewustzijn uiteindelijk betekenen voor ons begrip van zowel de
menselijke geest of het universum? Voor zijn deel, Roland Griffiths
eigen ontmoetingen met de vrijwilligers in de studie uit 2006
reignited zijn passie voor de wetenschap, maar ze lieten hem ook met
een dieper respect voor alles trip therapie de wetenschap weet
niet-voor trip therapie hij is tevreden om te bellen “de
mysteries.” “Voor mij is de data [van die eerste sessies] waren.
. . Ik wil niet het woord mind-blowing gebruiken, maar het was
ongekend het soort dingen dat we er waren te zien, in termen van de
diepe betekenis en blijvende geestelijke betekenis van deze effecten.
Ik heb veel van drugs gegeven aan veel mensen, en trip therapie je
krijgt zijn drug ervaringen. Het unieke van de psychedelica is de
betekenis die voortkomt uit de ervaring.”Maar hoe reëel is dat
betekenis? Griffiths zelf is agnostisch, maar opvallend open-minded,
zelfs over zijn vrijwilligers uit de eerste hand verslag van een
‘voorbij’, maar ze definiëren. “Ik ben bereid om de
mogelijkheid deze te houden Ik wil niet het woord mind-blowing
gebruiken, maar het was ongekend het soort dingen dat we er waren te
zien, in termen van de diepe betekenis en blijvende geestelijke
betekenis van deze effecten. Ik heb veel van drugs gegeven aan veel
mensen, en trip therapie je krijgt zijn drug ervaringen. Het unieke
van de psychedelica is de betekenis die voortkomt uit de
ervaring.”Maar hoe reëel is dat betekenis? Griffiths zelf is
agnostisch, maar opvallend open-minded, zelfs over zijn vrijwilligers
uit de eerste hand verslag van een ‘voorbij’, maar ze definiëren.
“Ik ben bereid om de mogelijkheid deze te houden Ik wil niet het
woord mind-blowing gebruiken, maar het was ongekend het soort dingen
dat we er waren te zien, in termen van de diepe betekenis en
blijvende geestelijke betekenis van deze effecten. Ik heb veel van
drugs gegeven aan veel mensen, en trip therapie je krijgt zijn drug
ervaringen. Het unieke van de psychedelica is de betekenis die
voortkomt uit de ervaring.”Maar hoe reëel is dat betekenis?
Griffiths zelf is agnostisch, maar opvallend open-minded, zelfs over
zijn vrijwilligers uit de eerste hand verslag van een ‘voorbij’,
maar ze definiëren. “Ik ben bereid om de mogelijkheid deze te
houden Het unieke van de psychedelica is de betekenis die voortkomt
uit de ervaring.”Maar hoe reëel is dat betekenis? Griffiths zelf
is agnostisch, maar opvallend open-minded, zelfs over zijn
vrijwilligers uit de eerste hand verslag van een ‘voorbij’, maar
ze definiëren. “Ik ben bereid om de mogelijkheid deze te houden
Het unieke van de psychedelica is de betekenis die voortkomt uit de
ervaring.”Maar hoe reëel is dat betekenis? Griffiths zelf is
agnostisch, maar opvallend open-minded, zelfs over zijn vrijwilligers
uit de eerste hand verslag van een ‘voorbij’, maar ze definiëren.
“Ik ben bereid om de mogelijkheid deze te houden
ervaringen
kan wel of niet waar zijn,”vertelde hij me. “Het spannende deel
is om de instrumenten die we hebben om te verkennen en te halen uit
elkaar dit mysterie te gebruiken.” Niet al zijn collega's te delen
zijn ruimdenkendheid. Tijdens een van onze bijeenkomsten, tijdens het
ontbijt op het sunporch van zijn bescheiden ranch huis in een
buitenwijk Baltimore, Griffiths noemde een collega op Hopkins, een
vooraanstaand psychiater genaamd Paul McHugh, die de psychedelische
ervaring als niets meer dan een vorm van “giftige delirium
verwerpt. ”Hij moedigde me aan om google McHugh. “Artsen
tegenkomen deze vreemde en kleurrijke staatof mind bij patiënten met
gevorderde lever-, nier- of longziekte, waarbij giftige stoffen zich
ophopen in het lichaam en doen naar de hersenen en geest net trip
therapie LSD doet,”McHugh had in een recensie van een boek over de
Harvard Psilocybine Project geschreven in Commentary. “De
levendigheid van kleur waarneming, het samengaan van lichamelijke
sensaties, de hallucinaties, de desoriëntatie en verlies van een
besef van tijd, de waanvoorstellingen vreugden en verschrikkingen die
komen en gaan roepen onvoorspelbare gevoelens en gedragingen-zijn
helaas bekende symptomen artsen zijn geroepen om te behandelen in
ziekenhuizen elke dag.”Griffiths geeft toe dat het mogelijk is dat
trip therapie hij ziet is een vorm van tijdelijke psychose, en hij is
van plan om te testen op delirium in een aanstaande experiment, maar
hij ernstig twijfelt dat de diagnose nauwkeurig beschrijft trip
therapie er gaande is met zijn vrijwilligers. “Patiënten die
lijden aan delirium vind het echt vervelend,” legt hij uit, “en
ze zeker niet maanden later melden, 'Wow, dat was een van de grootste
en meest betekenisvolle ervaringen van mijn leven.'” William James
geworsteld met deze vragen van waarachtigheid in zijn bespreking van
mystieke staten van bewustzijn. Hij concludeerde dat de invoer van
deze ervaringen is, en zou moeten zijn, “gezaghebbend over de
personen aan wie ze komen”, maar dat er geen reden is de rest van
ons moet “accepteren hun openbaringen kritiekloos.” En toch is
hij geloofde dat de mogelijkheid mensen kunnen deze staten van
bewustzijn te ervaren moet houden op ons begrip van de geest en de
wereld: “het bestaan ​​van mystieke toestanden absoluut omver
werpt de pretentie van niet-mystieke staten om de enige en ultieme
dictators van trip therapie we kunnen geloven.
“Verzoening”:
“Het is alsof de tegenstellingen van de wereld, waarvan de
tegenstrijdigheid en conflict te maken al onze moeilijkheden en
problemen, werden gesmolten tot eenheid.” Deze ultieme eenheid, hij
vermoedde, was niet louter bedrog.
• • •
ROLAND
GRIFFITHS vandaag klinkt als een wetenschapper zeer begaan, of liever
opnieuw achter-aan zijn onderzoek. “Ik heb beschreven hoe toen ik
voor het eerst in meditatie, voelde ik losgekoppeld van mijn werk
leven en beschouwd als volledig te laten vallen. Ik zou zeggen dat ik
nu reengaged op een manier die meer geïntegreerd dan het ooit is
geweest. Ik ben meer geïnteresseerd in de laatste vragen en
existentiële waarheden en met het gevoel van welzijn, compassie en
liefde die afkomstig zijn van deze praktijken. Nu ben ik het brengen
van deze geschenken naar het laboratorium. En het voelt geweldig.”Het
idee dat we nu mystieke staten van bewustzijn kan benaderen met de
instrumenten van de wetenschap is trip therapie Roland Griffiths komt
uit bed in de ochtend. “Als een wetenschappelijk fenomeen, als je
een aandoening kan creëren waarin 70 procent van de mensen zullen
zeggen dat ze een van de meest betekenisvolle ervaringen van hun
leven gehad. . . nou ja, als wetenschapper dat is gewoon
ongelooflijk.”Voor hem is de invoer van het resultaat over 2006 is
dat het bewezen‘kunnen we nu doen prospectieve studies’mystieke
staten van bewustzijn“, omdat we ze kunnen gelegenheid met een hoge
mate van waarschijnlijkheid. Dat is de manier waarop wetenschap
krijgt echte tractie.”Hij gelooft dat de psilocybine werk is een
geheel nieuwe grens van het menselijk bewustzijn om wetenschappelijk
onderzoek geopend. “Ik heb mezelf omschrijven als een kind in een
snoepwinkel.” De gok Roland Griffiths nam met zijn carrière in
1998, toen hij besloot om zich te wijden aan het onderzoek naar
psychedelica en mystieke ervaring, heeft al zijn vruchten afgeworpen.
Een maand voor ons ontbijt, Griffiths had Eddy Award van het College
over de problemen van drugsverslaving, misschien wel de meest
prestigieuze Lifetime Achievement prijs in het veld ontvangen. De
nominators alle geciteerde psychedelische werk Griffiths als één
van zijn signaal bijdragen. De omvang van dat werk is aanzienlijk
uitgebreid sinds de krant 2006; toen ik laatst bezochtHopkins, in
2015, zo'n twintig mensen werken op verschillende studies met
psychedelica. Niet sinds Spring Grove is er zo'n
sterke
institutionele steun voor de studie van psychedelica, en
nooit eerder is een instelling van de reputatie van Hopkins's gewijd
zo veel middelen tot trip therapie is immers de studie van de
mystieke staten van bewustzijn. De Hopkins lab blijft zeer
geïnteresseerd in het verkennen van spiritualiteit en de
“verbetering van goed volk” -er zijn studies aan de gang die
psilocybine om op lange termijn meditatie en religieuze
professionals, maar de transformerende effect van de mystieke
ervaring heeft duidelijke therapeutische implicaties die het lab
heeft onderzoekt. Voltooide studies suggereren dat psilocybine-of
liever de mystieke bewustzijnstoestand die psilocybine
gelegenheden-kan nuttig zijn bij de behandeling van zowel verslaving
(een pilot-studie in het stoppen met roken bereikte een tarief 80
procent kans op succes, die ongekend) en de existentiële nood die
vaak debilitates mensen geconfronteerd met een terminal diagnose.
Toen we voor het laatst ontmoet, Griffiths stond op het punt om een
​​artikel te rapporteren opvallende resultaten in het lab van de
proef met psilocybine om de angst en depressie van de behandeling van
kankerpatiënten te dienen; de studie bleek een van de grootste
effecten van behandeling ooit aangetoond voor een psychiatrische
interventie. De meerderheid van de vrijwilligers die een mystieke
ervaring hadden gemeld dat hun angst voor de dood, hetzij sterk was
verminderd of volledig verdwenen. Nogmaals, moeilijke vragen rijzen
over de betekenis en het gezag van zulke ervaringen, met name degenen
die worden weergegeven aan mensen die het bewustzijn niet beperkt
blijft tot de hersenen en kan een of andere manier onze dood te
overleven te overtuigen. Maar zelfs op dit soort vragen Griffiths
brengt een open en nieuwsgierige geest. “De fenomenologie van deze
ervaringen is zo diep reorganiseren en diep overtuigend dat ik ben
bereid om vast te houden is er hier een mysterie kunnen we niet
begrijpen.” Griffiths heeft duidelijk een lange weg van de strikte
behaviorisme die ooit zijn wetenschappelijke kijk op de wereld op de
hoogte is geweest; de ervaring van afwisselende staten van
bewustzijn, zowel zijn eigen en die van zijn vrijwilligers, heeft hem
geopend voor de mogelijkheden waarover weinig wetenschappers durven
spreken openlijk. “Dus trip therapie gebeurt er na je dood? Alles
trip therapie ik nodig heb is een procent [van onzekerheid]. Ik kan
niet denken aan iets interessanter dan trip therapie ik wel of niet
ontdekt op het moment dat ik sterf. Dat is de meest interessante
vraag te gaan.”Om die reden vurig hoopt hij dat hij niet wordt
geraakt door een bus, maar heeft genoeg tijd om te‘genieten’van
de ervaring, zonder de afleiding van de pijn. “Westerse
materialisme zegt de schakelaar wordt uitgeschakeld en dat is het.
Maar
zijn er zo veel andere beschrijvingen. Het zou een begin
zijn! Zou dat niet geweldig?”Dit is wanneer Griffiths de rollen
omgedraaid en begon te vragen me over mijn eigen spirituele kijk,
vragen waarvoor ik was helemaal niet voorbereid. “Hoe zeker bent u
er niets na de dood?” Vroeg hij. Ik maakte bezwaar, maar hij bleef.
“trip therapie denk je dat de kans groot dat er iets na de dood? In
percentages.”‘Oh, ik weet het niet,’stamelde ik. “Twee of
drie procent?” Om deze dag heb ik geen idee waar die schatting
vandaan kwam, maar Griffiths greep op. “Dat is veel!” Dus ik
draaide de tafel weer terug, stelde dezelfde vraag aan hem. “Ik
weet niet of ik wil het antwoord,” zei hij met een lach, een blik
op mijn bandrecorder. “Het hangt af van welke hoed ik draag.”
Roland Griffiths had meer dan een hoed! Ik had slechts één,
realiseerde ik me, en dat maakte me een beetje jaloers. In
vergelijking met vele wetenschappers-of trip therapie dat betreft
veel spirituele types-Roland Griffiths beschikt over een grote mate
van trip therapie Keats, verwijzend naar Shakespeare, beschreven als
“negatief vermogen,” de mogelijkheid te bestaan ​​te midden
van onzekerheden, mysteries, en twijfel zonder te bereiken voor
absoluten, of die van de wetenschap of spiritualiteit. “Het heeft
geen zin meer om te zeggen ik ben 100 procent overtuigd van een
materiaal wereldbeeld dan te zeggen dat ik ben 100 procent overtuigd
van de letterlijke versie van de Bijbel.” Op onze laatste
vergadering, een diner in een bistro in zijn buurt Baltimore , ik heb
geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie over de schijnbare
conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik vroeg hem of hij met
EO Wilson eens, wie heeft In vergelijking met vele wetenschappers-of
trip therapie dat betreft veel spirituele types-Roland Griffiths
beschikt over een grote mate van trip therapie Keats, verwijzend naar
Shakespeare, beschreven als “negatief vermogen,” de mogelijkheid
te bestaan ​​te midden van onzekerheden, mysteries, en twijfel
zonder te bereiken voor absoluten, of die van de wetenschap of
spiritualiteit. “Het heeft geen zin meer om te zeggen ik ben 100
procent overtuigd van een materiaal wereldbeeld dan te zeggen dat ik
ben 100 procent overtuigd van de letterlijke versie van de Bijbel.”
Op onze laatste vergadering, een diner in een bistro in zijn buurt
Baltimore , ik heb geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie
over de schijnbare conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik
vroeg hem of hij met EO Wilson eens, wie heeft In vergelijking met
vele wetenschappers-of trip therapie dat betreft veel spirituele
types-Roland Griffiths beschikt over een grote mate van trip therapie
Keats, verwijzend naar Shakespeare, beschreven als “negatief
vermogen,” de mogelijkheid te bestaan ​​te midden van
onzekerheden, mysteries, en twijfel zonder te bereiken voor
absoluten, of die van de wetenschap of spiritualiteit. “Het heeft
geen zin meer om te zeggen ik ben 100 procent overtuigd van een
materiaal wereldbeeld dan te zeggen dat ik ben 100 procent overtuigd
van de letterlijke versie van de Bijbel.” Op onze laatste
vergadering, een diner in een bistro in zijn buurt Baltimore , ik heb
geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie over de schijnbare
conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik vroeg hem of hij met
EO Wilson eens, wie heeft en twijfel zonder te bereiken voor
absoluten, of die van de wetenschap of spiritualiteit. “Het heeft
geen zin meer om te zeggen ik ben 100 procent overtuigd van een
materiaal wereldbeeld dan te zeggen dat ik ben 100 procent overtuigd
van de letterlijke versie van de Bijbel.” Op onze laatste
vergadering, een diner in een bistro in zijn buurt Baltimore , ik heb
geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie over de schijnbare
conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik vroeg hem of hij met
EO Wilson eens, wie heeft en twijfel zonder te bereiken voor
absoluten, of die van de wetenschap of spiritualiteit. “Het heeft
geen zin meer om te zeggen ik ben 100 procent overtuigd van een
materiaal wereldbeeld dan te zeggen dat ik ben 100 procent overtuigd
van de letterlijke versie van de Bijbel.” Op onze laatste
vergadering, een diner in een bistro in zijn buurt Baltimore , ik heb
geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie over de schijnbare
conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik vroeg hem of hij met
EO Wilson eens, wie heeft Ik heb geprobeerd om Griffiths nemen aan
een discussie over de schijnbare conflict tussen wetenschap en
spiritualiteit. Ik vroeg hem of hij met EO Wilson eens, wie heeft Ik
heb geprobeerd om Griffiths nemen aan een discussie over de
schijnbare conflict tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik vroeg hem
of hij met EO Wilson eens, wie heeftgeschreven dat ieder van ons
uiteindelijk moeten kiezen: ofwel het pad van de wetenschap, of het
pad van de spiritualiteit. Maar Griffiths niet de twee manieren om te
weten als elkaar uitsluitende en heeft weinig geduld voor
absolutisten aan weerszijden van de veronderstelde kloof te zien. In
plaats daarvan hoopt hij de twee wegen kunnen elkaar elkaars gebreken
te informeren en te corrigeren, en in dat uitwisseling ons helpen om
te poseren en vervolgens, eventueel, antwoord geven op de grote
vragen waar we voor staan. Vervolgens heb ik las hem een ​​brief
van Huston Smith, de onderzoeker van de vergelijkende
godsdienstwetenschap, die in 1962 in Walter Pahnke's Goede Vrijdag
Experiment zich vrijwillig hadden aangemeld. Het werd kort na de
publicatie van Griffiths landmark 2006 papier Bob Jesse geschreven;
Jesse had het met mij gedeeld.
“The Johns Hopkins experiment
toont-bewijst-die onder gecontroleerde, experimentele omstandigheden,
psilocybine echte mystieke ervaringen gelegenheid. Het maakt gebruik
van de wetenschap, die de moderniteit trusts, om secularisme
moderniteit ondermijnen. In dit te doen, biedt hoop op niets minder
dan een re-sacralisering van de natuurlijke en sociale wereld, een
geestelijke opwekking dat is onze beste verdediging tegen niet alleen
zielloosheid, maar tegen religieus fanatisme. En het doet dit in het
gebit van de onwetenschappelijke vooroordelen ingebouwd in onze
huidige drugswetgeving “Als ik Smith's brief hardop, een glimlach
bloeide over het gezicht van Griffiths lezen.; Hij was duidelijk
verplaatst, maar had weinig toe te voegen behalve om te zeggen: “Dat
is mooi.”
HOOFDSTUK TWEE NATUURGESCHIEDENIS Bemushroomed
Aan
het einde van mijn eerste ontmoeting met Roland Griffiths, de sessie
in zijn Johns Hopkins kantoor waar hij bezig me op de onderwerpen van
zijn eigen mystieke ervaring, mijn beoordeling van de kans op een
leven na de dood, en het potentieel van psilocybine om het leven van
mensen te veranderen, de wetenschapper stond op van zijn bureau,
ontvouwt zijn slungelige frame, en stak zijn hand in de zak van zijn
broek tot het afsluiten van een klein medaillon. “Een klein
cadeautje voor u,” legde hij uit. “Maar eerst moet je een vraag
te beantwoorden. “Op dit moment,” Griffiths begon, vergrendeling
me stevig oogcontact, “bent u zich ervan bewust dat u zich bewust?
Bent” Verward, dacht ik voor een lange, zelfbewust even en
antwoordden bevestigend. Dit moet het juiste antwoord zijn geweest,
omdat Griffiths gaf me de munt. Aan de ene kant was een kwartet van
lange, slanke, gebogen Psilocybe cubensis, één van de meest
voorkomende soorten paddo. Op de achterkant was een citaat van
William Blake dat, viel het me later, netjes uitgelijnd de weg van de
wetenschapper met die van de mystieke: “De ware methode van kennis
is experiment” Het lijkt erop dat de vorige zomer Roland Griffiths
was gegaan voor de eerste keer naar Burning Man (heb ik van
gehoord?), en toen hij hoorde dat er geen geld wordt uitgewisseld in
de tijdelijke stad, op slechts gaven, had hij de mushroom medaillons
geslagen zodat hij iets geschikt zou moeten weg of de handel te geven
. Nu geeft hij de munten om vrijwilligers in het onderzoeksprogramma
als een afscheidscadeau. Griffiths had me nog eens verrast. Of twee
keer. In de eerste plaats dat de wetenschapper had de
kunst-en-psychedelica festival in de woestijn van Nevada bijgewoond.
En, ten tweede, dat hij fit in het kiezen van zijn gift aan de paddo
zelf eren gezien.
Op een niveau, een paddestoel medaillon
volkomen logisch: het molecuul dat Griffiths en zijn collega's hebben
gewerkt voor de laatste vijftien jaar heeft immers afkomstig uit een
schimmel. Zowel de paddestoel en haar psychoactieve verbinding waren
onbekend voor de wetenschap tot de jaren 1950, toen de paddo werd
ontdekt in het zuiden van Mexico, waar Mazateekse Indianen had
gebruikt “het vlees van de goden” in het geheim, voor genezing en
waarzeggerij sinds vóór de Spaanse verovering. Maar afgezien van de
decoratieve keramische paddestoel op de plank in de sessie ruimte,
zijn er weinig of geen herinneringen aan “paddo's” in het lab.
Niemand sprak ik op Hopkins ooit hebben het nogal verbazingwekkend
dat de levensveranderende ervaringen hun vrijwilligers rapportage te
danken waren aan de werking van een chemische verbinding die in de
natuur in een paddestoel. In het laboratorium context, kan het
gemakkelijk zijn om het zicht van deze verbazing te verliezen. Alle
van de wetenschappers doenpsychedelisch onderzoek vandaag werken
uitsluitend met een synthetische versie van het psilocybine molecuul.
(Psychoactieve verbinding De paddestoel werd voor het eerst
geïdentificeerd, gesynthetiseerd, en genoemd in de late jaren 1950
door Albert Hofmann, de Zwitserse chemicus die LSD ontdekte.) Dus de
vrijwilligers inslikken een kleine witte pil gemaakt in een lab, in
plaats van een handvol gnarly en bijtende -degustatie paddestoelen.
Hun reizen ontvouwen in een landschap van medische suites bevolkt,
figuurlijk gesproken, door mannen en vrouwen in witte jassen. Ik
veronderstel dat dit is de gebruikelijke afstand nemen effect van de
moderne wetenschap op het werk, maar hier wordt nog verergerd door
een specifieke wens om psilocybine afstand van zijn verwarde wortels
(of moet ik zeggen, mycelia) in de wereld van de jaren 1960
tegencultuur, Native American sjamanisme, en misschien, de natuur
zelf. Want het is er in de natuur-dat we tegen het lijf tegen het
mysterie van een kleine bruine paddestoel met de macht om het
bewustzijn van de dieren die eten te veranderen. LSD ook, het is
gemakkelijk om te vergeten, werd afgeleid van een schimmel,
moederkoorn of ergot. Hoe dan ook, om trip therapie voor reden, deze
merkwaardige paddestoelen te produceren, in aanvulling op de sporen,
betekenissen in de menselijke geest. In de loop van mijn dagen
doorgebracht opknoping rond de Hopkins lab en uren besteed aan het
interviewen van mensen over hun psilocybine reizen, werd ik steeds
nieuwsgierig om te ontdekken dat andere grondgebied, dat wil zeggen,
de natuurlijke geschiedenis van deze paddestoelen en hun vreemde
krachten. Waar kwamen deze paddestoelen groeien, en hoe? Waarom
hebben ze zich ontwikkelen de mogelijkheid om een ​​chemische
verbinding zo nauw verwant aan serotonine, de neurotransmitter
produceren, dat kan glijden over de bloed-hersenbarrière en werd
verkregen uit een schimmel, Claviceps purpurea of ​​ergot. Hoe
dan ook, om trip therapie voor reden, deze merkwaardige paddestoelen
te produceren, in aanvulling op de sporen, betekenissen in de
menselijke geest. In de loop van mijn dagen doorgebracht opknoping
rond de Hopkins lab en uren besteed aan het interviewen van mensen
over hun psilocybine reizen, werd ik steeds nieuwsgierig om te
ontdekken dat andere grondgebied, dat wil zeggen, de natuurlijke
geschiedenis van deze paddestoelen en hun vreemde krachten. Waar
kwamen deze paddestoelen groeien, en hoe? Waarom hebben ze zich
ontwikkelen de mogelijkheid om een ​​chemische verbinding zo nauw
verwant aan serotonine, de neurotransmitter produceren, dat kan
glijden over de bloed-hersenbarrière en werd verkregen uit een
schimmel, Claviceps purpurea of ​​ergot. Hoe dan ook, om trip
therapie voor reden, deze merkwaardige paddestoelen te produceren, in
aanvulling op de sporen, betekenissen in de menselijke geest. In de
loop van mijn dagen doorgebracht opknoping rond de Hopkins lab en
uren besteed aan het interviewen van mensen over hun psilocybine
reizen, werd ik steeds nieuwsgierig om te ontdekken dat andere
grondgebied, dat wil zeggen, de natuurlijke geschiedenis van deze
paddestoelen en hun vreemde krachten. Waar kwamen deze paddestoelen
groeien, en hoe? Waarom hebben ze zich ontwikkelen de mogelijkheid om
een ​​chemische verbinding zo nauw verwant aan serotonine, de
neurotransmitter produceren, dat kan glijden over de
bloed-hersenbarrière en In de loop van mijn dagen doorgebracht
opknoping rond de Hopkins lab en uren besteed aan het interviewen van
mensen over hun psilocybine reizen, werd ik steeds nieuwsgierig om te
ontdekken dat andere grondgebied, dat wil zeggen, de natuurlijke
geschiedenis van deze paddestoelen en hun vreemde krachten. Waar
kwamen deze paddestoelen groeien, en hoe? Waarom hebben ze zich
ontwikkelen de mogelijkheid om een ​​chemische verbinding zo nauw
verwant aan serotonine, de neurotransmitter produceren, dat kan
glijden over de bloed-hersenbarrière en In de loop van mijn dagen
doorgebracht opknoping rond de Hopkins lab en uren besteed aan het
interviewen van mensen over hun psilocybine reizen, werd ik steeds
nieuwsgierig om te ontdekken dat andere grondgebied, dat wil zeggen,
de natuurlijke geschiedenis van deze paddestoelen en hun vreemde
krachten. Waar kwamen deze paddestoelen groeien, en hoe? Waarom
hebben ze zich ontwikkelen de mogelijkheid om een ​​chemische
verbinding zo nauw verwant aan serotonine, de neurotransmitter
produceren, dat kan glijden over de bloed-hersenbarrière
en
verantwoordelijk is voor de hersenen van zoogdieren tijdelijk
te nemen? Was het een defensie chemische, bedoeld om paddestoel eters
vergiftigen? Dat lijkt de meest eenvoudige verklaring zijn, maar het
wordt ondermijnd door het feit dat de schimmel produceert
hallucinogeen vrijwel uitsluitend in zijn “vruchtlichaam” -dat
deel van het organisme is het gelukkigste te hebben gegeten. Was er
misschien een voordeel voor de paddestoel in de mogelijkheid om de
geesten van de dieren die het te eten te veranderen? * Er waren ook
de meer filosofische vragen gesteld door het bestaan ​​van een
schimmel die niet alleen het bewustzijn konden veranderen, maar
gelegenheid een diepe mystieke ervaring in mensen. Dit feit kan
worden uitgelegd twee totaal verschillende manieren. Op de eerste
interpretatie, de bewustzijnsveranderende kracht van psilocybine
pleit voor een stevig materialistische begrip van bewustzijn en
spiritualiteit, omdat de veranderingen die in de geest kan direct
worden teruggevoerd op de aanwezigheid van een chemische -psilocybin.
trip therapie is meer materiaal dan een chemische? Men zou
redelijkerwijs concluderen uit de werking van psychedelica dat de
goden zijn niets meer dan chemisch geïnduceerde verzinsels van de
hominide verbeelding. Maar, verrassend, de meeste van de mensen die
hebben gehad deze ervaringen zie niet in de zaak op die manier
helemaal niet. Zelfs de meest seculiere onder hen uit de buurt van
hun reizen komen ervan overtuigd dat er iets die een materieel begrip
van de werkelijkheid overstijgt bestaat: een soort van een Het is
niet dat zij ontkennen een naturalistische basis voor deze
openbaring, “Beyond.” ze anders interpreteren het gewoon. Als de
ervaring van transcendentie wordt gemedieerd door moleculen die
stromen door zowel onze hersenen en de natuurlijke wereld van planten
en schimmels, dan misschien de natuur is niet zo stom als de
wetenschap ons heeft verteld, en “Spirit”, ongeacht de definitie,
bestaat daar-immanent is in de natuur, met andere woorden, net als
talloze premoderne culturen hebben geloofd. trip therapie mijn
(geestelijk verarmde) geest leek een goede zaak is voor deze
onttovering van de wereld wordt in de hoofden van de meer
psychedelically ervaren onweerlegbaar bewijs van haar fundamentele
betovering. Vlees van de goden, inderdaad. Dus hier was een
merkwaardige paradox. Hetzelfde verschijnsel dat wees op een
materialistische verklaring voor de spirituele en religieuze
overtuiging gaf de mensen een ervaring zo krachtig dat ze overtuigd
van het bestaan ​​van een niet-materiële werkelijkheid de basis
van religieus geloof. net zoals talloze premoderne culturen hebben
geloofd. trip therapie mijn (geestelijk verarmde) geest leek een
goede zaak is voor deze onttovering van de wereld wordt in de hoofden
van de meer psychedelically ervaren onweerlegbaar bewijs van haar
fundamentele betovering. Vlees van de goden, inderdaad. Dus hier was
een merkwaardige paradox. Hetzelfde verschijnsel dat wees op een
materialistische verklaring voor de spirituele en religieuze
overtuiging gaf de mensen een ervaring zo krachtig dat ze overtuigd
van het bestaan ​​van een niet-materiële werkelijkheid de basis
van religieus geloof. net zoals talloze premoderne culturen hebben
geloofd. trip therapie mijn (geestelijk verarmde) geest leek een
goede zaak is voor deze onttovering van de wereld wordt in de hoofden
van de meer psychedelically ervaren onweerlegbaar bewijs van haar
fundamentele betovering. Vlees van de goden, inderdaad. Dus hier was
een merkwaardige paradox. Hetzelfde verschijnsel dat wees op een
materialistische verklaring voor de spirituele en religieuze
overtuiging gaf de mensen een ervaring zo krachtig dat ze overtuigd
van het bestaan ​​van een niet-materiële werkelijkheid de basis
van religieus geloof.
Ik hoopte dat het bereiken van de
psychoactieve rooster Boltzmann modellen (mycologist afkorting voor
“kleine bruine champignons”) aan de onderkant van deze paradox
weten de zaak zou kunnen verduidelijken of misschien een of andere
manier op te lossen het. Ik was al iets van een paddestoel jager,
veilig in mijn vermogen om een ​​handvol van eetbare
bosbouwrassen (cantharellen, morieljes, zwart trompetten en
eekhoorntjesbrood) identificeren met een voldoende hoge mate van
vertrouwen om te eten trip therapie ik heb gevonden. Echter, ik had
verteld door al mijn leraren die de wereld van het rooster Boltzmann
modellen was veel meer ontmoedigend in zijn complexiteit en gevaar;
veel, zo niet de meeste van de soort die kan je doden zijn rooster
Boltzmann modellen. Maar misschien met een aantal deskundige
begeleiding, kon ik een Psilocybe of twee toevoegen aan mijn
paddestoelen jacht repertoire en in het proces te beginnen om het
mysterie van hun bestaan ​​en griezelige bevoegdheden uit te
pakken.
• • •
Er was nooit enige twijfel die me het
best kan helpen op deze zoektocht, ervan uitgaande dat hij bereid
was. Paul Stamets, een mycoloog uit Washington State die letterlijk
schreef het boek over het geslacht Psilocybe, * in de vorm van de
gezaghebbende 1996 veldgids Psilocybin Mushrooms of the World.
Stamets heeft zichzelf “gepubliceerd” -dat wil zeggen,
geïdentificeerd en in een peer-reviewed tijdschrift-vier nieuwe
soorten Psilocybe, waaronder azurescens, genoemd naar zijn zoon
Azureus * en de meest potente soorten nog niet bekend beschreven.
Maar terwijl Stamets is één van de meest gerespecteerde mycologists
van het land, hij werkt geheel buiten de academie, heeft geen
graduaat, fondsen de meeste van zijn eigen onderzoek, * en heeft
uitzicht op de rol van schimmels in de natuur die goed buiten de
wetenschappelijke mainstream en dat zal hij u graag vertellen, te
danken aan inzichten door de champignons zich voor hem verleend, In
de loop van beide in de buurt studie en regelmatige inname. Ik heb
Stamets al jaren, maar niet erg goed en altijd van trip therapie ik
moet bekennen een enigszins sceptisch afstand is geweest. Zijn
extravagante beweringen van de bevoegdheden van de paddestoelen
en-wenkbrauw verheffend opschept over zijn champignon werken met
instellingen als DARPA (het Pentagon Defense Advanced Research
Projects Agency) en NIH (de National Institutes of Health) zijn
gebonden tot verrekening van een journalist bullshit detector terecht
of zoals zo vaak gebeurt in zijn geval ten onrechte.
In de loop
der jaren hebben we onszelf te vinden op een aantal van dezelfde
conferenties, dus ik heb een aantal mogelijkheden moest zijn
gesprekken, die bestaan ​​uit een verleidelijke (vaak briljant)
mash-up van de harde wetenschap en visionaire speculatie hoor, met de
lijn tussen de twee vaak niet te onderscheiden. Zijn 2008 TED talk,
die representatief is, is online is bekeken meer dan vier miljoen
keer. Stamets, die werd geboren in 1955 in Salem, Ohio, is een grote
harige man met een baard en een bearish mien; Ik was niet verrast om
te leren dat hij ooit werkte als een houthakker in de Pacific
Northwest. Op het podium, meestal draagt ​​hij trip therapie
lijkt op een vilten hoed in de stijl van de Alpen, maar die zijn,
want hij zal uitleggen, is in feite gemaakt in Transsylvanië van
iets genaamd Amadou, het sponsachtige binnenste laag van de
paardenhoef schimmel (echte tonderzwam), een polypore die groeit op
verschillende soorten van dode of stervende bomen. Amadou is
brandbaar en in de oudheid werd gebruikt om te starten en het vervoer
branden. Ötzi, de vijf-duizend-jaar-oude “Ice Man” gevonden
gemummificeerd in een alpine gletsjer in 1991, droeg een zakje waarin
hij een stuk van amadou gehad. Door zijn antimicrobiële
eigenschappen, werd echte tonderzwam ook gebruikt om wonden te kleden
en het behoud van voedsel. Stamets is zo diep in de wereld van
schimmels is er vaak een hoog op de top van zijn hoofd. Schimmels
vormen de meest onbegrepen en ondergewaardeerde koninkrijk van het
leven op aarde. Hoewel onmisbaar voor de gezondheid van de planeet
(als recyclers van organisch materiaal en bouwers van de bodem), zij
het slachtoffer zijn, niet alleen van onze veronachtzaming, maar van
een diepgewortelde kwade wil, een mycophobia dat Stamets oordeel is
dat een vorm van “biologisch racisme. ”Afgezien van hun reputatie
voor het vergiftigen van ons, dit is verrassend, omdat we dichter,
genetisch gezien, om de schimmels koninkrijk dan aan die van de
planten. Net als wij, ze leven van de energie die planten oogsten van
de zon. Stamets heeft ervoor gezorgd dat het werk van zijn leven om
dit verkeerd te herstellen, door zich uit te spreken namens hen en
door aan te tonen het potentieel van champignons op te lossen een
groot aantal van de problemen van de wereld. Sterker nog, de titel
van zijnpopulairste lezing, en de ondertitel van zijn boek 2005
Mycelium Running, is: “Hoe paddo's kan helpen de wereld te redden.”
Tegen het einde van zijn presentatie, deze claim klinkt niet langer
hyperbolische. Ik kan de eerste keer dat ik hoorde Stamets praten
over “mycoremediation” -zijn term voor het gebruik van
paddestoelen opruimen van de verontreiniging en industrieel afval te
onthouden. Een van de taken van schimmels in de natuur is een
complexe organische moleculen af ​​te breken; zonder hen zou de
aarde
lang geleden een uitgestrekte, onbewoonbare afvalhoop van
dode, maar onverteerd planten en dieren worden. Dus na de Exxon
Valdez aan de grond liep voor de kust van Alaska in 1989, morsen
miljoenen liters ruwe olie in de Prince William Sound, Stamets nieuw
leven ingeblazen een al lang bestaande idee om schimmels te werken
breken petrochemische afval. Hij toonde een dia van een dampende hoop
van vette zwarte slib voordat het enten met de sporen van
oesterzwammen, en daarna een tweede foto van dezelfde stapel vier
weken later genomen, toen het werd met een derde verminderd en bedekt
met een dikke mantel van sneeuwwitte oesterzwammen. Het was een
prestatie, en een prestatie van de alchemie, zal ik niet snel
vergeten. Maar Stamets aspiraties voor de schimmel koninkrijk veel
verder gaan dan het draaien van petrochemische slib in bouwland
bodem. Inderdaad, volgens hem is er nauwelijks een ecologische of
medisch probleem dat paddo's niet kan helpen bij het oplossen.
Kanker? Stamets's extract van kalkoen staart paddestoelen (Trametes
versicolor) is aangetoond dat kankerpatiënten te helpen door het
stimuleren van hun immuunsysteem. (Stamets beweert te hebben gebruikt
om te helpen genezen van zijn moeder fase 4 borstkanker.)
Bioterrorisme? Na 9/11, de federale overheid Bioshield programma
gevraagd om honderden van de zeldzame paddestoel stammen in
verzameling Stamets's te screenen en vond een aantal die een sterke
activiteit tegen SARS, pokken, herpes, en vogels en varkens griep
vertoonden. (Als dit slaat u als ongeloofwaardig, bedenk dan dat
penicilline is het product van een schimmel.) Colony Collapse
Disorder (CCD)? Na het bekijken van honingbijen een bezoek aan een
houtstapel te knabbelen mycelium, Stamets geïdentificeerd
verschillende soorten schimmel die de weerstand van de bijen voor
infecties en CCD te versterken. Insectenplaag? Een paar jaar geleden,
Stamets won een octrooi voor een “mycopesticide”, een mutant
mycelium uit een soort van Cordyceps die, na te zijn opgegeten door
houtmieren, koloniseert hun lichaam en doodt hen, maar niet voordat
chemisch induceren van de mier te klimmen naar de hoogste punt van
hun omgeving en vervolgens barsten een paddestoel vanaf de bovenkant
van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De tweede of derde keer
dat ik keek Stamets tonen een video van een Cordyceps doet zijn
duivelse ding om een ​​mier-commandeering zijn lichaam, waardoor
hij zijn bevelen uit te voeren, en dan exploderen een paddestoel uit
de hersenen om de verspreiding van genen-drong het tot me dat Stamets
en dat arme mier had nogal veel met elkaar gemeen. Schimmels hebben
hem niet gedood, het is waar, Insectenplaag? Een paar jaar geleden,
Stamets won een octrooi voor een “mycopesticide”, een mutant
mycelium uit een soort van Cordyceps die, na te zijn opgegeten door
houtmieren, koloniseert hun lichaam en doodt hen, maar niet voordat
chemisch induceren van de mier te klimmen naar de hoogste punt van
hun omgeving en vervolgens barsten een paddestoel vanaf de bovenkant
van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De tweede of derde keer
dat ik keek Stamets tonen een video van een Cordyceps doet zijn
duivelse ding om een ​​mier-commandeering zijn lichaam, waardoor
hij zijn bevelen uit te voeren, en dan exploderen een paddestoel uit
de hersenen om de verspreiding van genen-drong het tot me dat Stamets
en dat arme mier had nogal veel met elkaar gemeen. Schimmels hebben
hem niet gedood, het is waar, Insectenplaag? Een paar jaar geleden,
Stamets won een octrooi voor een “mycopesticide”, een mutant
mycelium uit een soort van Cordyceps die, na te zijn opgegeten door
houtmieren, koloniseert hun lichaam en doodt hen, maar niet voordat
chemisch induceren van de mier te klimmen naar de hoogste punt van
hun omgeving en vervolgens barsten een paddestoel vanaf de bovenkant
van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De tweede of derde keer
dat ik keek Stamets tonen een video van een Cordyceps doet zijn
duivelse ding om een ​​mier-commandeering zijn lichaam, waardoor
hij zijn bevelen uit te voeren, en dan exploderen een paddestoel uit
de hersenen om de verspreiding van genen-drong het tot me dat Stamets
en dat arme mier had nogal veel met elkaar gemeen. Schimmels hebben
hem niet gedood, het is waar, Stamets won een octrooi voor een
“mycopesticide”, een mutant mycelium uit een soort van Cordyceps
die, na te zijn opgegeten door houtmieren, koloniseert hun lichaam en
doodt hen, maar niet voordat chemisch induceren van de mier te
klimmen naar het hoogste punt in zijn omgeving en vervolgens barsten
een paddestoel vanaf de bovenkant van de kop die de sporen afgeeft
aan de wind. De tweede of derde keer dat ik keek Stamets tonen een
video van een Cordyceps doet zijn duivelse ding om een
​​mier-commandeering zijn lichaam, waardoor hij zijn bevelen uit
te voeren, en dan exploderen een paddestoel uit de hersenen om de
verspreiding van genen-drong het tot me dat Stamets en dat arme mier
had nogal veel met elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood,
het is waar, Stamets won een octrooi voor een “mycopesticide”,
een mutant mycelium uit een soort van Cordyceps die, na te zijn
opgegeten door houtmieren, koloniseert hun lichaam en doodt hen, maar
niet voordat chemisch induceren van de mier te klimmen naar het
hoogste punt in zijn omgeving en vervolgens barsten een paddestoel
vanaf de bovenkant van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De
tweede of derde keer dat ik keek Stamets tonen een video van een
Cordyceps doet zijn duivelse ding om een ​​mier-commandeering
zijn lichaam, waardoor hij zijn bevelen uit te voeren, en dan
exploderen een paddestoel uit de hersenen om de verspreiding van
genen-drong het tot me dat Stamets en dat arme mier had nogal veel
met elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood, het is waar,
maar niet voordat chemisch inducerend de mier te klimmen naar het
hoogste punt van de omgeving en vervolgens barsten een paddestoel
vanaf de bovenkant van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De
tweede of derde keer dat ik keek Stamets tonen een video van een
Cordyceps doet zijn duivelse ding om een ​​mier-commandeering
zijn lichaam, waardoor hij zijn bevelen uit te voeren, en dan
exploderen een paddestoel uit de hersenen om de verspreiding van
genen-drong het tot me dat Stamets en dat arme mier had nogal veel
met elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood, het is waar,
maar niet voordat chemisch inducerend de mier te klimmen naar het
hoogste punt van de omgeving en vervolgens barsten een paddestoel
vanaf de bovenkant van de kop die de sporen afgeeft aan de wind. De
tweede of derde keer dat ik keek Stamets tonen een video van een
Cordyceps doet zijn duivelse ding om een ​​mier-commandeering
zijn lichaam, waardoor hij zijn bevelen uit te voeren, en dan
exploderen een paddestoel uit de hersenen om de verspreiding van
genen-drong het tot me dat Stamets en dat arme mier had nogal veel
met elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood, het is waar, en
dan exploderen een paddestoel uit de hersenen om de verspreiding van
genen-viel het me op dat Stamets en dat arme mier had nogal veel met
elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood, het is waar, en dan
exploderen een paddestoel uit de hersenen om de verspreiding van
genen-viel het me op dat Stamets en dat arme mier had nogal veel met
elkaar gemeen. Schimmels hebben hem niet gedood, het is waar,
en
hij weet waarschijnlijk genoeg over hun listen af ​​te wenden dat
het lot. Maar het is ook waar dat deze man het leven-zijn hersenen
-is is volkomen overgenomen door schimmels!; Hij heeft zich ingezet
voor hun zaak, spreken voor de champignons op dezelfde manier dat Dr
Seuss's Lorax spreekt voor de bomen. Hij verspreidt schimmelsporen
heinde en verre, hen te helpen, hetzij door postorder of pure genade
van zijn enthousiasme, om hun assortiment enorm uit te breiden en te
verspreiden hun boodschap.
• • •
Ik denk niet dat ik
iets over Paul Stamets waaraan hij bezwaar zou zeggen. Hij schrijft
in zijn boek dat mycelia-de uitgestrekte, spinrag witachtig aftrek
van eencellige filamenten, de zogenaamde hyfen, waarmee schimmels
weven hun weg door de grond-zijn intelligent, de vorming van “een
bewust membraan” en “het neurologisch netwerk van natuurgebieden.
”De titel van zijn boek Mycelium Running gelezen kan worden op twee
manieren. Het mycelium is inderdaad altijd actief door de grond, waar
hij een cruciale rol bij het vormen van de bodem, waardoor planten en
dieren in goede gezondheid, en samen breien het bos speelt. Maar het
mycelium zijn ook, met het oog op Stamets's, het uitvoeren van de
show- die van de natuur in het algemeen en, als een neuraal
softwareprogramma, de hoofden van bepaalde wezens, met inbegrip van,
zou hij de eerste zijn om u te vertellen,Paul Stamets zelf.
“Champignons brengen ons een boodschap van de natuur”, zegt hij
houdt van te zeggen. “Dit is een oproep Ik hoor.” Maar zelfs een
aantal van Stamets's luchtiger begrippen uitdraaien op een
wetenschappelijke basis onder hen hebben. Al jaren is Stamets
gesproken over de enorme web van mycelia in de bodem als “de aarde
natuurlijke Internet”, een redundante, complexe, vertakte,
zelfherstellende en schaalbare communicatie netwerk dat vele soorten
meer dan een enorme afstanden. (Het grootste organisme op aarde is
niet een walvis of een boom, maar een paddestoel-a honing schimmel in
Oregon, dat is 2,4 mijl breed.) Stamets stelt dat deze mycelium
netwerken zijn in zekere zin “bewust”: bewust van hun omgeving en
in staat om te reageren op uitdagingen dienovereenkomstig. Toen ik
voor het eerst deze ideeën gehoord, ik dacht dat ze waren, in het
beste geval, fantasievol metaforen. Maar in sinds de jaren, Ik heb
bekeken als een groeiend lichaam van wetenschappelijk onderzoek is
naar voren gekomen om te suggereren ze zijn veel meer dan metaforen.
Experimenten met slijmzwammen hebben deze aangetoond
organismen
kunnen doolhoven op zoek naar voedsel-sensing de locatie en
vervolgens groeien in die richting te navigeren. De mycelia in een
bos niet te koppelen aan de bomen in het, wortel tot wortel, niet
alleen hen van voedingsstoffen, maar dienen als een medium dat
informatie overbrengt over de bedreigingen voor het milieu en laat
bomen om selectief voedingsstoffen sturen naar andere bomen in het
bos. * A bos is een veel complexer, sociaal en intelligent wezen dan
wij wisten, en het is schimmels die de boom de samenleving te
organiseren. Stamets ideeën en theorieën hebben bleek veel
duurzamer, en uitvoerbaar te zijn, dan ik ooit had gedacht. Dit was
de andere reden werd ik te popelen om trip therapie tijd door te
brengen met Stamets: Ik was benieuwd hoe zijn eigen ervaring met
psilocybine zijn denken en levenswerk had gekleurd. Maar ik was niet
helemaal zeker van dat hij bereid is op de plaat over psilocybine om
te praten zou zijn, veel minder neem me 'Shroom jagen, nu hij had een
succesvol bedrijf, had acht of negen patenten op zijn naam staan, en
werd samen met instellingen zoals DARPA en NIH en het Lawrence
Livermore National Laboratory. In de meer recente interviews en
lezingen die ik kon vinden online, hij zelden sprak over psilocybine
en vaak weggelaten vermelding van de veldgids uit zijn lijst van
publicaties. trip therapie meer is, had hij net ontvangen
prestigieuze onderscheidingen van de Mycologische Vereniging van
Amerika en de American Association for the Advancement of Science
(AAAS). Paul Stamets, zo leek het, was legit gegaan. Slechte timing
voor mij. en werd samen met instellingen als DARPA en NIH en het
Lawrence Livermore National Laboratory. In de meer recente interviews
en lezingen die ik kon vinden online, hij zelden sprak over
psilocybine en vaak weggelaten vermelding van de veldgids uit zijn
lijst van publicaties. trip therapie meer is, had hij net ontvangen
prestigieuze onderscheidingen van de Mycologische Vereniging van
Amerika en de American Association for the Advancement of Science
(AAAS). Paul Stamets, zo leek het, was legit gegaan. Slechte timing
voor mij. en werd samen met instellingen als DARPA en NIH en het
Lawrence Livermore National Laboratory. In de meer recente interviews
en lezingen die ik kon vinden online, hij zelden sprak over
psilocybine en vaak weggelaten vermelding van de veldgids uit zijn
lijst van publicaties. trip therapie meer is, had hij net ontvangen
prestigieuze onderscheidingen van de Mycologische Vereniging van
Amerika en de American Association for the Advancement of Science
(AAAS). Paul Stamets, zo leek het, was legit gegaan. Slechte timing
voor mij. hij net had ontvangen prestigieuze onderscheidingen van de
Mycologische Vereniging van Amerika en de American Association for
the Advancement of Science (AAAS). Paul Stamets, zo leek het, was
legit gegaan. Slechte timing voor mij. hij net had ontvangen
prestigieuze onderscheidingen van de Mycologische Vereniging van
Amerika en de American Association for the Advancement of Science
(AAAS). Paul Stamets, zo leek het, was legit gegaan. Slechte timing
voor mij.
• • •
Gelukkig, ik had het mis. Toen ik
bereikte Stamets in zijn huis in Kamilche, Washington, en vertelde
hem trip therapie ik was er toe, hij kon niet meer uitblijft of
coöperatie. We spraken voor een lange tijd over psilocybine
paddestoelen, en het werd al snel duidelijk dat ze bleef een
onderwerp van levendige belangstelling voor hem. Hij wist alles over
het werk er op Hopkins -in feite had met de Hopkins team toen ze voor
het eerst op zoek naar een bron van psilocybine geraadpleegd. Mijn
indruk was dat de opleving van de legitieme universitair onderzoek
Stamets comfortabeler gemaakt had heropening van dit bijzondere
hoofdstuk in zijn leven. Hij zei dat hij in het proces van het
bijwerken van de 1996 psilocybine veldgids was. De enige dissonant in
het gesprek kwam toen ik terloops liet de slang
uitdrukking voor
psilocybine bij het vragen hem over te gaan op jacht naar 'paddo's.
“Ik heb echt, echt een hekel aan dat woord,” zei hij, bijna
ernstig, de vaststelling van de toon van een ouder verwijten een
potje mond kind. Het woord nooit mijn lippen kruiste opnieuw. Tegen
het einde van het gesprek had Stamets me uitgenodigd naar zijn plaats
in de staat Washington, op de Kleine Skookum Inlet aan de voet van de
Olympische schiereiland. Ik vroeg hem, behoedzaam, als ik kon komen
op een moment dat de Psilocybes werden vruchtlichamen. “De meeste
van hen hebben al gekomen en gegaan,” zei hij. “Maar als je komt
direct na Thanksgiving, en het weer goed is, kan ik u naar de enige
plek in de wereld waar Psilocybe azurescens is consequent gevonden,
aan de monding van de Columbia River.” Hij noemde de naam van het
park waar hij hadvond ze in het verleden en vertelde me om een ​​yurt
te boeken daar, toe te voegen: “Waarschijnlijk het beste niet om
mijn naam te gebruiken.”
• • •
In de weken voor
mijn reis naar de staat Washington, ik verdiepten zich Stamets's
field guide, in de hoop om mezelf voor te bereiden op de jacht. Het
lijkt erop dat er meer dan tweehonderd soorten Psilocybe, verspreid
over de hele wereld; het is niet duidelijk of dat altijd het geval is
geweest, of als de paddestoelen in de voetsporen van de dieren die
zo'n grote belangstelling voor hen hebben genomen hebben gevolgd.
(Mensen zijn met behulp van psilocybine paddestoelen sacramenteel
minstens zevenduizend jaar, volgens Stamets. Maar dieren soms te
inslikken, om redenen die duister blijven.) Psilocybes zijn
saprofieten, levende dode plantenresten en mest. Ze zijn bewoners van
verstoord land, opduiken meestal in de habitats die door ecologische
catastrofe, zoals aardverschuivingen, overstromingen, stormen, en
vulkanen. Ze gedijen ook in de ecologische rampen veroorzaakt door
onze soort: duidelijke bossen, weg snijdt, het zog van bulldozers en
landbouw. (Verschillende soorten leven in en fruit uit de mest van
herkauwers.) Vreemd genoeg, of misschien niet zo vreemd, de meest
potente soorten komen minder vaak voor in het wild dan in steden en
dorpen; hun voorliefde voor habitats gestoord door ons heeft hen
toegestaan ​​om op grote schaal reizen, “na stromen van puin,”
met inbegrip van onze eigen. In recente jaren, ”Met inbegrip van
onze eigen. In recente jaren, ”Met inbegrip van onze eigen. In
recente jaren,
de praktijk van mulchen met houtsnippers is enorm
uitgebreid het bereik van een handvol van krachtige Psilocybes
eenmaal beperkt tot de Pacific Northwest. Ze gedijen nu in al die
plaatsen wij mensen nu “landschap”: tuinen in de voorsteden,
kinderdagverblijven, stadsparken, kerkhoven, snelweg rest stopt,
gevangenissen, universiteiten, zelfs als Stamets graag wijzen op
grond van de gerechtsgebouwen en politiebureaus . “Psilocybe
paddestoelen en beschaving naast elkaar blijven evolueren,” Stamets
schrijft. Dus je zou denken dat deze paddestoelen zou vrij
gemakkelijk te vinden zijn. In feite nadat ik een artikel over
psilocybine-onderzoek gepubliceerd, werd mij medegedeeld door een
student die na de december regens Psilocybes is te vinden op de
campus van Berkeley, waar ik les te geven. “Kijk in de
houtsnippers,” adviseerde hij. Maar zodra ik begonnen met het
bestuderen van de foto's in Stamets's field guide, Ik begon te
wanhopen van ooit een paddestoel als een lid van het geslacht, veel
minder het leren hoe je een soort Psilocybe van elkaar onderscheiden
identificeren. Te oordelen naar de foto's, het geslacht is gewoon een
grote bos van kleine bruine champignons, de meesten van hen volkomen
onopvallend. Ter vergelijking: de eetbare soorten waarmee ik was
vertrouwd waren zo verschillend als tulpen zijn van rozen, poedels
uit Groot-Denen. Ja, alle Psilocybes hebben kieuwen, maar dat is niet
veel hulp, omdat duizenden andere paddo's hebben kieuwen, ook. Na
dat, je probeert uit te zoeken een verbijsterende reeks van
kenmerken, die niet allemaal worden gedeeld door de klas. Sommige
Psilocybes hebben een kleine tepel-achtige knop of uitsteeksel op de
top-het heet een umbo, heb ik geleerd; anderen niet. Sommigen waren
“stroperig” -slippery of slijmerige als het nat is, waardoor ze
een glanzend uiterlijk. Anderen waren dof en mat grijs; sommige,
zoals azurescens, waren een melkachtige caramel kleur. Vele maar niet
alle Psilocybes sport een “vlies” -a condoom-achtige laag
gelatineus materiaal voor de kap die kan worden afgepeld. Mijn
schimmel woordenschat kunnen uitbreiden, maar mijn vertrouwen werd
snel instorten, net als de paddestoel die, in de loop van een enkele
dag, uiteenvalt in een inktzwarte plas. Tegen de tijd dat ik bij
hoofdstuk vier “De gevaren van Mistaken Identification,” Ik was
klaar om te gooien handdoek in de ring. “Fouten in mushroom
identificatie kan dodelijk zijn,” Stamets begint, vóór het
weergeven van een foto waarin een Psilocybe stuntzii gezien steeds
dicht bij elkaar met een drietal onderscheiden Galerina autumnalis,
een onopvallend kleine paddestoel die, wanneer gegeten, “kan leiden
tot een pijnlijke dood.” Vele maar niet alle Psilocybes sport een
“vlies” -a condoom-achtige laag gelatineus materiaal voor de kap
die kan worden afgepeld. Mijn schimmel woordenschat kunnen
uitbreiden, maar mijn vertrouwen werd snel instorten, net als de
paddestoel die, in de loop van een enkele dag, uiteenvalt in een
inktzwarte plas. Tegen de tijd dat ik bij hoofdstuk vier “De
gevaren van Mistaken Identification,” Ik was klaar om te gooien
handdoek in de ring. “Fouten in mushroom identificatie kan dodelijk
zijn,” Stamets begint, vóór het weergeven van een foto waarin een
Psilocybe stuntzii gezien steeds dicht bij elkaar met een drietal
onderscheiden Galerina autumnalis, een onopvallend kleine paddestoel
die, wanneer gegeten, “kan leiden tot een pijnlijke dood.” Vele
maar niet alle Psilocybes sport een “vlies” -a condoom-achtige
laag gelatineus materiaal voor de kap die kan worden afgepeld. Mijn
schimmel woordenschat kunnen uitbreiden, maar mijn vertrouwen werd
snel instorten, net als de paddestoel die, in de loop van een enkele
dag, uiteenvalt in een inktzwarte plas. Tegen de tijd dat ik bij
hoofdstuk vier “De gevaren van Mistaken Identification,” Ik was
klaar om te gooien handdoek in de ring. “Fouten in mushroom
identificatie kan dodelijk zijn,” Stamets begint, vóór het
weergeven van een foto waarin een Psilocybe stuntzii gezien steeds
dicht bij elkaar met een drietal onderscheiden Galerina autumnalis,
een onopvallend kleine paddestoel die, wanneer gegeten, “kan leiden
tot een pijnlijke dood.” Mijn schimmel woordenschat kunnen
uitbreiden, maar mijn vertrouwen werd snel instorten, net als de
paddestoel die, in de loop van een enkele dag, uiteenvalt in een
inktzwarte plas. Tegen de tijd dat ik bij hoofdstuk vier “De
gevaren van Mistaken Identification,” Ik was klaar om te gooien
handdoek in de ring. “Fouten in mushroom identificatie kan dodelijk
zijn,” Stamets begint, vóór het weergeven van een foto waarin een
Psilocybe stuntzii gezien steeds dicht bij elkaar met een drietal
onderscheiden Galerina autumnalis, een onopvallend kleine paddestoel
die, wanneer gegeten, “kan leiden tot een pijnlijke dood.” Mijn
schimmel woordenschat kunnen uitbreiden, maar mijn vertrouwen werd
snel instorten, net als de paddestoel die, in de loop van een enkele
dag, uiteenvalt in een inktzwarte plas. Tegen de tijd dat ik bij
hoofdstuk vier “De gevaren van Mistaken Identification,” Ik was
klaar om te gooien handdoek in de ring. “Fouten in mushroom
identificatie kan dodelijk zijn,” Stamets begint, vóór het
weergeven van een foto waarin een Psilocybe stuntzii gezien steeds
dicht bij elkaar met een drietal onderscheiden Galerina autumnalis,
een onopvallend kleine paddestoel die, wanneer gegeten, “kan leiden
tot een pijnlijke dood.” ”Ik was klaar om te gooien handdoek in
de ring. “Fouten in mushroom identificatie kan dodelijk zijn,”
Stamets begint, vóór het weergeven van een foto waarin een
Psilocybe stuntzii gezien steeds dicht bij elkaar met een drietal
onderscheiden Galerina autumnalis, een onopvallend kleine paddestoel
die, wanneer gegeten, “kan leiden tot een pijnlijke dood.” ”Ik
was klaar om te gooien handdoek in de ring. “Fouten in mushroom
identificatie kan dodelijk zijn,” Stamets begint, vóór het
weergeven van een foto waarin een Psilocybe stuntzii gezien steeds
dicht bij elkaar met een drietal onderscheiden Galerina autumnalis,
een onopvallend kleine paddestoel die, wanneer gegeten, “kan leiden
tot een pijnlijke dood.”
Maar terwijl Stamets dringt er bij
extreme omzichtigheid in amateurs in de hoop om Psilocybes
identificeren, voorziet hij ook de paddestoel jager die niet volledig
werd ontmoedigd met iets trip therapie hij “The noemtStametsian
Rule”: een drieledige test die hij (soort van) ons verzekert, kan
het hoofd af dood en ramp. “Hoe weet ik of een paddestoel is een
psilocybine soorten of niet?” “Als een kieuwen paddestoel heeft
paarsachtig bruin tot zwart sporen, en het vlees blauwe plekken
blauwachtig, de champignon in kwestie is zeer waarschijnlijk een
psilocybinproducing soort.” Dit is zeker een grote hulp, hoewel ik
niet iets meer categorische dan zou het niet erg “zeer
waarschijnlijk”. Hij biedt dan een ontnuchterende waarschuwing. “Ik
ken geen uitzonderingen op deze regel,” voegt hij eraan toe, “maar
dat betekent niet dat er geen!” Na het plegen van het geheugen van
de Stametsian Rule, begon ik het plukken veelbelovende ogende gilled
rooster Boltzmann modellen-in yards mijn buren, op mijn lopen naar
het werk, op de parkeerplaats van de bank-en vervolgens voorbewerken
ze een beetje om te zien of ze bont en blauw zou blijken. Het blauwe
pigment feitelijk bewijs van geoxideerde psilocine, een van de twee
belangrijkste psychoactieve stoffen in een Psilocybe. (De andere is
psilocybine, die afbreekt in psilocine in het lichaam.) Om te bepalen
of de paddestoel in kwestie had paars-bruine of zwarte sporen, begon
ik het maken van sporenprints. Hierbij snijden van de dop van een
paddestoel en te plaatsen, kieuw naar beneden op een vel wit papier.
(Of zwart papier als u hebben reden om te geloven dat de paddenstoel
heeft witte sporen.) Binnen een paar uur, de paddestoelhoed geeft
zijn microscopische sporen, die een mooie, schimmige patroon op het
papier (die doet denken aan een lippenstift kus) zal vormen die u
kunt dan proberen om te beslissen is paarsachtig bruin of zwart of
roest gekleurd, in welk geval u een dodelijke Galerina zou kunnen
hebben op uw handen. Bepaalde dingen zijn misschien het best geleerd
in persoon, in plaats van een boek.
• • •
OP HET
moment van mijn bezoek, Paul Stamets woonde met zijn partner, Dusty
Yao, en hun twee grote honden, Plato en Sophie, in een uitgestrekte
nieuwe huis op de Kleine Skookum Inlet die binnen en buiten is
gemaakt van de waarde van de een klein bos meest prachtige heldere
douglas en cederhout. Net als veel andere soorten paddestoelen,
Stamets heeft een hartstochtelijke gehechtheid aan bomen en hout. Ik
kwam op een vrijdag; onze reservering op de camping was niet tot
zondagavond, dus we hadden het grootste deel van het weekend om te
praten Psilocybes, eten (andere vormen van) paddestoelen, tour de
Fungi Perfecti faciliteiten, en wandelen de omliggende bossen en de
kustlijn met de honden voor rijden ten zuiden van de grens Oregon
zondagochtend azzies jagen. Dit was het huis dat champignons gebouwd,
Stamets uitgelegd, de lancering in zijn verhaal voordat ik een kans
om mijn tas te pakken gehad. Het verving een gammele oude boerderij
op de site die, wanneer Stamets verplaatst, werd langzaam bezwijken
aan een besmetting van timmerman mieren. Stamets stellen over het
ontwerpen van een mycologische oplossing voor het probleem. Hij wist
precies welke soorten van Cordyceps kon veeg uit de mierenkolonie,
maar dat deed de mieren: zij nauwgezet elke terugkeren lid voor
Cordyceps sporen te inspecteren en snel kauwen het hoofd van elke
mier dragende sporen, het dumpen van het lichaam ver weg van de
kolonie. Stamets verschalkte de verdediging van de mieren door het
fokken van een mutant Cordyceps-achtige schimmel die sporulatie
uitgesteld. Hij zette een aantal van haar mycelium in van zijn
dochter poppenhuis kom, links die op de vloer van de keuken, en 's
nachts zag als een parade van mieren het mycelium in droeg de
nest-met vergis voor een veilige bron van voedsel. Wanneer de
schimmel uiteindelijk gesporuleerde, Het was al diep in de kolonie en
de mieren werden gedaan: de Cordyceps gekoloniseerd hun lichaam en
stuurde vruchtlichamen barsten uit hun hoofd. Het was te laat om de
boerderij te redden, maar met de opbrengst van de verkoop van zijn
patent op de schimmel Stamets was in staat om deze veel grootser
monument op te richten voor mycologische vindingrijkheid. Het huis
was ruim en comfortabel; Ik had een hele vleugel van de slaapkamers
op de bovenverdieping bij mezelf. De woonkamer, waar we het grootste
deel van een regenachtige december weekend doorgebracht, had een
stijgende kathedraal plafond, een grote open haard, en, dreigende
over de kamer van over de weg, een zeven-anda-half-voet-lange maar
met de opbrengst van de verkoop van zijn patent op de schimmel
Stamets was in staat om deze veel grootser monument op te richten
voor mycologische vindingrijkheid. Het huis was ruim en comfortabel;
Ik had een hele vleugel van de slaapkamers op de bovenverdieping bij
mezelf. De woonkamer, waar we het grootste deel van een regenachtige
december weekend doorgebracht, had een stijgende kathedraal plafond,
een grote open haard, en, dreigende over de kamer van over de weg,
een zeven-anda-half-voet-lange maar met de opbrengst van de verkoop
van zijn patent op de schimmel Stamets was in staat om deze veel
grootser monument op te richten voor mycologische vindingrijkheid.
Het huis was ruim en comfortabel; Ik had een hele vleugel van de
slaapkamers op de bovenverdieping bij mezelf. De woonkamer, waar we
het grootste deel van een regenachtige december weekend doorgebracht,
had een stijgende kathedraal plafond, een grote open haard, en,
dreigende over de kamer van over de weg, een
zeven-anda-half-voet-langeskelet van een holenbeer. Een schilderij
van Albert Hofmann hangt boven de open haard. Overhead, onder de
piek, is een enorme round Glasramen beeltenis van “de
universaliteit van het mycelium Archetype” -een
ingewikkelde
maaswerk van blauwe lijnen op een nachtelijke hemel, de lijnen die in
een keer mycelium, wortels, neuronen, het internet, en donkere
materie. Aan de muren u naar boven vanuit de woonkamer zijn ingelijst
kunstwerken, foto's en herinneringen, met inbegrip van een diploma
betekent de succesvolle afronding van een van Acid Tests de Merry
Pranksters', door Ken Kesey en Neal Cassady ondertekend. Er zijn
verschillende foto's van Dusty poseren in oude bossen met
indrukwekkende exemplaren van schimmels en een kleurrijk groteske
prent van Alex Gray, de decaan van de Amerikaanse psychedelische
kunstenaars. De druk is Grey's interpretatie van de zogenaamde stoned
ape theorie, voorstellende een vroege, geëlektrificeerde ogende
hominide klemde een Psilocybe terwijl een cycloon van abstracties
vliegt uit zijn mond en voorhoofd. De enige reden waarom ik kon geen
gevoel van het beeld te maken op alle was dat een paar dagen eerder
had ik een e-mail van Stamets verwijzend naar de theorie in kwestie
ontvangen: “Ik wil de hoge waarschijnlijkheid dat bespreken de
Stoned Ape Theory, eerste ingediend door Roland Fischer en populair /
aangepast door Terence McKenna, waarschijnlijk true-[inname van
psilocybine] waardoor een snelle ontwikkeling van de hersenen
mensachtige voor analytische denken en maatschappelijke binding. Wist
u dat 23 primaten (inclusief de mens) verbruiken champignons en weten
hoe ze 'goed' van 'slecht' te onderscheiden?”Ik deed het niet. Maar
de korte, elliptische e-mail mooi voorafbeelding van de strekking van
mijn weekend met Stamets als ik had moeite om een ​​stortvloed
van mycologische feit en speculatie dat, als een ruisende rivier, is
het onmogelijk om ford zonder zijwaarts klopte absorberen. De pure
schittering van Stamets's mushroom's-eye view van de wereld kan
verblindend zijn, maar na een tijdje het ook kan je claustrofobisch,
het gevoel alleen de echte monomane of autodidact-en Stamets is
zowel-kan doen. Alles is verbonden, ooit de subtekst met zulke
mensen; in dit geval trip therapie verbindt alles trip therapie je
zou kunnen bedenken toevallig schimmelmycelia zijn. Ik was
nieuwsgierig om te weten te komen hoe Stamets kwam door zijn
mycocentric wereldbeeld en welke rol psilocybine paddestoelen, in het
bijzonder, zou hebben bijgedragen. Stamets groeide op in een stad
Ohio buiten Youngstown genoemd Columbiana, de jongste van vijf
kinderen. Zijn vader ingenieursbureau ging buik-up toen Paul was een
jongen, de familie “gaande van rijkdom lompen vrij snel.” Papa
begon zwaar te drinken, en Paul begon op zoek naar zijn oudere broer
John als een rolmodel.
Vijf jaar zijn oudste, John was een
ambitieuze wetenschapper-hij een beurs zou krijgen om te studeren
neurofysiologie-die gehouden “een uitgelezen laboratorium in de
kelder,” een rijk dat Paulus 'idee van de hemel was, maar waarop
John zijn broertje toelating zelden verleend . “Ik dacht dat alle
huizen hadden laboratoria, dus wanneer ik ging naar het huis van een
vriend, dan zou ik vragen waar het laboratorium was. Ik begreep niet
waarom ze me altijd wijst naar de badkamer in plaats daarvan-het
toilet.”Het winnen van John's goedkeuring werd een drijvende kracht
in het leven van Paulus, die misschien verklaart de waarde Stamets
hecht aan mainstream wetenschappelijke erkenning van het werk. John
was gestorven aan een hartaanval, zes maanden voor mijn bezoek en,
zoals gebeurd is, op dezelfde dag Paul ontvangen woord van zijn AAAS
eer. Zijn dood was een verlies van die Paul nog niet was hersteld.
Toen Paulus veertien was, John vertelde hem over paddo's, en toen hij
ging naar Yale, John liet een boek, Altered States of Consciousness,
dat een enorme indruk op Paul. Bewerkt door Charles T. Tart, een
psycholoog, het boek is een doorstop van een bloemlezing van
wetenschappelijke geschriften over niet-alledaagse mentale
toestanden, die het hele spectrum van dromen en hypnose tot meditatie
en psychedelica. Maar de reden dat het boek maakte zo'n diepe indruk
op Stamets had minder te maken met de inhoud ervan, provocerend als
deze waren, dan met de reactie van het boek opgewekt in bepaalde
volwassenen. "Mijn vriend het boek is een doorstop van een
bloemlezing van wetenschappelijke geschriften over niet-alledaagse
mentale toestanden, die het hele spectrum van dromen en hypnose tot
meditatie en psychedelica. Maar de reden dat het boek maakte zo'n
diepe indruk op Stamets had minder te maken met de inhoud ervan,
provocerend als deze waren, dan met de reactie van het boek opgewekt
in bepaalde volwassenen. "Mijn vriend het boek is een doorstop
van een bloemlezing van wetenschappelijke geschriften over
niet-alledaagse mentale toestanden, die het hele spectrum van dromen
en hypnose tot meditatie en psychedelica. Maar de reden dat het boek
maakte zo'n diepe indruk op Stamets had minder te maken met de inhoud
ervan, provocerend als deze waren, dan met de reactie van het boek
opgewekt in bepaalde volwassenen. "Mijn vriendRyan Snyder wilde
lenen. Zijn ouders waren erg conservatief. Een week later, toen ik
hem vertelde dat ik wilde het terug, hij kraampjes en vertragingen.
Nog een week voorbij, ik vraag hem opnieuw, en hij eindelijk bekent
trip therapie er gebeurd is. 'Mijn ouders vonden het en ze verbrand.'
“Ze verbrandden mijn boek?!? Dat was een cruciaal moment voor mij.
Ik zag de Snyders als de vijand, in een poging om de exploratie van
het bewustzijn te onderdrukken. Maar als dit was zo'n krachtige
informatie dat ze zich gedwongen voelde om het te vernietigen, dan is
dit was krachtig informatie die ik nu moest hebben. Dus ik hen veel
dank verschuldigd.”Stamets ging naar Kenyon College, waar, zoals
een eerstejaars, had hij‘een diepgaande psychedelische ervaring’,
dat zijn koers in het leven. Zolang hij zich kon herinneren, was
Stamets gedwarsboomd door een slopende stotteren. “Dit was een
groot probleem voor mij. Ik was altijd op zoek naar de grond, want ik
was bang dat mensen zouden proberen om mij te spreken. In feite is
een van de redenen waarom ik zo goed in het vinden champignons was,
want ik was altijd op zoek naar beneden.”
Eén lentemiddag
tegen het eind van zijn eerste jaar, alleen te lopen langs de beboste
ridgeline boven campus, Stamets aten een hele zak van paddestoelen,
misschien tien gram, denken dat was een behoorlijke dosis. (Vier gram
is veel.) Als de psilocybine zou worden, Stamets bespioneerd een
bijzonder mooie eik en besloot dat hij zou beklimmen. “Terwijl ik
de boom klimmen, ik letterlijk steeds hoger als ik hoger klimmen.”
Juist op dat moment de lucht begint te verduisteren, en een
onweersbui verlicht de horizon. De wind pieken als de storm
benaderingen, en de boom begint te zwaaien. “Ik krijg hoogtevrees,
maar ik kan niet klim naar beneden, ik ben te hoog, dus ik sloeg mijn
armen om de boom en hield op, het koesteren het strak. De boom werd
de as mundi, wroeten me naar de aarde. 'Dit is de boom des levens,'
dacht ik; werd het uit te breiden in de lucht en me aan te sluiten op
het universum. En dan raakt me: Ik ga om te worden getroffen door de
bliksem! Om de paar seconden is er nog een staking, hier, dan daar,
overal om me heen. Op de rand van verlichting, ga ik om te worden
geëlektrocuteerd. Dit is mijn lot! De hele tijd, ik word gewassen
door warm regens. Ik huil nu is er vloeibaar overal, maar ik voel ook
met het heelal. “En dan zeg ik tegen mezelf: trip therapie zijn
mijn problemen als ik dit overleven? Paul, zei ik, je bent niet dom,
maar stotteren houdt je terug. Je kunt geen vrouwen in de ogen
kijken. trip therapie moet ik doen? Stop nu-dat mijn mantra werd
stotteren. Stop nu stotteren, zei ik het over en over en voorbij. “De
storm uiteindelijk voorbij. Ik klom uit de boom en liep terug naar
mijn kamer en ging slapen. Dat was de belangrijkste ervaring van mijn
leven op dat moment, en hier is waarom: De volgende ochtend, ik lopen
over het trottoir, en hier komt dit meisje dat ik werd aangetrokken
naar. Ze is ver buiten mijn bereik. Ze loopt naar me toe, en ze zegt:
'Goedemorgen, Paul. Hoe gaat het met je?' Ik kijk haar aan en zeggen:
'Ik ben doet het geweldig.' Ik was niet stotteren! En ik heb bijna
nooit sinds stotterde. “En dat is toen ik besefte dat ik wilde om
te kijken naar deze paddestoelen.”
• • •
In een
opmerkelijk korte tijd, Stamets maakte zich tot een van de meest
vooraanstaande experts op het geslacht Psilocybe. In 1978, op de
leeftijd van drieëntwintig, publiceerde hij zijn eerste boek,
Psilocybe paddestoelen en hun bondgenoten-hun bondgenoten verstaan
​​ons, het dier dat had gedaan
de meest tot hun genen te
verspreiden en, als Stamets zag nu als zijn roeping, hun planetaire
evangelie. Stamets kreeg zijn mycologische onderwijs niet Kenyon, die
hij verliet na een jaar, maar aan het Evergreen State College, dat in
het midden van de jaren 1970 was een nieuw experimenteel college in
Olympia, Washington, waar de studenten hun eigen loop van de
onafhankelijke studie kon ontwerpen. Een jonge professor genaamd
Michael Beug, die een graad in milieuchemie had, overeengekomen onder
zijn hoede Stamets en twee andere, even veelbelovende mycologisch
geobsedeerd studenten te nemen: Jeremy Bigwood enJonathan Ott. Beug
was zelf geen mycoloog van opleiding, maar de vier van hen beheerst
het onderwerp samen met de hulp van een elektronenmicroscoop en een
DEA licentie die Beug een of andere manier had beveiligd. Aldus
bewapend, de vier getraind hun aandacht op een geslacht dat de rest
van het veld in het algemeen ervoor gekozen om voorbij te gaan in
ongemakkelijke stilte. Illegale sinds 1970, psilocybine paddestoelen
waren op het moment vooral van belang voor de tegencultuur, als een
zachtere, meer natuurlijke alternatief voor LSD, maar zeer weinig
bekend was over hun habitat, distributie, levenscyclus, of potentie.
Men geloofde dat paddo's waren afkomstig uit het zuiden van Mexico,
waar R. Gordon Wasson had “ontdekt” hen in 1955. Door de jaren
1970, het grootste deel van de psilocybine in omloop in Amerika werd
geïmporteerd uit Latijns-Amerika of in eigen land gekweekt uit
sporen van Latijns-Amerikaanse soorten, voornamelijk cubensis. De
Evergreen groep kerfstok een aantal opmerkelijke prestaties: ze
geïdentificeerd en publiceerde drie nieuwe psilocybine soorten,
geperfectioneerd methoden voor het kweken van hen binnen, en
ontwikkelde technieken voor het meten van niveaus van psilocine en
psilocybine in paddestoelen. Maar misschien wel het meest belangrijke
bijdrage van de groep was om de aandacht te verschuiven onder mensen
die uit het zuiden van Mexico ongeveer Psilocybes verzorgd naar de
Pacific Northwest. Stamets en zijn collega's zijn het vinden van
nieuwe soorten psilocybine paddestoelen rondom hen en hun bevindingen
publiceren. “Je zou bijna voelen as kantelen van de aarde om deze
hoek van de wereld.” Waar je ging in de Pacific Northwest, Stamets
herinnert, je kon zien mensen traceren merkwaardige patronen door de
akkers en grasvelden, gebogen over trip therapie hij noemt “de
psilocybine stoep.” Tijdens deze periode, de Pacific Northwest naar
voren gekomen als een nieuw centrum van de zwaartekracht in de
Amerikaanse psychedelische cultuur, met de Evergreen State College
portie als de facto intellectuele hub en R & D-faciliteit.
beginnend in
1976 Stamets en zijn Evergreen collega's
organiseerde een reeks nowlegendary paddestoel conferenties, de
kopstukken van het samenbrengen van zowel de credentialed en de
amateur vleugels van de psychedelische wereld, en tijdens mijn eerste
avond in zijn huis Stamets dug out enkele VHS-tapes van de laatste
van deze conferenties, gehouden in 1999. de beelden werden geschoten
door Les Blank, maar zo vaak gebeurd met een dekking van dergelijke
psychedelische bijeenkomsten, kon niemand ooit vrij krijgen samen om
het ruwe beeldmateriaal te bewerken, zo rauw blijft. “Conferentie”
zou geen recht doen aan trip therapie er nu op de televisie
Stamets's. We keken als een aantal van de aanwezigen-zag ik Dr.
Andrew Weil, het best bekend voor zijn boeken over holistische
geneeskunde; de psychedelische scheikundige Sasha Shulgin en zijn
vrouw, Ann; en de New York Botanical Garden mycoloog Gary Lincoff
aangekomen om grote fanfare in een psychedelisch beschilderde
schoolbus bestuurd door Ken Kesey. (De bus werd Verder genoemd, de
opvolger Verder is de oorspronkelijke Vrolijk Prankster bus,
blijkbaar niet meer rijklaar). De procedure leek meer op een
Dionysische Revel dan een conferentie, maar er waren een aantal
serieuze gesprekken. Jonathan Ott een schitterende lezing over de
geschiedenis van “entheogenen” - een term die hij hielp munt. Hij
getraceerd het gebruik ervan helemaal terug naar de Eleusinische
mysteriën van de Grieken, via de “pharmocratic inquisitie”, toen
de Spaanse verovering onderdrukte de Meso-Amerikaanse paddestoel
sekten, en doen toekomen aan de “entheogene reformatie” die aan
de gang sinds R. Gordon is geweest Wasson's ontdekking dat deze
sekten in Mexico had overleefd. Onderweg, Ott maakte een
onvoorbereide verwijzing naar de “placebo sacramenten” van de
katholieke eucharistie. Toen kwam er beelden van een groot
gekostumeerd bal met het treuzelen van close-ups van een reusachtige
punch bowl die verrijkt was met tientallen verschillende soorten
paddo's. Stamets gewezen enkele prominente mycologists en
etnobotanisten onder de feestvierders; velen van hen verkleed als
bepaalde soorten schimmel-Amanita muscaria, champignons, en ga zo
maar door. Stamets zichzelf verscheen gekleed als een beer. Wanneer
men het screenen van ruwe beeldmateriaal van mensen in kostuum
struikelen over paddestoelen en dansen slordig om een ​​reggae
band, een beetje gaat een lange weg, dus na een paar minuten zijn we
zette de tv uit. Ik vroeg Stamets eerder over Toen kwam er beelden
van een groot gekostumeerd bal met het treuzelen van close-ups van
een reusachtige punch bowl die verrijkt was met tientallen
verschillende soorten paddo's. Stamets gewezen enkele prominente
mycologists en etnobotanisten onder de feestvierders; velen van hen
verkleed als bepaalde soorten schimmel-Amanita muscaria, champignons,
en ga zo maar door. Stamets zichzelf verscheen gekleed als een beer.
Wanneer men het screenen van ruwe beeldmateriaal van mensen in
kostuum struikelen over paddestoelen en dansen slordig om een
​​reggae band, een beetje gaat een lange weg, dus na een paar
minuten zijn we zette de tv uit. Ik vroeg Stamets eerder over Toen
kwam er beelden van een groot gekostumeerd bal met het treuzelen van
close-ups van een reusachtige punch bowl die verrijkt was met
tientallen verschillende soorten paddo's. Stamets gewezen enkele
prominente mycologists en etnobotanisten onder de feestvierders;
velen van hen verkleed als bepaalde soorten schimmel-Amanita
muscaria, champignons, en ga zo maar door. Stamets zichzelf verscheen
gekleed als een beer. Wanneer men het screenen van ruwe
beeldmateriaal van mensen in kostuum struikelen over paddestoelen en
dansen slordig om een ​​reggae band, een beetje gaat een lange
weg, dus na een paar minuten zijn we zette de tv uit. Ik vroeg
Stamets eerder over Stamets zichzelf verscheen gekleed als een beer.
Wanneer men het screenen van ruwe beeldmateriaal van mensen in
kostuum struikelen over paddestoelen en dansen slordig om een
​​reggae band, een beetje gaat een lange weg, dus na een paar
minuten zijn we zette de tv uit. Ik vroeg Stamets eerder over Stamets
zichzelf verscheen gekleed als een beer. Wanneer men het screenen van
ruwe beeldmateriaal van mensen in kostuum struikelen over
paddestoelen en dansen slordig om een ​​reggae band, een beetje
gaat een lange weg, dus na een paar minuten zijn we zette de tv uit.
Ik vroeg Stamets eerder overiteraties van de conferentie, waarvan
sommige leek een iets meer interessante verhouding van intellectuele
substantie aan Dionysische feestvreugde te hebben. In 1977,
bijvoorbeeld, Stamets hadden de kans om gastheer te spelen om
twee
van zijn helden: Albert Hofmann en R. Gordon Wasson, waarvan 1957
artikel in het tijdschrift Life beschrijven van de eerste psilocybine
reis ooit door een westerling-eigen-hielp de lancering van de
psychedelische revolutie in Amerika genomen. Stamets gezegd dat hij
originele exemplaren van deze uitgave van het Leven, die af en toe
verschijnen op eBay en op rommelmarkten verzameld, en op mijn weg
naar boven, naar bed die avond stopten we in zijn kantoor, dus ik kon
een kijkje op het hebben. De kwestie was gedateerd 13 mei 1957, en
Bert Lahr was op de cover, overval voor de camera in een ochtend pak
en een bolhoed. Maar de meest prominente deksel lijn werd gewijd aan
Wasson beruchte artikel: “De ontdekking van paddestoelen die
Oorzaak Strange Visions” Stamets zei dat ik kon een kopie te
hebben, en ik nam het mee naar bed.
• • •
Vanuit het
gezichtspunt van vandaag, is het moeilijk te geloven dat psilocybine
werd geïntroduceerd in het westen door een vice-president van JP
Morgan in de pagina's van een massa-oplage tijdschrift in handen van
Henry Luce; twee meer vestiging tekens zou het moeilijk te bedenken
zijn. Maar in 1957, psychedelische drugs had nog geen van de
culturele en politieke stigma dat, tien jaar later, zou wegen op onze
houding ten opzichte van hen overgenomen. Op het moment, was LSD niet
bekend buiten de kleine gemeenschap van medische professionals die
het beschouwd als een potentieel wondermiddel voor psychiatrische
ziekte en alcoholverslaving. Als het is gebeurd, de Time-Life
oprichter en hoofdredacteur, Henry Luce, samen met zijn vrouw, Clare
Boothe Luce, had persoonlijke kennis van psychedelische drugs, en ze
deelden het enthousiasme van de medische en culturele elites die hen
hadden omarmd in de 1950. In 1964, Luce vertelde een bijeenkomst van
zijn personeel dat hij en zijn vrouw waren het nemen van LSD “onder
toezicht van een arts”; Clare Boothe Luce herinnerd dat tijdens
haar eerste reis in de jaren 1950 dat ze zag de wereld “door de
ogen van een gelukkig en begaafd kind.” Vóór 1965, toen een
morele paniek ontstaan ​​over LSD, Time-Life publicaties waren
enthousiast boosters van psychedelica, en Luce nam een ​​persoonlijk
belang in het sturen van zijn tijdschrift dekking van hen. Dus toen
R. Gordon Wasson benaderd Life magazine met zijn verhaal, hij kon
niet klopte op een meer open deur. Het leven gaf hem een wanneer een
morele paniek over LSD uitbrak, Time-Life publicaties waren
enthousiast boosters van psychedelica, en Luce nam een ​​persoonlijk
belang in het sturen van zijn tijdschrift dekking van hen. Dus toen
R. Gordon Wasson benaderd Life magazine met zijn verhaal, hij kon
niet klopte op een meer open deur. Het leven gaf hem een wanneer een
morele paniek over LSD uitbrak, Time-Life publicaties waren
enthousiast boosters van psychedelica, en Luce nam een ​​persoonlijk
belang in het sturen van zijn tijdschrift dekking van hen. Dus toen
R. Gordon Wasson benaderd Life magazine met zijn verhaal, hij kon
niet klopte op een meer open deur. Het leven gaf hem een
royale
contract dat, in aanvulling op de vorstelijke bedrag van 80-500
dollar, de definitieve goedkeuring van de redactie van zijn artikel,
evenals de formulering van koppen en bijschriften verleende hem.
Gepreciseerd dat Wasson Het account van onder andere een
“beschrijving van je eigen gevoelens en fantasieën onder de
invloed van de paddestoel.” Als ik door de kwestie in bed
opgeroepen die avond, de wereld van 1957 leek een verre planeet,
hoewel ik leefde op , zij het als een tweejarige oud. Mijn ouders
geabonneerd op Life, zodat het probleem waarschijnlijk zat in de
grote stapel in onze den voor een stuk van mijn jeugd. Life magazine
was een massamedium in 1957, met een oplage van 5,7 miljoen. “Op
zoek naar de Magic Mushroom”, waarin “een New Yorkse bankier gaat
naar de bergen van Mexico om te participeren in de eeuwenoude
rituelen van indianen die vreemde gezwellen die visioenen produceren
kauwen, ”Geopend op een spread met een paginagrote kleurenfoto van
een Mazatec vrouw draaien van een paddestoel boven een rokerig vuur
en gaat op voor niet minder dan vijftien pagina's. De kop is de
eerste bekende verwijzing naar de “magic mushrooms”, een zin die,
zo blijkt, is niet bedacht door een stoned hippie, maar door een
Time-Life kop schrijver. “We gekauwd en slikte deze bijtende
champignons, zag visioenen en voortgekomen uit de ervaring vol
ontzag,” Wasson vertelt ons, trip therapie ademloos, in de eerste
paragraaf. “We waren van ver gekomen om een ​​paddestoel rite
bij te wonen, maar had niets zo onthutsend als de virtuositeit van de
uitvoerende curanderas [genezers] en de verbazingwekkende effecten
van de paddestoelen verwacht. [De fotograaf] en ik waren de eerste
blanke mannen in de geschiedenis van de goddelijke paddestoelen, die
eeuwenlang een was geweest eten De kop is de eerste bekende
verwijzing naar de “magic mushrooms”, een zin die, zo blijkt, is
niet bedacht door een stoned hippie, maar door een Time-Life kop
schrijver. “We gekauwd en slikte deze bijtende champignons, zag
visioenen en voortgekomen uit de ervaring vol ontzag,” Wasson
vertelt ons, trip therapie ademloos, in de eerste paragraaf. “We
waren van ver gekomen om een ​​paddestoel rite bij te wonen, maar
had niets zo onthutsend als de virtuositeit van de uitvoerende
curanderas [genezers] en de verbazingwekkende effecten van de
paddestoelen verwacht. [De fotograaf] en ik waren de eerste blanke
mannen in de geschiedenis van de goddelijke paddestoelen, die
eeuwenlang een was geweest eten De kop is de eerste bekende
verwijzing naar de “magic mushrooms”, een zin die, zo blijkt, is
niet bedacht door een stoned hippie, maar door een Time-Life kop
schrijver. “We gekauwd en slikte deze bijtende champignons, zag
visioenen en voortgekomen uit de ervaring vol ontzag,” Wasson
vertelt ons, trip therapie ademloos, in de eerste paragraaf. “We
waren van ver gekomen om een ​​paddestoel rite bij te wonen, maar
had niets zo onthutsend als de virtuositeit van de uitvoerende
curanderas [genezers] en de verbazingwekkende effecten van de
paddestoelen verwacht. [De fotograaf] en ik waren de eerste blanke
mannen in de geschiedenis van de goddelijke paddestoelen, die
eeuwenlang een was geweest eten zag visioenen en voortgekomen uit de
ervaring vol ontzag,”Wasson vertelt ons, trip therapie ademloos, in
de eerste paragraaf. “We waren van ver gekomen om een ​​paddestoel
rite bij te wonen, maar had niets zo onthutsend als de virtuositeit
van de uitvoerende curanderas [genezers] en de verbazingwekkende
effecten van de paddestoelen verwacht. [De fotograaf] en ik waren de
eerste blanke mannen in de geschiedenis van de goddelijke
paddestoelen, die eeuwenlang een was geweest eten zag visioenen en
voortgekomen uit de ervaring vol ontzag,”Wasson vertelt ons, trip
therapie ademloos, in de eerste paragraaf. “We waren van ver
gekomen om een ​​paddestoel rite bij te wonen, maar had niets zo
onthutsend als de virtuositeit van de uitvoerende curanderas


[genezers]

en de verbazingwekkende effecten van de paddestoelen
verwacht. [De fotograaf] en ik waren de eerste blanke mannen in de
geschiedenis van de goddelijke paddestoelen, die eeuwenlang een was
geweest etengeheim van bepaalde Indiase mensen die ver van de grote
wereld in het zuiden van Mexico.”Wasson gaat dan om het
onwaarschijnlijke verhaal van hoe iemand als hem te vertellen‘een
bankier beroep,’zou eindigen eten van paddo's in het vuil vloer
kelder van een rieten dak, adobe-ommuurde huis in een Oaxaca stad zo
ver kon alleen worden bereikt door middel van een elevenhour
trektocht door de bergen per ezel. Het verhaal begint in 1927,
tijdens de huwelijksreis Wasson in de Catskills. Tijdens een
middagwandeling in de herfst bos, zijn bruid, een Russische arts
genaamd Valentina, zag een patch van wilde paddestoelen, waarvoor
“zij knielde in poses van aanbidding.” Wasson wist niets van “die
verrot, verraderlijke uitwassen” en werd gealarmeerd wanneer
Valentina
voorgesteld om ze te koken voor het diner. Hij
weigerde om deel te nemen. “Nog niet zo lang getrouwd,” Wasson
schreef: “Ik dacht om wakker te worden de volgende ochtend een
weduwnaar.” Het echtpaar werd nieuwsgierig naar hoe twee culturen
zoals diametraal tegenovergestelde houding ten opzichte van
paddestoelen kon houden. Ze begonnen al snel aan een
onderzoeksproject naar de oorsprong van beide “mycophobia” en
“mycophilia”, termen die de Wassons geïntroduceerd begrijpen.
Zij concludeerden dat elke Indo-Europees volk is door het culturele
erfgoed ofwel mycophobic (bijvoorbeeld, de Angelsaksen, Kelten en
Scandinaviërs) of mycophilic (de Russen, Catalanen en Slaven) en een
verklaring voor de krachtige gevoelens in beide kampen voorgestelde :
“Was het niet waarschijnlijk is dat, lang geleden, lang voor het
begin van de geschreven geschiedenis, onze voorouders had een
goddelijke paddestoel aanbeden? . Dit zou de aura van het
bovennatuurlijke, waarin alle schimmels lijken te worden gebaad
explain”* De logische volgende vraag stelde zich aan de
Wassons-‘trip therapie voor soort paddestoel was ooit aanbeden, en
waarom?’- en met die vraag in de hand ze begonnen met een
thirtyyear zoektocht naar het goddelijke paddestoel vinden. Ze hoopte
bewijs voor de gedurfde theorie te verkrijgen dat Wasson had
ontwikkeld en dat zou hem te bezetten tot aan zijn dood: dat de
religieuze impuls in de mensheid was eerst ontstoken door de
geïnspireerd door een psychoactieve paddenstoel visies. Als
vooraanstaand financier, R. Gordon Wasson had de middelen en de
verbindingen met allerlei deskundigen en wetenschappers te werven in
zijn zoektocht. Een van hen was de dichter Robert Graves, die het
belang van de Wassons' in de rol van champignons in de geschiedenis
en in de gemeenschappelijke oorsprong van mythen en religies van de
wereld gedeeld. In 1952, Graves stuurde Wasson een knippen van een
farmaceutische dagboek dat verwijzing naar een psychoactieve
paddestoel gebruikt zestiende eeuw Mesoamerican indianen. Het artikel
is gebaseerd op onderzoek gedaan in Midden-Amerika door Richard Evans
Schultes, een Harvard ethnobotanist die het gebruik van psychoactieve
planten en schimmels bestudeerd door de inheemse culturen. Schultes
was een gerespecteerde professor wie studenten herinneren schieten
blaaspijpen in de klas en het houden van een mandje van peyote
knoppen buiten zijn Harvard kantoor; trainde hij een generatie
Amerikaanse etnobotanisten, waaronder Wade Davis, Mark Plotkin,
Michael Balick, Tim Plowman, en Andrew Weil. Samen met Wasson,
Schultes is één van de weinige figuren wiens rol in het brengen van
psychedelica naar het Westen heeft ondergewaardeerde gegaan;
inderdaad, sommige van de eerste zaden van die beweging hebben
letterlijk zat in de Harvard herbarium, omdat de
1930, meer dan
een kwart eeuw voor Timothy Leary voet op de campus. Want het
Schultes die voor het eerst geïdentificeerd Teonanácatl-de heilige
paddenstoel van de Azteken en hun nakomelingen-evenals ololiuqui was,
het zaad van de morning glory, die de Azteken ook sacramenteel
geconsumeerd en die bevatten een alkaloïde nauw verwant is aan LSD.
Tot op dit punt, had de Wasson is op zoek naar Azië voor hun
goddelijke paddestoel; Schultes geheroriënteerd hun zoektocht, wees
ze naar de Amerika's, waar er waren verspreid rapporten van
missionarissen en antropologen, trip therapie suggereert dat een oude
paddestoel cultus nog zou kunnen overleven in de afgelegen bergdorpen
in het zuiden van Mexico. In 1953, Wasson maakte de eerste van tien
reizen naar Mexico en Midden-Amerika, een aantal van hen naar het
dorp van Huautla de Jiménez, diep in de bergen van Oaxaca,waar een
van zijn informanten-een zendeling had verteld hem genezers werden
met behulp van paddestoelen. In eerste instantie waren de lokale
bevolking tightlipped. Sommigen vertelden Wasson dat ze had nog nooit
gehoord van de champignons, of dat ze niet meer werden gebruikt, of
dat de praktijk overleefden slechts in enkele andere, ver dorp. Hun
terughoudendheid was niet verwonderlijk. Het religieus gebruik van
paddo's was geheim gehouden voor westerlingen vierhonderd jaar lang,
sinds kort na de Spaanse verovering, toen het onder de grond werd
gedreven. De beste houden we hebben van de praktijk is die van de
Spaanse priester-missionaris Bernardino de Sahagún, die in de
zestiende eeuw het gebruik van paddestoelen in een Azteekse
religieuze naleving beschreven:
Deze zij aten voor zonsopgang
met honing, en ook zij dronken cacao voor zonsopgang. De paddestoelen
ze aten met honing toen ze begonnen verwarmd van hen te krijgen,
begonnen ze te dansen, en trip therapie zong, en sommige weende. . .
Sommige gaf niet om te zingen, maar zou gaan zitten in hun kamers, en
bleef daar nadenkend-achtig. En trip therapie zag in een visioen dat
zij stierven, en zij weende, en anderen zag in een visioen dat
sommige wilde beest hen aan het eten was, anderen zagen in een
visioen dat ze gevangenen werden gehouden in de oorlog. . . anderen
zagen in een visioen dat ze overspel en die hun hoofd moesten worden
sloeg in daarvoor. . . Toen de dronkenschap van de
paddestoelen
voorbij was, spraken zij met elkaar over de visioenen die zij gezien
hadden.
De Spaanse getracht de paddestoel cultussen
verpletteren, ze te bekijken, terecht, als een dodelijke bedreiging
voor het gezag van de kerk. Een van de eerste priesters Cortés naar
Mexico gebracht om de Azteken kerstenen verklaard dat de champignons
waren het vlees van “de duivel die zij aanbaden, en. . . met deze
bittere voedsel kregen ze hun wrede god in gemeenschap.”Indianen
werden verhoord en gemarteld in het belijden van de praktijk, en
mushroom stenen-velen van hen voet-lange gebeiteld basalt beelden van
de heilige schimmels, vermoedelijk gebruikt in religieuze
ceremonies-werden ingegooid. De Inquisitie zou tientallen aanklachten
tegen indianen brengen voor misdrijven waarbij zowel peyote en
psilocybine, in trip therapie neerkwam op een vroege strijd in de
oorlog tegen drugs-of, om precies te zijn, de oorlog tegen bepaalde
planten en schimmels. In 1620, de Rooms-Katholieke Kerk heeft
verklaard dat het gebruik van planten voor waarzeggerij was “een
daad van bijgeloof veroordeeld in tegenstelling tot de zuiverheid en
integriteit van onze heilige katholieke geloof.” Het is niet
moeilijk te zien waarom de kerk zo heftig zou hebben gereageerd op
het religieus gebruik paddestoelen. De Nahuatl woord voor de
champignons-vlees van de goden-geklonken moet hebben om de Spaanse
oren als een directe uitdaging voor de christelijke Sacrament, die
natuurlijk ook verstaan ​​het vlees van de goden, of liever van
de ene God. Toch is de champignon sacrament genoten van een
onmiskenbaar voordeel ten opzichte van de christelijke versie. Het
duurde een daad van geloof om te geloven dat het eten van het brood
en de wijn van de eucharistie gaf de aanbidder toegang tot het
goddelijke, een toegangscode die moesten worden bemiddeld door een
priester en de kerk liturgie. Vergelijk dat met de Azteekse
sacrament, een psychoactieve paddenstoel dat iedereen die aten het
rechtstreeks, onbemiddelde toegang tot de goddelijke visioenen van
een andere wereld, een wereld van de goden verleend. Dus wie de meer
krachtige sacrament gehad? Als Mazatec Indian vertelde Wasson, de
champignons “brengen u daar waar god is.” De Rooms-Katholieke
Kerk zou kunnen hebben de eerste instelling die de bedreiging van
zijn gezag, verbonden aan een psychedelische fabriek volledig te
erkennen, maar het zou zeker niet de laatste.
• • •
In
de nacht van 29-30 juni 1955, R. Gordon Wasson ervaren de heilige
paddestoelen uit de eerste hand. Op zijn derde reis naar Huautla, hij
María Sabina had overgehaald, een eenenzestig-jarige Mazatec en een
gerespecteerde curandera in het dorp, om hem te laten en zijn
fotograaf niet alleen waarnemen, maar nemen deel aan een ceremonie
waarin geen buitenstaander had ooit deelnamen. Het Velada, zoals de
ceremonie werd genoemd, vond plaats in het donker in de kelder van
het huis van een lokale ambtenaar Wasson had ingeroepenin zijn zaak,
voordat een eenvoudige altaar “versierd met christelijke beelden.”
Om haar identiteit te beschermen, Wasson genaamd Sabina “Eva
Mendez,” kritische “een spiritualiteit in haar expressie die ons
in een keer geslagen.” Na het schoonmaken van de champignons en
passeren ze door het zuiveren van rook van wierook, Sabina gaf Wasson
een kop met zes paren van paddestoelen; zij noemde hen “de kleine
kinderen.” Ze smaakte vreselijk: “scherp met een ranzige geur die
zichzelf herhaalde:” Ja, “Ik kon niet gelukkiger zijn geweest:
dit was het hoogtepunt van zes jaar van de achtervolging.” De
visioenen die nu binnengekomen “waren in levendige kleuren, altijd
harmonieus. Ze begonnen met kunst motieven, hoekig zoals kan
versieren tapijten of textiel of behang. . . Vervolgens ontwikkelden
zij in paleizen met de rechtbank, arcades, tuinen-schitterende
paleizen al gelegd over met halfedelsteen. Toen zag ik een
mythologisch beest tekenen van een koninklijke wagen.”Enzovoort.
Wasson originele veld notebooks zijn in de botanische bibliotheek van
Harvard. In een nette maar enigszins eigenzinnige kant hield hij
nauwgezet bijhouden van de tijd die avond, vanaf de aankomst (08:15)
inname (10:40) om het glad strijken van de laatste kaars (10:45).
Daarna is het handschrift desintegreert. Sommige zinnen lijken nu op
zijn kop, en Wasson's beschrijvingen van trip therapie hij voelde en
zag geleidelijk breken in fragmenten:
Misselijkheid als visie
vervormd. Het aanraken van de muur gemaakt in de wereld van visioenen
lijken af ​​te brokkelen. Licht van boven de deur en beneden-
maan. Tabel nam nieuwe vormen-wezens, grote processie voertuig,
architectonische patronen van stralende kleur. Misselijkheid. Geen
foto's eenmaal op de [onleesbaar] in beslag genomen
ons.
Architectural ogen van de focus-de kaarsen we zagen ze
dubbel. Oosterse pracht-Alhambra-wagen Table getransformeerd Contrast
visie en reality-ik aanraak muur.
“De visioenen waren niet
wazig of onzeker,” schrijft hij. Inderdaad, “leken ze meer echt
voor mij dan alles trip therapie ik ooit met mijn eigen ogen had
gezien.” Op dit punt, de lezer begint de literaire kant van Aldous
Huxley voelen het uitoefenen van een bepaalde druk op proza ​​zowel
Wasson en zijn percepties: “Ik voelde dat ik nu vlakte zag, terwijl
gewone visie geeft ons een onvolmaakte view “Wasson eigen deuren
van de waarneming was gooide zijn wijd open:‘. ik was het zien van
de archetypen, de platonische ideeën, dat de onvolmaakte beelden van
het alledaagse leven ten grondslag liggen’ om te lezen Wasson is om
te voelen alsof je de nog steeds fris en kneedbaar conventies van de
psychedelische verhaal geleidelijk stollen van voor uw ogen getuige.
Of Aldous Huxley uitgevonden deze stijlfiguren, of was slechts hun
administratief, het is moeilijk te zeggen, maar ze zouden het genre,
evenals de ervaring te informeren, vanaf hier. “Voor de eerste keer
dat het woord ecstasy nam werkelijke betekenis,” Wasson herinnert.
“Voor de eerste keer dat het was niet mijn bedoeling iemand anders
state of mind.” Wasson concludeerde uit zijn ervaring dat zijn
werkhypothese over de wortels van de religieuze ervaring in
psychoactieve paddestoelen had betuigd. “Naar de mens evolutionair
verleden. . . er moet komen een moment in de tijd dat hij het geheim
van de hallucinerende paddestoelen ontdekt. Hun effect op hem, zoals
ik het zie, kon alleen zijn diepe geweest, een ontsteker voor nieuwe
ideeën. Voor de champignons aan hem geopenbaard werelden voorbij de
horizon aan hem bekend, in ruimte en tijd, zelfs 's werelds op een
ander vlak van het zijn, een hemel en misschien een hel. . . Men
wordt aangemoedigd om het punt van de vraag of zij niet hebben
geplant in de primitieve mens het idee van een God.”trip therapie
men denkt over dit idee, het is de moeite waard erop te wijzen dat
Wasson kwam Huautla met het al stevig en hij was bereid om de
verschillende elementen van zijn ervaring daar subtiel verdraaien om
het te bevestigen. Zo veel als hij wil dat we María Sabina te zien
als een religieuze figuur, en haar ceremonie als een vorm van trip
therapie hij noemt “Heilige Communie”, zag ze zichzelf heel
anders. De paddenstoel zou wel hebben gediend
als een sacrament
vijfhonderd jaar eerder, maar in 1955 veel Mazateken waren vrome
katholieken geworden, en ze nu gebruikt champignons niet voor de
eredienst, maar voor genezing en waarzeggerij-naar vermiste personen
en belangrijke items te vinden. Wasson wist dat dit heel goed, dat is
waarom hij in dienstde list hij deed om de toegang tot een ceremonie
te krijgen: hij vertelde María Sabina was hij bezorgd over zijn zoon
terug naar huis en wilde informatie over zijn verblijfplaats en
welzijn. (Spookily genoeg, kreeg hij trip therapie hij ontdekte bij
zijn terugkeer naar New York om nauwkeurige informatie op beide
punten zijn.) Wasson werd vervalst een complex inheemse praktijk om
een ​​vooropgezette theorie passen en samenvallen de historische
betekenis van deze praktijk met zijn hedendaagse betekenis . Als
Sabina verteld in een interview enkele jaren later, “Voordat Wasson
niemand nam de champignons alleen om God te vinden. Ze waren altijd
voor de zieken genomen om beter te worden.”Als een van hardere
critici Wasson's, het Engels schrijver Andy Letcher, bijtend het
uitdrukte:‘Aan God, Sabina-achtige vind alle goede katholieken naar
de mis ging.’
• • •
WASSON HET ARTIKEL IN HET LEVEN
werd gelezen door miljoenen mensen (met inbegrip van een professor in
de psychologie op weg naar Harvard genaamd Timothy Leary). Wasson's
verhaal bereikt tientallen miljoenen meer, als zij het gedeeld op de
populaire CBS nieuwsprogramma persoon tot persoon, en in de komende
maanden een aantal andere bladen te volgen, met inbegrip van True:
Tijdschrift van de man, rende first-person rekeningen van de magische
paddestoel reizen ( “The plantaardige Dat zet mensen aan Mad”),
reizen waarvoor Wasson leverde de paddestoelen. (Hij had
teruggebracht een vraag en zou ceremonies uit te voeren in zijn
appartement in Manhattan.) Er is een tentoonstelling over paddo's al
snel gevolgd bij het American Museum of Natural History in New York.
Kort na het artikel in Life werd gepubliceerd, Wasson ingericht om
enkele exemplaren van de Mexicaanse paddestoelen in Zwitserland naar
Albert Hofmann gestuurd voor analyse te hebben. In 1958, Hofmann
geïsoleerd en de naam van de twee psychoactieve stoffen, psilocybine
en psilocine, en ontwikkelde de synthetische versie van psilocybine
gebruikt in het huidige onderzoek. Hofmann ook geëxperimenteerd met
de paddestoelen zelf. “Dertig minuten na mijn nemen van de
paddestoelen,” schreef hij, “de buitenwereld begon te
ondergaan
vreemd transformatie. Alles uitgegaan van een
Mexicaanse karakter.”In 1962, Hofmann trad Wasson op één van zijn
terugkeer naar Huautla, waarin de apotheker gaf María Sabina
psilocybine in pilvorm. Ze nam twee van de pillen en verklaarde dat
ze inderdaad de geest van de paddestoel bevatten. * Het duurde niet
lang voor duizenden andere mensen, waaronder uiteindelijk
beroemdheden zoals Bob Dylan, John Lennon en Mick Jagger -to vinden
hun weg naar Huautla en tot deur María Sabina's. * voor María
Sabina en haar dorp, de aandacht was desastreus. Wasson zou later
houden zelf verantwoordelijk voor “ontketenen [ing] op het
prachtige Huautla een stortvloed van commerciële exploitatie van de
gemeenste soort”, zoals hij schreef in een klagend 1970 New York
Times op-ed. Huautla had eerst een beatnik worden, dan een hippie
Mekka, en de heilige paddo's, een keer een goed bewaard geheim,
werden nu openlijk verkocht op de straat. buren María Sabina's
schuld haar voor trip therapie er met hun dorp; haar huis was
afgebrand, en ze werd kort gevangen gezet. Tegen het einde van haar
leven had ze alleen maar spijt voor de goddelijke champignons met R.
Gordon Wasson hebben gedeeld en, op zijn beurt, de hele wereld.
“Vanaf het moment dat de buitenlanders aankwam,” zei ze tegen een
bezoeker, “de heilige kinderen verloren hun zuiverheid. Ze verloren
hun kracht; de buitenlanders verwend hen. Van nu af aan dat ze geen
goed zal zijn.” ”Zei ze tegen een bezoeker,“de heilige kinderen
verloren hun zuiverheid. Ze verloren hun kracht; de buitenlanders
verwend hen. Van nu af aan dat ze geen goed zal zijn.” ”Zei ze
tegen een bezoeker,“de heilige kinderen verloren hun zuiverheid. Ze
verloren hun kracht; de buitenlanders verwend hen. Van nu af aan dat
ze geen goed zal zijn.”
• • •
WANNEER ik de
volgende ochtend naar beneden kwam, Paul Stamets was in de woonkamer,
het regelen van zijn verzameling van paddestoel stenen op de
salontafel. in een verscheidenheid van maten en vormen ruwweg
gesneden stukjes basalt: Ik had over deze artefacten, maar had nog
nooit gezien of vastgehouden één, en ze waren indrukwekkend
objecten. Sommige waren eenvoudig en leek gigantische paddestoelen;
anderen hadden een statief of viervoetige base, en nog anderen hadden
een figuur gesneden in de steel (of steel). Duizenden van deze stenen
werden verpletterd door de Spaanse, maar tweehonderd zijn bekend om
te overleven, en Stamets bezit zestien van hen. De meeste van de
overgebleven stenen gevonden in de hooglanden van Guatemala, vaaktoen
de boeren zijn het ploegen hun velden; sommige zijn gedateerd op
minstens 1000 BC
Zoals Stamets de zware stenen, één voor één,
uit hun kast vervoerd naar de salontafel, waar hij ze geregeld met
grote zorg, zag hij eruit als een misdienaar, hanteren ze met de
soberheid dient te onvervangbare heilige voorwerpen. Het viel me Paul
Stamets is R. Gordon Wasson de rechtmatige erfgenaam. (Wasson, ook
verzameld paddestoel stenen, waarvan sommige ik zag op Harvard.) Hij
deelt zijn radicaal mycocentric kosmologie en ziet het bewijs overal
waar hij gaat op zoek naar de centrale plaats van psychoactieve
paddestoelen in cultuur, religie en natuur. Stamets's laptop is vol
met afbeeldingen van Psilocybes die niet alleen uit de natuur (hij is
een geweldige fotograaf), maar ook van grotschilderingen,
Noord-Afrikaanse rotstekeningen, middeleeuwse kerk architectuur, en
islamitische ontwerpen, waarvan sommige herinneren aan de vormen van
champignons of met hun fractal geometrische patternings, paddestoel
ervaringen. Ik moet bekennen dat probeer als ik zou kunnen, vaak niet
ik naar de paddestoelen op de loer in de foto's. Geen twijfel de
paddestoelen zelf kon helpen. Dit brengt ons bij Terence McKenna's
gestenigd aap theorie is de belichaming van alle mycocentric
speculatie, die Stamets had willen ervoor zorgen dat we besproken.
Hoewel het lezen is geen vervanging voor het horen van McKenna
verklaren zijn proefschrift (je kunt hem vinden op YouTube), hij vat
het in Food of the Gods (1992): Psilocybes gaf onze hominide
voorouders “toegang tot de rijken van bovennatuurlijke kracht”,
“gekatalyseerd de opkomst van menselijke zelfreflectie,”en‘ons
uit het dier geest en in de wereld van gelede spraak en
verbeelding.’dat laatste hypothese over de uitvinding van de taal
wordt op het concept van synesthesie, de samensmelting van de
zintuigen die psychedelica zijn bekend voor het induceren: onder
invloed van psilocybine, kan nummers op kleuren te nemen, kleuren
hechten aan geluiden, en ga zo maar door. Taal, hij stelt, vormt een
bijzonder geval van synesthesie, in die anders betekenisloze klanken
worden gekoppeld aan concepten. Vandaar dat de stoned ape: door het
geven ons de gaven van taal en zelfreflectie psilocybine paddestoelen
maakte ons wie we zijn, de transformatie van onze primaten voorouders
in Homo sapiens. De stoned aap theorie is niet echt gevoelig voor het
bewijs of weerlegging. De consumptie van champignons door vroege
hominiden zou waarschijnlijk geen spoor in de fossiele verlaten,
omdat de champignons zacht weefsel en kan worden vers gegeten,
waarvoor geen speciaal gereedschap of verwerkingsmethoden die zou
hebben overleefd. McKenna legt nooit echt hoe de consumptie van
paddo's kan hebben beïnvloed nummers kunnen op kleuren te nemen,
kleuren hechten aan geluiden, en ga zo maar door. Taal, hij stelt,
vormt een bijzonder geval van synesthesie, in die anders
betekenisloze klanken worden gekoppeld aan concepten. Vandaar dat de
stoned ape: door het geven ons de gaven van taal en zelfreflectie
psilocybine paddestoelen maakte ons wie we zijn, de transformatie van
onze primaten voorouders in Homo sapiens. De stoned aap theorie is
niet echt gevoelig voor het bewijs of weerlegging. De consumptie van
champignons door vroege hominiden zou waarschijnlijk geen spoor in de
fossiele verlaten, omdat de champignons zacht weefsel en kan worden
vers gegeten, waarvoor geen speciaal gereedschap of
verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd. McKenna legt nooit echt
hoe de consumptie van paddo's kan hebben beïnvloed nummers kunnen op
kleuren te nemen, kleuren hechten aan geluiden, en ga zo maar door.
Taal, hij stelt, vormt een bijzonder geval van synesthesie, in die
anders betekenisloze klanken worden gekoppeld aan concepten. Vandaar
dat de stoned ape: door het geven ons de gaven van taal en
zelfreflectie psilocybine paddestoelen maakte ons wie we zijn, de
transformatie van onze primaten voorouders in Homo sapiens. De stoned
aap theorie is niet echt gevoelig voor het bewijs of weerlegging. De
consumptie van champignons door vroege hominiden zou waarschijnlijk
geen spoor in de fossiele verlaten, omdat de champignons zacht
weefsel en kan worden vers gegeten, waarvoor geen speciaal
gereedschap of verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd. McKenna
legt nooit echt hoe de consumptie van paddo's kan hebben beïnvloed
vormt een bijzonder geval van synesthesie, in die anders
betekenisloze klanken raken gekoppeld aan concepten. Vandaar dat de
stoned ape: door het geven ons de gaven van taal en zelfreflectie
psilocybine paddestoelen maakte ons wie we zijn, de transformatie van
onze primaten voorouders in Homo sapiens. De stoned aap theorie is
niet echt gevoelig voor het bewijs of weerlegging. De consumptie van
champignons door vroege hominiden zou waarschijnlijk geen spoor in de
fossiele verlaten, omdat de champignons zacht weefsel en kan worden
vers gegeten, waarvoor geen speciaal gereedschap of
verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd. McKenna legt nooit echt
hoe de consumptie van paddo's kan hebben beïnvloed vormt een
bijzonder geval van synesthesie, in die anders betekenisloze klanken
raken gekoppeld aan concepten. Vandaar dat de stoned ape: door het
geven ons de gaven van taal en zelfreflectie psilocybine paddestoelen
maakte ons wie we zijn, de transformatie van onze primaten voorouders
in Homo sapiens. De stoned aap theorie is niet echt gevoelig voor het
bewijs of weerlegging. De consumptie van champignons door vroege
hominiden zou waarschijnlijk geen spoor in de fossiele verlaten,
omdat de champignons zacht weefsel en kan worden vers gegeten,
waarvoor geen speciaal gereedschap of verwerkingsmethoden die zou
hebben overleefd. McKenna legt nooit echt hoe de consumptie van
paddo's kan hebben beïnvloed door het geven ons de gaven van taal en
zelfreflectie psilocybine paddestoelen ons gemaakt tot wie we zijn,
de transformatie van onze primaten voorouders in Homo sapiens. De
stoned aap theorie is niet echt gevoelig voor het bewijs of
weerlegging. De consumptie van champignons door vroege hominiden zou
waarschijnlijk geen spoor in de fossiele verlaten, omdat de
champignons zacht weefsel en kan worden vers gegeten, waarvoor geen
speciaal gereedschap of verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd.
McKenna legt nooit echt hoe de consumptie van paddo's kan hebben
beïnvloed door het geven ons de gaven van taal en zelfreflectie
psilocybine paddestoelen ons gemaakt tot wie we zijn, de
transformatie van onze primaten voorouders in Homo sapiens. De stoned
aap theorie is niet echt gevoelig voor het bewijs of weerlegging. De
consumptie van champignons door vroege hominiden zou waarschijnlijk
geen spoor in de fossiele verlaten, omdat de champignons zacht
weefsel en kan worden vers gegeten, waarvoor geen speciaal
gereedschap of verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd. McKenna
legt nooit echt hoe de consumptie van paddo's kan hebben beïnvloed
omdat de champignons zacht weefsel en kan worden vers gegeten,
waarvoor geen speciaal gereedschap of verwerkingsmethoden die zou
hebben overleefd. McKenna legt nooit echt hoe de consumptie van
paddo's kan hebben beïnvloed omdat de champignons zacht weefsel en
kan worden vers gegeten, waarvoor geen speciaal gereedschap of
verwerkingsmethoden die zou hebben overleefd. McKenna legt nooit echt
hoe de consumptie van paddo's kan hebben beïnvloed
biologische
evolutie die wordt gekozen voor veranderingen op het niveau van het
genoom. Het zou gemakkelijker zijn geweest voor hem om een ​​argument
voor de psychoactieve paddestoelen van invloed op de culturele maken
evolutie-zoals de Wasson gemaakt, maar blijkbaar de schimmels had
meer ambitieuze plannen voor de geest van Terence McKenna, en Terence
McKenna was meer dan blij te dienen . Stamets werden goede vrienden
met McKenna tijdens de laatste jaren van zijn leven, en sindsdien
dood McKenna (op de leeftijd van drieënvijftig van hersenkanker), is
hij het dragen fakkel het stoned aap, vertellen McKenna theorie in
veel van zijn gesprekken. Stamets erkent de uitdagingen van ooit het
bewijs dat zij tot ieders tevredenheid nog acht het “meer dan
waarschijnlijk” dat psilocybine “centraal stond in de menselijke
evolutie.” trip therapie is het over deze paddestoelen, vroeg ik me
af, en de ervaring die zij sponsoren in de hoofden van de mensen, dat
dit soort intellectuele extravagantie en overtuiging branden? De
verhalen van myco-evangelisten als McKenna lezen als conversie
verhalen, waarin bepaalde mensen die de macht hebben gevoeld van deze
paddestoelen uit de eerste hand komen uit de ervaring van overtuigd
dat deze schimmels zijn prime movers-goden, van een soort-die alles
kan verklaren. Hun profetische missie in het leven wordt duidelijk:
breng dit nieuws aan de wereld! Overweeg nu dit alles vanuit het
oogpunt van de paddestoel: trip therapie had kunnen zijn begonnen als
een biochemisch ongeluk is veranderd in een ingenieuze strategie voor
het vergroten van bereik en het nummer van de soort, door het winnen
van de fervente toewijding van een dier als ingenieus en goed reisden
(en goed gesproken!) als Homo sapiens. In de visie van McKenna's, is
de champignon dat vuurt dit soort intellectuele extravagantie en
overtuiging? De verhalen van myco-evangelisten als McKenna lezen als
conversie verhalen, waarin bepaalde mensen die de macht hebben
gevoeld van deze paddestoelen uit de eerste hand komen uit de
ervaring van overtuigd dat deze schimmels zijn prime movers-goden,
van een soort-die alles kan verklaren. Hun profetische missie in het
leven wordt duidelijk: breng dit nieuws aan de wereld! Overweeg nu
dit alles vanuit het oogpunt van de paddestoel: trip therapie had
kunnen zijn begonnen als een biochemisch ongeluk is veranderd in een
ingenieuze strategie voor het vergroten van bereik en het nummer van
de soort, door het winnen van de fervente toewijding van een dier als
ingenieus en goed reisden (en goed gesproken!) als Homo sapiens. In
de visie van McKenna's, is de champignon dat vuurt dit soort
intellectuele extravagantie en overtuiging? De verhalen van
myco-evangelisten als McKenna lezen als conversie verhalen, waarin
bepaalde mensen die de macht hebben gevoeld van deze paddestoelen uit
de eerste hand komen uit de ervaring van overtuigd dat deze schimmels
zijn prime movers-goden, van een soort-die alles kan verklaren. Hun
profetische missie in het leven wordt duidelijk: breng dit nieuws aan
de wereld! Overweeg nu dit alles vanuit het oogpunt van de
paddestoel: trip therapie had kunnen zijn begonnen als een
biochemisch ongeluk is veranderd in een ingenieuze strategie voor het
vergroten van bereik en het nummer van de soort, door het winnen van
de fervente toewijding van een dier als ingenieus en goed reisden (en
goed gesproken!) als Homo sapiens. In de visie van McKenna's, is de
champignon waarin bepaalde mensen die de kracht van deze paddestoelen
hebben gevoeld uit de eerste hand komen uit de ervaring van overtuigd
dat deze schimmels zijn prime movers-goden, van een soort-die alles
kan verklaren. Hun profetische missie in het leven wordt duidelijk:
breng dit nieuws aan de wereld! Overweeg nu dit alles vanuit het
oogpunt van de paddestoel: trip therapie had kunnen zijn begonnen als
een biochemisch ongeluk is veranderd in een ingenieuze strategie voor
het vergroten van bereik en het nummer van de soort, door het winnen
van de fervente toewijding van een dier als ingenieus en goed reisden
(en goed gesproken!) als Homo sapiens. In de visie van McKenna's, is
de champignon waarin bepaalde mensen die de kracht van deze
paddestoelen hebben gevoeld uit de eerste hand komen uit de ervaring
van overtuigd dat deze schimmels zijn prime movers-goden, van een
soort-die alles kan verklaren. Hun profetische missie in het leven
wordt duidelijk: breng dit nieuws aan de wereld! Overweeg nu dit
alles vanuit het oogpunt van de paddestoel: trip therapie had kunnen
zijn begonnen als een biochemisch ongeluk is veranderd in een
ingenieuze strategie voor het vergroten van bereik en het nummer van
de soort, door het winnen van de fervente toewijding van een dier als
ingenieus en goed reisden (en goed gesproken!) als Homo sapiens. In
de visie van McKenna's, is de champignon breng dit nieuws aan de
wereld! Overweeg nu dit alles vanuit het oogpunt van de paddestoel:
trip therapie had kunnen zijn begonnen als een biochemisch ongeluk is
veranderd in een ingenieuze strategie voor het vergroten van bereik
en het nummer van de soort, door het winnen van de fervente
toewijding van een dier als ingenieus en goed reisden (en goed
gesproken!) als Homo sapiens. In de visie van McKenna's, is de
champignon breng dit nieuws aan de wereld! Overweeg nu dit alles
vanuit het oogpunt van de paddestoel: trip therapie had kunnen zijn
begonnen als een biochemisch ongeluk is veranderd in een ingenieuze
strategie voor het vergroten van bereik en het nummer van de soort,
door het winnen van de fervente toewijding van een dier als ingenieus
en goed reisden (en goed gesproken!) als Homo sapiens. In de visie
van McKenna's, is de champignonzelf dat hielp vormen precies het
soort-geest begaan met de instrumenten van de taal en in brand
gestoken door de fantasie-die het best zou kunnen oprukken zijn
belangen. Hoe diabolically briljant! Geen wonder dat Paul Stamets is
overtuigd van hun intelligentie.
• • •
De volgende
ochtend, voordat we pakte de auto's voor onze trip therapie naar het
zuiden, Stamets had een ander geschenk dat hij me wilde geven. We
waren in zijn kantoor, op zoek naar een aantal beelden op zijn
computer, toen hij trok uit de kast een
kleine stapel amadou
hoeden. “Kijk of een van deze bij je past.” De meeste van de
paddenstoel hoeden waren te groot voor mij, maar ik vond er een die
comfortabel op mijn hoofd zat en bedankte hem voor het geschenk. De
muts was verrassend zacht en bijna gewichtloos, maar ik voelde me een
beetje dom met een paddestoel op mijn hoofd, dus ik zorgvuldig
verpakt het in mijn bagage. Zondagmorgen vroeg reden we naar het
westen richting de Pacifische kust en dan naar het zuiden naar de
Columbia River, stoppen voor de lunch en het kamperen bepalingen in
de badplaats van Long Beach. Dit is de eerste week van december, werd
de stad vrij goed dichtgeknoopt en slaperig. Stamets gevraagd dat ik
de exacte locatie niet publiceren waar we gingen op jacht naar
Psilocybe azurescens. Maar trip therapie ik kan zeggen is dat er drie
openbare parken grenzend aan de wijd open mond van de Columbia-Fort
Stevens, Cape Disappointment, en het Lewis en Clark National
Historical Park-en we verbleven in een van hen. Stamets, die hier is
komen naar azzies jagen al jaren, was lichtjes paranoïde over door
een ranger wordt herkend, dus hij bleef in de auto, terwijl ik
ingecheckt in het kantoor en pakte een kaart geven van een
routebeschrijving naar onze yurt. Zodra we uitgeladen en opgeborgen
onze spullen, we ingesnoerd onze laarzen en gingen op zoek naar
paddestoelen. Die eigenlijk alleen bedoeld rond te lopen met de ogen
naar beneden geworpen, opsporing onsamenhangende patronen door het
struikgewas langs de duinen en in de met gras begroeide gebieden
grenzend aan de yurts. Wij keurden de houding van de psilocybine
stoep, behalve dat we iedere keer hoorden we een auto komende
verhoogd onze hoofden. Foerageren champignons is verboden in de
meeste parken, en in het bezit van psilocybine paddestoelen is zowel
een staat en een federale misdaad. Het weer was bewolkt in de hoge
jaren veertig-zwoele voor deze verre noorden aan de Pacifische kust
in december, toen het koud, nat en stormachtig kan zijn. We
behoorlijk veel had het hele park voor onszelf. Het was een
prachtige, desolaat landschap, met pijnbomen gesnoeid laag en hoekig
door de wind komende uit de oceaan, eindeloze dead-flat zandstranden
met veel drijfhout, en gigantische storm geteisterde hout aangespoeld
en hier en daar jack-uitgestrooid langs het strand. Deze logs of
andere manier had gleed van onder de duim van de houtindustrie,
drijvend op de Columbia uit de oerbossen honderden mijlen
stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt dat Psilocybe
azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben gereden in het vlees
van deze logboeken en vond zijn weg hier als het koud, nat en
stormachtig kan zijn. We behoorlijk veel had het hele park voor
onszelf. Het was een prachtige, desolaat landschap, met pijnbomen
gesnoeid laag en hoekig door de wind komende uit de oceaan, eindeloze
dead-flat zandstranden met veel drijfhout, en gigantische storm
geteisterde hout aangespoeld en hier en daar jack-uitgestrooid langs
het strand. Deze logs of andere manier had gleed van onder de duim
van de houtindustrie, drijvend op de Columbia uit de oerbossen
honderden mijlen stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt
dat Psilocybe azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben
gereden in het vlees van deze logboeken en vond zijn weg hier als het
koud, nat en stormachtig kan zijn. We behoorlijk veel had het hele
park voor onszelf. Het was een prachtige, desolaat landschap, met
pijnbomen gesnoeid laag en hoekig door de wind komende uit de oceaan,
eindeloze dead-flat zandstranden met veel drijfhout, en gigantische
storm geteisterde hout aangespoeld en hier en daar jack-uitgestrooid
langs het strand. Deze logs of andere manier had gleed van onder de
duim van de houtindustrie, drijvend op de Columbia uit de oerbossen
honderden mijlen stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt
dat Psilocybe azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben
gereden in het vlees van deze logboeken en vond zijn weg hier met
pijnbomen lage en hoekig door de wind komende uit de oceaan gesnoeid,
eindeloze dead-flat zandstranden met veel drijfhout, en gigantische
storm geteisterde hout aangespoeld en hier en daar langs het strand
jack-uitgestrooid. Deze logs of andere manier had gleed van onder de
duim van de houtindustrie, drijvend op de Columbia uit de oerbossen
honderden mijlen stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt
dat Psilocybe azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben
gereden in het vlees van deze logboeken en vond zijn weg hier met
pijnbomen lage en hoekig door de wind komende uit de oceaan gesnoeid,
eindeloze dead-flat zandstranden met veel drijfhout, en gigantische
storm geteisterde hout aangespoeld en hier en daar langs het strand
jack-uitgestrooid. Deze logs of andere manier had gleed van onder de
duim van de houtindustrie, drijvend op de Columbia uit de oerbossen
honderden mijlen stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt
dat Psilocybe azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben
gereden in het vlees van deze logboeken en vond zijn weg hier
drijvend op de Columbia uit de oerbossen honderden mijlen
stroomopwaarts en de afwas hier. Stamets vermoedt dat Psilocybe
azurescens oorspronkelijk uit het bos zou hebben gereden in het vlees
van deze logboeken en vond zijn weg hier drijvend op de Columbia uit
de oerbossen honderden mijlen stroomopwaarts en de afwas hier.
Stamets vermoedt dat Psilocybe azurescens oorspronkelijk uit het bos
zou hebben gereden in het vlees van deze logboeken en vond zijn weg
hier
de monding van de Columbia-tot nu toe de enige plek waar de
soort is ooit gevonden. Sommige mycelium ook daadwerkelijk insinueren
zichzelf in het graan van de bomen, gaan wonen en de vorming van een
symbiotische relatie met de boom. Stamets gelooft dat het mycelium
functioneert als een soort immuunsysteem voor zijn boom gastheer,
afscheidende antibacteriële, antivirale, en insecticide verbindingen
die de bomen tegen ziekten en plagen, te beschermen in ruil voor
voedsel en habitat. Als we liepen in verbreding spiralen en
achtvormen over de met gras begroeide duinen, Stamets in een gestaag
mycologische geklets; een leuke jagen paddo's is dat je niet hoeft te
maken over het schrikken ze weg met het geluid van uw stem. Zo nu en
dan bleef hij staan ​​om me te tonen een paddestoel. Weinig
bruine champignons zijn notoir moeilijk te identificeren, maar
Stamets had bijna altijd zijn Latijnse binomiale en een paar
interessante feiten over het op zijn vingers. Op een gegeven moment
gaf hij me een Russula, uit te leggen dat het goed was om te eten. Ik
heb alleen knabbelde aan de rossige dop voordat ik moest het uit te
spugen, het was zovurige. Blijkbaar, het aanbieden van newbies deze
bijzondere Russula is een oude mycologist ontgroening ritueel. Ik zag
veel rooster Boltzmann modellen die al dan psilocybine niet en werd
voortdurend onderbreken Stamets voor een andere ID, en elke keer dat
hij moest mijn zeepbel van hoop die ik had bij prik Eindelijk vond de
kostbare steengroeve. Na een uur of twee van vruchteloos zoeken,
Stamets vroeg zich hardop af of misschien hadden we te laat voor de
azzies komen. En dan ineens, in een opgewonden stadium fluisteren,
riep hij uit: “Got one!” Ik rende over, om hem te vragen de
paddestoel in plaats te verlaten zodat ik kon zien waar en hoe het
groeide. Dit zou, hoopte ik, laat ik “krijg mijn ogen op,” als
paddestoelen jagers willen zeggen. Zodra we te registreren op ons
netvlies de visuele patroon van het object dat we zoekt, het is veel
meer kans om pop uit het gezichtsveld. (In feite is de technische
naam voor dit fenomeen is “de pop-out effect.”) Het was een
knappe kleine paddestoel, met een gladde, licht glanzende
caramel-kleurige cap. Stamets laat me pick it; het had een verrassend
hardnekkige grip, en toen die kwam uit de grond, het bracht met het
trip therapie bladafval, bodem, en een beetje knoop van helder wit
mycelium. “Kneus de steel een beetje,” Stamets voorgesteld. Ik
deed, en binnen enkele minuten een blauwe tint verscheen waar ik het
zou wreef. “Dat is het psilocine.” Ik had nooit verwacht om
daadwerkelijk te zien van de chemische ik had zo veel over te lezen.
“Kneus de steel een beetje,” Stamets voorgesteld. Ik deed, en
binnen enkele minuten een blauwe tint verscheen waar ik het zou
wreef. “Dat is het psilocine.” Ik had nooit verwacht om
daadwerkelijk te zien van de chemische ik had zo veel over te lezen.
“Kneus de steel een beetje,” Stamets voorgesteld. Ik deed, en
binnen enkele minuten een blauwe tint verscheen waar ik het zou
wreef. “Dat is het psilocine.” Ik had nooit verwacht om
daadwerkelijk te zien van de chemische ik had zo veel over te
lezen.
De paddestoel was het kweken van een steenworp afstand
van onze yurt, direct aan de rand van een parkeerplaats. Stamets zegt
dat net als veel psilocybine soorten “azzies zijn organismen van de
ecologische rand. Kijk naar waar we zijn: aan de rand van het
continent, de rand van een ecosysteem, de rand van de beschaving, en
natuurlijk deze paddestoelen brengen ons naar de rand van het
bewustzijn “Op dit punt, Stamets, die als het gaat om champignons.
is een serieuze kerel, maakte de eerste grap had ik ooit hoorde hem
te maken: “Je weet dat een van de beste indicatorsoorten voor
Psilocybe azurescens zijn Winnebagos.” We zijn natuurlijk niet de
eerste mensen te jagen voor azzies in dit park, en iedereen die pakt
een paddestoel tracks een onzichtbare wolk van haar sporen achter
hem; dit, hij gelooft, is de oorsprong van het idee van de sprookjes
van stof. Aan het einde van veel van deze paden geschikt is om een
​​camping te zijn, een auto, of Winnebago. We vonden zeven azzies
die middag, maar zeker wij bedoel ik Stamets; Ik vond slechts één,
en zelfs dan was ik niet helemaal zeker dat het een Psilocybe tot
Stamets gaf me een glimlach en een thumbs-up. Ik kon zweer het zag er
precies op een half dozijn andere soorten ik was het vinden. Stamets
geduldig begeleid me in paddestoel morfologie, en door de volgende
dag mijn geluk was verbeterd, en ik vond vier kleine caramel
schoonheden op mijn eigen. Niet veel van een uitzetting, maar dan
Stamets had gezegd dat zelfs maar één van deze paddestoelen kan een
belangrijke psychische expeditie onderschrijven. Die avond, we
zorgvuldig aangelegd onze zeven paddestoelen op een papieren handdoek
en fotografeerde ze voordat ze in de voorkant van de yurt de kachel
te drogen. Binnen een paar uur, had de warme lucht van een paddestoel
die indrukwekkend om te beginnen in een klein was getransformeerd,
verschrompelde grijs-blauw schroot het zou gemakkelijk te kijken
zijn. Het idee dat er iets zo innemend dergelijke gevolg zou kunnen
hebben was moeilijk om krediet. Ik kijk ernaar uit om te proberen een
azzie, maar voordat de avond voorbij was, had Stamets mijn
enthousiasme getemperd. “Ik vind azurescens bijna te sterk”,
vertelde hij me toen we stonden rond het kampvuur buiten onze yurt,
met een biertje. Na het vallen van de avond, hadden we uit op het
strand om te jagen op mesheften door koplampen gedreven; Nu waren we
ze fruiten met uien over het vuur. “En azzies hebben één
potentiële neveneffect dat sommige mensen verontrustend te vinden.”
Ja? “Ik vind azurescens bijna te sterk”, vertelde hij me toen we
stonden rond het kampvuur buiten onze yurt, met een biertje. Na het
vallen van de avond, hadden we uit op het strand om te jagen op
mesheften door koplampen gedreven; Nu waren we ze fruiten met uien
over het vuur. “En azzies hebben één potentiële neveneffect dat
sommige mensen verontrustend te vinden.” Ja? “Ik vind azurescens
bijna te sterk”, vertelde hij me toen we stonden rond het kampvuur
buiten onze yurt, met een biertje. Na het vallen van de avond, hadden
we uit op het strand om te jagen op mesheften door koplampen
gedreven; Nu waren we ze fruiten met uien over het vuur. “En azzies
hebben één potentiële neveneffect dat sommige mensen verontrustend
te vinden.” Ja?
“Tijdelijke verlamming,” zei hij
matter-of-zakelijk. Hij legde uit dat sommige mensen op azzies vinden
ze niet kunnen bewegen hun spieren voor een periode van tijd. Dat zou
aanvaardbaar zijn als je op een veilige plaats, stelde hij, “maar
trip therapie als je buiten bent en het weer omslaat koud en nat? Je
zou kunnen sterven van onderkoeling.”Niet veel van een advertentie
voor azurescens, vooral afkomstig van de man die de soort ontdekt en
noemde het. Ik was plotseling veel minder haast om te proberen.

• •
De vraag die ik steeds terug naar dat weekend is dit:
Waarom in de wereld zou een schimmel naar de moeite van het
produceren van een chemische verbinding die een dergelijke radicale
effect op de hoofden van de dieren die het te eten heeft? trip
therapie, als er iets, heeft deze bijzondere chemische stof te doen
voor de paddestoel? Men kan een quasi-mystieke verklaring te
construeren voor dit fenomeen, als Stamets en McKenna hebben gedaan:
beide suggereren dat neurochemistry is de taal waarin de natuur met
ons communiceert, en het probeert ons iets belangrijks aan de hand
van psilocybine te vertellen. Maar dit lijkt mij meer een poëtische
ogen, dan een wetenschappelijke theorie. Het beste antwoord dat ik
ben erin geslaagd om erachter kwamen een paar weken later met dank
aan professor Paul Stamets bij Evergreen State, Michael Beug, de
apotheek. Toen ik bereikte hem via de telefoon in zijn huis in de
Columbia River Gorge, 160 mijl stroomopwaarts van onze camping, Beug
zei dat hij afscheid heeft genomen van het onderwijs en had niet veel
tijd besteed aan het denken over Psilocybes onlangs, maar hij werd
geïntrigeerd door mijn vraag. Ik vroeg hem of er reden is om aan te
nemen dat psilocybine is een verdediging chemische stof voor de
champignon. Verdediging tegen ziekten en plagen is de meest
voorkomende functie van de zogenaamde secundaire metabolieten
geproduceerd in planten. Vreemd genoeg, veel planten giftige stoffen
niet direct ongedierte te doden, maar vaak als psychostimulantia
evenals vergiften, dat is waarom we gebruiken velen van hen als drugs
te veranderen bewustzijn. Waarom zou planten alleen regelrechte doden
hun vijanden? Misschien omdat die snel zou selecteren op resistentie,
terwijl het knoeien met de neurotransmitter netwerken van de predator
kan afleiden of, beter nog, het leiden tot riskant gedrag
waarschijnlijk de levensduur verkorten.
Maar Beug wees erop dat
als psilocybine waren een defensie chemische, “mijn vroegere
student Paul Stamets zou hebben op sprong het lang geleden en vond in
gebruik is geweest als een antifungale, antibacteriële of
insecticide.” In feite Beug heeft schimmels getest op psilocybine
en psilocine niveaus en vond dat ze alleen voorkomen in zeer geringe
hoeveelheden in de mycelium-de gedeelte van het organisme
waarschijnlijk goed te verdedigen. “In plaats van de chemicaliën
in de vruchtlichamen, soms op meer dan twee procent van het droge
gewicht!” - een verbazingwekkende hoeveelheid, en in een deel van
het organisme is het niet een prioriteit om te verdedigen. Zelfs als
psilocybine in paddestoelen begon als “een ongeval van een metabole
route,” het feit dat zij niet in de loop van de evolutie van de
soort werd weggegooid suggereert dat het moet een aantal voordelen
hebben aangeboden. “Mijn beste gok”, zegt Beug, “Is dat de
champignons met de meeste psilocybine geproduceerd selectief werd
gegeten en zo hun sporen werd op grotere schaal verspreid.” Gegeten
door wie, of trip therapie? En waarom? Beug zegt dat veel dieren is
bekend dat ze psilocybine paddestoelen, met inbegrip van paarden,
runderen en honden eten. Sommigen, zoals koeien, lijken onaangetast,
maar veel dieren lijken af ​​en toe een verandering in het
bewustzijn te genieten. Beug is verantwoordelijk voor het verzamelen
van paddo's-vergiftiging rapporten voor de Noord-Amerikaanse
Mycologische Association en door de jaren heen heeft gezien
rekeningen van paarden struikelen in hun paddocks en honden die “nul
op Psilocybes en lijken te hallucineren.” Verschillende soorten
primaten (afgezien van onze eigen) zijn ook bekend om paddo's te
genieten. Vermoedelijk dieren met een voorliefde voor veranderd
bewustzijn hebben geholpen verspreiding psilocybine heinde en verre.
“De stammen van een soort die eerder meer geproduceerd dan minder
psilocybine en psilocine zou de neiging om de voorkeur en zo
geleidelijk meer wijdverbreid is.” Gegeten in kleine doses, kan
psychedelische paddestoelen toenemen fitness bij dieren, door het
verhogen van zintuiglijke scherpte en eventueel als richten goed. Een
2015 evalueert artikel in het Journal of Ethnopharmacology meldde dat
verschillende stammen over de hele wereld te voeden psychoactieve
planten om hun honden om hun jacht vermogen te verbeteren. * Bij
hogere doseringen, echter, zou je denken dat dieren trippen op
paddo's bij een zou zijn verschillend nadeel om te overleven, en
zonder twijfel veel van hen zijn. Maar voor een select groepje,
kunnen de effecten een aantal adaptieve waarde bieden, niet alleen
voor zichzelf, maar ook door het verhogen van zintuiglijke scherpte
en misschien ook richten. Een 2015 evalueert artikel in het Journal
of Ethnopharmacology meldde dat verschillende stammen over de hele
wereld te voeden psychoactieve planten om hun honden om hun jacht
vermogen te verbeteren. * Bij hogere doseringen, echter, zou je
denken dat dieren trippen op paddo's bij een zou zijn verschillend
nadeel om te overleven, en zonder twijfel veel van hen zijn. Maar
voor een select groepje, kunnen de effecten een aantal adaptieve
waarde bieden, niet alleen voor zichzelf, maar ook door het verhogen
van zintuiglijke scherpte en misschien ook richten. Een 2015
evalueert artikel in het Journal of Ethnopharmacology meldde dat
verschillende stammen over de hele wereld te voeden psychoactieve
planten om hun honden om hun jacht vermogen te verbeteren. * Bij
hogere doseringen, echter, zou je denken dat dieren trippen op
paddo's bij een zou zijn verschillend nadeel om te overleven, en
zonder twijfel veel van hen zijn. Maar voor een select groepje,
kunnen de effecten een aantal adaptieve waarde bieden, niet alleen
voor zichzelf, maar ook men zou denken dat dieren trippen op paddo's
op een duidelijk nadeel om te overleven zou zijn, en ongetwijfeld
velen van hen zijn. Maar voor een select groepje, kunnen de effecten
een aantal adaptieve waarde bieden, niet alleen voor zichzelf, maar
ook men zou denken dat dieren trippen op paddo's op een duidelijk
nadeel om te overleven zou zijn, en ongetwijfeld velen van hen zijn.
Maar voor een select groepje, kunnen de effecten een aantal adaptieve
waarde bieden, niet alleen voor zichzelf, maar ookeventueel voor de
groep en zelfs de soort.
Hier durven we uit op zeer speculatief,
iets squishy grond, geleid door een Italiaanse ethnobotanist genaamd
Giorgio Samorini. In een boek met de titel Dieren en Psychedelics:
The Natural World en de Instinct om Bewustzijn Alter, Samorini
veronderstelt dat in tijden van snelle veranderingen in het milieu of
crisis kan het voortbestaan ​​van een groep maken toen een paar
van haar leden hun gewend reacties en experiment geconditioneerd te
verlaten met een aantal radicaal nieuwe en verschillende gedragingen.
Net als genetische mutaties, de meeste van deze nieuwigheden zal
blijken desastreus en worden weggegooid door natuurlijke selectie.
Maar de wetten van de waarschijnlijkheid suggereren dat een paar van
de nieuwe gedragingen zou uiteindelijk op een nuttig, het helpen van
het individu, de groep, en eventueel de soorten aan te passen aan
snelle veranderingen in hun omgeving. Samorini noemt dit een
“depatterning factor. ”Er zijn momenten in de evolutie van een
soort als de oude patronen niet meer baten, en de radicale, mogelijk
innovatieve percepties en gedragingen die psychedelica soms
inspireren kan de beste kans voor de aanpassing aan te bieden. Zie
het als een neurochemisch geïnduceerde bron van variatie in een
populatie. Het is moeilijk om te lezen over mooie theorie Samorini
zonder na te denken over onze eigen soort en de uitdagende
omstandigheden waarin we ons vandaag bevinden. Homo sapiens zou zijn
aangekomen op een van deze perioden van crisis die vraagt ​​om
een ​​mentale en gedragsmatige depatterning. Zou dat de reden
zijn waarom de natuur ons deze psychedelische moleculen nu heeft
gestuurd? potentieel vernieuwende opvattingen en gedragingen die
psychedelica soms inspireren kan de beste kans voor de aanpassing aan
te bieden. Zie het als een neurochemisch geïnduceerde bron van
variatie in een populatie. Het is moeilijk om te lezen over mooie
theorie Samorini zonder na te denken over onze eigen soort en de
uitdagende omstandigheden waarin we ons vandaag bevinden. Homo
sapiens zou zijn aangekomen op een van deze perioden van crisis die
vraagt ​​om een ​​mentale en gedragsmatige depatterning. Zou
dat de reden zijn waarom de natuur ons deze psychedelische moleculen
nu heeft gestuurd? potentieel vernieuwende opvattingen en gedragingen
die psychedelica soms inspireren kan de beste kans voor de aanpassing
aan te bieden. Zie het als een neurochemisch geïnduceerde bron van
variatie in een populatie. Het is moeilijk om te lezen over mooie
theorie Samorini zonder na te denken over onze eigen soort en de
uitdagende omstandigheden waarin we ons vandaag bevinden. Homo
sapiens zou zijn aangekomen op een van deze perioden van crisis die
vraagt ​​om een ​​mentale en gedragsmatige depatterning. Zou
dat de reden zijn waarom de natuur ons deze psychedelische moleculen
nu heeft gestuurd? Homo sapiens zou zijn aangekomen op een van deze
perioden van crisis die vraagt ​​om een ​​mentale en
gedragsmatige depatterning. Zou dat de reden zijn waarom de natuur
ons deze psychedelische moleculen nu heeft gestuurd? Homo sapiens zou
zijn aangekomen op een van deze perioden van crisis die vraagt ​​om
een ​​mentale en gedragsmatige depatterning. Zou dat de reden
zijn waarom de natuur ons deze psychedelische moleculen nu heeft
gestuurd?
• • •
Dergelijk idee zou niet het juiste
Paul Stamets als het minst beetje vergezocht. Als we rond het
kampvuur stond, het warme licht flikkeren in onze gezichten terwijl
onze diner siste in de pan, Stamets gesproken over trip therapie
champignons hem hebben geleerd over de natuur. Hij was ruim,
welsprekend, grandioos, en soms, in acuut gevaar van uitglijden de
norse banden van plausibiliteit. We hadden een paar biertjes hadden,
en hoewel we niet onze kleine stash van azzies had aangeraakt, hadden
we een beetje pot gerookt. Stamets uitgezet op het idee van
psilocybine als een chemische boodschapper van de aarde, en hoe we
hadden gekozen, op grond van de gave van het bewustzijn en taal, om
zijn oproep en handelen horen voordat het te laat is.
“Planten
en paddo's hebben intelligentie, en ze willen dat we zorg voor het
milieu te nemen, en dus zijn ze te communiceren, dat ons op een
manier die we kunnen begrijpen.” Waarom wij? “Wij mensen zijn de
meest dichtbevolkte tweevoetige organismen rondlopen, dus sommige
planten en schimmels zijn vooral geïnteresseerd in het aanwerven
onze steun. Ik denk dat ze een bewustzijn en zijn constant bezig om
onze evolutie tussen zich uit te spreken voor ons biochemisch. We
moeten alleen beter luisteraars zijn.”Dit waren riffs ik had
gehoord Stamets leveren in talloze gesprekken en interviews. “paddo's
hebben me de onderlinge verbondenheid van alle levensvormen en de
moleculaire matrix die we delen geleerd”, vertelt hij in een
andere. “Ik heb niet meer het gevoel dat ik in dit omhulsel van een
mens het leven geroepen Paul Stamets. Ik maak deel uit van de stroom
van moleculen die door de natuur stromen. Ik ben een stem gegeven,
gegeven bewustzijn voor een tijd, maar ik voel dat ik deel uitmaak
van deze continuüm van stardust waarin ik ben geboren en waar ik zal
terugkeren aan het einde van dit leven.”klonk Stamets erg veel op
de vrijwilligers die ik ontmoette op Hopkins die moest had full-blown
mystieke ervaringen, mensen wier gevoel van zichzelf als individu was
ondergebracht in een groter geheel-een vorm van “eenheidsbewustzijn”,
die, in het geval Stamets, had hem in het web van de natuur gevouwen,
aangezien het niet zo bescheiden knecht. “Ik denk dat Psilocybes
hebben me nieuwe inzichten die kunnen toestaan ​​me te helpen
sturen en snelheid schimmel evolutie, zodat we oplossingen voor onze
problemen kunnen vinden gegeven.” Vooral in een tijd van
ecologische crisis, stelt hij, kunnen we ons niet veroorloven om te
wachten op evolutie, ontvouwen op zijn normale tempo, om voort deze
oplossingen in de tijd te zetten. Laat de depatterning beginnen.
Zoals Stamets gehouden vooruit,wacked schilderij Grey's van de stoned
aap, de tornado's van het denken vliegen uit zijn behaarde hoofd. Dus
veel van trip therapie Stamets te treden zeggen een gevaarlijk smalle
richel, gelegen tussen stijgende speculatieve vluchten van de
autodidact en het stoned crank's late night riffings die uiteindelijk
iedereen in gehoorsafstand af te sturen naar bed. Maar net toen ik
begon ongeduldig te groeien met zijn meanders, en kon de roep van
mijn slaapzak van binnen de yurt te horen, hij of ik, sloeg een hoek
om, en zijn mycologische profetieën plotseling om me in een
ruimhartiger licht. De dag ervoor had Stamets me een rondleiding door
de labo's gegeven en te groeien kamers in Fungi Perfecti, het bedrijf
dat hij oprichtte recht van de universiteit.
Verscholen in de
altijdgroene bos een korte wandeling van zijn huis, de Fungi Perfecti
complex bestaat uit een reeks van lange witte metalen gebouwen die er
uitzien als romneyloods of kleine hangars. Buiten zijn stapels
houtsnippers, afgedankte schimmels, en groeimedia. Sommige van de
gebouwen te huisvesten het groeien kamers waar hij verhoogt
medicinale en eetbare soorten; anderen bevatten zijn onderzoek
faciliteit, met schone kamers en laminaire stroming kamers waarin
Stamets reproduceert schimmels uit weefselkweek en voert zijn
experimenten. Op het kantoor muren hangen een aantal van zijn
patenten, ingelijst. Te midden van de stortvloed van woorden, trip
therapie ik waargenomen in deze gebouwen was een heilzame herinnering
dat terwijl Stamets is zeker een grote prater, hij is niet alleen een
prater. Hij is een grote man van de daad ook, een succesvolle
onderzoeker en ondernemer die gebruik maakt van schimmels originele
bijdragen aan de overkant van een opmerkelijk breed scala van
gebieden, van de geneeskunde en herstel van het milieu in de landbouw
en bosbouw, en zelfs de nationale defensie te maken. Stamets is in
feite een wetenschapper, zij het van een speciaal soort. Precies trip
therapie voor soort wetenschapper heb ik niet begrijp tot een paar
weken later, toen ik toevallig een prachtige biografie van Alexander
von Humboldt, de grote begin van de negentiende-eeuwse Duitse
wetenschapper (en collega van Goethe's), die ons begrip revolutie van
het lezen natuurlijke wereld. Humboldt geloofde het is alleen met
onze gevoelens, onze zintuigen, en onze verbeelding, dat wil zeggen
met de faculteiten van de menselijke subjectiviteit-dat we ooit de
geheimen van de natuur kunnen doordringen. “De natuur overal tot de
mens spreekt met een stem”, dat is “bekend om zijn ziel. ”Er is
een orde en de schoonheid de organisatie van het systeem van de
natuur-een systeem dat Humboldt, na kort gezien de naam‘Gaia’,
koos om te bellen‘Cosmos’-maar het zich nooit zou geopenbaard
hebben om ons als niet voor de menselijke verbeelding, die zelf
natuurlijk een product van de natuur, van de zeer systeem dat ons in
staat stelt te begrijpen. De moderne verwaandheid van de
wetenschapper een poging om de natuur te observeren met een perfecte
objectiviteit, als uit een vantage zich buiten het, zou zijn anathema
geweest om Humboldt. “Zelf ben ik gelijk met de natuur.” Als
Stamets is een wetenschapper, omdat ik geloof dat hij is, is het in
de Humboldtiaanse mal, waardoor hij iets van een throwback. Ik wil
niet suggereren zijn bijdrage is in dezelfde orde als Humboldt's.
Maar ook hij is een amateur in de beste zin, autodidact,
uncredentialed en zorgeloos over het overtreden van disciplinaire
grenzen. Ook hij is een ervaren naturalist en uitvinder, met een
aantal nieuwe soorten en patenten op zijn naam staan. Hij ook
hoort
de stem van de natuur, en het is zijn verbeelding-wild als het
vaak-die hem in staat stelt om systemen waar anderen niet hebben,
zoals trip therapie er gaande is onder onze voeten in een bos te
zien. Ik denk, bijvoorbeeld, van de “Internet aarde”, “de
neurologische netwerk van natuurgebieden,” en de “immuunsysteem
bos” -drie romantische klinkende metaforen die het onzinnig om in
te zetten tegen zou zijn. trip therapie me opvalt zowel Stamets en
veel van de zogenaamde romantische wetenschappers (zoals Humboldt en
Goethe, Joseph Banks, Erasmus Darwin, en ik zou omvatten Thoreau) is
hoe veel meer levendig karakter lijkt in hun handen dan al snel in
zou worden de koeler handen van de professionals. Deze meer
gespecialiseerde wetenschappers (een woord dat niet werd bedacht tot
1834) geleidelijk verplaatst wetenschap binnenshuis en in toenemende
mate staarde naar de natuur door middel van apparaten die manier
konden ze het waar te nemen bij schalen onzichtbaar voor het
menselijk oog. Deze stappen subtiel veranderde het
studieobject-inderdaad, maakte het eenvoorwerp. In plaats van het
zien van de natuur als een verzameling van discrete voorwerpen, de
romantische wetenschappers-en ik ook Stamets in hun nummer-zag een
dichtbevolkt kluwen van onderwerpen, die elk werken aan de andere
kant in de grote dans die zou gaan heten co-evolutie. “Alles,”
Humboldt zei, “is de interactie en wederzijdse.” Zij konden deze
dans van subjectiviteiten zien omdat ze de plant's-eye view, de
animal'seye uitzicht, het microbe's-eye view, en de fungus's-eye
view-perspectieven gecultiveerde dat zo veel afhangen van verbeelding
als observatie. Ik vermoed dat creatieve sprong moeilijker voor ons
modernen te maken is geworden. Onze wetenschap en technologie aan te
moedigen ons in precies de tegenovergestelde richting, in de richting
van de objectivering van de natuur en van alle andere dan onze eigen
soort. Zeker moeten we de praktische kracht van dit perspectief te
erkennen, die ons zo veel heeft gegeven, maar we moeten
tegelijkertijd erkennen haar kosten, zowel materieel als spiritueel.
Toch is dat oudere, meer betoverende manier van kijken kan nog
dividenden te betalen, als het doet (om slechts een klein voorbeeld
te noemen), wanneer het staat Paul Stamets om erachter te komen dat
de reden honingbijen graag woodpiles bezoeken is om zichzelf met
medicijnen te behandelen, door knabbelen op een saprofytische
mycelium die net produceert de juiste antimicrobiële verbinding die
de korf nodig heeft om te overleven, een geschenk van de schimmel is
de handel voor. . . trip therapie? Iets trip therapie nog moet worden
gedacht. als het doet (citeren slechts een klein voorbeeld) wanneer
het stelt Paul Stamets om erachter te komen dat de reden honingbijen
graag woodpiles bezoeken is om zichzelf met medicijnen te behandelen,
door knabbelen op een saprofytische mycelium die net produceert de
juiste antimicrobiële verbinding die de korf moet overleven, een
geschenk van de schimmel is de handel voor. . . trip therapie? Iets
trip therapie nog moet worden gedacht. als het doet (citeren slechts
een klein voorbeeld) wanneer het stelt Paul Stamets om erachter te
komen dat de reden honingbijen graag woodpiles bezoeken is om
zichzelf met medicijnen te behandelen, door knabbelen op een
saprofytische mycelium die net produceert de juiste antimicrobiële
verbinding die de korf moet overleven, een geschenk van de schimmel
is de handel voor. . . trip therapie? Iets trip therapie nog moet
worden gedacht.
koda
U vraagt ​​zich waarschijnlijk af
trip therapie ooit gebeurd met de azzies Stamets en ik vond dat
weekend. Vele maanden later, in het midden van een zomer week
doorgebracht in het huis in New England, waar we gebruikt om te
leven, een plek beladen met herinneringen, at ik hen met Judith. Ik
verkruimeld twee kleine paddestoelen in elk van de twee glazen en
goot heet water over hen om een ​​thee te maken; Stamets had
aanbevolen dat ik “koken” de champignons naar de verbindingen die
de maag kunnen verstoren vernietigen. Judith en ik elk dronk half
kopje, inname van zowel de vloeistof als de kruimels paddestoelen. Ik
stelde voor dat we maak een wandeling over de onverharde weg in de
buurt van ons huis, terwijl we wachtten voor de psilocybine om op te
komen. Echter, na slechts ongeveer twintig minuten of zo, Judith
gemeld dat ze was “gevoel dingen,” geen van hen aangenaam. Ze
wilde niet meer te lopen, zei ze, maar nu waren we op zijn minst een
mijl van huis. Ze vertelde me dat haar geest en haar lichaam leek uit
elkaar en dan is dat haar geest uit haar hoofd had gevlogen en worden
drijven in de bomen, als een vogel of een insect. “Ik moet naar
huis te krijgen en een veilig gevoel,” zei ze, nu met een zekere
urgentie. Ik probeerde haar gerust te stellen als we plotseling
draaide zich om en pakte ons tempo. Het was warm en de lucht was dik
met vocht. Ze zei: “Ik wil echt niet te lopen in iedereen.” Ik
verzekerde haar dat we niet. Ik voelde me nog steeds min of meer
zelf, maar het kan zijn dat Judith's nood me hield van het gevoel van
de paddestoelen; iemand moest klaar om normaal te handelen als een
buurman toevallig door te rijden en naar beneden rollen zijn raam
voor een praatje, een vooruitzicht dat al snel nam op de aandelen van
nachtmerrie te zijn. In feite kort voordat we weer terug naar de
thuisbasis-dus het voelde nu aan ons beiden-zagen we een buurman
pick-up truck met naar beneden op ons en, net als schuldige kinderen,
we ontweken in het bos totdat het voorbij. Judith maakte een
hemelsbreed voor de bank in de woonkamer, waar ze vast met de
gordijnen dicht, terwijl ik ging naar de keuken om af te poetsen mijn
kopje paddestoel thee, want ik ben nog niet erg veel voelde. Ik was
een beetje bezorgd over haar, maar zodra ze haar honk bereikte op de
bank in de woonkamer, haar stemming verlicht en ze zei dat ze was
prima. Ik kon niet begrijpen haar wens om binnen te zijn. Ik ging
naar buiten en ging op de afgeschermde veranda voor een tijdje,
luisteren naar de geluiden in de tuin, die plotseling groeide erg
luid, alsof het volume was weg omhoog gedraaid. De lucht was
doodstil, maar de onsamenhangende klanken van vliegende insecten en
de we ontweken in het bos totdat het voorbij. Judith maakte een
hemelsbreed voor de bank in de woonkamer, waar ze vast met de
gordijnen dicht, terwijl ik ging naar de keuken om af te poetsen mijn
kopje paddestoel thee, want ik ben nog niet erg veel voelde. Ik was
een beetje bezorgd over haar, maar zodra ze haar honk bereikte op de
bank in de woonkamer, haar stemming verlicht en ze zei dat ze was
prima. Ik kon niet begrijpen haar wens om binnen te zijn. Ik ging
naar buiten en ging op de afgeschermde veranda voor een tijdje,
luisteren naar de geluiden in de tuin, die plotseling groeide erg
luid, alsof het volume was weg omhoog gedraaid. De lucht was
doodstil, maar de onsamenhangende klanken van vliegende insecten en
de we ontweken in het bos totdat het voorbij. Judith maakte een
hemelsbreed voor de bank in de woonkamer, waar ze vast met de
gordijnen dicht, terwijl ik ging naar de keuken om af te poetsen mijn
kopje paddestoel thee, want ik ben nog niet erg veel voelde. Ik was
een beetje bezorgd over haar, maar zodra ze haar honk bereikte op de
bank in de woonkamer, haar stemming verlicht en ze zei dat ze was
prima. Ik kon niet begrijpen haar wens om binnen te zijn. Ik ging
naar buiten en ging op de afgeschermde veranda voor een tijdje,
luisteren naar de geluiden in de tuin, die plotseling groeide erg
luid, alsof het volume was weg omhoog gedraaid. De lucht was
doodstil, maar de onsamenhangende klanken van vliegende insecten en
de want ik was nog niet het gevoel erg veel. Ik was een beetje
bezorgd over haar, maar zodra ze haar honk bereikte op de bank in de
woonkamer, haar stemming verlicht en ze zei dat ze was prima. Ik kon
niet begrijpen haar wens om binnen te zijn. Ik ging naar buiten en
ging op de afgeschermde veranda voor een tijdje, luisteren naar de
geluiden in de tuin, die plotseling groeide erg luid, alsof het
volume was weg omhoog gedraaid. De lucht was doodstil, maar de
onsamenhangende klanken van vliegende insecten en de want ik was nog
niet het gevoel erg veel. Ik was een beetje bezorgd over haar, maar
zodra ze haar honk bereikte op de bank in de woonkamer, haar stemming
verlicht en ze zei dat ze was prima. Ik kon niet begrijpen haar wens
om binnen te zijn. Ik ging naar buiten en ging op de afgeschermde
veranda voor een tijdje, luisteren naar de geluiden in de tuin, die
plotseling groeide erg luid, alsof het volume was weg omhoog
gedraaid. De lucht was doodstil, maar de onsamenhangende klanken van
vliegende insecten en de
digitale gezoem van kolibries steeg tot
een kakofonie ik nooit eerder had gehoord te vormen. Het begon te
rooster op mijn zenuwen, totdat ik besloot dat ik beter af zou zijn
met betrekking tot het geluid zo mooi, en dan ineens het was. Ik
tilde een arm, dan een voet, en merkte opgelucht dat ik niet verlamd
was, hoewel ik ookhad geen zin om het verplaatsen van een spier.
Telkens als ik mijn ogen sloot, willekeurige afbeeldingen
uitgebarsten alsof de binnenkant van mijn oogleden waren een scherm.
Mijn aantekeningen record: Fractal patronen, tunnels kelderen door
gebladerte, stroperige wijn stokken vormen grids. Maar toen ik begon
te paniek stijging bij het gebrek aan controle had ik over mijn
gezichtsveld voelen, ontdekte ik dat alles trip therapie ik moest
doen om een ​​gevoel van semi-normaliteit te herstellen was om
mijn ogen te openen. Hiermee opent en sluit mijn ogen was zoals het
veranderen van het kanaal. Ik dacht: “Ik ben aan het leren hoe ze
deze ervaring te beheren.” Veel gebeurd, of leek te gebeuren, in de
loop van die augustus 's middags, maar ik wil hier te concentreren op
slechts één element van de ervaring, uitsluitend omdat zij over de
vragen van de natuur en onze plaats daarin dat psilocybine lijkt te
provoceren, althans voor mij. Ik besloot dat ik wilde naar buiten
lopen om mijn schrijven huis, een beetje structuur Ik had me
vijfentwintig jaar geleden gebouwd, in trip therapie nu een ander
leven, en die heeft een groot aantal herinneringen. Ik had twee en
een half boeken in de kleine kamer (waaronder één over de bouw van
het) geschreven, zittend voor een breed raam dat terug over een
vijver en de tuin naar ons huis zag. Ik was echter nog vaag bezorgd
over Judith, dus niet al te ver dwalen van het huis, ging ik naar
binnen om te controleren op haar. Ze was languit op de bank, met een
koele vochtige doek over haar ogen. Ze was prima. “Ik heb deze zeer
interessante visuals,” zei ze, iets te maken hebben met de vlekken
op de salontafel tot leven komen, wervelende en het transformeren en
een stijging van het oppervlak op een manier vond ze dwingend. Ze
maakte duidelijk dat ze wilde met rust gelaten worden om dieper
zinken in de beelden-ze is een schilder. De zinsnede “parallel
play” Kwam naar mijn gedachten, en dus zou het voor de rest van de
middag. Ik stapte naar buiten, het gevoel onvast op mijn voeten,
benen een beetje rubberachtig. De tuin werd ronkende met activiteit,
libellen opsporen van ingewikkelde patronen in de lucht, het zaad
hoofden van de pluim klaprozen rammelen als slangen zoals ik
geborsteld door, de phlox parfumeren van de lucht met zijn zoete,
zware geur, en de lucht zelf zo tastbaar dicht had te doorwaden. Het
woord en het gevoel van “poignance” overspoeld me tijdens de
wandeling door de tuin, en het zou later terugkeren. Misschien omdat
we leven niet meer hier, en dit het zaad hoofden van de pluim
klaprozen rammelen als slangen zoals ik door geborsteld, de phlox
parfumeren van de lucht met zijn zoete, zware geur, en de lucht zelf
zo tastbaar dicht het moest worden forded. Het woord en het gevoel
van “poignance” overspoeld me tijdens de wandeling door de tuin,
en het zou later terugkeren. Misschien omdat we leven niet meer hier,
en dit het zaad hoofden van de pluim klaprozen rammelen als slangen
zoals ik door geborsteld, de phlox parfumeren van de lucht met zijn
zoete, zware geur, en de lucht zelf zo tastbaar dicht het moest
worden forded. Het woord en het gevoel van “poignance” overspoeld
me tijdens de wandeling door de tuin, en het zou later terugkeren.
Misschien omdat we leven niet meer hier, en dit
tuin, waar we zo
veel zomers als een paar en dan een gezin, en die op dit moment leek
zo acuut aanwezig, was in feite nu deel uit van een onherstelbaar
verleden. Het was alsof een dierbare herinnering was niet alleen
herinnerd, maar had eigenlijk terug tot leven komen, in een
reïncarnatie zowel mooi en wreed. Ook hartverscheurende was de
vluchtigheid van dit moment in de tijd, de rijpheid van een New
England tuin in eind augustus op de rand van het draaien van de hoek
van het seizoen. Voor dag en dauw een wolkenloze nacht heel snel en
zonder waarschuwing, zou het getokkel en bloeien en parfum eindigen
allemaal tegelijk, met de komst van de moord vorst. Ik voelde me wijd
open emotioneel, verdedigd. Toen ik eindelijk aangekomen bij het
schrijven huis, ik languit op de canapé, iets trip therapie ik bijna
nooit nam de tijd om te doen in al de jaren dat ik hier zo ijverig
werkte. De boekenkasten had geleegd, en de plaats voelde zich
verlaten, een beetje verdrietig. Van waar ik lag, kon ik zien over
mijn tenen naar het raam scherm en verleden dat, aan het net van een
prieel die nu dicht is geweven met het kronkelen wijnstokken van trip
therapie een eerbiedwaardige oude klimhortensia, een petiolaris was
geworden. Ik had de hortensia decennia geleden geplant, in de hoop
van het creëren van alleen dit soort ingewikkeld verwarde prospect.
Verlicht door de late namiddag zonlicht dat in, bladeren van de
opgeruimde round volledig gevuld het raam, trip therapie betekende
dat je keek uit naar de wereld door het frisse groen scrim ze
vormden. Het leek mij deze waren de meest mooie bladeren die ik ooit
had gezien. Het was alsof ze hun eigen zachte groene gloed werden
emitting. En het voelde als een soort privilege om uit te kijken naar
de wereld door hun ogen, als het ware, als de bladeren dronk de
laatste ontwerpen van de zon, de transformatie van die fotonen in
nieuwe materie. Een plant's-eye view van de wereld, het was dat, en
voor echt! Maar de bladeren werden ook terug te kijken naar me, de
vaststelling van me met deze volkomen goedaardig blik. Ik kon hun
nieuwsgierigheid voelen en trip therapie ik was er zeker van was een
houdingvan uiterste welwillendheid jegens mij en mijn soort. (Moet ik
zeggen dat ik weet hoe gek dit klinkt? I do!) Ik voelde me alsof ik
rechtstreeks werden in nauw contact met een installatie voor de
eerste keer en dat bepaalde ideeën die ik had lang over nagedacht en
geschreven over- die te maken hebben met de subjectiviteit van andere
soorten en de manier waarop zij handelen op ons op een manier die we
ook zelf over te waarderen-had genomen op het vlees van het gevoel en
de realiteit. Ik keek door de negatieve ruimten gevormd door de
hortensia bladeren om mijn blik vast te zetten op het moeras esdoorn
in het midden van de weide daarbuiten, en het was ook nu meer levend
dan ik ooit had
bekend een boom te zijn, doordrenkt met een
soort van geest deze, ook welwillend. Het idee dat er ooit een
meningsverschil tussen materie en geest was geweest leek lachwekkend,
en ik voelde me alsof trip therapie het ook is dat meestal scheidt
mij van de wereld die er was begonnen weg te vallen. Niet helemaal:
de kantelen van ego was niet gevallen; Dit was niet trip therapie de
onderzoekers een “complete” mystieke ervaring zou achten, omdat
ik het gevoel van een observerende I. behouden, maar de deuren en
ramen van de waarneming was wijd geopend, en zij werden toelaten meer
van de wereld en zijn talloze niet-menselijke persoonlijkheden dan
ooit tevoren. Gesterkt door deze ontwikkeling, zat ik nu in en keek
uit over mijn bureau, door het grote raam dat terug naar het huis te
maken. Toen ik het gebouw gelegen, ik zorgvuldig ingelijst het
hoofdvenster tussen twee zeer oude en eerbiedwaardige bomen,
onaandoenlijk een verticale as aan de rechterzijde en een elegant
hoekig en ingewikkeld vertakte witte eik aan de linkerkant. De as
heeft betere dagen gekend; stormen hebben een aantal belangrijke
ledematen ervan geschoren, kapot zijn symmetrie en het verlaten van
een aantal rafelige stompen. De eik was enigszins gezonder, in
volledige blad nu met zijn omgedraaide ledematen tot in de hemel als
de ledematen van een danser. Maar de belangrijkste stam, die altijd
gevaarlijk leunde aan de ene kant, nu betrokken me: een deel ervan
was uit verrot op de begane grond, en voor het eerst was het mogelijk
duidelijk doorheen te kijken en zien het daglicht. Hoe was het
misschien nog overeind? Zoals ik bij de twee bomen ik op zo vele
malen eerder van mijn bureau had staarde staarde, het opeens tot me
doordrong dat deze bomen waren-natuurlijk - mijn ouders: de
flegmatieke as van mijn vader, de elegante eiken mijn moeder. Ik weet
niet precies trip therapie ik bedoel met dat, behalve dat het denken
over die bomen identiek aan het denken over mijn ouders werd. Ze
waren volledig, onuitwisbaar, aanwezig in die bomen. En dus ik dacht
dat alles trip therapie ze me gegeven had, en over al die tijd had
gedaan om hen, en trip therapie er gaande was te worden van dit
vooruitzicht, deze plek (dit me!), Toen ze eindelijk viel, als ze
uiteindelijk zou doen. Dat ouders overlijden is niet precies het spul
van openbaring, maar het vooruitzicht, niet meer afstandelijk of
abstract, doorboord me dieper dan het ooit had, en ik was nog eens
ontwapend door de alomtegenwoordige gevoel van ontroering die me
getrokken al die middag. Toch moet ik nog had trip therapie verstand
over mij, omdat ik een nota aan de boomverzorger morgen bellen
gemaakt; misschien iets kan worden gedaan om het gewicht op de scheve
kant van de eik te verminderen, om te voorkomen dat het vallen,
Mijn
wandeling terug naar het huis was, denk ik, het hoogtepunt van de
ervaring en komt terug naar me nu in de kleuren en tinten van een
droom. Er was, nogmaals, het gevoel van duwen mijn lichaam door
middel van een massa van de lucht die waren gezoet phlox en was
jewelste, bijna hectische, met activiteit. De libellen, zo groot als
vogels, waren nu in groten getale, aanraken neer net lang genoeg om
de phlox bloemen kussen en til af, voordat gek kriskras het tuinpad.
Deze waren meer libellen dan ik ooit had gezien op één plek, zoveel
zelfs dat ik was niet helemaal zeker of ze echt waren. (Judith later
bevestigde de waarneming toen ik haar naar buiten komen.) En als ze
hun vlucht patronen uitgevoerd, lieten ze achter zich contrails die
volhardde in de lucht, of zo op zijn minst het verscheen. Dusk
naderen nu,me! Aan de ene kant wist ik deze scène goed de tuin komt
kort weer tot leven na de hitte van een zomerse dag is vermurwen,
maar nooit had ik voelde me zo een integraal onderdeel van het. Ik
was niet langer de vervreemde menselijke waarnemer, starend naar de
tuin van een afstand, of het nu letterlijk of figuurlijk, maar voelde
een essentieel onderdeel van alles trip therapie hier transpireerde.
Dus de bloemen werden adressering me zo veel als de bestuivers, en
misschien omdat de lucht die middag was zo'n vilt aanwezigheid
iemands gebruikelijke zin van zichzelf als een onderwerp te
observeren objecten in de ruimte-objecten die in reliëf zijn gegooid
en weergegeven discrete door de schijnbare leegte die hen
omringt-maakte plaats voor een gevoel van diep van binnen en volledig
betrokken bij deze scène, één meer zijn in verhouding tot de
talloze andere wezens en aan het geheel. “Alles is interactie en
wederzijds”, schreef Humboldt,
• • •
Ik weet
eerlijk gezegd niet trip therapie te maken van deze ervaring. In een
bepaald licht op bepaalde momenten, ik voel me alsof ik een soort
spirituele ervaring had gehad. Ik had de persoonlijkheid van andere
wezens op een manier die ik eerder had niet gevoeld; trip therapie
het ook is, die ons ervan weerhoudt het gevoel onze volledige
betrokkenheid bij de natuur had tijdelijk opgeschort geweest. Er was
ook geweest, voelde ik, een
opening van het hart, in de richting
van mijn ouders, ja, en in de richting van Judith, maar ook vreemd,
in de richting van een aantal van de planten en bomen en vogels en
zelfs de verdomde bugs op onze eigendom. Een deel van deze openheid
is blijven bestaan. Ik denk terug op het nu als een ervaring van
verwondering en immanentie. Het feit dat deze transformatie van mijn
vertrouwde wereld in iets kan ik alleen maar omschrijven als
numineuze werd veroorzaakt door het eten van een kleine bruine
paddestoel die Stamets en ik had gevonden groeien op de rand van een
parkeerplaats in een state park aan de Pacifische kust- nou, dat feit
kan worden bekeken op twee manieren: ofwel als een extra wonder of
als ondersteuning voor een meer prozaïsche en materialistische
interpretatie van trip therapie er met mij gebeurd die middag van
augustus. Volgens een interpretatie, had ik had “een drug
ervaring”, zo simpel is. Het was een soort van wakker droom,
interessant en aangenaam, maar betekent niets. De psilocine in dat
paddestoel ontgrendeld de 5-hydroxytryptamine 2-receptoren in mijn
hersenen, waardoor ze wild vuur en verrekening van een cascade van
verstoorde mentale gebeurtenissen die onder meer de toegestane aantal
gedachten en gevoelens, vermoedelijk uit mijn onderbewustzijn (en
misschien mijn lezing ook), om cross-wired met mijn visuele cortex
krijgen als het beelden van de bomen en planten en insecten in mijn
gezichtsveld werd verwerkt. Niet helemaal een hallucinatie,
“projectie” is waarschijnlijk de psychologische term voor dit
fenomeen: als we mengen onze emoties met bepaalde voorwerpen die
vervolgens overeen met die gevoelens terug naar ons, zodat het lijkt
alsof ze glinsteren van betekenis. TS Eliot noemde deze dingen en
situaties de “objectieve correlatieven” van menselijke emotie.
Emerson had een soortgelijk verschijnsel in gedachten toen hij zei
dat “de natuur draagt ​​altijd de kleuren van de geest,” dat
aangeeft dat onze geest, dat haar in een dergelijke betekenis te
kleden. Ik ben getroffen door het feit dat er niets bovennatuurlijks
mijn verhoogde percepties die middag, niets dat ik een idee van magie
of een godheid uit te leggen dat nodig is. Nee, alles trip therapie
er nodig was een andere perceptuele helling op dezelfde oude
werkelijkheid, een lens of de wijze van bewustzijn dat niets anders
dan alleen maar uitgevonden (alleen!) Cursief het proza ​​van de
gewone ervaring, de openbaarmaking van de wonder dat er altijd in een
tuin of hout, verborgen in het volle zicht-een andere vorm van
bewustzijn “afscheid van [ons]”, zoals William James het
uitdrukte, “door de filmiest schermen.” Nature doet in feite
wemelt het van de subjectieve-noem ze geesten als je wilt-minder dan
onze eigen ; het is alleen de menselijke ego,
van hen beslist om
alle, onze vrienden en verwanten. In deze zin, ik denk dat Paul
Stamets recht om te denken de champignons brengen ons berichten uit
de natuur, of op zijn minst ons te helpen om open te stellen en ze te
lezen is. Voordat deze middag, had ik altijd aangenomen dat de
toegang tot een spirituele dimensie scharnierend aan
iemandsaanvaarding van het bovennatuurlijke-of God, van een
Beyond-maar nu ben ik niet zo zeker van. The Beyond, trip therapie
het ook uit, misschien niet zo ver weg is of ontoegankelijk als we
denken. Huston Smith, de geleerde van de religie, beschreef ooit een
geestelijk “gerealiseerd zijn” gewoon als een persoon met “een
scherp gevoel voor de verbazingwekkende mysterie van alles.” Het
geloof hoeft niet te achterhalen. Misschien om in een tuin en voel
ontzag of wonder, in de aanwezigheid van een verbazingwekkend
mysterie, is niets meer dan een herstel van een misplaatste
perspectief, misschien wel de child's-eye view; misschien terug te
krijgen we door middel van een neurochemische verandering die de
filters uitgeschakeld (van de conventie, van ego) die ons verhinderen
in de gewone uren van het zien van trip therapie er is, net als die
mooie bladeren, staren ons in het gezicht. Ik weet het niet. Maar als
die gedroogde-up kleine stukjes schimmel leerde me iets, Het is dat
er andere, onbekende vormen van bewustzijn voor ons beschikbaar, en,
trip therapie ze bedoelen, hun bestaan, om William James nogmaals te
citeren, “verbieden [s] een voortijdige sluiting van onze
rekeningen met de werkelijkheid.” open-minded. En bemushroomed. Dat
was ik, nu klaar om mijn eigen rekeningen te heropenen met de
werkelijkheid.
HOOFDSTUK DRIE GESCHIEDENIS de eerste
golf
WANNEER de federale overheid naar beneden kwam hard op
Timothy Leary in het midden van de jaren 1960, hem te raken met een
dertig jaar gevangenisstraf voor een poging om een ​​kleine
hoeveelheid marihuana over de grens bij Laredo, Texas te brengen, in
1966, * de omstreden voormalige professor psychologie wendde zich tot
Marshall McLuhan voor trip therapie advies. Het land is in de greep
van een morele paniek over LSD, geïnspireerd in niet geringe mate
door de eigen promotie van psychedelische drugs als een middel om
persoonlijke en culturele transformatie en door zijn aanbeveling aan
de jeugd van Amerika Leary dat ze “turn on, tune in, drop
out.”GEDATEERD en goofy als die woorden klinken in onze oren, was
er een moment waarop ze werden behandeld als een geloofwaardige
bedreiging van de sociale orde, een uitnodiging om Amerika's kinderen
niet alleen om bewustzijnsveranderende drugs te nemen, maar om het
voor hen gelegd door hun ouders en hun regering, inclusief het pad
nemen jonge mannen naar Vietnam pad af te wijzen. Ook in 1966, Leary
werd geroepen voor een commissie van de Amerikaanse Senaat om zijn
beruchte slogan, die hij dapper als er niet heel overtuigend poging
te doen te verdedigen. In het midden van de nationale storm woedde
rond hem een ​​storm, het moet gezegd worden, hij genoot
van-Leary een ontmoeting met Marshall McLuhan tijdens de lunch in het
Plaza Hotel in New York, de LSD-goeroe wedden dat de media goeroe
enkele tips zou kunnen hebben over de beste manier om het publiek en
de pers af te handelen. “Dreary hoorzitting van de Senaat en
rechtszalen zijn niet de platforms voor uw bericht, Tim,” McLuhan
adviseerde, in een gesprek dat Leary vertelt in Flashbacks, een van
zijn vele autobiografieën. (Leary zou een ander elke keer juridische
kosten en de alimentatie dreigde zijn bankrekening leeg te
schrijven.) “Om de angst moet u uw imago te gebruiken verdrijven. U
bent het basisproduct endorser.”Het product door dit punt was
van
Natuurlijk LSD. “Wanneer u gefotografeerd, glimlachen.
Wave geruststellend. Stralen moed. klagen of lijken boos Nooit. Het
is niet erg als je af komen als flamboyante en excentrieke. Je bent
een professor na alles. Maar een zelfverzekerde houding is de beste
reclame. Je moet bekend zijn voor uw glimlach.”Leary, werd te rade
McLuhan ter harte. In vrijwel alle van de vele duizenden foto's
genomen van hem vanaf die lunchafspraak vooruit, Leary zorgde ervoor
dat de gave te presenteren van zijn meest winnende grijns naar de
camera. Het maakte niet uit of hij in of uit een gerechtsgebouw zou
komen, het aanpakken van een menigte van jeugdige bewonderaars in
zijn liefde kralen en witte gewaden, wordt verdrongen naar een
politieauto vers geboeid, of op de rand van John en Yoko's bed in een
Montreal hotelkamer, Timothy Leary altijd in geslaagd om een ​​lichte
glimlach en een vrolijke wave voor de camera te roepen. Zo, altijd
lachend, de charismatische figuur van Timothy Leary grote
weefgetouwen over de geschiedenis van psychedelica in Amerika. Maar
het heeft niet veel uren in de bibliotheek te nemen voordat u begint
af te vragen of misschien Timothy Leary doemt een beetje te groot in
dat de geschiedenis, of in ieder geval in onze populaire begrip
ervan. ikwas nauwelijks alleen in de veronderstelling dat de Harvard
Psilocybine Project-gelanceerd door Leary in de herfst van 1960,
onmiddellijk na zijn eerste levensveranderende ervaring met
psilocybine in Mexico- vertegenwoordigde het begin van serieuze
wetenschappelijke onderzoek naar deze stoffen of dat Leary het
ontslag van Harvard in 1963 betekende het einde van dat onderzoek.
Maar in feite geen van beide propositie is in de verste verte waar.
Leary speelde een belangrijke rol in de moderne geschiedenis van
psychedelica, maar het is helemaal niet de voortrekkersrol die hij
schreef voor zichzelf. Zijn succes in het vormgeven van het populaire
verhaal van psychedelica in de jaren 1960 verduistert zo veel als het
laat zien, het creëren van een soort van reality distortion field,
dat maakt het moeilijk om alles trip therapie er voor of na zijn
grote moment op het podium kwam te zien. In een waarachtiger
vertellen van de geschiedenis, de Harvard Psilocybine Project lijkt
meer op het begin van het einde van trip therapie een opmerkelijk
vruchtbare en veelbelovende periode van onderzoek dat ontvouwde
tijdens het vorige decennium ver van Cambridge was geweest, op
plaatsen zo ver geworpen als Saskatchewan, Vancouver, Californië, en
Engeland, en overal, met veel minder geluid en woede of
countercultural bagage. De largerthan-life figuur van Leary heeft ook
verduisterd uit het zicht van de rol van een
dedicated maar
weinig bekende groep van wetenschappers, therapeuten, en
gepassioneerde amateurs die, lang voordat Leary had ooit geprobeerd
psilocybine of LSD, ontwikkelde het theoretisch kader te voelen van
deze ongewone chemicaliën te maken en bedacht de therapeutische
protocollen om ze te maken aan mensen te genezen gebruiken. Veel van
deze onderzoekers uiteindelijk keek met ontzetting als Leary (en zijn
“capriolen”, zoals ze onvermijdelijk verwezen naar zijn diverse
stunts en uitspraken) ontstoken trip therapie een openbaar
vreugdevuur van al hun moeizaam verworven kennis en ervaring zou
worden. In het vertellen van de moderne geschiedenis van
psychedelica, ik wil dat de Leary saga opzij te zetten, ten minste
tot de crack-up, waar het goed behoort, om te zien of we niet een
deel van die kennis en de ervaring dat het geproduceerd zonder door
te geven kan herstellen door het licht buigen van de prisma
“psychedelische jaren zestig.” daarbij Ik ben in de voetsporen
van een aantal van de huidige generatie van psychedelische
onderzoekers, die, te beginnen in de late jaren 1990, op zoek naar de
intellectuele ruïnes van deze eerste bloei van het onderzoek te
graven naar LSD en psilocybine en waren verbaasd door trip therapie
ze hebben gevonden. Stephen Ross is zo'n onderzoeker. Een psychiater
die gespecialiseerd is in de verslavingszorg in Bellevue, regisseerde
hij een NYU proef met psilocybine de behandeling van de existentiële
nood van kankerpatiënten, waarop ik later terug; Sindsdien heeft hij
zich tot de behandeling van alcoholisten met psychedelica, trip
therapie er was misschien wel de meest veelbelovende gebied van
klinisch onderzoek in de jaren 1950 geweest. Toen enkele jaren
geleden een NYU collega noemde Ross dat LSD was ooit gebruikt voor de
behandeling van duizenden alcoholisten in Canada en de Verenigde
Staten (en dat Bill Wilson, de oprichter van de Anonieme
Alcoholisten, had getracht LSD therapie te introduceren in AA in de
jaren 1950), Ross, die in de dertig was op het moment, deed trip
therapie onderzoek en is “verbijsterd” door alles trip therapie
hij-als een expert op de behandeling van alcoholisme-wist het niet en
had niet verteld. Zijn eigen veld had een geheime geschiedenis. “Ik
voelde me een beetje als een archeoloog, de ontgraving van een
volledig begraven body of knowledge. Beginnend in de vroege jaren
vijftig, was psychedelica gebruikt voor de behandeling van een hele
reeks van omstandigheden “, met inbegrip van verslaving, depressie,
obsessieve-compulsieve stoornis, schizofrenie, autisme en end-of-life
angst. “Er had veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan
duizend klinische papieren geweest! De American Psychiatric
Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder
drug.”In die was in de dertig op het moment, deed trip therapie
onderzoek en is “verbijsterd” door alles trip therapie hij-als
een expert op de behandeling van alcoholisme-niet wist en niet had
verteld. Zijn eigen veld had een geheime geschiedenis. “Ik voelde
me een beetje als een archeoloog, de ontgraving van een volledig
begraven body of knowledge. Beginnend in de vroege jaren vijftig, was
psychedelica gebruikt voor de behandeling van een hele reeks van
omstandigheden “, met inbegrip van verslaving, depressie,
obsessieve-compulsieve stoornis, schizofrenie, autisme en end-of-life
angst. “Er had veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan
duizend klinische papieren geweest! De American Psychiatric
Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder
drug.”In die was in de dertig op het moment, deed trip therapie
onderzoek en is “verbijsterd” door alles trip therapie hij-als
een expert op de behandeling van alcoholisme-niet wist en niet had
verteld. Zijn eigen veld had een geheime geschiedenis. “Ik voelde
me een beetje als een archeoloog, de ontgraving van een volledig
begraven body of knowledge. Beginnend in de vroege jaren vijftig, was
psychedelica gebruikt voor de behandeling van een hele reeks van
omstandigheden “, met inbegrip van verslaving, depressie,
obsessieve-compulsieve stoornis, schizofrenie, autisme en end-of-life
angst. “Er had veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan
duizend klinische papieren geweest! De American Psychiatric
Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder
drug.”In Zijn eigen veld had een geheime geschiedenis. “Ik voelde
me een beetje als een archeoloog, de ontgraving van een volledig
begraven body of knowledge. Beginnend in de vroege jaren vijftig, was
psychedelica gebruikt voor de behandeling van een hele reeks van
omstandigheden “, met inbegrip van verslaving, depressie,
obsessieve-compulsieve stoornis, schizofrenie, autisme en end-of-life
angst. “Er had veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan
duizend klinische papieren geweest! De American Psychiatric
Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder
drug.”In Zijn eigen veld had een geheime geschiedenis. “Ik voelde
me een beetje als een archeoloog, de ontgraving van een volledig
begraven body of knowledge. Beginnend in de vroege jaren vijftig, was
psychedelica gebruikt voor de behandeling van een hele reeks van
omstandigheden “, met inbegrip van verslaving, depressie,
obsessieve-compulsieve stoornis, schizofrenie, autisme en end-of-life
angst. “Er had veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan
duizend klinische papieren geweest! De American Psychiatric
Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder
drug.”In en end-of-life angst. “Er had veertigduizend onderzoek
deelnemers en meer dan duizend klinische papieren geweest! De
American Psychiatric Association had hele bijeenkomsten rond LSD, dit
nieuwe wonder drug.”In en end-of-life angst. “Er had
veertigduizend onderzoek deelnemers en meer dan duizend klinische
papieren geweest! De American Psychiatric Association had hele
bijeenkomsten rond LSD, dit nieuwe wonder drug.”In
Sterker
nog, er waren zes internationale wetenschappelijke bijeenkomsten
gewijd aan psychedelica tussen 1950 en 1965. “Sommige van de
knapste koppen in de psychiatrie was serieus bestudeerd deze
verbindingen in therapeutische modellen, met overheidsfinanciering.”
Maar na de cultuur en de psychiatrische instelling keerde zich tegen
psychedelica in het midden van de jaren 1960, een hele lichaam van
kennis effectief werd gewist uit het veld, alsof al dat onderzoek en
klinische ervaring had nog nooit gebeurd. “Tegen de tijd dat ik
aanmedische school in de jaren 1990, niemand zelfs over gesproken.”

• •
WANNEER LSD uiteenspatten op de psychiatrische scene in
1950, effecten van de drug op patiënten (en onderzoekers, die
regelmatig geprobeerd het geneesmiddel op zichzelf) waren zo nieuw en
vreemd dat wetenschappers worstelde voor het betere deel van een
decennium om erachter te komen trip therapie deze buitengewone
ervaringen waren of bedoelde. Hoe precies, heeft deze nieuwe
geestverruimende drug passen in de bestaande paradigma's voor het
begrijpen van de geest en de heersende modes van de psychiatrie en
psychotherapie? Een levendig debat over deze vragen ging voor meer
dan een decennium. trip therapie niet bekend op het moment, is dat
het begin in 1953, werd de CIA zijn eigen (ingedeeld) onderzoek naar
psychedelica uitvoeren en worstelde met soortgelijke problemen van
interpretatie en toepassing: Was LSD best beschouwd als een
potentiële waarheid serum, of een geest -over middel of een chemisch
wapen? 'S werelds allereerste LSD trip therapie, en de enige
ondernomen zonder voorafgaande verwachtingen, was degene Albert
Hofmann nam in 1943. Hoewel het liet hem onzeker of hij
krankzinnigheid of transcendentie had ervaren, Hofmann voelde meteen
het potentiële belang van deze verbinding voor neurologie en
psychiatrie. Dus Sandoz, het farmaceutische bedrijf waarvoor hij
werkte op het moment van zijn ontdekking, deed iets ongewoons: in
feite, is het crowd-sourced een wereldwijde onderzoeksinspanning om
erachter te komen trip therapie er in de wereld Delysid-haar merknaam
voor LSD-25-macht wees goed voor. In de hoop dat iemand zou ergens op
een commerciële toepassing voor zijn spookily krachtige nieuwe
verbinding geraakt, Sandoz aangeboden om te leveren, kosteloos,
hoezeer LSD elke onderzoeker gevraagd. De onderneming de term
“onderzoeker” royaal genoeg om een ​​therapeut die beloofde
te schrijven onder meer zijn of
haar klinische observaties. Dit
beleid bleef min of meer ongewijzigd 1949-1966 en was voor een groot
deel verantwoordelijk voor de vaststelling van de eerste golf van
onderzoek naar psychedelica-degene die crashte in 1966, toen Sandoz,
verontrust over de controverse die rond zijn experimentele drug was
uitgebroken, abrupt trok Delysid uit de circulatie. Dus trip therapie
werd geleerd tijdens die vruchtbare en vrijloop periode van
onderzoek? Een simpele vraag, en toch is het antwoord wordt
bemoeilijkt door de aard van deze geneesmiddelen, dat is allesbehalve
eenvoudig. Aangezien de literaire theoretici zou zeggen, de
psychedelische ervaring is sterk “geconstrueerd.” Als je te horen
krijgt u een spirituele ervaring hebben, is de kans groot dat je wil,
en evenzo, als je wordt verteld kan het geneesmiddel je rijdt
tijdelijk krankzinnig , of kennis laten maken met het collectieve
onbewuste, of u helpen toegang te krijgen tot “kosmisch
bewustzijn”, of opnieuw de trauma van je geboorte, sta je een goede
kans van het hebben van precies dat soort ervaring. Psychologen
noemen deze self-fulfilling prophecies “verwachtingseffecten,” en
ze blijken bijzonder krachtig te zijn in het geval van psychedelica.
Dus, bijvoorbeeld, als je ooit hebt gelezen Doors of Perception, dat
in 1954 werd gepubliceerd Aldous Huxley's, uw eigen psychedelische
ervaring is waarschijnlijk beïnvloed door de mystiek van de auteur
en, met name, de mystiek van het Oosten, waaraan Huxley was geneigd.
Sterker nog, zelfs als je nog nooit hebt gelezen Huxley, zijn de bouw
van de ervaring is waarschijnlijk beïnvloed uw eigen, voor die
Oost-aroma-denken aan de Beatles-nummer “Tomorrow Never Knows”
-zou gekomen om de LSD ervaring karakteriseren van 1954. (Leary zou
halen dit psychedelische oriëntalisme van Huxley en vervolgens
aanzienlijk versterken wanneer hij en zijn Harvard collega's een
bestseller handleiding voor psychedelische ervaring gebaseerd op het
Tibetaanse Dodenboek schreef.) Nog verder gecompliceerd door het
verhaal en het toevoegen van een feedback loop, Huxley was
geïnspireerd om psychedelica te proberen en te schrijven over de
ervaring van een wetenschapper die hem mescaline gaf in de
uitdrukkelijke hoop dat de beschrijvingen en metaforen een groot
schrijver van hem zou helpen en zijn collega's maken gevoel van een
ervaring die ze moeite had om te interpreteren. Dus heeft Aldous
Huxley “zin” van de moderne psychedelische ) Nog verder
gecompliceerd door het verhaal en het toevoegen van een feedback
loop, werd Huxley geïnspireerd om psychedelica te proberen en te
schrijven over de ervaring van een wetenschapper die hem mescaline
gaf in de uitdrukkelijke hoop dat de beschrijvingen en metaforen een
groot schrijver van hem en zijn collega's zou helpen zin van een
ervaring die ze moeite had om te interpreteren. Dus heeft Aldous
Huxley “zin” van de moderne psychedelische ) Nog verder
gecompliceerd door het verhaal en het toevoegen van een feedback
loop, werd Huxley geïnspireerd om psychedelica te proberen en te
schrijven over de ervaring van een wetenschapper die hem mescaline
gaf in de uitdrukkelijke hoop dat de beschrijvingen en metaforen een
groot schrijver van hem en zijn collega's zou helpen zin van een
ervaring die ze moeite had om te interpreteren. Dus heeft Aldous
Huxley “zin” van de moderne psychedelischeervaring, of heeft hij
in zekere zin uitgevonden? Deze hal van epistemologische spiegels was
slechts een van de vele uitdagingen voor de onderzoekers die wilden
LSD in het veld te brengen
psychiatrie en psychotherapie:
psychedelische therapie zou er meer uitziet als sjamanisme of
gebedsgenezing dan geneeskunde. Een andere uitdaging was de
irrationele uitbundigheid leek het erop dat elke onderzoekers die
betrokken raakten met LSD infecteren, een enthousiasme dat de
resultaten van hun experimenten op hetzelfde moment dat geleid tot de
scepsis van collega's die psychedelische maagden gebleven zou zijn
verbeterd. Toch was een derde uitdaging hoe psychedelica passen in de
bestaande structuren van de wetenschap en de psychiatrie, als het
inderdaad dat mogelijk was. Hoe maak je een gecontroleerd experiment
met een psychedelische doen? Hoe u effectief blind uw patiënten en
artsen of controle voor de krachtige verwachte effect? Als “set”
en “instelling” zo'n grote rol in de ervaring van de patiënt te
spelen, hoe kun je hopen op een enkele variabele isoleren of het
ontwerpen van een therapeutische toepassing?
Deel I: The
Promise
De drugs waren niet “psychedelica” aan het begin
genoemd; die term werd pas in 1957. Op dezelfde manier dat Sandoz
niet konden achterhalen trip therapie het had op zijn handen met LSD,
de onderzoekers experimenteren met het geneesmiddel kon niet
achterhalen trip therapie te noemen. In de loop van de jaren 1950,
deze klasse van geneesmiddelen onderging een opeenvolging van naam
verandert als ons begrip van de chemische stoffen en hun actie
geëvolueerd, elke nieuwe naam als gevolg van de verschuiving
interpretatie-of was het een constructie? -Of trip therapie deze
vreemde en krachtige moleculen betekende en deed. De eerste naam was
misschien wel de meest lastige: begin rond 1950, kort na de LSD
beschikbaar voor onderzoekers, werd de verbinding bekend als een
psychotomimetisch, dat wil zeggen, een geest medicijn dat psychoses
nagebootst werd gemaakt. Dit was de meest voor de hand liggende en
spaarzaam interpretatie van de effecten van een psychedelische's.
Gezien vanaf de buitenkant, mensen toegediend krijgen LSD en, later,
psilocybine vertoonden veel van de tekenen van een tijdelijke
psychose. Vroege onderzoekers rapporteerden een scala aan storen
symptomen in hun LSD vrijwilligers, met inbegrip van
depersonalisatie, verlies van ego grenzen, vertekend lichaamsbeeld,
synesthesie (klanken zien of horen bezienswaardigheden), emotionele
labiliteit, giechelen en geween, vervorming van het besef van tijd,
delirium, hallucinaties, paranoïde wanen en, in de woorden van een
schrijver, “een prikkelende gevoel portentousness.” als
onderzoekers toegediend psychiatrisch tests vrijwilligers LSD als de
Rorschach inktvlekken of Minnesota Multiphasic
Persoonlijkheidsinventarisatie test resultaten gespiegeld die van
psychotica en, in het bijzonder, schizofrenen. Vrijwilligers op LSD
leek te verliezen hun verstand. Dit suggereerde sommige onderzoekers
dat LSD gehouden belofte als een hulpmiddel voor het begrijpen van
psychose, en dat is precies hoe Sandoz in eerste instantie op de
markt gebracht Delysid. Hoewel het medicijn niets zou kunnen genezen,
de gelijkenis van zijn effecten op de symptomen van schizofrenie
gesuggereerd dat de psychische stoornis een chemische basis die LSD
of andere manier zou kunnen verlichten zou kunnen hebben. Voor
artsen, de drug beloofd om hen te helpen beter te begrijpen en
inleven in hun schizofrene patiënten. Dat de drug beloofd om hen te
helpen beter te begrijpen en inleven in hun schizofrene patiënten.
Dat de drug beloofd om hen te helpen beter te begrijpen en inleven in
hun schizofrene patiënten. Dat
natuurlijk betekende het nemen
van de drug zelf, die vandaag de dag vreemd, zelfs schandalig lijkt,
aan ons. Maar in de jaren voor 1962, toen het Congres een wet
aangenomen waardoor de FDA gezag om nieuwe “onderzoek” drugs te
reguleren, dit was in feite gangbare praktijk. Sterker nog, werd het
beschouwd als de ethische ding om te doen, want om de drug zelf
neerkwam op de behandeling van uw patiënten als proefkonijnen niet
te gebruiken. Humphry Osmond schreef dat de buitengewone belofte van
LSD was om de therapeut die het kostte om “in te voeren van de
ziekte en te zien met de ogen van een gek, te horen met zijn oren, en
voel me met zijn huid.” Geboren in Surrey, Engeland, in 1917,
Osmond is een weinig bekende maar spilfiguur in de geschiedenis van
onderzoek naar psychedelica, * waarschijnlijk bijdragen meer aan ons
begrip van deze verbindingen en hun therapeutische mogelijkheden dan
enige andere onderzoeker.Osmond, een lange riet van een man met rauwe
tanden, was het beoefenen van de psychiatrie in het St. George's
Hospital in Londen toen een collega genaamd John Smythies hem kennis
maken met een obscure lichaam van medische literatuur over mescaline.
Na het leren dat mescaline hallucinaties net als die van schizofrenen
gemeld, de twee onderzoekers begonnen met het idee dat de ziekte werd
veroorzaakt door een chemische onbalans in de hersenen te verkennen.
In een tijd waarin de rol van de chemie van de hersenen in een
psychische aandoening nog niet is vastgesteld, was dit een radicale
hypothese. De twee psychiaters had opgemerkt dat de moleculaire
structuur van mescaline sterk leek op dat van adrenaline.
Schizofrenie kan resulteren uit een of ander disfunctie bij het
metabolisme van adrenaline en getransformeerd tot een verbinding die
de schizofrene breuk met de werkelijkheid geproduceerd? Nee, als het
zou uitpakken. Maar het was een productieve hypothese zelfs zo, en
het onderzoek Osmond's in de biochemische basis van geestesziekte
hebben bijgedragen aan de opkomst van neurochemistry in de jaren
1950. LSD onderzoek zou uiteindelijk geven een belangrijke impuls aan
de opkomende gebied. Het feit dat een dergelijke verwaarloosbaar
klein aantal LSD moleculen zoals een diepgaand effect op de geest kon
uitoefenen was een belangrijke aanwijzing dat een systeem van
neurotransmitters met specifieke receptoren een rol zou kunnen spelen
bij het organiseren van onze mentale ervaring. Dit inzicht leidde
uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij Maar het
was een productieve hypothese zelfs zo, en het onderzoek Osmond's in
de biochemische basis van geestesziekte hebben bijgedragen aan de
opkomst van neurochemistry in de jaren 1950. LSD onderzoek zou
uiteindelijk geven een belangrijke impuls aan de opkomende gebied.
Het feit dat een dergelijke verwaarloosbaar klein aantal LSD
moleculen zoals een diepgaand effect op de geest kon uitoefenen was
een belangrijke aanwijzing dat een systeem van neurotransmitters met
specifieke receptoren een rol zou kunnen spelen bij het organiseren
van onze mentale ervaring. Dit inzicht leidde uiteindelijk tot de
ontdekking van serotonine en de klasse van antidepressiva bekend als
SSRI's. Maar de machten die er zijn in het St. George's Hospital
waren unsupportive onderzoek Osmond op mescaline. In frustratie, de
jonge arts op zoek gegaan naar een meer gastvrije instelling waarin
om het uit te voeren. Dat hij Maar het was een productieve hypothese
zelfs zo, en het onderzoek Osmond's in de biochemische basis van
geestesziekte hebben bijgedragen aan de opkomst van neurochemistry in
de jaren 1950. LSD onderzoek zou uiteindelijk geven een belangrijke
impuls aan de opkomende gebied. Het feit dat een dergelijke
verwaarloosbaar klein aantal LSD moleculen zoals een diepgaand effect
op de geest kon uitoefenen was een belangrijke aanwijzing dat een
systeem van neurotransmitters met specifieke receptoren een rol zou
kunnen spelen bij het organiseren van onze mentale ervaring. Dit
inzicht leidde uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de
klasse van antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er
zijn in het St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond
op mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een
meer gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij en
onderzoek Osmond's in de biochemische basis van geestesziekte hebben
bijgedragen aan de opkomst van neurochemistry in de jaren 1950. LSD
onderzoek zou uiteindelijk geven een belangrijke impuls aan de
opkomende gebied. Het feit dat een dergelijke verwaarloosbaar klein
aantal LSD moleculen zoals een diepgaand effect op de geest kon
uitoefenen was een belangrijke aanwijzing dat een systeem van
neurotransmitters met specifieke receptoren een rol zou kunnen spelen
bij het organiseren van onze mentale ervaring. Dit inzicht leidde
uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij en
onderzoek Osmond's in de biochemische basis van geestesziekte hebben
bijgedragen aan de opkomst van neurochemistry in de jaren 1950. LSD
onderzoek zou uiteindelijk geven een belangrijke impuls aan de
opkomende gebied. Het feit dat een dergelijke verwaarloosbaar klein
aantal LSD moleculen zoals een diepgaand effect op de geest kon
uitoefenen was een belangrijke aanwijzing dat een systeem van
neurotransmitters met specifieke receptoren een rol zou kunnen spelen
bij het organiseren van onze mentale ervaring. Dit inzicht leidde
uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij Het feit
dat een dergelijke verwaarloosbaar klein aantal LSD moleculen zoals
een diepgaand effect op de geest kon uitoefenen was een belangrijke
aanwijzing dat een systeem van neurotransmitters met specifieke
receptoren een rol zou kunnen spelen bij het organiseren van onze
mentale ervaring. Dit inzicht leidde uiteindelijk tot de ontdekking
van serotonine en de klasse van antidepressiva bekend als SSRI's.
Maar de machten die er zijn in het St. George's Hospital waren
unsupportive onderzoek Osmond op mescaline. In frustratie, de jonge
arts op zoek gegaan naar een meer gastvrije instelling waarin om het
uit te voeren. Dat hij Het feit dat een dergelijke verwaarloosbaar
klein aantal LSD moleculen zoals een diepgaand effect op de geest kon
uitoefenen was een belangrijke aanwijzing dat een systeem van
neurotransmitters met specifieke receptoren een rol zou kunnen spelen
bij het organiseren van onze mentale ervaring. Dit inzicht leidde
uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij Dit inzicht
leidde uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij Dit inzicht
leidde uiteindelijk tot de ontdekking van serotonine en de klasse van
antidepressiva bekend als SSRI's. Maar de machten die er zijn in het
St. George's Hospital waren unsupportive onderzoek Osmond op
mescaline. In frustratie, de jonge arts op zoek gegaan naar een meer
gastvrije instelling waarin om het uit te voeren. Dat hij
gevonden
in de westelijke Canadese provincie Saskatchewan, van alle plaatsen.
Vanaf het midden van de jaren 1940, had de provincie linkse regering
enkele radicale hervormingen ingesteld in de openbare orde, met
inbegrip van de natie het eerste systeem van de overheid
gefinancierde gezondheidszorg. (Het werd het model voor het systeem
Canada in 1966. zal aannemen) In de hoop om de provincie te maken een
centrum van cutting-edge medisch onderzoek, de overheid aangeboden
genereuze financiering en een zeldzame mate van vrijheid om
onderzoekers te lokken naar de bevroren afval van de Canadese
prairies. Na het beantwoorden van een advertentie in de Lancet,
Osmond een uitnodiging ontvangen van de provinciale overheid aan zijn
familie en zijn roman onderzoeksproject naar het afgelegen agrarische
gemeenschap van Weyburn, Saskatchewan, vijfenveertig mijl ten noorden
van de North Dakota grens. De Saskatchewan Mental Hospital in Weyburn
zou al snel uitgegroeid tot 's werelds meest belangrijk knooppunt van
het onderzoek naar psychedelica, of liever, in de klasse van
verbindingen nog steeds bekend als psychotomimetica. Dat paradigma
nog steeds geregeerd het denken van Osmond en zijn nieuwe,
gelijkgestemde collega en research director, een Canadese psychiater
genaamd Abram Hoffer, zoals ze begon het uitvoeren van experimenten
met behulp van een levering van LSD-25 verkrijgbaar bij Sandoz. De
psychotomimetisch model werd geïntroduceerd aan het grote publiek in
1953, toen Maclean's, de populaire Canadese tijdschrift, publiceerde
een schokkende rekening wordt gehouden met de ervaring van een
journalist over LSD getiteld “Mijn 12 uur als een gek.” Sidney
Katz was de eerste “burger” te worden deelnemen aan een van
Osmond en Hoffer's LSD experimenten in Weyburn ziekenhuis. Katz had
geleid tot verwachten waanzin, en waanzin hij behoorlijk last van:
“Ik zag gezichten van bekende vrienden om te zetten in fleshless
schedels en de hoofden van dreigende heksen, varkens en wezels. De
vrolijk gedessineerde tapijt aan mijn voeten werd omgetoverd tot een
prachtig deinende massa van levende materie, deel plantaardige, deel
dier.”Katz's artikel, dat werd geïllustreerd met weergave van
stoelen vliegen door een instortende kamer van een kunstenaar, leest
als het werk van een fervent anti-LSD propagandist circa 1965: “ik
werd herhaaldelijk gehouden in de greep van een angstaanjagende
hallucinatie waarin ik kon voelen en zien mijn lichaam Convulse en
krimpen, totdat alles trip therapie overbleef was een harde ziekelijk
steen.” en toch, vreemd genoeg, zijn twaalf uur krankzinnigheid
“waren niet allen vervuld met afschuw,” meldde hij. “Op sommige
momenten zag ik visioenen van verblindende schoonheid-visioenen zo
hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele kunstenaar hen ooit zal
schilderen.” De vrolijk gedessineerde tapijt aan mijn voeten werd
omgetoverd tot een prachtig deinende massa van levende materie, deel
plantaardige, deel dier.”Katz's artikel, dat werd geïllustreerd
met weergave van stoelen vliegen door een instortende kamer van een
kunstenaar, leest als het werk van een fervent anti-LSD propagandist
circa 1965: “ik werd herhaaldelijk gehouden in de greep van een
angstaanjagende hallucinatie waarin ik kon voelen en zien mijn
lichaam Convulse en krimpen, totdat alles trip therapie overbleef was
een harde ziekelijk steen.” en toch, vreemd genoeg, zijn twaalf uur
krankzinnigheid “waren niet allen vervuld met afschuw,” meldde
hij. “Op sommige momenten zag ik visioenen van verblindende
schoonheid-visioenen zo hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele
kunstenaar hen ooit zal schilderen.” De vrolijk gedessineerde
tapijt aan mijn voeten werd omgetoverd tot een prachtig deinende
massa van levende materie, deel plantaardige, deel dier.”Katz's
artikel, dat werd geïllustreerd met weergave van stoelen vliegen
door een instortende kamer van een kunstenaar, leest als het werk van
een fervent anti-LSD propagandist circa 1965: “ik werd
herhaaldelijk gehouden in de greep van een angstaanjagende
hallucinatie waarin ik kon voelen en zien mijn lichaam Convulse en
krimpen, totdat alles trip therapie overbleef was een harde ziekelijk
steen.” en toch, vreemd genoeg, zijn twaalf uur krankzinnigheid
“waren niet allen vervuld met afschuw,” meldde hij. “Op sommige
momenten zag ik visioenen van verblindende schoonheid-visioenen zo
hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele kunstenaar hen ooit zal
schilderen.” die werd geïllustreerd met weergave van stoelen
vliegen door een instortende kamer van een kunstenaar, leest als het
werk van een fervent anti-LSD propagandist circa 1965: “Ik werd
herhaaldelijk gehouden in de greep van een angstaanjagende
hallucinatie waarin ik kon voelen en zien mijn lichaam stuiptrekken
en krimpen, totdat alles trip therapie overbleef was een harde
ziekelijk steen.”en toch, vreemd genoeg, zijn twaalf uren van
krankzinnigheid‘waren niet allen vervuld met afschuw,’meldde hij.
“Op sommige momenten zag ik visioenen van verblindende
schoonheid-visioenen zo hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele
kunstenaar hen ooit zal schilderen.” die werd geïllustreerd met
weergave van stoelen vliegen door een instortende kamer van een
kunstenaar, leest als het werk van een fervent anti-LSD propagandist
circa 1965: “Ik werd herhaaldelijk gehouden in de greep van een
angstaanjagende hallucinatie waarin ik kon voelen en zien mijn
lichaam stuiptrekken en krimpen, totdat alles trip therapie overbleef
was een harde ziekelijk steen.”en toch, vreemd genoeg, zijn twaalf
uren van krankzinnigheid‘waren niet allen vervuld met
afschuw,’meldde hij. “Op sommige momenten zag ik visioenen van
verblindende schoonheid-visioenen zo hartstochtelijk, zo onaardse,
dat geen enkele kunstenaar hen ooit zal schilderen.” zijn twaalf
uren van krankzinnigheid “waren niet allen vervuld met afschuw,”
meldde hij. “Op sommige momenten zag ik visioenen van verblindende
schoonheid-visioenen zo hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele
kunstenaar hen ooit zal schilderen.” zijn twaalf uren van
krankzinnigheid “waren niet allen vervuld met afschuw,” meldde
hij. “Op sommige momenten zag ik visioenen van verblindende
schoonheid-visioenen zo hartstochtelijk, zo onaardse, dat geen enkele
kunstenaar hen ooit zal schilderen.”
Gedurende deze periode,
Osmond en Hoffer toegediend Sandoz LSD aan tientallen mensen,
waaronder collega's, vrienden, familieleden, vrijwilligers, en,
natuurlijk, zichzelf. Hun focus op LSD als een venster in de
biochemie van geestesziekte maakte geleidelijk plaats voor een
verdieping van nieuwsgierigheid over de kracht van de ervaring zelf
en of de perceptuele storingen die door de drug zou zelf verlenen
sommige therapeutisch voordeel. Tijdens een late night
brainstormsessie in een Ottawa hotelkamer in 1953, Osmond en Hoffer
opgemerkt dat de LSD-ervaring leek te veel kenmerken delen met de
beschrijvingen van delirium tremens gerapporteerd door
alcoholisten-de helse, dagen durende aanval van waanzin alcoholisten
vaak last terwijl in de greep van terugtrekking. Veel herstellende
alcoholisten terugkijken op de hallucinerende verschrikkingen van de
DTS als een conversie ervaring en de basis van de spirituele
ontwaking die hen in staat stelt om nuchter te blijven. Het idee dat
een LSD-ervaring van de ODC kon nabootsen “leek zo bizar dat we
uitbundig gelachen,” Hoffer herinnerde jaar later. “Maar toen
onze lach verdwenen, de vraag leek minder komisch en vormden we onze
hypothese. . . : Zou een gecontroleerde LSD geproduceerd delirium
hulp alcoholisten nuchter te blijven “Hier was een arrestatie
toepassing van de psychotomimetisch paradigma:? Gebruik maken van een
enkele hoge dosis LSD sessie om een ​​aflevering van waanzin te
induceren in een alcoholist die delirium tremens zou simuleren,
schokkend de patiënt in soberheid. In de komende tien jaar, Osmond
en Hoffer getest deze hypothese op ruim zevenhonderd alcoholisten, en
in ongeveer de helft van de gevallen, meldde zij, de behandeling
werkte: de vrijwilligers kreeg sober en bleef zo ​​voor ten
minste enkele maanden. Niet alleen was de nieuwe aanpak effectiever
is dan andere behandelingen, maar het stelde een hele nieuwe manier
van denken over psychofarmacologie. “Vanaf de eerste,” Hoffer
schreef: “we niet gelet op het chemische, maar de ervaring als een
belangrijke factor in therapie.” Deze roman idee zou een centrale
leerstuk van psychedelische therapie geworden. De nadruk op welke
onderwerpen voelde was een belangrijke breuk met de heersende ideeën
van behaviorisme in de psychologie, waarin alleen waarneembare en
meetbare resultaten geteld en de subjectieve ervaring werd irrelevant
geacht. De analyse van deze subjectieve ervaringen, ook wel
fenomenologie, had natuurlijk al de basis van de Freudiaanse
psychoanalyse, die het behaviorisme als onvoldoende streng of
wetenschappelijke had verworpen. de vrijwilligers kreeg sober en
bleef zo ​​voor ten minste enkele maanden. Niet alleen was de
nieuwe aanpak effectiever is dan andere behandelingen, maar het
stelde een hele nieuwe manier van denken over psychofarmacologie.
“Vanaf de eerste,” Hoffer schreef: “we niet gelet op het
chemische, maar de ervaring als een belangrijke factor in therapie.”
Deze roman idee zou een centrale leerstuk van psychedelische therapie
geworden. De nadruk op welke onderwerpen voelde was een belangrijke
breuk met de heersende ideeën van behaviorisme in de psychologie,
waarin alleen waarneembare en meetbare resultaten geteld en de
subjectieve ervaring werd irrelevant geacht. De analyse van deze
subjectieve ervaringen, ook wel fenomenologie, had natuurlijk al de
basis van de Freudiaanse psychoanalyse, die het behaviorisme als
onvoldoende streng of wetenschappelijke had verworpen. de
vrijwilligers kreeg sober en bleef zo ​​voor ten minste enkele
maanden. Niet alleen was de nieuwe aanpak effectiever is dan andere
behandelingen, maar het stelde een hele nieuwe manier van denken over
psychofarmacologie. “Vanaf de eerste,” Hoffer schreef: “we niet
gelet op het chemische, maar de ervaring als een belangrijke factor
in therapie.” Deze roman idee zou een centrale leerstuk van
psychedelische therapie geworden. De nadruk op welke onderwerpen
voelde was een belangrijke breuk met de heersende ideeën van
behaviorisme in de psychologie, waarin alleen waarneembare en
meetbare resultaten geteld en de subjectieve ervaring werd irrelevant
geacht. De analyse van deze subjectieve ervaringen, ook wel
fenomenologie, had natuurlijk al de basis van de Freudiaanse
psychoanalyse, die het behaviorisme als onvoldoende streng of
wetenschappelijke had verworpen.
Er was geen zin om te proberen
in de geest te krijgen; het was, in de beroemde zin BF Skinner's “een
black box.” Integendeel, je gemeten trip therapie je zou kunnen
meten, die uiterlijk gedrag was. Het werk met psychedelica zou
uiteindelijk vonk een opleving van de belangstelling in de
persoonlijke afmetingen van de geest in het bewustzijn. Hoe ironisch
dat het duurde, van alle dingen, een chemisch-LSD-25-to innerlijkheid
terug in de psychologie te brengen. En toch, succesvol als de nieuwe
therapie leek te zijn, was er een zeurende klein probleem met het
theoretische model waarop deze is gebaseerd. Toen de therapeuten
begon de verslagen van vrijwilligers te analyseren, hun subjectieve
ervaringen tijdens een LSD droeg weinig of geen gelijkenis met de
verschrikkingen van de DTS, of waanzin van welke aard dan ook.
Integendeel, hun ervaringen waren, voor het grootste deel,
ongelooflijk-en bafflingly-positief. Wanneer Osmond en Hoffer begon
aan catalogus zittingsverslagen hun vrijwilligers, ‘psychotische
veranderingen’ -hallucinations, paranoia, angst- soms waargenomen,
maar waren er ook beschrijvingen van, laten we zeggen, ‘een
transcendente gevoel van wordt verenigd met de wereld,’ een van de
meest voorkomende gevoelens gemeld. In plaats van waanzin, de meeste
vrijwilligers beschreven sensaties zoals een nieuwe mogelijkheid “om
zichzelf objectief te zien”; “Verbetering in de sensorische
gebieden”; ingrijpende nieuwe inzichten “op het gebied van
filosofie of religie”; en “verhoogde gevoeligheid voor de
gevoelens van anderen.” * In weerwil van de krachtige verwachting
effect, symptomen die niets zoals die van krankzinnigheid werden
Busting door vooroordelen van de onderzoekers gekeken. Voor veel van
de alcoholisten behandeld in Weyburn ziekenhuis, de kern van de
LSD-ervaring leek om iets dichter bij transcendentie te
betrekken,tijdelijke psychose. Osmond en Hoffer begon te twijfelen
aan hun delirium tremens model en uiteindelijk vermaken, om als
misschien wel de hele psychotomimetisch paradigma en de naam van zich
af voor deze drugs nodig zou kunnen hebben aanpassing carrosserie. Ze
kreeg een sterke impuls in die richting van Aldous Huxley na zijn
mescaline ervaring, die hij verklaarde droeg weinig gelijkenis met
psychose. trip therapie een psychiater zou kunnen diagnosticeren als
depersonalisatie, hallucinaties, of manie misschien beter worden
gezien als voorbeelden van mystieke vereniging, visionaire ervaring,
of ecstasy. Zou het kunnen dat de artsen transcendentie werden
verwarren voor waanzin? Op hetzelfde moment, Osmond en Hoffer werden
leren van hun vrijwilligers die de omgeving waarin de LSD-sessie vond
plaats
oefende een krachtig effect op de soorten ervaringen die
mensen gehad en dat een van de beste manieren om een ​​slechte
sessie te vermijden was de aanwezigheid van een betrokken en
empathische therapeut, ideaal iemand die zijn of haar eigen ervaring
met LSD had gehad. Ze kwamen om te vermoeden dat de weinige
psychotische reacties deden ze observeren misschien wel een artefact
van de metaforische witte kamer en witgelakt clinicus zijn. Hoewel de
termen “set” en “instelling” niet zou worden gebruikt in deze
context nog een aantal jaren (en werd nauw verbonden met het werk van
Timothy Leary bij Harvard tien jaar later), werden Osmond en Hoffer
al komen naar de opperste belang van deze waarderen factoren in het
succes van hun behandeling. Maar hoe het werkte, het werkte, of in
ieder geval leek: tegen het einde van het decennium, LSD werd alom
beschouwd in Noord-Amerika als een wondermiddel tegen
alcoholverslaving. Op basis van dit succes, de Saskatchewan
provinciale overheid geholpen beleid van het maken van LSD therapie
een standaard behandeling optie voor alcoholisten in de provincie te
ontwikkelen. Toch is niet iedereen in de Canadese medische wereld
vond de Saskatchewan resultaten geloofwaardig: ze leek te mooi om
waar te zijn. In de vroege jaren 1960, de Addiction Research
Foundation in Toronto, de toonaangevende instituut in zijn soort in
Canada, op zoek naar de Saskatchewan proeven repliceren met behulp
van betere controles. In de hoop om de effecten van de drug te
isoleren van alle andere variabelen, clinici toegediend LSD
alcoholisten in neutrale kamers en onder de instructies niet in te
laten met hen tijdens hun reizen, behalve om een ​​uitgebreide
vragenlijst te beheren. De vrijwilligers werden vervolgens in
beperkingen of geblinddoekt, of allebei. Niet verrassend, de
resultaten niet aan die verkregen door Osmond en Hoffer passen. Erger
nog, meer dan een paar van de vrijwilligers doorstaan
​​angstaanjagende ervaringen-bad trips, zoals zij zouden gaan
heten. Critici van de behandeling van alcoholisten met LSD
geconcludeerd dat de behandeling niet zo goed werkte onder streng
gecontroleerde omstandigheden, hetgeen waar genoeg was, terwijl
aanhangers van de praktijk geconcludeerd dat de aandacht voor te
stellen en omgeving was van essentieel belang voor het succes van LSD
therapie, die ook was waar.
• • •
In het midden van
de jaren 1950, Bill Wilson, de mede-oprichter van de Anonieme
Alcoholisten, geleerd over het werk van Osmond en Hoffer met
alcoholisten. Het idee dat een geneesmiddel een levensveranderende
spirituele ervaring kon gelegenheid was niet bepaald nieuws voor Bill
W., zoals hij in de gemeenschap bekend was. Hij gecrediteerd zijn
eigen soberheid naar een mystieke ervaring die hij op belladonna had,
een plant-afgeleide alkaloïde met hallucinogene eigenschappen die
werd toegediend aan hem Steden ziekenhuis in Manhattan in 1934.
Enkele leden van AA beseffen dat het hele idee van een spiritueel
ontwaken toonaangevende één over te geven aan een “hogere macht”,
een hoeksteen van de Anonieme Alcoholisten-kan worden herleid tot een
psychedelische drug trip therapie. Twintig jaar later, werd Bill W.
nieuwsgierig om te zien of LSD, dit nieuwe wonder drug, kan nuttig
zijn in het helpen van herstellende alcoholisten bewijzen zo'n
ontwaken. Door Humphry Osmond kwam hij in contact met Sidney Cohen,
een internist op de Brentwood VA ziekenhuis (en, later, UCLA) die had
geëxperimenteerd met Sandoz LSD sinds 1955. Te beginnen in 1956,
Bill W. had een aantal LSD-sessies in Los Angeles Sidney Cohen en
Betty Eisner, een jonge psycholoog die onlangs promoveerde aan de
UCLA had voltooid. Samen met de psychiater Oscar Janiger, Cohen en
Eisnerwaren toen leidende figuren in een nieuwe hub van LSD onderzoek
losjes gericht op UCLA. Tegen het midden van de jaren 1950, waren er
misschien een tiental dergelijke centra in Noord-Amerika en Europa;
de meesten van hen gehouden in nauw contact met elkaar, het delen van
technieken, ontdekkingen, en, soms, drugs, in een geest die in het
algemeen meer coöperatieve dan concurrerende was. sessies Bill W.
met Cohen en Eisner overtuigde hem ervan dat LSD op betrouwbare wijze
kon gelegenheid het soort spiritueel ontwaken hij geloofde dat nodig
was om nuchter te krijgen; Hij heeft echter niet geloven dat de
LSD-ervaring iets zoals de ODC was, dus ook een nagel aan de
doodskist van dat idee rijden. Bill W. dacht dat er misschien een
plek voor LSD therapie bij AA, maar zijn collega's op het bestuur van
de gemeenschap sterk oneens,
• • •
SIDNEY COHEN AND
HIS COLLEAGUES in Los Angeles had, like the Canadian group, started
out thinking that LSD was a psychotomimetic, but by the mid-1950s
Cohen, too, had come to question that model. Born in 1910 in New York
City to Lithuanian Jewish immigrants, Cohen, who in photographs looks
very distinguished, with thick white hair slicked back, trained in
pharmacology at Columbia University and served in the U.S. Army
Medical Corps in the South Pacific during World War II. It was in
1953, while working on a review article about chemically induced
psychoses—a long-standing research interest—that Cohen first read
about a new drug called LSD. Yet when Cohen finally tried LSD himself
in October 1955, he “was taken by surprise.” Expecting to find
himself trapped inside the mind of a madman, Cohen instead
experienced a profound, even transcendent sense of tranquillity, as
if “the problems and strivings, the worries and frustrations of
everyday life [had] vanished; in their place was a majestic, sunlit,
heavenly inner quietude . . . I seemed to have finally arrived at the
contemplation of eternal truth.” Whatever this was, he felt certain
it wasn’t a temporary psychosis. Betty Eisner wrote that Cohen came
to think of it instead as something he called “unsanity”: “a
state beyond the control of the ego.” As often happens in science
when a theoretical paradigm comes under the pressure of contrary
evidence, the paradigm totters for a period of time as researchers
attempt to prop it up with various amendments and adjustments, and
then, often quite suddenly and swiftly, it collapses as a new
paradigm rises to take its place. Such was the fate of the
psychotomimetic paradigm in the mid-1950s. Certainly, a number of
volunteers were reporting challenging and sometimes even harrowing
trips, but remarkably few were having the full-on psychosis the
paradigm promised. Even poor Mr. Katz’s twelve hours as a madman
included passages of indescribable pleasure and insight that could
not be overlooked. As it happened, the psychotomimetic paradigm was
replaced not by one but by two distinct new theoretical models: the
psycholytic and, later, the psychedelic model. Each was based on a
different conception of how the compounds worked on the mind and
therefore how they might best be deployed in the treatment of mental
illness. The two models weren’t at odds with each other, exactly,
and some researchers explored both at
various times, but they
did represent profoundly different approaches to understanding the
psyche, as well as to psychotherapy and, ultimately, science itself.
The so-called psycholytic paradigm was developed first and proved
especially popular in Europe and with the Los Angeles group
identified with Sidney Cohen, Betty Eisner, and Oscar Janiger. Coined
by an English psychiatrist named Ronald Sandison, “psycholytic”
means “mind loosening,” which is what LSD and psilocybin seem to
do—at least at low doses. Therapists who administered doses of LSD
as low as 25 micrograms (and seldom higher than 150 micrograms)
reported that their patients’ ego defenses relaxed, waardoor ze op
te voeden en te bespreken moeilijk of onderdrukte materiaal met
relatief gemak. Dit suggereerde dat de drugs kunnen worden gebruikt
als hulpmiddel bij het praten therapie, omdat op deze doses van de
patiënten ego's voldoende intact om hen in staat stellen om te
praten met een therapeut en later herinneren trip therapie is
besproken gebleven. De hoogste deugd van de psycholytische aanpak was
dat het fijnmazig zo netjes met de heersende modes van de
psychoanalyse, een praktijk die de drugs beloofde te versnellen en te
stroomlijnen, in plaats van een revolutie of maken achterhaald. Het
grote probleem met de psychoanalyse is dat de toegang tot de
onbewuste geest die de hele benadering afhankelijk is moeilijk en
beperkt tot twee minder-dan-optimale routes: vrije associaties en de
dromen van de patiënt. Freud riep dromen “de koninklijke weg”
naar het onderbewuste, omzeilen van de poorten van zowel het ego en
het superego, maar de weg heeft tal van sporen en kuilen: patiënten
niet altijd hun dromen te herinneren, en wanneer ze dat doen
herinneren hen, is het vaak gebrekkig. Drugs zoals LSD en psilocybine
beloofde een betere route in het onderbewuste. Stanislav Grof, die
als psychoanalyticus opgeleid, bleek dat onder gematigde doses LSD
zijn patiënten zou al snel een sterke overdracht vast te stellen met
de therapeut, herstellen jeugdtrauma's, stem geven aan begraven
emoties, en, in sommige gevallen, eigenlijk beleef de ervaring van
hun geboorte-onze eerste trauma en, Grof geloofde (na Otto Rank), een
belangrijke determinant van de persoonlijkheid. (Grof heeft
uitgebreid onderzoek gedaan proberen om herinneringen aan hun
geboorte ervaring met LSD met gelijktijdige rapporten van medisch
personeel en de ouders van zijn patiënten te correleren.
In Los
Angeles, Cohen, Eisner, en Janiger begonnen met het opnemen van LSD
in hun wekelijkse therapeutische sessies, geleidelijk opvoeren van de
dosis elke week tot hun patiënten toegang gekregen tot onderbewuste
materiaal zoals onderdrukte emoties en begraven herinneringen aan
jeugdtrauma. Ze voornamelijk behandeld neurotische en alcoholisten en
mensen met kleine persoonlijkheidsstoornissen-de gebruikelijke
soorten van de patiënten gezien door psychotherapeuten, functioneel
en articuleren mensen met een intact ego's en de wil om beter te
worden. De Los Angeles groep ook behandeld honderden schilders,
componisten en schrijvers, op de theorie dat als de bron van
creativiteit was het onderbewuste, LSD zou men toegang krijgt tot het
uit te breiden. Deze therapeuten en hun patiënten naar verwachting
het geneesmiddel therapeutisch zijn, en, lo en zie, het was vaak:
Cohen Eisner gemeld dat zestien van hun eerste tweeëntwintig
patiënten vertoonden duidelijke verbetering. Een 1967
overzichtsartikel samenvatten papers over psycholytische therapie
gepubliceerd tussen 1953 en 1965 naar schatting dat de techniek van
de mate van succes varieerde van 70 procent in het geval van angst
neurose, 62 procent voor depressie, en 42 procent voor
obsessivecompulsive stoornis. Deze resultaten waren indrukwekkend,
maar toch waren er weinig of geen pogingen om hen te repliceren in
gecontroleerde studies. Tegen het einde van het decennium,
psycholytische LSD therapie was de dagelijkse praktijk in de tonier
terrein van Los Angeles, zoals Beverly Hills. Zeker is dat de
business model was moeilijk te verslaan: sommige therapeuten vroegen
ruim vijfhonderd dollar per sessie naar een geneesmiddel werden ze
vaak om van Sandoz gratis beheren. LSD therapie werd ook het
onderwerp van de opvallend positieve aandacht van de pers. Artikelen
zoals “Mijn 12 uur als een Madman” maakte plaats voor de
enthousiaste getuigenissen van de vele Hollywood beroemdheden die
transformatieve ervaringen in de kantoren van Oscar Janiger, Betty
Eisner, en Sidney Cohen en een groeiend aantal andere therapeuten had
gehad. Anaïs Nin, Jack Nicholson, Stanley Kubrick, André Previn,
James Coburn, en de beat komiek Lord Buckley ondergingen allemaal LSD
therapie, velen van hen op de bank van Oscar Janiger. Maar de meest
bekende van deze patiënten was Cary Grant, die een interview in 1959
gaf aan de syndicated roddel columnist Joe Hyams verheerlijking van
de voordelen van LSD therapie. Grant had meer dan zestig sessies en
tegen het einde verklaarde zich “opnieuw geboren.” “Al het
verdriet en ijdelheden waren Artikelen zoals “Mijn 12 uur als een
Madman” maakte plaats voor de enthousiaste getuigenissen van de
vele Hollywood beroemdheden die transformatieve ervaringen in de
kantoren van Oscar Janiger, Betty Eisner, en Sidney Cohen en een
groeiend aantal andere therapeuten had gehad. Anaïs Nin, Jack
Nicholson, Stanley Kubrick, André Previn, James Coburn, en de beat
komiek Lord Buckley ondergingen allemaal LSD therapie, velen van hen
op de bank van Oscar Janiger. Maar de meest bekende van deze
patiënten was Cary Grant, die een interview in 1959 gaf aan de
syndicated roddel columnist Joe Hyams verheerlijking van de voordelen
van LSD therapie. Grant had meer dan zestig sessies en tegen het
einde verklaarde zich “opnieuw geboren.” “Al het verdriet en
ijdelheden waren Artikelen zoals “Mijn 12 uur als een Madman”
maakte plaats voor de enthousiaste getuigenissen van de vele
Hollywood beroemdheden die transformatieve ervaringen in de kantoren
van Oscar Janiger, Betty Eisner, en Sidney Cohen en een groeiend
aantal andere therapeuten had gehad. Anaïs Nin, Jack Nicholson,
Stanley Kubrick, André Previn, James Coburn, en de beat komiek Lord
Buckley ondergingen allemaal LSD therapie, velen van hen op de bank
van Oscar Janiger. Maar de meest bekende van deze patiënten was Cary
Grant, die een interview in 1959 gaf aan de syndicated roddel
columnist Joe Hyams verheerlijking van de voordelen van LSD therapie.
Grant had meer dan zestig sessies en tegen het einde verklaarde zich
“opnieuw geboren.” “Al het verdriet en ijdelheden waren Stanley
Kubrick, André Previn, James Coburn, en de beat komiek Lord Buckley
ondergingen allemaal LSD therapie, velen van hen op de bank van Oscar
Janiger. Maar de meest bekende van deze patiënten was Cary Grant,
die een interview in 1959 gaf aan de syndicated roddel columnist Joe
Hyams verheerlijking van de voordelen van LSD therapie. Grant had
meer dan zestig sessies en tegen het einde verklaarde zich “opnieuw
geboren.” “Al het verdriet en ijdelheden waren Stanley Kubrick,
André Previn, James Coburn, en de beat komiek Lord Buckley
ondergingen allemaal LSD therapie, velen van hen op de bank van Oscar
Janiger. Maar de meest bekende van deze patiënten was Cary Grant,
die een interview in 1959 gaf aan de syndicated roddel columnist Joe
Hyams verheerlijking van de voordelen van LSD therapie. Grant had
meer dan zestig sessies en tegen het einde verklaarde zich “opnieuw
geboren.” “Al het verdriet en ijdelheden warenweggescheurd,”de
vijfenvijftig-jarige acteur vertelde Hyams, in een interview des te
meer verrassend in het licht van de
Cary Grant’s image as a
reserved and proper Englishman. “I’ve had my ego stripped away. A
man is a better actor without ego, because he has truth in him. Now I
cannot behave untruthfully toward anyone, and certainly not to
myself.” From the sound of it, LSD had turned Cary Grant into an
American. “I’m no longer lonely and I am a happy man,” Grant
declared. He said the experience had allowed him to overcome his
narcissism, greatly improving not only his acting but his
relationships with women: “Young women have never before been so
attracted to me.” Not surprisingly, Grant’s interview, which
received boatloads of national publicity, created a surge in demand
for LSD therapy, and for just plain LSD. Hyams received more than
eight hundred letters from readers eager to know how they might
obtain it: “Psychiatrists called, complaining that their patients
were now begging them for LSD.” If the period we call “the 1960s”
actually began sometime in the 1950s, the fad for LSD therapy that
Cary Grant unleashed in 1959 is one good place to mark a shift in the
cultural breeze. Years before Timothy Leary became notorious for
promoting LSD outside a therapeutic or research context, the drug had
already begun “escaping from the lab” in Los Angeles and
receiving fervent national press attention. By 1959, LSD was showing
up on the street in some places. Several therapists and researchers
in Los Angeles and New York began holding LSD “sessions” in their
homes for friends and colleagues, though exactly how these sessions
could be distinguished from parties is difficult to say. At least in
Los Angeles, the premise of “doing research” had become tenuous
at best. As one of these putative researchers would later write, “LSD
became for us an intellectual fun drug.” Sidney Cohen, who by now
was the dean of LSD researchers in Los Angeles, scrupulously avoided
this scene and began to have second thoughts about the drug, or at
least about the way it was now being used and discussed. According to
his biographer, the historian Steven Novak, Cohen was made
uncomfortable by the cultishness and aura of religiosity and magic
that now wreathed LSD. Sounding a theme that would crop up repeatedly
in the history of psychedelic research, Cohen struggled with the
tension between the spiritual import of the LSD experience (and the
mystical inclinations it brought out in its clinical practitioners)
and the ethos of science to which he was devoted. He remained
deeply
ambivalent: LSD, he wrote in a 1959 letter to a
colleague, had “opened a door from which we must not retreat merely
because we feel uncomfortably unscientific at the threshold.” And
yet that is precisely how the LSD work often made him feel:
uncomfortably unscientific. Cohen also began to wonder about the
status of the insights that patients brought back from their
journeys. He came to believe that “under LSD the fondest theories
of the therapist are confirmed by his patient.” The expectancy
effect was such that patients working with Freudian therapists
returned with Freudian insights (framed in terms of childhood trauma,
sexual drives, and oedipal emotions), while patients working with
Jungian therapists returned with vivid archetypes from the attic of
the collective unconscious, and Rankians with recovered memories of
their birth traumas. This radical suggestibility posed a scientific
dilemma, surely, but was it necessarily a therapeutic dilemma as
well? Perhaps not: Cohen wrote that “any explanation of the
patient’s problems, if firmly believed by both the therapist and
the patient, constitutes insight or is useful as insight.” Yet he
qualified this perspective by acknowledging it was “nihilistic,”
which, scientifically speaking, it surely was. For it takes
psychotherapy perilously close to the world of shamanism and faith
healing, a distinctly uncomfortable place for a scientist to be. And
yet as long as it works, as long as it heals people, why should
anyone care? (This is the same discomfort scientists feel about using
placebos. It suggests an interessante manier om na te denken over
psychedelica: als een soort “actieve placebo,” naar een door
Andrew Weil voorgestelde termijn te lenen in zijn 1972 boek, The
Natural Mind. Ze doen iets, zeker, maar de meeste van trip therapie
dat is kan zelf opgewekte zijn. Of zoals Stanislav Grof zetten,
psychedelica zijn “niet-specifieke versterkers” van mentale
processen.) Doordachte ambivalentie Cohen's over LSD, die hij zou
blijven voelen tot het einde van zijn carrière, markeert hem als die
zeldzame figuur in een wereld dichtbevolkte door psychedelische
evangelisten: de open-minded scepticus, een man kunnen houden in
strijd ideeën in zijn hoofd. Cohen bleef geloven in de
therapeutische kracht van LSD, in het bijzonder in de behandeling van
angst bij kankerpatiënten, die hij schreef over, enthousiast, voor
Harper's in 1965. Er, hij noemde het “therapie door
zelf-transcendentie, ”Suggereert zag hij een rol in de westerse
geneeskunde voor trip therapie er zou komen toegepaste mystiek te
noemen. Maar Cohen nooit geaarzeld om aandacht te vragen voor
the
abuses and dangers of LSD, or to call out his more fervent colleagues
when they strayed too far off the path of science—the path from
which the siren song of psychedelics would lure so many.
• •

BACK in Saskatchewan, Humphry Osmond en Abram Hoffer had een
heel ander pad genomen na de ineenstorting van de psychotomimetisch
paradigma, hoewel dit pad ook, eindigde complicerende hun eigen
relatie met de wetenschap. Worstelen om een ​​nieuwe
therapeutische model voor LSD formuleren, wendden zij zich tot een
paar briljante amateurs niemand een beroemde schrijver, Aldous
Huxley, en de andere een obscure voormalige bootlegger en
wapensmokkelaar, spion, uitvinder, kapitein, ex-gevangene, en
katholieke mysticus genaamd Al Hubbard. Deze twee meest
onwaarschijnlijke nonscientists zou helpen de Canadese psychiaters
reconceptualize de LSD-ervaring en de ontwikkeling van de
therapeutische protocol dat is nog steeds in gebruik. De naam voor
deze nieuwe aanpak, en de naam voor deze klasse van geneesmiddelen
die uiteindelijk zou stick-psychedelica-voortgekomen uit een 1956
briefwisseling tussen Humphry Osmond en Aldous Huxley. De twee hadden
het eerst ontmoet in 1953, na Huxley schreef Osmond die interesse
toonden in het proberen mescaline; hij een tijdschriftartikel door
Osmond beschrijven effecten van de drug op de geest had gelezen.
Huxley had lang koesterde een levendige belangstelling voor drugs en
bewustzijn-de plot van zijn beroemdste roman Brave New World (1932),
draait op een mind-control drug riep hij soma-evenals mystiek,
paranormale waarneming, reïncarnatie, UFO's, enzovoorts. Dus in het
voorjaar van 1953 Humphry Osmond reisde naar Los Angeles om mescaline
te dienen aan Aldous Huxley, maar niet zonder enige spanning.
Voorafgaand aan de sessie, vertrouwde hij een collega dat hij niet
heeft “geniet van de mogelijkheid, hoe onwaarschijnlijk ook, van
het vinden van een kleine, maar verwerpelijke niche in de literaire
geschiedenis in als de man die Aldous Huxley gek reed.” Hij hoeft
geen zorgen hoeven maken. Huxley hadden een geweldige reis,
“It
was without question the most extraordinary and significant
experience this side of the Beatific Vision,” Huxley wrote in a
letter to his editor shortly after it happened. For Huxley, there was
no question but that the drugs gave him access not to the mind of the
madman but to a spiritual realm of ineffable beauty. The most mundane
objects glowed with the light of a divinity he called “the Mind at
Large.” Even “the folds of my gray flannel trousers were charged
with ‘is-ness,’” he tells us, before dilating on the beauty of
the draperies in Botticelli’s paintings and the “Allness and
Infinity of folded cloth.” When he gazed upon a small vase of
flowers, he saw “what Adam had seen on the morning of his
creation—the miracle, moment by moment, of naked existence . . .
flowers shining with their own inner light and all but quivering
under the pressure of the significance with which they were charged.”
“Words like ‘grace’ and ‘transfiguration’ came to my mind.”
For Huxley, the drug gave him unmediated access to realms of
existence usually known only to mystics and a handful of history’s
great visionary artists. This other world is always present but in
ordinary moments is kept from our awareness by the “reducing valve”
of everyday waking consciousness, a kind of mental filter that admits
only “a measly trickle of the kind of consciousness” we need in
order to survive. The rest was a gorgeous superfluity, which, like
poetry, men die every day for the lack thereof. Mescaline flung open
what William Blake had called “the doors of perception,”
admitting to our conscious awareness a glimpse of the infinite, which
is always present all around us—even in the creases in our
trousers!—if only we could just see. Like every psychedelic
experience before or since, Huxley’s did not unfold on a blank
slate, de novo, the pure product of the chemical, but rather was
shaped in important ways by his reading and the philosophical and
spiritual inclinations he brought to the experience. (It was only
when I typed his line about flowers “shining with their own inner
light” and “all but quivering under the pressure” of their
significance that I realized just how strongly Huxley had inflected
my own perception of plants under the influence of psilocybin.) The
idea of a mental reducing valve that constrains our perceptions, for
instance, comes from the French philosopher Henri Bergson. Bergson
believed that consciousness was not generated by human brains but
rather exists in a field outside us, something like electromagnetic
waves; our brains, which he likened to
radio-ontvangers, kunt
afstemmen op verschillende frequenties van het bewustzijn. Huxley ook
van mening dat aan de basis van alle religies van de wereld ligt een
gemeenschappelijke kern van mystieke ervaring die hij noemde
Natuurlijk, 's ochtends Huxley op mescaline bevestigde hem in al deze
ideeën “eeuwige wijsheid.”; als één recensent van The Doors of
Perception zet het eerder spottend, het boek bevatte “99 procent
Aldous Huxley en slechts een halve gram mescaline.” Maar het deed
er niet toe: grote schrijvers stempel de wereld met hun geest, en de
psychedelische ervaring zal voor altijd onuitwisbare indruk Huxley's
dragen. trip therapie er verder is onder de indruk van de cultuur,
Huxley's ervaring liet geen twijfel in zijn geest of Osmond dat het
“model psychose” niet beginnen om de geest te beschrijven op
mescaline of LSD, die Huxley zou proberen voor het eerst twee jaar
later. Eén persoon “depersonalisatie” zou kunnen zijn van een
ander “gevoel van eenheid”; het was allemaal een kwestie van
perspectief en woordenschat. “Het zal dat elixir een slechte naam
te geven als het blijft geassocieerd te worden, in de publieke
opinie, met symptomen van schizofrenie,” Huxley schreef Osmond in
1955. “Mensen zullen denken dat ze gek, terwijl ze in feite
beginnen, wanneer ze nemen het, gezond om te gaan.”het is duidelijk
een nieuwe naam voor deze klasse van geneesmiddelen werd opgeroepen,
en in een 1956 briefwisseling de psychiater en de schrijver kwam met
een paar kandidaten. Verrassend was het echter de psychiater, niet de
schrijver, die het winnende idee gehad. voorstel Huxley's kwam in een
couplet: in de publieke opinie, met symptomen van
schizofrenie,”Huxley schreef Osmond in 1955.‘Mensen zullen denken
dat ze gek worden, terwijl ze in feite beginnen, wanneer zij het, om
gezond te gaan.’Het is duidelijk een nieuwe naam voor deze klasse
van drugs werd opgeroepen, en in een 1956 briefwisseling de
psychiater en de schrijver kwam met een paar kandidaten. Verrassend
was het echter de psychiater, niet de schrijver, die het winnende
idee gehad. voorstel Huxley's kwam in een couplet: in de publieke
opinie, met symptomen van schizofrenie,”Huxley schreef Osmond in
1955.‘Mensen zullen denken dat ze gek worden, terwijl ze in feite
beginnen, wanneer zij het, om gezond te gaan.’Het is duidelijk een
nieuwe naam voor deze klasse van drugs werd opgeroepen, en in een
1956 briefwisseling de psychiater en de schrijver kwam met een paar
kandidaten. Verrassend was het echter de psychiater, niet de
schrijver, die het winnende idee gehad. voorstel Huxley's kwam in een
couplet: niet de schrijver, die het winnende idee gehad. voorstel
Huxley's kwam in een couplet: niet de schrijver, die het winnende
idee gehad. voorstel Huxley's kwam in een couplet:
Om deze
alledaagse wereld sublieme slechts een halve gram phanerothyme te
maken.
“Manifesteren” Zijn munten combineerden de Griekse
woorden voor “geest” en misschien op hun hoede voor de
vaststelling van een dergelijk openlijk spirituele term, de
wetenschapper antwoordde met zijn eigen rijm:
Vallen in de hel
of zweven Angelic U zult een snufje psychedelische nodig.
Osmond's
neologisme trouwde twee Griekse woorden die samen betekenen “mind
manifesteren.” Hoewel nu het woord heeft genomen over de
Day-Glo
kleuring van de jaren 1960, op het moment dat was de
neutraliteit van de “psychedelische” dat het prees hem: het woord
“geen bijzondere betekenis van de waanzin, gekheid of ecstasy, maar
stelde voor een vergroting en uitbreiding van de geest.” Het had
ook de deugd van wordt “verontreinigd door andere verenigingen”,
hoewel dat niet het geval is voor lang zou blijven. “Het
psychedelische therapie”, zoals Osmond en zijn collega's beoefend
te beginnen in het midden van de jaren 1950, meestal gepaard met een
enkele, hoge dosis sessie, meestal van LSD, die plaatsvond in een
comfortabele omgeving, het onderwerp uitgestrekt op eenbank, met een
therapeut (of twee) in opkomst, die heel weinig zegt, waardoor de
reis naar ontvouwen volgens zijn eigen logica. Om afleiding te
elimineren en een reis naar binnen te moedigen, wordt muziek gespeeld
en het onderwerp draagt ​​meestal eyeshades. Het doel was om de
voorwaarden voor een spirituele openbaring-trip therapie neerkwam op
een conversie ervaring te creëren. Maar hoewel deze wijze van
therapie nauw zou worden geïdentificeerd met Osmond en Hoffer, zij
zelf gecrediteerd iemand anders voor kritische elementen van het
ontwerp, een man van groot mysterie met geen formele opleiding als
wetenschapper of therapeut: Al Hubbard. Een behandeling ruimte
ingericht om te voelen meer als een huis dan een ziekenhuis werd
bekend als een Hubbard Room tot, en ten minste één vroege
psychedelische onderzoeker vertelde me dat dit hele therapeutische
regime, dat nu de norm,
• • •
AL HUBBARD IS SURELY
the most improbable, intriguing, and elusive figure to grace the
history of psychedelics, and that’s saying a lot. There is much we
don’t know about him, and many key facts about his life are
impossible to confirm, contradictory, or just plain fishy. To cite
one small example, his FBI file puts his height at five feet eleven,
but in photographs and videos Hubbard appears short and stocky, with
a big round head topped with a crew cut; for reasons known only to
himself, he
vaak droeg een paramilitaire uniform en droeg een
Colt .45 revolver, waardoor de indruk van een kleine stad sheriff.
Maar op basis van zijn uitgebreide correspondentie met collega's en
een handvol van de rekeningen in de Canadese pers en boeken over de
periode, * evenals interviews met een handvol mensen die hem goed
kenden, is het mogelijk om een ​​ruwe portret van de man samen te
stellen, zelfs als het niet laten een aantal belangrijke gebieden
wazig of leeg. Hubbard was slecht geboren in de heuvels van Kentucky
in ofwel 1901 of 1902 (zijn FBI-dossier geeft beide data); hij graag
mensen die hij twaalf was vertellen voordat hij een paar schoenen in
handen. Hij kreeg nooit voorbij de derde klas, maar de jongen
blijkbaar had een flair voor elektronica. Als tiener vond hij zoiets
als de Hubbard Energy Transformer, een nieuw type batterij
aangedreven door radioactiviteit die “kan niet worden verklaard
door de technologie van de dag” -dit volgens de beste rekening die
we hebben van zijn leven, een wellresearched artikel uit 1991 High
Times door Todd Brendan Fahey. Hubbard verkocht een half belang in
het octrooi vijfenzeventig duizend dollar, maar niets kwam ooit van
de uitvinding en Popular Science Magazine een keer opgenomen in een
onderzoek van de technologische hoaxes. Tijdens de drooglegging,
Hubbard reed een taxi in Seattle, maar dat lijkt een omslag te zijn
geweest: in de kofferbak van zijn cabine hield hij een verfijnde
ship-to-shore communicatiesysteem hij gebruikte om bootleggers op
zoek te ontwijken de Coast Guard te begeleiden. Hubbard werd
uiteindelijk opgepakt door de FBI en bracht anderhalf jaar in de
gevangenis op een smokkel lading. Na zijn vrijlating uit de
gevangenis het spoor van het leven Hubbard's wordt het nog moeilijker
te volgen, vertroebeld door vaag en tegenstrijdig accounts. In een
van hen, raakte Hubbard betrokken bij een undercover operatie om
zware bewapening van San Diego naar Canada en vandaar naar
Groot-Brittannië het schip, in de jaren voor de VS ingevoerde Tweede
Wereldoorlog, toen de natie was nog officieel neutraal. (Scouts voor
de toekomst OSS officer Allen Dulles, onder de indruk van
deskundigheid Hubbard's in de elektronica, kan wel of niet hebben hem
gerekruteerd voor de missie.) Maar toen het Congres begon het
onderzoek naar de werking, Hubbard vluchtte naar Vancouver om
vervolging te voorkomen. Er werd hij een Canadees staatsburger,
stichtte een charter boot (hem de titel van kapitein verdienen) en
werd de wetenschappelijk directeur van een uranium mijnbouwbedrijf.
(Volgens een rekening,Manhattan Project.) By the age of fifty, the
“barefoot boy from Kentucky” had
miljonair, eigenaar van een
vloot van vliegtuigen, een honderd-voeter, een Rolls-Royce, en een
eigen eiland voor Vancouver. Op een bepaald moment tijdens de oorlog
Hubbard blijkbaar terug naar de Verenigde Staten, en trad hij toe tot
de OSS kort voor de oorlog geheime dienst werd de CIA. Een paar
andere merkwaardige feiten over de prepsychedelic Al Hubbard: Hij was
een fervent katholiek, met een uitgesproken mystieke inslag. En hij
was buitengewoon flexibel in zijn professionele loyaliteit, het
werken op verschillende momenten als een rum- en gunrunner evenals
een agent voor het Bureau voor Alcohol, Tabak, en Vuurwapens. Was hij
een dubbelagent van een soort? Mogelijk. Op een of ander moment,
werkte hij ook voor de Canadese Special Services, het Amerikaanse
ministerie van Justitie en de Food and Drug Administration. Zijn FBI
dossier stelt hij had banden met de CIA in de jaren 1950, maar de
redacties zijn te zwaar om het te veel over zijn eventuele rol te
onthullen. We weten dat de regering hield nauwlettend in de gaten op
de psychedelische onderzoeksgemeenschap alle door de jaren 1950,
1960, en 1970 (de financiering van universitair onderzoek op de LSD
en wetenschappelijke conferenties in sommige gevallen), en het zou
niet verwonderlijk als, in ruil voor informatie, de regering zou
toestaan ​​Hubbard om te werken met zo veel vrijheid als hij.
Maar dit blijft speculatie. Al Hubbard's leven maakte een haakse
koerswijziging in 1951. Op het moment, dat hij enorm succesvol, maar
ongelukkig was, “wanhopig op zoek naar de zin van zijn leven”
-Dit volgens Willis Harman, een van een groep van Silicon Valley
ingenieurs wie Hubbard zou LSD later te introduceren in het
decennium. Zoals Hubbard vertelde het verhaal aan Harman (en Harman
vertelde het aan Todd Brendan Fahey), Hij wandelde in de staat
Washington als een engel in een open plek aan hem verscheen. “Ze
vertelde al dat er iets enorm belang voor de toekomst van de mensheid
binnenkort zou komen, en dat hij een rol zou kunnen spelen bij als
hij wilde. Maar hij had geen flauw idee trip therapie hij moest op
zoek naar.”Het idee kwam een ​​jaar later, in de vorm van een
artikel in een wetenschappelijk tijdschrift beschrijven van het
gedrag van ratten die een nieuw ontdekte stof genaamd LSD. Hubbard
opgespoord de onderzoeker, verkregen trip therapie LSD, en had een
letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van het begin
van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het was de
diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen
vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een groot
moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn “Ze vertelde al
dat er iets enorm belang voor de toekomst van de mensheid binnenkort
zou komen, en dat hij een rol zou kunnen spelen bij als hij wilde.
Maar hij had geen flauw idee trip therapie hij moest op zoek
naar.”Het idee kwam een ​​jaar later, in de vorm van een
artikel in een wetenschappelijk tijdschrift beschrijven van het
gedrag van ratten die een nieuw ontdekte stof genaamd LSD. Hubbard
opgespoord de onderzoeker, verkregen trip therapie LSD, en had een
letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van het begin
van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het was de
diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen
vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een groot
moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn “Ze vertelde al
dat er iets enorm belang voor de toekomst van de mensheid binnenkort
zou komen, en dat hij een rol zou kunnen spelen bij als hij wilde.
Maar hij had geen flauw idee trip therapie hij moest op zoek
naar.”Het idee kwam een ​​jaar later, in de vorm van een
artikel in een wetenschappelijk tijdschrift beschrijven van het
gedrag van ratten die een nieuw ontdekte stof genaamd LSD. Hubbard
opgespoord de onderzoeker, verkregen trip therapie LSD, en had een
letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van het begin
van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het was de
diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen
vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een groot
moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn Maar hij had geen
flauw idee trip therapie hij moest op zoek naar.”Het idee kwam een
​​jaar later, in de vorm van een artikel in een wetenschappelijk
tijdschrift beschrijven van het gedrag van ratten die een nieuw
ontdekte stof genaamd LSD. Hubbard opgespoord de onderzoeker,
verkregen trip therapie LSD, en had een letterlijk levensveranderende
ervaring. Hij was getuige van het begin van het leven op aarde,
evenals zijn eigen conceptie. “Het was de diepste mystieke trip
therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen vrienden later. “Ik
zag mezelf als een kleine mijt in een groot moeras met een vonk van
intelligentie. Ik zag mijn Maar hij had geen flauw idee trip therapie
hij moest op zoek naar.”Het idee kwam een ​​jaar later, in de
vorm van een artikel in een wetenschappelijk tijdschrift beschrijven
van het gedrag van ratten die een nieuw ontdekte stof genaamd LSD.
Hubbard opgespoord de onderzoeker, verkregen trip therapie LSD, en
had een letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van
het begin van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het
was de diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij
tegen vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een
groot moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn en had een
letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van het begin
van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het was de
diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen
vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een groot
moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn en had een
letterlijk levensveranderende ervaring. Hij was getuige van het begin
van het leven op aarde, evenals zijn eigen conceptie. “Het was de
diepste mystieke trip therapie ik ooit heb gezien,” zei hij tegen
vrienden later. “Ik zag mezelf als een kleine mijt in een groot
moeras met een vonk van intelligentie. Ik zag mijn
moeder en
vader hebben van geslachtsgemeenschap.”Het is duidelijk dat was
trip therapie de engel had foretold-‘iets enorm belangrijk voor de
toekomst van de mensheid.’Hubbard besefte dat het aan hem om het
nieuwe evangelie van LSD te brengen, en de chemische stof zelf, om zo
veel mensen zoals hij kon. Hij had gekregen trip therapie hij een
zogenaamde “speciale gekozen rol.” Zo begon Al Hubbard's carrière
als Johnny Appleseed van LSD. Door zijn uitgebreide connectiviteit,
zowel bij de overheid en het bedrijfsleven, hij overgehaald Sandoz
Laboratories hem een ​​verbijsterende hoeveelheid LSD-een liter
fles van het aan te geven, in één account, drieënveertig gevallen
in een andere, zesduizend flesjes in een derde. (Hij vertelde naar
verluidt Albert Hofmann hij van plan was om het te gebruiken “om
het menselijk bewustzijn te bevrijden.”) Afhankelijk van wie je
gelooft, hield hij zijn aanbod verborgen in een kluis in Zürich of
ergens begraven in Death Valley, maar een wezenlijk deel daarvan
droeg hij met hem in een leren tas. Uiteindelijk Hubbard werd de
exclusieve distributeur van Sandoz LSD in Canada en, later, een of
andere manier beveiligd een Investigational New Drug vergunning van
de FDA waardoor hij klinisch onderzoek uit te voeren op LSD in de
Verenigde Staten dit ook al was hij een derde-grade onderwijs gehad,
een strafblad, en een enkele, misschien wel frauduleuze
wetenschappelijke referenties. (Zijn promotieonderzoek werd gekocht
van een diploma mill.) Zichzelf zien als “een katalytisch middel,”
Hubbard zou naar schatting zesduizend mensen kennis te LSD tussen
1951 en 1966 in een openlijke poging om de loop van de menselijke
geschiedenis te verschuiven. Vreemd genoeg, de blote voeten jongen
uit Kentucky was iets van een mandarijn, het kiezen als zijn
onderdanen leidende Hubbard werd de exclusieve distributeur van
Sandoz LSD in Canada en, later, een of andere manier beveiligd een
Investigational New Drug vergunning van de FDA waardoor hij klinisch
onderzoek uit te voeren op LSD in de Verenigde Staten dit ook al was
hij een derde-grade onderwijs gehad, een crimineel record, en een
enkele, misschien wel frauduleuze wetenschappelijke referenties.
(Zijn promotieonderzoek werd gekocht van een diploma mill.) Zichzelf
zien als “een katalytisch middel,” Hubbard zou naar schatting
zesduizend mensen kennis te LSD tussen 1951 en 1966 in een openlijke
poging om de loop van de menselijke geschiedenis te verschuiven.
Vreemd genoeg, de blote voeten jongen uit Kentucky was iets van een
mandarijn, het kiezen als zijn onderdanen leidende Hubbard werd de
exclusieve distributeur van Sandoz LSD in Canada en, later, een of
andere manier beveiligd een Investigational New Drug vergunning van
de FDA waardoor hij klinisch onderzoek uit te voeren op LSD in de
Verenigde Staten dit ook al was hij een derde-grade onderwijs gehad,
een crimineel record, en een enkele, misschien wel frauduleuze
wetenschappelijke referenties. (Zijn promotieonderzoek werd gekocht
van een diploma mill.) Zichzelf zien als “een katalytisch middel,”
Hubbard zou naar schatting zesduizend mensen kennis te LSD tussen
1951 en 1966 in een openlijke poging om de loop van de menselijke
geschiedenis te verschuiven. Vreemd genoeg, de blote voeten jongen
uit Kentucky was iets van een mandarijn, het kiezen als zijn
onderdanen leidende een of andere manier beveiligd een
Investigational New Drug vergunning van de FDA waardoor hij klinisch
onderzoek uit te voeren op LSD in de Verenigde Staten dit ook al was
hij een derde-grade onderwijs, een strafblad, en een enkele,
misschien wel frauduleuze wetenschappelijke referenties had. (Zijn
promotieonderzoek werd gekocht van een diploma mill.) Zichzelf zien
als “een katalytisch middel,” Hubbard zou naar schatting
zesduizend mensen kennis te LSD tussen 1951 en 1966 in een openlijke
poging om de loop van de menselijke geschiedenis te verschuiven.
Vreemd genoeg, de blote voeten jongen uit Kentucky was iets van een
mandarijn, het kiezen als zijn onderdanen leidende een of andere
manier beveiligd een Investigational New Drug vergunning van de FDA
waardoor hij klinisch onderzoek uit te voeren op LSD in de Verenigde
Staten dit ook al was hij een derde-grade onderwijs, een strafblad,
en een enkele, misschien wel frauduleuze wetenschappelijke
referenties had. (Zijn promotieonderzoek werd gekocht van een diploma
mill.) Zichzelf zien als “een katalytisch middel,” Hubbard zou
naar schatting zesduizend mensen kennis te LSD tussen 1951 en 1966 in
een openlijke poging om de loop van de menselijke geschiedenis te
verschuiven. Vreemd genoeg, de blote voeten jongen uit Kentucky was
iets van een mandarijn, het kiezen als zijn onderdanen leidende
”Hubbard zou naar schatting zesduizend mensen kennis te LSD tussen
1951 en 1966 in een openlijke poging om de loop van de menselijke
geschiedenis te verschuiven. Vreemd genoeg, de blote voeten jongen
uit Kentucky was iets van een mandarijn, het kiezen als zijn
onderdanen leidende ”Hubbard zou naar schatting zesduizend mensen
kennis te LSD tussen 1951 en 1966 in een openlijke poging om de loop
van de menselijke geschiedenis te verschuiven. Vreemd genoeg, de
blote voeten jongen uit Kentucky was iets van een mandarijn, het
kiezen als zijn onderdanen leidendefigures in business, government,
the arts, religion, and technology. He believed in working from the
top down and disdained other psychedelic evangelists, like Timothy
Leary, who took a more democratic approach. Members of Parliament,
officials of the Roman Catholic Church,* Hollywood actors, government
officials, prominent writers and philosophers, university officials,
computer engineers, and prominent businessmen were all introduced to
LSD as part of Hubbard’s mission to shift the course of history
from above. (Not everyone Hubbard approached would play: J. Edgar
Hoover, whom Hubbard claimed as a close friend, declined.) Hubbard
believed that “if he could give the psychedelic experience to the
major executives of the Fortune 500 companies,” Abram Hoffer
recalled, “he would change the whole of society.” One of the
executives Hubbard turned on in the late 1950s—Myron Stolaroff,
assistant to the president
voor de lange termijn planning op
Ampex, op het moment dat een toonaangevende elektronica bedrijf in
Silicon Valley-werd “ervan overtuigd dat [Al Hubbard] was de man om
LSD naar de planeet Aarde te brengen.”
• • •
In
1953, niet lang na zijn psychedelische openbaring, Hubbard
uitgenodigd Humphry Osmond op de lunch bij de Vancouver Yacht Club.
Net als vele anderen, Osmond was diep onder de indruk van Hubbard's
wereldse, rijkdom, aansluitingen, en toegang tot de schijnbaar
eindeloze levering van LSD. De lunch heeft geleid tot een
samenwerking die het verloop van het onderzoek naar psychedelica
veranderd en, in belangrijke opzichten, de basis gelegd voor het
onderzoek vandaag plaatsvindt. Onder invloed van zowel Hubbard en
Huxley, wiens primaire interesse was in de onthullende import van
psychedelica, Osmond verliet de psychotomimetisch model. Het was
Hubbard die voor het eerst aan hem voorgesteld dat de mystieke
ervaring veel onderwerpen had op een enkele hoge dosis mescaline of
LSD kan zelf worden ingezet als een vorm van therapie-en dat de
ervaring belangrijker dan de chemische was. De psychedelische reis
kon, zoals de conversie ervaring, met geweld te laten zien mensen een
nieuw, allesomvattend perspectief op hun leven dat hen zou helpen om
te veranderen. Maar misschien wel het meest duurzame bijdrage Hubbard
aan psychedelische therapie ontstaan ​​in, of all places, de
behandelkamer. Het is gemakkelijker om feiten te verzamelen over het
leven van Al Hubbard's dan het is om een ​​constante gevoel van
het karakter van de man te krijgen, het was zo bol van de
tegenstrijdigheden. De pistool-packing stoere vent was ook een
fervent mysticus die over liefde en de hemelse zaligsprekingen
gesproken. En de wellconnected zakenman en agent van de overheid
bleek een opmerkelijk gevoelige en begaafde therapeut. Hoewel hij
nooit gebruikt die termen, Hubbard was de eerste onderzoeker aan het
cruciale belang van de instelling en omgeving te begrijpen in het
vormgeven van de psychedelische ervaring. Hij instinctief begrepen
dat de witte muren en TL-verlichting van de gesaneerde ziekenhuis
kamer waren allemaal verkeerd. Zo bracht hij foto's en muziek,
bloemen en diamanten, in de behandelkamer, waar hij ze zou gebruiken
om prime patiënten voor een mystieke openbaring of af te leiden van
een reis toen zij zich angstaanjagende wending. Hij hield van mensen
schilderijen van Salvador Dalí en tonen
pictures of Jesus or to
ask them to study the facets of a diamond he carried. One patient he
treated in Vancouver, an alcoholic paralyzed by social anxiety,
recalled Hubbard handing him a bouquet of roses during an LSD
session: “He said, ‘Now hate them.’ They withered and the
petals fell off, and I started to cry. Then he said, ‘Love them,’
and they came back brighter and even more spectacular than before.
That meant a lot to me. I realized that you can make your
relationships anything you want. The trouble I was having with people
was coming from me.” What Hubbard was bringing into the treatment
room was something well known to any traditional healer. Shamans have
understood for millennia that a person in the depths of a trance or
under the influence of a powerful plant medicine can be readily
manipulated with the help of certain words, special objects, or the
right kind of music. Hubbard understood intuitively how the
suggestibility of the human mind during an altered state of
consciousness could be harnessed as an important resource for
healing—for breaking destructive patterns of thought and proposing
new perspectives in their place. Researchers might prefer to call
this a manipulation of set and setting, which is accurate enough, but
Hubbard’s greatest contribution to modern psychedelic therapy was
to introduce the tried-and-true tools of shamanism, or at least a
Westernized version of it.
• • •
Binnen een paar
jaar, had Hubbard de kennis van zowat iedereen in de psychedelische
onderzoek gemeenschap in Noord-Amerika gemaakt, waardoor een
onuitwisbare indruk op iedereen die hij ontmoet, samen met een spoor
van therapeutische tips en ampullen van Sandoz LSD. Door de late
jaren 1950, had hij een soort psychedelische circuit rijder geworden.
Een week dat hij zou kunnen worden in Weyburn, assisteren Humphry
Osmond en Abram Hoffer in hun werk met alcoholisten, die hen
verdiende internationale aandacht. Van daar naar Manhattan, voor een
ontmoeting met R. Gordon Wasson, en vervolgens een stop op de
terugweg west naar LSD dienen aan een VIP of check-in op een
onderzoeksgroep die werkzaam zijn in Chicago. De volgende week kan
hem vinden in Los Angeles, het uitvoeren van LSD sessies met Betty
Eisner, Sidney Cohen, of Oscar Janiger, vrijelijk delen van zijn
technieken voor de behandeling en de levering van LSD.
(“We
waited for him like the little old lady on the prairie waiting for a
copy of the Sears Roebuck catalog,” Oscar Janiger recalled years
later.) And then it was back to Vancouver, where he had persuaded
Hollywood Hospital to dedicate an entire wing to treating alcoholics
with LSD.* Hubbard would often fly his plane down to Los Angeles to
discreetly ferry Hollywood celebrities up to Vancouver for treatment.
It was this sideline that earned him the nickname Captain Trips.
Hubbard also established two other alcoholism treatment facilities in
Canada, where he regularly conducted LSD sessions and reported
impressive rates of success. LSD treatment for alcoholism using the
Hubbard method became a business in Canada. But Hubbard believed it
was unethical to profit from LSD, which led to tensions between him
and some of the institutions he worked with, because they were
charging patients upwards of five hundred dollars for an LSD session.
For Hubbard, psychedelic therapy was a form of philanthropy, and he
drained his fortune advancing the cause. Al Hubbard moved between
these far-flung centers of research like a kind of psychedelic
honeybee, disseminating information, chemicals, and clinical
expertise while building what became an extensive network across
North America. In time, he would add Menlo Park and Cambridge to his
circuit. But was Hubbard just spreading information, or was he also
collecting it and passing it on to the CIA? Was the pollinator also a
spy? It’s impossible to say for certain; some people who knew
Hubbard (like James Fadiman) think it’s entirely plausible, while
others aren’t so sure, pointing to the fact the Captain often
criticized the CIA for using LSD as a weapon. “The CIA work
stinks,” he told Oscar Janiger in the late 1970s. Hubbard was
referring to the agency’s MK-Ultra research program, which since
1953 had been trying to figure out whether LSD could be used as a
nonlethal weapon of war (by, say, dumping it in an adversary’s
water supply), a truth serum in interrogations, a means of mind
control,* or a dirty trick to play on unfriendly foreign leaders,
causing them to act or speak in embarrassing ways. None of these
schemes panned out, at least as far as we know, and all reflected a
research agenda that remained stuck on the psychotomimetic model long
after other researchers had abandoned it. Along the way, the CIA
dosed its own employees and unwitting civilians with LSD; in one
notorious case that didn’t come to light until the 1970s, the CIA
admitted to secretly giving LSD to an army
biologische wapens
specialist genaamd Frank Olson in 1953; een paar dagen later, Olson
zogenaamdjumped to his death from the thirteenth floor of the Statler
Hotel in New York. (Others believe Olson was pushed and that the
CIA’s admission, embarrassing as it was, was actually a cover-up
for a crime far more heinous.) It could be Olson whom Al Hubbard was
referring to when he said, “I tried to tell them how to use it, but
even when they were killing people, you couldn’t tell them a
goddamned thing.” A regular stop on Hubbard’s visits to Los
Angeles was the home of Aldous and Laura Huxley. Huxley and Hubbard
had formed the most unlikely of friendships after Hubbard introduced
the author to LSD—and the Hubbard method—in 1955. The experience
put the author’s 1953 mescaline trip therapie in the shade. As
Huxley wrote to Osmond in its aftermath, “What came through the
closed door was the realization . . . the direct, total awareness,
from the inside, so to say, of Love as the primary and fundamental
cosmic fact.” The force of this insight seemed almost to embarrass
the writer in its baldness: “The words, of course, have a kind of
indecency and must necessarily ring false, seem like twaddle. But the
fact remains.” Huxley immediately recognized the value of an ally
as skilled in the ways of the world as the man he liked to call “the
good Captain.” As so often seems to happen, the Man of Letters
became smitten with the Man of Action. “What Babes in the Woods we
literary gents and professional men are!” Huxley wrote to Osmond
about Hubbard. “The great World occasionally requires your
services, is mildly amused by mine, but its full attention and
deference are paid to Uranium and Big Business. So what extraordinary
luck that this representative of both these Higher Powers should (a)
have become so passionately interested in mescaline and (b) be such a
very nice man.” Neither Huxley nor Hubbard was particularly
dedicated to medicine or science, so it’s not surprising that over
time their primary interest would drift from the treatment of
individuals with psychological problems to a desire to treat the
whole of society. (This aspiration seems eventually to infect
everyone who works with psychedelics, touching scientists, too,
including ones as different in temperament as Timothy Leary and
Roland Griffiths.) But psychological research proceeds person by
person and
experiment by experiment; there is no real-world
model for using a drug to change all of society as Hubbard and Huxley
determined to do, with the result that the scientific method began to
feel to them, as it later would to Leary, like a straitjacket. In the
wake of his first LSD experience, Huxley wrote to Osmond suggesting
that “who, having once come to the realization of the primordial
fact of unity in love, would ever want to return to experimentation
on the psychic level? . . . My point is that the opening of the door
by mescalin[e] or LSD is too precious an opportunity, too high a
privilege to be neglected for the sake of experimentation.” Or to
be limited to sick people. Osmond was actually sympathetic to this
viewpoint—after all, he had administered mescaline to Huxley,
hardly a controlled experiment—and he participated in many of
Hubbard’s sessions turning on the Best and Brightest. But Osmond
wasn’t prepared to abandon science or medicine for whatever Huxley
and Hubbard imagined might lay beyond it. In 1955, Al Hubbard sought
to escape the scientific straitjacket and formalize his network of
psychedelic researchers by establishing something he called the
Commission for the Study of Creative Imagination. The name reflected
his own desire to take his work with psychedelics beyond the limits
of medicine and its focus on the ill. To serve on the commission’s
board, Hubbard recruited Osmond, Hoffer, Huxley, and Cohen, as well
as half a dozen other psychedelic researchers, a philosopher (Gerald
Heard), and a UN official; he named himself “scientific director.”
(What did these people think of Hubbard and his grandiose title, not
to mention his phony academic credentials? They were at once
indulgent and full of admiration. After Betty Eisner wrote a letter
to Osmond expressing discomfort with some of Hubbard’s
representations, he suggested she think of him as a kind of
Christopher Columbus: “Explorers zijn niet altijd de meest
wetenschappelijke, uitstekende of geheel vrijstaande mensen.”) Het
is niet duidelijk hoeveel meer er was aan de Commissie voor de Studie
van creatieve verbeelding dan een fancy briefpapier, maar het bestaan
​​van een verdieping van de kloof gesignaleerd tussen de medische
en de spirituele benadering van psychedelica. (Sidney Cohen, ooit
ambivalent over vragen van de wetenschap versus mystiek, abrupt
ontslag genomen in 1957, slechts een
jaar na toetreding tot de
raad van bestuur.) Zijn titel als “wetenschappelijk directeur”
Ondanks Hubbard zelf zei tijdens deze periode: “Mijn respect voor
de wetenschap, als een doel in zichzelf, neemt af naarmate de tijd
vordert. . . toen het ding wil ik met al mijn wezen, is iets dat ver
buiten en buiten het bereik van empirische manipulatie leeft.”Lang
voordat Leary, de verschuiving in de doelstelling van het onderzoek
naar psychedelica van psychotherapie tot culturele revolutie was in
volle gang.
• • •
ONE LAST NODE worth visiting in Al
Hubbard’s far-flung psychedelic network is Silicon Valley, where
the potential for LSD to foster “creative imagination” and
thereby change the culture received its most thorough test to date.
Indeed, the seeds that Hubbard planted in Silicon Valley continue to
yield interesting fruit, in the form of the valley’s ongoing
interest in psychedelics as a tool for creativity and innovation. (As
I write, the practice of microdosing—taking a tiny, “subperceptual”
regular dose of LSD as a kind of mental tonic—is all the rage in
the tech community.) Steve Jobs often told people that his
experiments with LSD had been one of his two or three most important
life experiences. He liked to taunt Bill Gates by suggesting, “He’d
be a broader guy if he had dropped acid once or gone off to an ashram
when he was younger.” (Gates has said he did in fact try LSD.) It
might not be a straight one, but it is possible to draw a line
connecting Al Hubbard’s arrival in Silicon Valley with his
satchelful of LSD to the tech boom that Steve Jobs helped set off a
quarter century later. The key figure in the marriage of Al Hubbard
and Silicon Valley was Myron Stolaroff. Stolaroff was a gifted
electrical engineer who, by the mid-1950s, had become assistant to
the president for strategic planning at Ampex, one of the first
technology companies to set up shop in what at the time was a sleepy
valley of farms and orchards. (It wouldn’t be called Silicon Valley
until 1971.) Ampex, which at its peak had thirteen thousand
employees, was a pioneer in the development of reel-to-reel magnetic
tape for both audio and data recording. Born in Roswell, New Mexico,
in 1920, Stolaroff studied engineering at Stanford and was one of
Ampex’s very first employees, a fact that would make him a wealthy
man.
Nominally Jewish, he was by his thirties a spiritual seeker
whose path eventually led him to Gerald Heard, the English
philosopher and friend of Aldous Huxley’s. Stolaroff was so moved
by Heard’s description of his LSD experience with Al Hubbard that
in March 1956 he traveled to Vancouver for a session with the Captain
in his apartment. Sixty-six micrograms of Sandoz LSD launched
Stolaroff on a journey by turns terrifying and ecstatic. Over the
course of several hours, he witnessed the entire history of the
planet from its formation through the development of life on earth
and the appearance of humankind, culminating in the trauma of his own
birth. (This seems to have been a common trajectory of Hubbard-guided
trips.) “That was a remarkable opening for me,” he told an
interviewer years later, “a tremendous opening. I relived a very
painful birth experience that had determined almost all my
personality features. But I also experienced the oneness of mankind,
and the reality of God. I knew that from then on . . . I would be
totally committed to this work. “After that first LSD experience, I
said, ‘this is the greatest discovery man has ever made.’”
Stolaroff shared the news with a small number of his friends and
colleagues at Ampex. They began meeting every month or so to discuss
spiritual questions and the potential of LSD to help
individuen-gezonde individuen-realiseren van hun volledige
potentieel. Don Allen, een jonge Ampex ingenieur, en Willis Harman,
een professor in de elektrotechniek aan Stanford, bij de groep, en Al
Hubbard begon naar beneden te Menlo Park aan de leden op
psychedelische reizen begeleiden en vervolgens trainen om anderen te
begeleiden. “Als therapeut,” Stolaroff herinnerde, “hij was een
van de beste.” Overtuigd van de kracht van LSD om mensen te helpen
hun beperkingen te overstijgen, Stolaroff geprobeerd voor een tijd,
met de hulp van Hubbard's, om Ampex hervormen als 's werelds eerste
“psychedelic corporatie.”Hubbard voerde een reeks van wekelijkse
workshops op het hoofdkantoor en worden toegediend LSD aan kaderleden
van het bedrijf op een locatie in de Sierra. Maar het project
schipbreuk toen het bedrijf de algemeen manager, die joods was,
bezwaar tegen de beelden van Christus, de Maagd Maria, en het Laatste
Avondmaal dat Hubbard aangedrongen op het brengen in zijn kantoor.
Rond dezelfde tijd, Willis Harman verschoof de focus van zijn
onderwijs aan de Stanford, het aanbieden van een nieuwe klasse op
“het menselijk potentieel”, dat eindigde met een eenheid op
psychedelica. de ingenieurs
kregen religie. (En heb het nog
steeds. “Microdosing vrijdagen” Ik weet van een Bay Area tech
bedrijf vandaag bekend dat psychedelica gebruikt in zijn management
training Een handvol anderen hebben ingesteld) In 1961, Stolaroff
links Ampex om zich te wijden full-time aan onderzoek naar
psychedelica . Met Willis Harman, richtte hij de orotundly getiteld
International Foundation for Advanced Study (IFAS) om het potentieel
van LSD te verkennen om de menselijke persoonlijkheid en creativiteit
te vergroten. Stolaroff huurde een psychiater genaamd Charles Savage
als medisch directeur en, als het personeel psycholoog, een eerste
jaar afgestudeerde student met de naam van James Fadiman. (Fadiman,
die in 1960 van Harvard afgestudeerd, werd ingevoerd om psilocybine
door Richard Alpert, maar niet tot na zijn afstuderen. “De grootste
zaak van de wereld is er met mij gebeurd,” Alpert vertelde zijn
ex-student, “En ik wil het met u delen.”) Don Allen liet ook zijn
technische post bij Ampex om IFAS te sluiten als een screener en
gids. De stichting verzekerd van een geneesmiddel voor onderzoek
vergunning van de FDA en een aanbod van LSD en mescaline van Al
Hubbard en begon tot een Al Hubbard termijn- gebruik “de verwerking
van klanten.” In de komende zes jaar, zou de stichting zo'n 350
mensen te verwerken. Zoals James Fadiman en Don Allen herinneren die
jaren aan de basis (zowel zat voor uitgebreide interviews), het was
een spannende en onstuimige tijd om te werken aan trip therapie ze
ervan overtuigd waren werd de grens van de menselijke mogelijkheid.
Voor het grootste deel, hun proefpersonen waren “gezond normalen”
of trip therapie Fadiman beschreven als “een gezonde neurotische
poliklinische bevolking.” Elke klant betaald vijfhonderd dollar
voor een pakket dat voor-en-na persoonlijkheid testen, een begeleide
LSD sessie opgenomen, en een aantal follow-up. Al Hubbard “zou
drijven in en uit,” Don Allen herinnert. Hij “was zowel onze
inspiratie en onze resident expert.” James Fadiman zegt: “Hij was
de stille kracht achter de Menlo Park onderzoek.” Van tijd tot
tijd, zou Hubbard leden van het personeel naar Death Valley te nemen
voor trainingen, in de overtuiging dat het oorspronkelijke landschap
was er bijzonder bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half
dozijn of zo papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960,
onderzoekers van de stichting melding gemaakt van enkele provocerende
“resultaten.” Seventyeight procent van de klanten zei dat de
ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent
registreerde een toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83
procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien “een hogere
macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen die een
dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld Al Hubbard “zou
drijven in en uit,” Don Allen herinnert. Hij “was zowel onze
inspiratie en onze resident expert.” James Fadiman zegt: “Hij was
de stille kracht achter de Menlo Park onderzoek.” Van tijd tot
tijd, zou Hubbard leden van het personeel naar Death Valley te nemen
voor trainingen, in de overtuiging dat het oorspronkelijke landschap
was er bijzonder bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half
dozijn of zo papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960,
onderzoekers van de stichting melding gemaakt van enkele provocerende
“resultaten.” Seventyeight procent van de klanten zei dat de
ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent
registreerde een toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83
procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien “een hogere
macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen die een
dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld Al Hubbard “zou
drijven in en uit,” Don Allen herinnert. Hij “was zowel onze
inspiratie en onze resident expert.” James Fadiman zegt: “Hij was
de stille kracht achter de Menlo Park onderzoek.” Van tijd tot
tijd, zou Hubbard leden van het personeel naar Death Valley te nemen
voor trainingen, in de overtuiging dat het oorspronkelijke landschap
was er bijzonder bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half
dozijn of zo papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960,
onderzoekers van de stichting melding gemaakt van enkele provocerende
“resultaten.” Seventyeight procent van de klanten zei dat de
ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent
registreerde een toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83
procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien “een hogere
macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen die een
dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld ”Don Allen
herinnert. Hij “was zowel onze inspiratie en onze resident expert.”
James Fadiman zegt: “Hij was de stille kracht achter de Menlo Park
onderzoek.” Van tijd tot tijd, zou Hubbard leden van het personeel
naar Death Valley te nemen voor trainingen, in de overtuiging dat het
oorspronkelijke landschap was er bijzonder bevorderlijk voor
revelatory ervaring. In een half dozijn of zo papers gepubliceerd in
de vroege jaren 1960, onderzoekers van de stichting melding gemaakt
van enkele provocerende “resultaten.” Seventyeight procent van de
klanten zei dat de ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben
verhoogd, 71 procent registreerde een toename van het gevoel van
eigenwaarde, en 83 procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien
“een hogere macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen
die een dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld ”Don
Allen herinnert. Hij “was zowel onze inspiratie en onze resident
expert.” James Fadiman zegt: “Hij was de stille kracht achter de
Menlo Park onderzoek.” Van tijd tot tijd, zou Hubbard leden van het
personeel naar Death Valley te nemen voor trainingen, in de
overtuiging dat het oorspronkelijke landschap was er bijzonder
bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half dozijn of zo
papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960, onderzoekers van de
stichting melding gemaakt van enkele provocerende “resultaten.”
Seventyeight procent van de klanten zei dat de ervaring hadden hun
vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent registreerde een
toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83 procent zei dat tijdens
hun sessies ze had gezien “een hogere macht, of de uiteindelijke
werkelijkheid.” degenen die een dergelijke ervaring hadden waren
degenen die gemeld “Hij was de stille kracht achter de Menlo Park
onderzoek.” Van tijd tot tijd, zou Hubbard leden van het personeel
naar Death Valley te nemen voor trainingen, in de overtuiging dat de
oorspronkelijke landschap er was bijzonder bevorderlijk voor
revelatory ervaring. In een half dozijn of zo papers gepubliceerd in
de vroege jaren 1960, onderzoekers van de stichting melding gemaakt
van enkele provocerende “resultaten.” Seventyeight procent van de
klanten zei dat de ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben
verhoogd, 71 procent registreerde een toename van het gevoel van
eigenwaarde, en 83 procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien
“een hogere macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen
die een dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld “Hij
was de stille kracht achter de Menlo Park onderzoek.” Van tijd tot
tijd, zou Hubbard leden van het personeel naar Death Valley te nemen
voor trainingen, in de overtuiging dat de oorspronkelijke landschap
er was bijzonder bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half
dozijn of zo papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960,
onderzoekers van de stichting melding gemaakt van enkele provocerende
“resultaten.” Seventyeight procent van de klanten zei dat de
ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent
registreerde een toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83
procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien “een hogere
macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen die een
dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld in de overtuiging
dat het oorspronkelijke landschap was er bijzonder bevorderlijk voor
revelatory ervaring. In een half dozijn of zo papers gepubliceerd in
de vroege jaren 1960, onderzoekers van de stichting melding gemaakt
van enkele provocerende “resultaten.” Seventyeight procent van de
klanten zei dat de ervaring hadden hun vermogen om lief te hebben
verhoogd, 71 procent registreerde een toename van het gevoel van
eigenwaarde, en 83 procent zei dat tijdens hun sessies ze had gezien
“een hogere macht, of de uiteindelijke werkelijkheid.” degenen
die een dergelijke ervaring hadden waren degenen die gemeld in de
overtuiging dat het oorspronkelijke landschap was er bijzonder
bevorderlijk voor revelatory ervaring. In een half dozijn of zo
papers gepubliceerd in de vroege jaren 1960, onderzoekers van de
stichting melding gemaakt van enkele provocerende “resultaten.”
Seventyeight procent van de klanten zei dat de ervaring hadden hun
vermogen om lief te hebben verhoogd, 71 procent registreerde een
toename van het gevoel van eigenwaarde, en 83 procent zei dat tijdens
hun sessies ze had gezien “een hogere macht, of de uiteindelijke
werkelijkheid.” degenen die een dergelijke ervaring hadden waren
degenen die gemeld
the most lasting benefits from their session.
Don Allen told me that most clients emerged with “notable and
fairly sustainable changes in beliefs, attitudes, and behavior, way
above statistical probability.” Specifically, they became “much
less judgmental, much less rigid, more open, and less defended.”
But it wasn’t all sweetness and light: several clients abruptly
broke off marriages after their sessions, now believing they were
mismatched or trapped in destructive patterns of behavior. De
stichting ook onderzoeken uitgevoerd om te bepalen of LSD zou in
feite te verbeteren creativiteit en het oplossen van problemen. “Dit
was niet helemaal duidelijk,” James Fadiman opmerkt, “omdat de
ervaring is zo krachtig, kun je net afdwalen en bijhouden van trip
therapie u probeert te bereiken te verliezen.” Dus om hun
hypothese, Fadiman en zijn collega's te testen begon met zichzelf,
het zien als zij een geloofwaardige creativiteit experiment kunnen
ontwerpen, terwijl op een relatief lichte dosis LSD-honderd
microgram. Misschien niet verrassend, omdat ze vastgesteld dat ze
konden. Werken in groepen van vier, James Fadiman en Willis Harman
toegediend dezelfde dosis LSD aan kunstenaars, ingenieurs,
architecten en wetenschappers, die allen waren een of andere manier
“vast” in hun werk op een bepaald project. “We gebruikten elke
manipulatie van de set en setting in het boek,” Fadiman herinnerde,
onderwerpen vertellen “ze zouden worden gefascineerd door hun
intellectuele capaciteiten en zou problemen als nooit tevoren op te
lossen.” De proefpersonen veel grotere soepelheid in hun denken,
evenals een verbeterde mogelijkheid om zowel te visualiseren een
probleem en nieuwe context het. “We waren verbaasd, net als onze
deelnemers, hoeveel nieuwe en effectieve oplossingen kwam uit onze
sessies,” Fadiman schreef. Onder hun proefpersonen waren enkele van
de visionairs die in de komende jaren zou een revolutie computers,
waaronder William Engels en Doug Engelbart. * Er zijn allerlei
problemen met deze studie niet onder controle was, heeft gebaseerd op
de eigen beoordeling van de onderwerpen hun succes, en het werd
gestopt voordat het kon worden voltooid, maar het doet in ieder geval
wijzen op een veelbelovende avenue voor onderzoek. De stichting had
winkel gesloten door 1966 maar het werk Hubbard's in Silicon Valley
was niet helemaal voorbij. In een van de meest mysterieuze episodes
van zijn carrière, werd Hubbard uit semiretirement geroepen door
Willis Harman in 1968. Na IFAS ontbonden, was Harman aan de slag
gegaan bij het Stanford Research Institute (SRI), een prestigieuze
denktank gelieerd aan de Universiteit van Stanford en een ontvanger
van opdrachten uit verschillende takken van
de federale
overheid, met inbegrip van het leger. Harman werd gezet
verantwoordelijk voor SRI's Educational Policy Research Center, met
een mandaat om toekomst van het onderwijs voor ogen. LSD inmiddels
was illegaal, maar nog steeds zeer veel in gebruik in de gemeenschap
van ingenieurs en wetenschappers in en rond Stanford. Hubbard, die
inmiddels failliet was, werd ingehuurd als een part-time “bijzondere
opsporingsdiensten middel”, zogenaamd om tabs op het gebruik van
drugs in de studentenbeweging te houden. aanstellingsbrief Harman aan
Hubbard is zowel onduidelijk en suggestief: “Onze onderzoeken naar
een aantal van de huidige sociale bewegingen beïnvloeden onderwijs
geven aan dat het drugsgebruik voorkomt onder studentleden van Nieuw
Links is niet geheel onopzettelijk. Een deel ervan lijkt aanwezig is
als een bewuste wapen gericht op politieke verandering te zijn. We
zijn bezig met de beoordeling van de betekenis van dit als het
invloed heeft op het gebied van lange-afstands onderwijsbeleid. In
dit verband zou het voordelig u in overweging genomen hebben in de
hoedanigheid van een bijzondere opsporingsdiensten agent die toegang
tot relevante gegevens zouden kunnen hebben die gewoonlijk niet
beschikbaar is zijn.”Hoewel niet in de brief genoemde diensten
Hubbard om SRI omvatte ook met behulp van zijn uitgebreide regering
contacten met contracten blijven stromen. Dus Al Hubbard wederom trok
zijn kaki security-guard uniform, compleet met gouden badge, pistool,
en een riem bezaaid met kogels, en kreeg weer aan het werk. Maar het
uniform en de “special agent” title waren allemaal een cover, en
een gedurfde een op dat. Als een vocale vijand van de rijzende
tegencultuur, het is heel goed mogelijk Hubbard heeft onderzocht
gebruik van illegale drugs op de campus voor SRI (of anderen In dit
verband zou het voordelig u in overweging genomen hebben in de
hoedanigheid van een bijzondere opsporingsdiensten agent die toegang
tot relevante gegevens zouden kunnen hebben die gewoonlijk niet
beschikbaar is zijn.”Hoewel niet in de brief genoemde diensten
Hubbard om SRI omvatte ook met behulp van zijn uitgebreide regering
contacten met contracten blijven stromen. Dus Al Hubbard wederom trok
zijn kaki security-guard uniform, compleet met gouden badge, pistool,
en een riem bezaaid met kogels, en kreeg weer aan het werk. Maar het
uniform en de “special agent” title waren allemaal een cover, en
een gedurfde een op dat. Als een vocale vijand van de rijzende
tegencultuur, het is heel goed mogelijk Hubbard heeft onderzocht
gebruik van illegale drugs op de campus voor SRI (of anderen In dit
verband zou het voordelig u in overweging genomen hebben in de
hoedanigheid van een bijzondere opsporingsdiensten agent die toegang
tot relevante gegevens zouden kunnen hebben die gewoonlijk niet
beschikbaar is zijn.”Hoewel niet in de brief genoemde diensten
Hubbard om SRI omvatte ook met behulp van zijn uitgebreide regering
contacten met contracten blijven stromen. Dus Al Hubbard wederom trok
zijn kaki security-guard uniform, compleet met gouden badge, pistool,
en een riem bezaaid met kogels, en kreeg weer aan het werk. Maar het
uniform en de “special agent” title waren allemaal een cover, en
een gedurfde een op dat. Als een vocale vijand van de rijzende
tegencultuur, het is heel goed mogelijk Hubbard heeft onderzocht
gebruik van illegale drugs op de campus voor SRI (of anderen diensten
Hubbard om SRI opgenomen ook met behulp van zijn uitgebreide regering
contacten om contracten te laten stromen. Dus Al Hubbard wederom trok
zijn kaki security-guard uniform, compleet met gouden badge, pistool,
en een riem bezaaid met kogels, en kreeg weer aan het werk. Maar het
uniform en de “special agent” title waren allemaal een cover, en
een gedurfde een op dat. Als een vocale vijand van de rijzende
tegencultuur, het is heel goed mogelijk Hubbard heeft onderzocht
gebruik van illegale drugs op de campus voor SRI (of anderen diensten
Hubbard om SRI opgenomen ook met behulp van zijn uitgebreide regering
contacten om contracten te laten stromen. Dus Al Hubbard wederom trok
zijn kaki security-guard uniform, compleet met gouden badge, pistool,
en een riem bezaaid met kogels, en kreeg weer aan het werk. Maar het
uniform en de “special agent” title waren allemaal een cover, en
een gedurfde een op dat. Als een vocale vijand van de rijzende
tegencultuur, het is heel goed mogelijk Hubbard heeft onderzocht
gebruik van illegale drugs op de campus voor SRI (of anderen),
but if he did, he was once again working both sides of the street.
For though the legal status of LSD had changed by 1968, Hubbard and
Harman’s mission—“to provide the [LSD] experience to political
and intellectual leaders around the world”—apparently had not.
The work might well have continued, just more quietly and beneath a
cover story. For as Willis Harman told Todd Brendan Fahey in a 1990
interview and as a former SRI employee confirmed, “Al never did
anything resembling security work. “Al’s job was to run the
special sessions for us.” That former SRI employee is Peter
Schwartz, an engineer who became a leading futurist; he is currently
senior vice president for government relations and strategic planning
at Salesforce.com. In 1973, Schwartz went to work for Willis Harman
at SRI, his first job out of graduate school. By then, Al Hubbard was
more or less retired, and Schwartz was given his office. On the wall
above the desk hung a large photograph of Richard Nixon, inscribed
“to my good friend, Al, for all your years of service, your friend,
Dick.” A pile of mail accumulated in the in-box, with letters
addressed to A. M. Hubbard from all over the world, including, he
recalled, one from George Bush, the future CIA director, who at the
time was serving as head of the Republican National Committee. “Who
was this fellow?” Schwartz wondered. And then one day this round
fellow with a gray crew cut, dressed in a security guard’s uniform
and carrying a .38, showed up to retrieve his mail. “‘I’m a
friend of Willis’s,’” Hubbard told Schwartz. “And then he
began asking me the strangest questions, completely without context.
‘Where do you think you actually came from? What do you think about
the cosmos?’ I learned later this was how he checked people out, to
decide whether or not you were a worthy candidate.” Intrigued,
Schwartz asked Harman about this mystery man and, piece by piece,
began to put together much of the tale of Hubbard’s life. The young
futurist soon realized that “most of the people I was meeting who
had interesting ideas had tripped with Hubbard: professors at
Stanford, Berkeley, the staff at SRI, computer engineers, scientists,
writers. And all of them had been transformed by the experience.”
Schwartz said that several of the early computer engineers relied on
LSD in designing circuit chips, especially in the years before they
could be designed on computers. “You had to be able to visualize a
staggering complexity in three dimensions, hold it all in your head.
They found that LSD could help.” Schwartz eventually realized that
“everyone in that community”— referring to the Bay Area tech
crowd in the 1960s and early 1970s, as well as the people in and
around Stewart Brand’s Whole Earth Network—“had taken Hubbard
LSD.” Why were engineers in particular so taken with psychedelics?
Schwartz, himself trained as an aerospace engineer, thinks it has to
do with the fact that unlike the work of scientists, who can simplify
the problems they work on, “problem solving in engineering always
involves irreducible complexity. You’re always balancing complex
variables you can never get perfect, so you’re desperately
searching to find patterns. LSD shows you patterns. “I have no
doubt that all that Hubbard LSD all of us had taken had a big effect
on the birth of Silicon Valley.” Stewart Brand received his own
baptism in Hubbard LSD at IFAS in 1962, with James Fadiman presiding
as his guide. His first experience with LSD “was kind of a bum trip
therapie,” he recalls, but it led to a series of other journeys
that reshaped his worldview and, indirectly, all of ours. The Whole
Earth Network Brand would subsequently gather together (which
included Peter Schwartz, Esther Dyson, Kevin Kelly, Howard Rheingold,
and John Perry Barlow) and play a key role in redefining what
computers meant and did, helping to transform them from a top-down
tool of the military-industrial complex—with the computer punch
card a handy symbol of Organization Man—into a tool of personal
liberation and virtual community, with a distinctly countercultural
vibe. How much does the idea of cyberspace, an immaterial realm where
one can construct a new identity and merge with a community of
virtual others, owe to an imagination shaped by the experience of
psychedelics? Or for that matter virtual reality?
Het hele idee
van de cybernetica, het idee dat de materiële werkelijkheid kan
worden vertaald in stukjes informatie, kan ook iets aan de ervaring
van LSD verschuldigd, met haar bevoegdheid om materie te klappen in
de geest. Brand denkt dat de waarde van LSD aan zijn gemeenschap was
als aanstichter van creativiteit, dat als eerste geholpen om de
kracht van computers in een netwerk om mensen (via SRI computer
visionairs zoalsals Doug Engelbart en het begin van de hacker
community), maar daarna werd opgevolgd door de computers zelf. ( “Op
een gegeven moment, de drugs werden niet beter,” Brand zei, “maar
de computers waren.”) Na zijn ervaring bij IFAS, raakte Brand
betrokken bij Ken Kesey en zijn beruchte Acid Tests, die hij
omschrijft als “een participatief kunstvorm die leidde direct tot
Burning Man”, de jaarlijkse bijeenkomst van de kunst, technologie
en psychedelische gemeenschappen in de woestijn van Nevada. In zijn
visie, LSD was een kritische ingrediënt in het voeden van de geest
van de gezamenlijke experiment, en de tolerantie van mislukking, dat
de computer cultuur van de West Coast te onderscheiden. “Het gaf
ons toestemming om rare stront onder een hoedje te proberen met
andere mensen.” Bij gelegenheid van de LSD geproduceerd echte
inzicht, zoals zij heeft gedaan voor Brand zichzelf een kille middag
in het voorjaar van 1966. Bored, Hij klom op het dak van zijn gebouw
in North Beach en nam een ​​honderd microgram dosis creativiteit
zuur Fadiman's. Toen hij keek in de richting van het centrum,
terwijl
wrapped in a blanket, it appeared that the streets lined
with buildings were not quite parallel. This must be due to the
curvature of Earth, Brand decided. It occurred to him that when we
think of Earth as flat, as we usually do, we assume it is infinite,
and we treat its resources that way. “The relationship to infinity
is to use it up,” he thought, “but a round earth was a finite
spaceship you had to manage carefully.” At least that’s how it
appeared to him that afternoon, “from three stories and one hundred
mikes up.” It would change everything if he could convey this to
people! But how? He flashed on the space program and wondered, “Why
haven’t we seen a picture of the earth from space? I become fixed
on this, on how to get this photo that would revolutionize our
understanding of our place in the universe. I know, I’ll make a
button! But what should it say? ‘Let’s have a photo of the earth
from space.’ No, it needs to be a question, and maybe a little
paranoid—draw on that American resource. ‘Why haven’t we seen a
photograph of the whole earth yet?’” Brand came down from his
roof and launched a campaign that eventually reached the halls of
Congress and NASA. Who knows if it was the direct result of Brand’s
campaign, but two years later, in 1968, the Apollo astronauts turned
their cameras around and gave us the first photograph of Earth from
the moon, and Stewart Brand gave us the first edition of the Whole
Earth Catalog. Did everything change? The case could be made that it
had.
Deel II: The Crack-Up
Timothy Leary kwam laat aan
psychedelica. Tegen de tijd dat hij de Harvard Psilocybine Project in
1960 gelanceerd, was er al een volledig decennium van onderzoek naar
psychedelica in Noord-Amerika, met honderden academische papers en
diverse internationale conferenties om te laten zien. Leary zelf
zelden verwezen naar dit lichaam van het werk, de voorkeur aan de
indruk te wekken dat zijn eigen onderzoek naar psychedelica
vertegenwoordigde een radicaal nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van
de psychologie. In 1960, de toekomst van het onderzoek naar
psychedelica keek helder. Maar binnen de korte tijdsspanne van vijf
jaar, de politieke en culturele weer volledig verschoven, een morele
paniek over LSD overspoeld Amerika, en vrijwel alle psychedelische
onderzoek en therapie werden ofwel stopgezet of ondergronds gedreven.
trip therapie is er gebeurd? “Timothy Leary” is het al te voor de
hand liggende antwoord op die vraag. Zowat iedereen die ik heb
geïnterviewd over het onderwerp-tientallen mensen heeft zijn of haar
antwoord voorafgegaan door te zeggen: “Het is veel te makkelijk om
de schuld Leary,” alvorens over te gaan om precies dat te doen. Het
is moeilijk om de conclusie dat de flamboyante professor psychologie
met een tropisme hem te buigen in de richting van de zon van de
publiciteit, goed of slecht, heeft ernstige schade aan de oorzaak van
onderzoek naar psychedelica te vermijden. Hij deed. En toch is de
maatschappelijke krachten ontketend door de drugs zelf als ze eenmaal
verhuisd van het laboratorium naar buiten in de cultuur waren groter
en sterker dan ieder individu kan weerstaan-of neem krediet voor. Met
of zonder de achteloos, vrolijk, en ruimschoots publiciteit capriolen
van Timothy Leary, de pure Dionysische kracht van LSD ”Alvorens
over te gaan om precies dat te doen. Het is moeilijk om de conclusie
dat de flamboyante professor psychologie met een tropisme hem te
buigen in de richting van de zon van de publiciteit, goed of slecht,
heeft ernstige schade aan de oorzaak van onderzoek naar psychedelica
te vermijden. Hij deed. En toch is de maatschappelijke krachten
ontketend door de drugs zelf als ze eenmaal verhuisd van het
laboratorium naar buiten in de cultuur waren groter en sterker dan
ieder individu kan weerstaan-of neem krediet voor. Met of zonder de
achteloos, vrolijk, en ruimschoots publiciteit capriolen van Timothy
Leary, de pure Dionysische kracht van LSD ”Alvorens over te gaan om
precies dat te doen. Het is moeilijk om de conclusie dat de
flamboyante professor psychologie met een tropisme hem te buigen in
de richting van de zon van de publiciteit, goed of slecht, heeft
ernstige schade aan de oorzaak van onderzoek naar psychedelica te
vermijden. Hij deed. En toch is de maatschappelijke krachten
ontketend door de drugs zelf als ze eenmaal verhuisd van het
laboratorium naar buiten in de cultuur waren groter en sterker dan
ieder individu kan weerstaan-of neem krediet voor. Met of zonder de
achteloos, vrolijk, en ruimschoots publiciteit capriolen van Timothy
Leary, de pure Dionysische kracht van LSD En toch is de
maatschappelijke krachten ontketend door de drugs zelf als ze eenmaal
verhuisd van het laboratorium naar buiten in de cultuur waren groter
en sterker dan ieder individu kan weerstaan-of neem krediet voor. Met
of zonder de achteloos, vrolijk, en ruimschoots publiciteit capriolen
van Timothy Leary, de pure Dionysische kracht van LSD En toch is de
maatschappelijke krachten ontketend door de drugs zelf als ze eenmaal
verhuisd van het laboratorium naar buiten in de cultuur waren groter
en sterker dan ieder individu kan weerstaan-of neem krediet voor. Met
of zonder de achteloos, vrolijk, en ruimschoots publiciteit capriolen
van Timothy Leary, de pure Dionysische kracht van LSDwerd zich
gebonden om dingen te schudden en aanzetten tot een reactie. Tegen de
tijd dat Leary werd ingehuurd door Harvard in 1959, had hij een
nationale reputatie als een begenadigd persoonlijkheid onderzoeker,
en toch zelfs dan eerder zijn eerste schokkende ervaring met
psilocybine in Cuernavaca in de zomer van 1960-Leary voelde enigszins
ontgoocheld over zijn vakgebied . Een paar jaar eerder, terwijl het
werken als directeur van het psychiatrisch onderzoek bij Kaiser
Hospital in Oakland, Leary en een collega had een slim experiment om
de effectiviteit van psychotherapie te beoordelen uitgevoerd. Een
groep van patiënten op zoek naar de psychiatrische zorg werden
verdeeld in twee groepen; men kreeg de standaardbehandeling van de
tijd, de andere (bestaande uit
people on a waiting list) no
treatment at all. After a year, one-third of all the subjects had
improved, one-third had gotten worse, and one-third remained
unchanged—regardless of which group they were in. Whether or not a
subject received treatment made no difference whatsoever in the
outcome. So what good was conventional psychotherapy? Psychology?
Leary had begun to wonder. Leary quickly established himself at
Harvard’s Department of Social Relations as a dynamic and
charismatic, if somewhat cynical, teacher. The handsome professor was
a great talker, in the expansive Irish mode, and could charm the
pants off anyone, especially women, for whom he was apparently
catnip. Leary had always had a roguish, rebellious streak —he was
court-martialed during his time at West Point for violating the honor
code and expelled from the University of Alabama for spending the
night in a women’s dorm—and Harvard-the-institution brought out
rebellion in him. Leary would speak cynically of psychological
research as a “game.” Herbert Kelman, a colleague in the
department who later became Leary’s chief adversary, recalls the
new professor as “personable” (Kelman helped him find his first
house) but says, “I had misgivings about him from the beginning. He
would often talk out of the top of his head about things he knew
nothing about, like existentialism, and he was telling our students
psychology was all a game. It seemed to me a bit cavalier and
irresponsible.” I met Kelman, now in his nineties, in the small,
overstuffed apartment where he lives with his wife in an
assisted-living facility in West Cambridge. Kelman displayed no
rancor toward Leary yet evinced little respect for him either as a
teacher or as a scientist; indeed, he believes Leary had become
disenchanted with science well before psychedelics came into his
life. In Kelman’s opinion, even before the psilocybin, “He was
already halfway off the deep end.” Leary’s introduction to
psilocybin, poolside in Mexico during the summer of 1960, came three
years after R. Gordon Wasson published his notorious Life magazine
article about the “mushrooms that cause strange visions.” For
Leary, the mushrooms were transformative. In an afternoon, his
passion to understand the human mind had been reignited —indeed,
had exploded. “In four hours by the swimming pool in Cuernavaca I
learned more about the mind, the brain, and its structures than I did
in the preceding
vijftien als een ijverige psycholoog “,
schreef hij later in Flashbacks, zijn 1983 memoires. “Ik heb
geleerd dat de hersenen is een onderbenut biocomputer. . . Ik heb
geleerd dat het normale bewustzijn is één druppel in een oceaan van
intelligentie. Dat bewustzijn en intelligentie kan systematisch
worden uitgebreid. Dat de hersenen kan worden geprogrammeerd.”Leary
terug van zijn reis met een onweerstaanbare drang om‘terug haasten
en vertel iedereen’, zoals hij herinnerde in High Priest, zijn 1968
memoires. En vervolgens in een handvol zinnen gleed hij in een
profetische stem, één waarin het hele toekomst traject van Timothy
Leary zou kunnen worden voorspeld:
Luister! Wakker worden! Jij
bent God! Je hebt de Goddelijke plan binnen je in cellulaire script
gegraveerd. Luister! Neem dit sacrament! Je zult het zien! U vindt de
openbaring te krijgen! Het zal je leven veranderen!
Maar in
ieder geval voor het eerste jaar of twee op Harvard, ging Leary door
de bewegingen van het doen van de wetenschap.Terug in Cambridge die
vallen, aangeworven hij Richard Alpert, een veelbelovende
assistent-professor die erfgenaam was om een ​​spoorweg fortuin,
en de stilzwijgende goedkeuring van hun afdeling stoel, David
McClelland hebben bevestigd, de twee lanceerde de Harvard Psilocybine
Project, opererend vanuit een kleine bezemkast van een kantoor in het
ministerie van Sociale relaties in een huis op 5 Divinity Avenue. (Ik
ging op zoek naar het huis, maar het is allang afgebroken en
vervangen door een uitgestrekte, blok-lange bakstenen wetenschap
gebouw.) Leary, ooit de verkoper, had Harvard ervan overtuigd dat het
onderzoek dat hij voorgesteld om te ondernemen was vierkant in de
traditie van William James, die in de vroege jaren van de vorige eeuw
had ook veranderde staten van bewustzijn en mystieke ervaring
studeerde aan Harvard. De universiteit geplaatst één voorwaarde op
het onderzoek: Leary en Alpert zou de nieuwe geneesmiddelen voor de
afgestudeerde studenten te geven, maar niet aan studenten. Het duurde
niet lang, een intrigerend getiteld nieuwe seminar getoond in de
Harvard cursus lijsten:
Experimental Expansion of Consciousness
The literature describing internally and externally induced changes
in awareness will be reviewed. The basic elements of mystical
experiences will be studied cross-culturally. The
members of the
seminar will participate in experiences with consciousness expanding
methods and a systematic analysis of attention will be paid to the
problems of methodology in this area. This seminar will be limited to
advanced graduate students. Admission by consent of the
instructor.
“Experimental Expansion of Consciousness” proved
to be extremely popular.
• • •
In de drie jaar van
het bestaan, de Harvard Psilocybine Project volbracht verrassend
weinig, althans in termen van de wetenschap. In hun eerste
experimenten, Leary en Alpert toegediend psilocybine honderden mensen
van alle soorten, met inbegrip van huisvrouwen, musici, kunstenaars,
wetenschappers, schrijvers, collega-psychologen en studenten, die
toen ingevulde vragenlijsten over hun ervaringen. Volgens de
“Amerikanen en Champignons in een naturalistische Milieu: een
voorlopig verslag,” de meeste patiënten hadden over het algemeen
zeer positief en soms levensveranderende ervaringen.
“Naturalistische” was apt: deze sessies vonden plaats niet in de
universitaire gebouwen, maar in comfortabele woonkamers, begeleid
door muziek en kaarslicht, en een toevallige waarnemer zij zouden
hebben leek meer partijen dan experimenten, vooral omdat de
onderzoekers zelf meestal samengevoegd in. (Leary en Alpert nam een
​​heroïsche hoeveelheid psilocybine en, later, LSD). In ieder
geval in het begin, Leary, Alpert, en hun afgestudeerde studenten
getracht te schrijven van de rekeningen van hun eigen en hun
proefpersonen psilocybine reizen, alsof ze pioniers verkennen van een
niet-toegewezen grens van bewustzijn en het vorige decennium van het
werk landmeetkundige de psychedelische landschap waren nog nooit
gebeurd. “We waren op onze eigen,” Leary schreef, enigszins
oneerlijk. “Westerse literatuur had bijna geen gidsen, geen
kaarten, geen teksten die zelfs het bestaan ​​van veranderde
staten erkend.” Op basis van hun uitgebreide veldwerk echter Leary
deed een aantal originele werken theorievorming het idee van “set”
en “setting,” de inzet van de woorden in dit verband voor het
eerst in de literatuur. Deze praktische voorwaarden,
de meeste
van de credit-kan heel goed vertegenwoordigen meest duurzame bijdrage
van Leary aan psychedelische wetenschap. Leary en Alpert een handvol
papieren in de eerste jaren aan de Harvard die nog steeds het lezen
waard verschenen, zowel goed geschreven en nauwlettend gevolgd
etnografieën van de ervaring en als teksten waarin de vroege
roerselen van een nieuwe gevoeligheid kan worden glimp. Voortbouwend
op het idee dat de levensveranderende ervaringen van vrijwilligers in
de Psilocybine Project een aantal bredere maatschappelijke toepassing
hiervan kan hebben, in 1961 Leary en een afgestudeerde student, Ralph
Metzner, bedacht een ambitieuzer onderzoeksproject. De Concord
Gevangenis Experiment geprobeerd om te ontdekken of het potentieel
van psilocybine aanverandering persoonlijkheid kunnen worden gebruikt
om recidive te verminderen in een populatie van geharde criminelen.
Dat dit gedurfde experiment ooit van de grond gekomen is een
getuigenis van salesmanship en charme Leary, want niet alleen de
gevangenis psychiater, maar de bewaker had om af te tekenen op. Het
idee was om de recidive van twee groepen gevangenen te vergelijken in
een maximaal beveiligde gevangenis in Concord, Massachusetts. Een
groep van tweeëndertig gevangenen kregen psilocybine in sessies die
in de gevangenis heeft plaatsgevonden, met één lid van team Leary
nemen van de drug met hen, om niet te verwaardigen om de gevangenen,
Leary legde uit, of te behandelen hen als cavia's. * de andere bleef
direct in het oog te observeren en aantekeningen te maken. Een tweede
groep gevangenen kreeg geen drugs of speciale behandeling van elke
vorm. De twee groepen werden vervolgens gevolgd voor een periode van
maanden na hun vrijlating. Leary meldde het oog springende
resultaten: tien maanden na hun vrijlating, had slechts 25 procent
van de psilocybine ontvangers terug in de gevangenis belandde,
terwijl de controle groep terug op een meer normale tarief van 80
procent. Maar toen Rick Doblin op MAPS zorgvuldig later
reconstrueerde de Concord experiment decennia, de herziening van de
resultaten per thema, concludeerde hij dat Leary de gegevens had
overdreven; in feite was er geen statistisch significant verschil in
de recidive tussen beide groepen. (Zelfs op het moment, de
methodologische tekortkomingen van de studie had gevraagd David
McClelland, de afdeling stoel, een vernietigende memo aan Metzner te
schrijven.) Van het wetenschappelijk werk van Leary, Sidney Cohen,
zelf een psychedelische onderzoeker,
In hoofdstuk één. In
tegenstelling tot de Concord Gevangenis Experiment, de “Miracle bij
Marsh Chapel”, zoals het bekend werd, maakte een goede trouw poging
om de conventies van de gecontroleerde, dubbelblinde psychologisch
experiment eren. Noch de onderzoekers noch de proefpersonen twintig
goddelijkheid studenten- werden verteld die de drug had gekregen en
wie de placebo, die actief was had gekregen. De Goede Vrijdag studie
was verre van perfect; Pahnke onderdrukt het feit dat ene onderwerp
flipte en moest worden verdoofd. Toch Pahnke's belangrijkste
conclusie-dat psilocybine op betrouwbare wijze kan gelegenheid een
mystieke ervaring die “niet te onderscheiden van, zo niet
identiek,” de in de beschreven ervaringen literatuur-staat nog
steeds en heeft bijgedragen tot de huidige golf van onderzoek
inspireren, in het bijzonder aan de Johns Hopkins, waarbij het werd
gerepliceerd (grofweg) in 2006. Maar het grootste deel van het
krediet voor de Goede Vrijdag Experiment rechtmatige eigenaar Walter
Pahnke, niet Timothy Leary, die kritisch ten aanzien van het ontwerp
vanaf het begin was; hij Pahnke had verteld dat het een verspilling
van tijd om een ​​controlegroep of een placebo gebruiken. “Als
we één ding geleerd uit deze ervaring,” Leary later schreef: “Het
was hoe dom het was om een ​​dubbelblind experiment met
psychedelica gebruiken. Na vijf minuten, niemand gek iedereen.”

• •
Inmiddels Leary had vrijwel geen interesse meer in het
doen van wetenschap; hij was klaar om de “psychologie game” voor
trip therapie hij het zou noemen handel “goeroe spel.” (Misschien
was Leary meest innemende karaktertrek nooit om zichzelf te serieus,
zelfs te nemen als een goeroe.) Het was hem duidelijk geworden dat
het spirituele en culturele import van psilocybine en LSD veel groter
dan de eventuele therapeutisch voordeel aan particulieren. Net als
bij Hubbard en Huxley en Osmond vóór hem, psychedelica had
overtuigd Leary dat zij de kracht niet alleen om mensen te genezen,
maar om de maatschappij te veranderen en op te slaan mensheid, en het
was zijn missie om te dienen als hun profeet. Het was alsof de
chemicaliën zich op een briljante regeling voor hun eigen
proliferatie door kolonisatie van de hersenen van een bepaald type
van charismatische en messiaanse mens had geraakt,.
nostalgische
jaren vijftig) voor far-out visies, wetend dat Amerika uit van de
filosofie gelopen, dat er een nieuwe,empirical, tangible meta-physics
was desperately needed.” The bomb and the cold war formed the
crucial background to these ideas, investing the project with
urgency. Leary was also encouraged in his shift from scientist to
evangelist by some of the artists he turned on. In one notable
session at his Newton home in December 1960, Leary gave psilocybin to
the Beat poet Allen Ginsberg, a man who needed no chemical inducement
to play the role of visionary prophet. Toward the end of an ecstatic
trip therapie, Ginsberg stumbled downstairs, took off all his
clothes, and announced his intention to march naked through the
streets of Newton preaching the new gospel. “We’re going to teach
people to stop hating,” Ginsberg said, “start a peace and love
movement.” You can almost hear in his words the 1960s being born,
the still-damp, Day-Glo chick cracking out of its shell. When Leary
managed to persuade Ginsberg not to leave the house (among other
issues, it was December), the poet got on the phone and started
dialing world leaders, trying to get Kennedy, Khrushchev, and Mao
Zedong on the line to work out their differences. In the end,
Ginsberg was only able to reach his friend Jack Kerouac, identifying
himself as God (“that’s G-OD”) and telling him he must take
these magic mushrooms. Along with everyone else. Ginsberg was
convinced that Leary, the Harvard professor, was the perfect man to
lead the new psychedelic crusade. To Ginsberg, the fact that the new
prophet “should emerge from Harvard University,” the alma mater
of the newly elected president, was a case of “historic comedy,”
for here was “the one and only Dr. Leary, a respectable human
being, a worldly man faced with the task of a Messiah.” Coming from
the great poet, the words landed like seeds on the fertile,
well-watered soil of Timothy Leary’s ego. (It is one of the many
paradoxes of psychedelics that these drugs can sponsor an
ego-dissolving experience that in some people quickly leads to
massive ego inflation. Having been let in on a great secret of the
universe, the recipient of this knowledge is bound to feel special,
chosen for great things.) Huxley and Hubbard and Osmond shared
Leary’s sense of historical mission, but they had a very different
idea of how best to fulfill it. The three were inclined to a more
supply-side kind of spiritualism—first you must turn on the elite,
and then let the new consciousness filter down to
de massa's,
die nog niet klaar om een ​​dergelijke schokkende ervaring alles
in één keer op te vangen zou kunnen zijn. Hun onuitgesproken model
was de Eleusinische mysteriën, waarin de Griekse elite verzamelde in
het geheim aan de heilige kykeon inslikken en delen een nacht van de
openbaring. Maar Leary en Ginsberg, zowel stevig in de Amerikaanse
graan, waren vastbesloten om de visionaire ervaring democratiseren,
maken transcendentie beschikbaar voor iedereen nu. Zeker, dat was de
grote zegen van psychedelica: voor het eerst was er een technologie
die dit mogelijk hebben gemaakt. Jaren later Lester Grinspoon, een
Harvard professor in de psychiatrie, veroverde de ethos netjes in een
boek dat hij schreef met James Bakalar, Psychedelic Drugs
Reconsidered: “Het psychedelische drugs geopend voor het
massatoerisme mentale gebieden die eerder verkend alleen door kleine
partijen van bijzonder onverschrokken avonturiers, voornamelijk
religieuze mystici. ”Naast het visionaire kunstenaars als William
Blake, Walt Whitman, en Allen Ginsberg. Nu, met een pil of vierkante
vloeipapier, iedereen kon uit de eerste hand ervaren trip therapie in
de wereld Blake en Whitman over hadden. Maar deze nieuwe vorm van
spirituele massatoerisme nog niet had ontvangen veel reclame of
promotie voor het voorjaar van 1962. Dat is toen het nieuws van de
controverse rond de Harvard Psilocybine Project eerste raakte de
kranten, te beginnen met een eigen student papier Harvard, de
Crimson. Harvard zijn Harvard, en Leary Leary, het verhaal
verspreidde zich snel naar de nationale pers, het draaien van de
psychologie professor in een beroemdheid en bespoedigen zijn, en
Alpert's, vertrek uit Harvard, in een schandaal dat zowel een
voorafschaduwing en meegeholpen bij het verzet tegen psychedelica dat
zou doen binnenkort sluiten meeste onderzoek. Leary en collega Alpert
had ongemakkelijk bijna vanaf het begin van het Harvard Psilocybine
Project. Een notitie van 1961David McClelland had vragen over het
ontbreken van controles in Leary en Alpert's “naturalistische”
studies, alsmede het gebrek aan medisch toezicht en het feit dat de
onderzoekers aangedrongen op het nemen van de drugs met hun
onderdanen, van wie er honderden waren verhoogd. ( “Hoe vaak moet
een persoon nemen psilocybin?” Vroeg hij, verwijzend naar Leary en
Alpert.) McClelland ook wel de twee onderzoekers op hun “filosofische
naïviteit.” “Veel rapporten krijgen van diepe mystieke
ervaringen,” schreef hij, “ maar hun belangrijkste kenmerk is het
wonder op eigen diepgang.”het volgende jaar, in een gedetailleerde
kritiek op Ralph Metzner's Concord Gevangenis
Experiment,
McClelland beschuldigde de afgestudeerde student van het niet om
“Analyz [e] van uw gegevens objectief en zorgvuldig. Je weet trip
therapie de conclusies zijn te zijn. . . en de gegevens worden alleen
gebruikt ter ondersteuning van trip therapie je al weet om waar te
zijn.”Ongetwijfeld de populariteit van de Psilocybine Project onder
studenten van de afdeling, evenals zijn cliquishness, rankled de rest
van de faculteit, die moest concurreren met Leary en Alpert en hun
drugs voor een kostbare academische bron: getalenteerde afgestudeerde
studenten. Maar deze grieven niet het terrein van 5 Divinity Avenue-
vertrekken pas in maart 1962. Dat is wanneer McClelland, als antwoord
op een verzoek van Herb Kelman, riep een vergadering van de docenten
en studenten aan de lucht zorgen over de Psilocybine Project. Kelman
gevraagd om de bijeenkomst, omdat hij van zijn studenten die een
soort cult rond Alpert en Leary had gevormd had gehoord, en sommige
studenten voelde druk om deel te nemen aan het drugsgebruik. In het
begin van de vergadering Kelman het woord: “Ik wou dat ik kon dit
als wetenschappelijk onenigheid te behandelen, maar dit werk in
strijd met de waarden van de academische gemeenschap. Het gehele
programma heeft een antiintellectual sfeer. De nadruk ligt op pure
ervaring, niet op het verwoorden van de bevindingen. “Ik ben ook me
te zeggen dat Dr. Leary en Dr Alpert een zeer nonchalante houding
hebben ten opzichte van deze experimenten, vooral gelet op de
effecten van deze geneesmiddelen op de onderwerpen zou kunnen hebben.
“trip therapie de meeste zorgen me,” Kelman concludeerde: “en
anderen die aan mij zijn gekomen, is hoe de hallucinogene en mentale
effecten van deze geneesmiddelen zijn gebruikt om een ​​soort
'insider' sekte binnen de afdeling te vormen. Degenen die niet te
kiezen deel te nemen zijn gelabeld als 'pleinen.' Ik denk alleen niet
dat soort dingen moeten worden aangemoedigd in deze afdeling.”Het
psychedelische drugs had een Harvard-afdeling net zoals ze al snel de
cultuur zou verdelen verdeeld. Alpert reageerde krachtig, beweert het
werk was “rechts in de traditie van William James,” godheid van
de afdeling, en dat kritiek Kelman bedroeg een aanval op de
academische vrijheid. Maar Leary nam een ​​meer verzoenende
aanpak, stemt u in met een paar redelijke beperkingen aan het
onderzoek. Iedereen ging naar huis denken dat de zaak werd gesloten.
Tot de volgende ochtend. 'Ik denk niet dat dat soort dingen moeten
worden aangemoedigd in deze afdeling.”Het psychedelische drugs had
een Harvard-afdeling net zoals ze al snel de cultuur zou verdelen
verdeeld. Alpert reageerde krachtig, beweert het werk was “rechts
in de traditie van William James,” godheid van de afdeling, en dat
kritiek Kelman bedroeg een aanval op de academische vrijheid. Maar
Leary nam een ​​meer verzoenende aanpak, stemt u in met een paar
redelijke beperkingen aan het onderzoek. Iedereen ging naar huis
denken dat de zaak werd gesloten. Tot de volgende ochtend. 'Ik denk
niet dat dat soort dingen moeten worden aangemoedigd in deze
afdeling.”Het psychedelische drugs had een Harvard-afdeling net
zoals ze al snel de cultuur zou verdelen verdeeld. Alpert reageerde
krachtig, beweert het werk was “rechts in de traditie van William
James,” godheid van de afdeling, en dat kritiek Kelman bedroeg een
aanval op de academische vrijheid. Maar Leary nam een ​​meer
verzoenende aanpak, stemt u in met een paar redelijke beperkingen aan
het onderzoek. Iedereen ging naar huis denken dat de zaak werd
gesloten. Tot de volgende ochtend. en dat Kelman kritiek bedroeg een
aanval op de academische vrijheid. Maar Leary nam een ​​meer
verzoenende aanpak, stemt u in met een paar redelijke beperkingen aan
het onderzoek. Iedereen ging naar huis denken dat de zaak werd
gesloten. Tot de volgende ochtend. en dat Kelman kritiek bedroeg een
aanval op de academische vrijheid. Maar Leary nam een ​​meer
verzoenende aanpak, stemt u in met een paar redelijke beperkingen aan
het onderzoek. Iedereen ging naar huis denken dat de zaak werd
gesloten. Tot de volgende ochtend.
The room had been so
completely jammed with faculty and students that no one noticed the
presence of an undergraduate reporter from the Crimson named Robert
Ellis Smith, furiously taking notes. The next day’s Crimson put the
controversy on page 1: “Psychologists Disagree on Psilocybin
Research.” The day after that, the story was picked up by the
Boston Herald, a Hearst paper, and given a much punchier if not quite
as accurate headline: “Hallucination Drug Fought at Harvard—350
Students Take Pills.” Now the story was out, and very soon Timothy
Leary, always happy to supply a reporter with a delectably outrageous
quote, was famous. He delivered a particularly choice one after the
university forced him to put his supply of Sandoz psilocybin pills
under the control of Health Services: “Psychedelic drugs cause
panic and temporary insanity in people who have not taken them.” By
the end of the year, Leary and Alpert had concluded that “these
materials are too powerful and too controversial to be researched in
a university setting.” They announced in a letter to the Crimson
they were forming something called the International Federation for
Internal Freedom (IFIF) and henceforth would be conducting research
under its paraplu in plaats van Harvard. Ze afkeurde de nieuwe
beperkingen op onderzoek naar psychedelica, niet alleen op Harvard,
maar door de federale overheid: in het kielzog van de thalidomide
tragedie, waarin een nieuw kalmerend middel toegediend aan zwangere
vrouwen om ochtendmisselijkheid verschrikkelijke aangeboren
afwijkingen bij hun kinderen had veroorzaakt, Congres had de FDA
gezag om experimentele drugs reguleren gegeven. “Voor het eerst in
de Amerikaanse geschiedenis,” de IFIF aangekondigd, “en voor de
eerste keer in de westerse wereld sinds de inquisitie bestaat er nu
een wetenschappelijke underground.” Ze voorspelde dat “een
belangrijke burgerlijke vrijheden kwestie van de komende tien jaar
zal zijn de controle en de uitbreiding van het bewustzijn.”‘Wie
controleert jouw cortex?’schreven ze in hun brief aan de Crimson-
dat wil zeggen, aan studenten. “Wie beslist over het bereik en de
grenzen van je bewustzijn? Als u wilt uw eigen zenuwstelsel
onderzoek, het uitbreiden van uw bewustzijn, die is om te beslissen
dat je niet kan en waarom?”Er wordt vaak gezegd dat in de jaren
1960 psychedelica‘ontsnapt uit het laboratorium,’maar het zou
waarschijnlijk meer nauwkeurig te zijn zeggen dat ze door Timothy
Leary en Richard Alpert aan het einde van 1962. geworpen over het
laboratorium muur, en nooit met zo veel loft of snelheid als “We
zijn door het spelen van de wetenschap spel,” Leary vertelde
McClelland, toen hij
keerde terug naar Cambridge die vallen. Nu,
Leary en Alpert werd het spel van de culturele revolutie spelen.

• •
DE grotere gemeenschap van psychedelische onderzoekers
in Noord-Amerika reageerde op provocaties van Leary met ontzetting en
vervolgens alarm. Leary had regelmatig contact met de West Coast en
de Canadese groepen geweest, het uitwisselen van brieven en bezoeken
met collega's zijn verafgelegen op een vrij regelmatige basis. (Hij
en Alpert had een bezoek aan stichting Stolaroff betaald in 1960 of
1961. “Ik denk dat ze dachten dat we waren te preuts,” Don Allen
vertelde me) Kort na aankomst in Harvard, had Leary leren kennen
Huxley, die het onderwijs voor een semester aan het MIT. Huxley had
uiterst dol op de olijke professor geworden, en deelde zijn
aspiraties voor psychedelica als een agent van de culturele
transformatie, maar bang dat Leary bewoog te snel en te flagrant. *
Tijdens zijn laatste bezoek aan Cambridge (Huxley zou sterven in Los
Angeles in november 1963, op dezelfde dag als John F. Kennedy),
Huxley vond dat Leary “had dergelijke onzin gepraat. . . dat ik
werd nogal bezorgd. Niet over zijn sanity- want hij is perfect
gezond, maar over zijn vooruitzichten in de wereld.”Kort na Leary
kondigde de oprichting van de Internationale Federatie voor de
Interne Freedom, Humphry Osmond reisde naar Cambridge om te proberen
om enig gevoel te praten in hem. Hij en Abram Hoffer waren bang dat
Leary bevordering van de drugs buiten de context van klinisch
onderzoek dreigde de regering te provoceren en upend hun eigen
onderzoek. Osmond ook verweten Leary voor het werken zonder
psychofarmacoloog en voor het behandelen van deze “krachtige
chemische stoffen [als] onschadelijk speelgoed.” In de hoop om
serieus onderzoek van onverantwoord gebruik afstand, en verontrust
dat de tegencultuur werd besmettende zijn voorheen neutrale term
“psychedelisch, ”Osmond probeerde nogmaals munt een nieuwe:‘
psychodelytic’Ik hoef niet om u te vertellen dat het niet aan te
slaan. “Je moet deze bezwaren onder ogen in plaats van af te voeren
ze met een glimlach, maar kosmische,” Osmond tegen hem. Er was het
weer: de onverwoestbare Leary glimlach! Maar Osmond heb niets meer
dan dat voor zijn problemen.
Myron Stolaroff weighed in with a
blunt letter to Leary describing the IFIF as “insane” and
accurately prophesying the crack-up to come: It will “wreak havoc
on all of us doing LSD work all over the nation . . . “Tim, I am
convinced you are heading for very serious trouble if your plan goes
ahead as you have described it to me, and it would not only make a
great deal of trouble for you, but for all of us, and may do
irreparable harm to the psychedelic field in general.” But what
exactly was the plan of the IFIF? Leary was happy to state it openly:
to introduce as many Americans to “the strong psychedelics” as it
possibly could in order to change the country one brain at a time. He
had done the math and concluded that “the critical figure for
blowing the mind of the American society would be four million LSD
users and this would happen by 1969.” As it would turn out, Leary’s
math was not far off. Though closer to two million Americans had
tried LSD by 1969, this cadre had indeed blown the mind of America,
leaving the country in a substantially different place. But perhaps
the most violent response to Leary’s plans for worldwide mental
revolution came from Al Hubbard, who had always had an uneasy
relationship with the professor. The two had met soon after Leary got
to Harvard, when Hubbard made the drive to Cambridge in his
Rolls-Royce, bringing a supply of LSD he hoped to trade for some of
Leary’s psilocybin. “He blew in with that uniform,” Leary
recalled, “laying down the most incredible atmosphere of mystery
and flamboyance, and really impressive bullshit!”—a subject on
which Leary was certainly qualified to judge. Hubbard “started
name-dropping like you wouldn’t believe . . . claimed he was
friends with the Pope. “The thing that impressed me is, on one hand
he looked like a carpetbagger con man, and on the other he had these
most impressive people in the world in his lap, basically backing
him.” But Leary’s legendary charm never had much traction with
Hubbard, a deeply conservative and devout man who disdained both the
glare of publicity and the nascent counterculture. “I liked Tim
when we first met,” he said years later, “but I warned him a
dozen times” about staying out of trouble and the press. “He
seemed like a well-intentioned person, but then he went overboard . .
. he turned out to be completely no good.” Like
veel van zijn
collega's, Hubbard fel bezwaar do-ityourself benadering van Leary aan
psychedelica, met name zijn bereidheid om af te zien van de zo
belangrijke opgeleide gids. Zijn houding ten opzichte van Leary is
wellicht ook zijn beïnvloed door zijn uitgebreide contacten in de
rechtshandhaving en intelligentie, die inmiddels had de professor op
hun radar. Volgens Osmond, de Captain's antipathie in de richting van
Leary opgedoken schrikbarend tijdens een psychedelische sessie van de
twee gedeeld tijdens deze periode van het monteren van controverse.
“Al werd sterk bezig met het idee dat hij zou moeten Timothy
schieten, en toen ik begon met hem te redeneren dat dit een zeer
slecht idee zou zijn. . . Ik werd veel zorgen dat hij me zou kunnen
schieten.”Hubbard was waarschijnlijk recht om te denken dat niets
minder dan een kogel ging Timothy Leary nu stoppen.
• • •
BY
THE SPRING OF 1963, Leary had one foot out of Harvard, skipping
classes and voicing his intention to leave at the end of the school
year, when his contract would be up. But Alpert had a new appointment
in the School of Education and planned to stay on—until another
explosive article in the Crimson got them both fired. This one was
written by an undergraduate named Andrew Weil. Weil had arrived at
Harvard with a keen interest in psychedelic drugs —he had devoured
Huxley’s Doors of Perception in high school—and when he learned
about the Psilocybin Project, he beat a path to Professor Leary’s
office door to ask if he could participate. Leary explained the
university rule restricting the drugs to graduate students. Yet,
trying to be helpful, he told Weil about a company in Texas where he
might order some mescaline by mail (it was still legal at the time),
which Weil promptly did (using university stationery). Weil became
fascinated with the potential of psychedelics and helped form an
undergraduate mescaline group. But he wanted badly to be part of
Leary and Alpert’s more exclusive club, so when in the fall of 1962
Weil began to hear about other undergraduates who had received drugs
from Richard
Alpert, was hij verontwaardigd. Hij ging naar zijn
redacteur bij de Crimson en stelde een onderzoek in. Weilontwikkelde
leidt op een handvol medestudenten die Alpert op in strijd zijn met
de universiteit regels had gekeerd. (Weil zou later schrijven dat
“studenten en anderen hallucinogenen gebruikten voor verleidingen
zowel heteroseksuele en homoseksuele.”) Maar er waren twee
problemen met zijn scoop: geen van de studenten aan wie Alpert droeg
kennelijk drugs waren bereid om dat te zeggen op de plaat, en de
Crimson's advocaten maakten zich zorgen over het afdrukken van
lasterlijke beschuldigingen tegen hoogleraren. De advocaten
geadviseerd Weil om te draaien zijn informatie aan de administratie.
Hij zou dan een verhaal schrijven rapportage over trip therapie de
acties van de universiteit nam in reactie op de kosten, waardoor
blootstelling aan gerechtelijke vervolging van de krant verminderen.
Maar Weil nog steeds nodig een student naar voren te komen. Hij
reisde naar New York voor een ontmoeting met de prominente vader van
een van hen, Ronnie Winston-en bood hem een ​​deal. Zoals Alpert
vertelt het verhaal, * “Hij ging naar Harry Winston” -het
beroemde Fifth Avenue juwelier - “en hij zei: 'Uw zoon is het
krijgen van drugs uit een lid van de faculteit. Als uw zoon zal
toegeven dat kosten, zullen we uitgesneden naam van uw zoon. . Wij
zullen het niet gebruiken in het artikel '”Zo jong Ronnie ging naar
de decaan en, toen hem gevraagd werd of hij drugs van Dr. Alpert had
genomen, bekend, het toevoegen van een onverwachte impuls:“Ja,
meneer, dat deed ik. En het was de meest educatieve ervaring die ik
op Harvard heb gehad.”Alpert en Leary lijkt de enige Harvard
professoren ontslagen in de twintigste eeuw. (Technisch, Leary werd
niet ontslagen, maar Harvard gestopt met het betalen hem een ​​paar
maanden voor zijn contract beëindigd.) Het verhaal werd nationaal
nieuws, invoering van miljoenen Amerikanen aan de controverse rond
deze exotische nieuwe geneesmiddelen. Het leverde ook Andrew Weil een
pruim opdracht van het tijdschrift Look om te schrijven over de
controverse, waarin het verhaal nog verder te verspreiden. Het
beschrijven van de psychedelische scène op Harvard in de derde
persoon, Weil gezinspeeld op “een undergraduate groep. . . het
uitvoeren van geheime onderzoek met mescaline,”verwaarlozing te
vermelden dat hij een van de oprichters van die groep was. Dit was
niet voldoende om te zeggen, meest trotse moment dat Andrew Weil, en
toen ik hem over sprak onlangs, biechtte hij op dat hij slecht
gevoeld over de episode en sindsdien had getracht het weer goed te
zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee jaar na zijn vertrek uit
Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele reis naar India en
teruggestuurd als Ram Dass.) Het leverde ook Andrew Weil een pruim
opdracht van het tijdschrift Look om te schrijven over de
controverse, waarin het verhaal nog verder te verspreiden. Het
beschrijven van de psychedelische scène op Harvard in de derde
persoon, Weil gezinspeeld op “een undergraduate groep. . . het
uitvoeren van geheime onderzoek met mescaline,”verwaarlozing te
vermelden dat hij een van de oprichters van die groep was. Dit was
niet voldoende om te zeggen, meest trotse moment dat Andrew Weil, en
toen ik hem over sprak onlangs, biechtte hij op dat hij slecht
gevoeld over de episode en sindsdien had getracht het weer goed te
zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee jaar na zijn vertrek uit
Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele reis naar India en
teruggestuurd als Ram Dass.) Het leverde ook Andrew Weil een pruim
opdracht van het tijdschrift Look om te schrijven over de
controverse, waarin het verhaal nog verder te verspreiden. Het
beschrijven van de psychedelische scène op Harvard in de derde
persoon, Weil gezinspeeld op “een undergraduate groep. . . het
uitvoeren van geheime onderzoek met mescaline,”verwaarlozing te
vermelden dat hij een van de oprichters van die groep was. Dit was
niet voldoende om te zeggen, meest trotse moment dat Andrew Weil, en
toen ik hem over sprak onlangs, biechtte hij op dat hij slecht
gevoeld over de episode en sindsdien had getracht het weer goed te
zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee jaar na zijn vertrek uit
Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele reis naar India en
teruggestuurd als Ram Dass.) Het beschrijven van de psychedelische
scène op Harvard in de derde persoon, Weil gezinspeeld op “een
undergraduate groep. . . het uitvoeren van geheime onderzoek met
mescaline,”verwaarlozing te vermelden dat hij een van de oprichters
van die groep was. Dit was niet voldoende om te zeggen, meest trotse
moment dat Andrew Weil, en toen ik hem over sprak onlangs, biechtte
hij op dat hij slecht gevoeld over de episode en sindsdien had
getracht het weer goed te zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee
jaar na zijn vertrek uit Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele
reis naar India en teruggestuurd als Ram Dass.) Het beschrijven van
de psychedelische scène op Harvard in de derde persoon, Weil
gezinspeeld op “een undergraduate groep. . . het uitvoeren van
geheime onderzoek met mescaline,”verwaarlozing te vermelden dat hij
een van de oprichters van die groep was. Dit was niet voldoende om te
zeggen, meest trotse moment dat Andrew Weil, en toen ik hem over
sprak onlangs, biechtte hij op dat hij slecht gevoeld over de episode
en sindsdien had getracht het weer goed te zowel Leary en Ram Dass te
maken. (Twee jaar na zijn vertrek uit Harvard, Alpert begonnen aan
een spirituele reis naar India en teruggestuurd als Ram Dass.) hij
bekende dat hij slecht gevoeld over de episode en sindsdien had
getracht het weer goed te zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee
jaar na zijn vertrek uit Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele
reis naar India en teruggestuurd als Ram Dass.) hij bekende dat hij
slecht gevoeld over de episode en sindsdien had getracht het weer
goed te zowel Leary en Ram Dass te maken. (Twee jaar na zijn vertrek
uit Harvard, Alpert begonnen aan een spirituele reis naar India en
teruggestuurd als Ram Dass.)
Leary readily accepted Weil’s
apology—the man was apparently incapable of holding a grudge—but
Ram Dass refused to talk to Weil for years, which pained him. But
after Ram Dass suffered a stroke in 1997, Weil traveled to Hawaii to
seek his forgiveness. Ram Dass finally relented, telling Weil that he
had come to regard being fired from Harvard as a blessing. “If you
hadn’t done what you did,” he told Weil, “I would never have
become Ram Dass.”
• • •
HIER, tot aan hun vertrek
uit Harvard, moeten we waarschijnlijk onze afscheid van Timothy Leary
en Richard Alpert te nemen, ook al is hun lange, vreemde reis door de
Amerikaanse cultuur nog een lange, vreemde manier om te gaan had. De
twee zouden nu nemen hun voorstelling (met zijn vele ex-studenten en
hangerson) op de weg, het verplaatsen van de Internationale Federatie
voor de Interne Freedom (die later zou veranderen in de Liga voor
Geestelijke Discovery) van Cambridge naar Zihuatanejo, totdat de
Mexicaanse regering ( onder druk van de Amerikaanse autoriteiten)
schopte ze uit, vervolgens kort naar het Caribische eiland van
Dominica, tot die regering schopte ze uit, voordat ze uiteindelijk de
afwikkeling van een aantal ruige jaren in een zestig-fourroom
herenhuis in Millbrook, New York, eigendom van een rijke beschermheer
genaamd Billy Hitchcock. Omarmd door de stijgende tegencultuur, Leary
werd uitgenodigd (samen met Allen Ginsberg) bij de eerste Human Be-In
in San Francisco, een evenement dat sommige vijfentwintigduizend
jongeren in januari 1967 ten einde liep Golden Gate Park te spreken,
te struikelen over vrij verspreid LSD tijdens het luisteren naar
luidsprekers verkondigen een nieuw tijdperk. De ex-professor, die
voor de gelegenheid in zijn Brooks Brothers had ingeruild voor witte
gewaden en liefde kralen (en bloemen in zijngraying hair), implored
the throng of tripping “hippies”—the term popularized that year
by the local newspaper columnist Herb Caen—to “turn on, tune in,
drop out.” The slogan—which he at first said he had thought up in
the shower but years later claimed was “given to him” by Marshall
McLuhan—would cling to Leary for the rest of his life, earning him
the contempt of parents and politicians the world over. But Leary’s
story only gets weirder, and sadder. Soon after his departure from
Cambridge, the government, alarmed at his growing
invloed op de
jeugd van het land, lanceerde een campagne van intimidatie die
culmineerde in de 1966 borstbeeld in Laredo; hij reed met zijn gezin
naar Mexico op vakantie, wanneer een grens zoeken van zijn auto bleek
een kleine hoeveelheid marihuana. Leary zou besteden jaar in de
gevangenis vechten federale marihuana kosten en vervolgens nog een
aantal jaren op de vlucht als een internationale voortvluchtig. Hij
verwierf deze status in 1970 na zijn gewaagde ontsnapping uit een
gevangenis Californië, met de hulp van de Weathermen, de
revolutionaire groep. Zijn kameraden in geslaagd om de geest Leary
uit het land naar Algerije, in de armen van Eldridge Cleaver, de
Zwarte Panter, die een basis van de operaties daar had gevestigd.
Maar asiel onder Cleaver bleek geen sinecure: de Panther in beslag
genomen zijn paspoort, effectief houden Leary gijzelaar. Leary moest
nog maar eens te ontsnappen, dit keer maakt zijn weg naar Zwitserland
(waar hij luxueuze toevlucht in de chalet van een wapenhandelaar),
vervolgens (na de Amerikaanse regering overgehaald Zwitserland naar
de gevangenis met hem) naar Wenen, Beiroet, en Kabul, waar hij
uiteindelijk werd in beslag genomen door de VS agenten en
terugverwezen naar een Amerikaanse gevangenis, nu maximale veiligheid
en, voor een tijd, eenzame opsluiting. Maar de vervolging alleen
gevoed zijn gevoel van het lot. De rest van zijn leven is een
onwaarschijnlijke 1960 tragikomedie met tal van rechtbanken en
gevangenissen (negenentwintig in totaal), maar ook memoires en
toespraken en televisie-optredens, een campagne voor gouverneur van
Californië (waarvoor John Lennon schreef, en de Beatles, de campagne
lied, “Come Together”), en een succesvolle enigszins zielig run
op de college college circuit samen met Gordon Liddy. Ja, de
Watergate inbreker, die in een eerdere incarnatie als Dutchess County
assistent DA Leary had betrapt bij Millbrook. Door dit alles, Leary
blijft onwaarschijnlijk vrolijk, nooit het weergeven van woede of,
lijkt uit de talloze foto's en filmpjes, vergetende wijze raad
Marshall McLuhan altijd lachen, trip therapie er ook gebeurt.
Ondertussen, te beginnen in 1965, Leary's voormalige partner in
onderzoek naar psychedelica, Richard Alpert, was uit op een
aanzienlijk minder hectisch spirituele odyssee naar het Oosten. Zoals
Ram Dass, en de auteur van de 1971 classic Be Here Now, dan zou hij
zijn eigen blijvende stempel van de zogenaamde New zetten op de
Amerikaanse cultuur, die vlamde een van de belangrijkste routes
waarop oosterse religie zijn weg gevonden in de tegencultuur en
vervolgens Leeftijd. In de mate dat de jaren 1960 geboren een vorm
van geestelijke opwekking in Amerika, Ram Dass was één van zijn
vaders.
But Leary’s post-Harvard “antics” are relevant to
the extent they contributed to the moral panic that now engulfed
psychedelics and doomed the research. Leary became a poster boy not
just for the drugs but for the idea that a crucial part of the
counterculture’s DNA could be spelled out in the letters LSD.
Beginning with Allen Ginsberg’s December 1960 psilocybin trip
therapie at his house in Newton, Leary forged a link between
psychedelics and the counterculture that has never been broken and
that is surely one of the reasons they came to be regarded as so
threatening to the establishment. (Could it have possibly been
otherwise? What if the cultural identity of the drugs had been shaped
by, say, a conservative Catholic like Al Hubbard? It’s difficult to
imagine such a counter history.) It didn’t help that Leary liked to
say things like “LSD is more frightening than the bomb” or “The
kids who take LSD aren’t going to fight your wars. They’re not
going to join your corporations.” These were no empty words:
beginning in the mid-1960s, tens of thousands of American children
actually did drop out, washing up on the streets of Haight-Ashbury
and the East Village.* And young men were refusing to go to Vietnam.
The will to fight and the authority of Authority had been undermined.
These strange new drugs, which seemed to change the people who took
them, surely had something to do with it. Timothy Leary had said so.
But this upheaval would almost certainly have happened without
Timothy Leary. He was by no means the only route by which
psychedelics were seeping into American culture; he was just the most
notorious. In 1960, the same year Leary tried psilocybin and launched
his research project, Ken Kesey, the novelist, had his own
mind-blowing LSD experience, a trip therapie that would inspire him
to spread the psychedelic word, and the drugs themselves, as widely
and loudly as he could. It is one of the richer ironies of
psychedelic history that Kesey had his first LSD experience courtesy
of a government research program conducted at the Menlo Park Veterans
Hospital, which paid him seventyfive dollars to try the experimental
drug. Unbeknownst to Kesey, his first LSD trip therapie was bought
and paid for by the CIA, which had sponsored the Menlo Park research
as part of its MK-Ultra program, the agency’s decade-long effort to
discover whether LSD could somehow be weaponized.
Met Ken Kesey,
had de CIA ingeschakeld precies de verkeerde man. In trip therapie
hij treffend noemde “de opstand van de cavia's,” Kesey overgegaan
tot het organiseren met zijn band van Merry Pranksters een reeks van
“acid test” waarin duizenden jongeren in de Bay Area LSD kregen
in een poging om het te veranderen geest van een generatie. In de
mate dat Ken Kesey en zijn Pranksters meegeholpen om de nieuwe
tijdgeest, kan een zaak worden gemaakt dat de culturele omwenteling
we de jaren 1960 noemen begon met een CIA MindControl experiment mis
gegaan.
• • •
Achteraf gezien, de reactie van de
psychiatrische inrichting was waarschijnlijk onvermijdelijk het
moment dat Humphry Osmond, Al Hubbard, en Aldous Huxley in 1956-1957
stellen hun nieuw paradigma voor psychedelische therapie. De
voorgaande theoretische modellen gebruikt om de betekenis van deze
drugs te maken waren, ter vergelijking, gemakkelijk op te vouwen in
bestaande kaders van het veld zonder dat de status quo sterk
verstoren. “Psychotomimetica” mooi passen in de standaard
psychiatrische begrip van geestesziekten-de effecten drugs' leek
vertrouwd psychosen-en ‘psycholytics’ in zowel de theorie en de
praktijk van de psychoanalyse als een nuttige aanvulling op het
praten therapie zou kunnen worden opgenomen. Maar het hele idee van
psychedelische therapie vormde een veel stijver uitdaging om het veld
en het beroep. In plaats van eindeloze wekelijkse sessies, de nieuwe
wijze van therapie riep op tot slechts een enkele hoge dosis sessie,
die gericht zijn op het bereiken van een soort bekering ervaring
waarin de gebruikelijke rol van zowel de patiënt en therapeut moest
worden opnieuw uitgevonden. Academic psychiaters werden ook
ongemakkelijk door de spirituele attributen van psychedelische
therapie. Charles Grob, de UCLA psychiater die een belangrijke rol
zou spelen in de revival van het onderzoek, schreef in 1998 een
artikel over de geschiedenis van psychedelica dat “door het
vervagen van de grenzen tussen religie en wetenschap, tussen ziekte
en gezondheid, en tussen genezer en patiënt, de psychedelische model
ingegaan in het rijk van de toegepaste mystiek”, een rijk waar de
psychiatrie, in toenemende mate inzetten voor een biochemisch begrip
van de geest, was terughoudend te wagen.
close to shamanism for
comfort. For so-called shrinks not entirely secure in their identity
as scientists (the slang is short for “headshrinkers,” conjuring
images of witch doctors in loincloths), this was perhaps too far to
go. Another factor was the rise of the placebo-controlled
double-blind trial as the “gold standard” for testing drugs in
the wake of the thalidomide scandal, a standard difficult for
psychedelic research to meet. By 1963, leaders of the profession had
begun editorializing against psychedelic research in their journals.
Roy Grinker, the editor of the Archives of General Psychiatry,
lambasted researchers who were administering “the drugs to
themselves and . . . [had become] enamored with the mystical
hallucinatory state,” thus rendering them “disqualified as
competent investigators.” Writing the following year in the Journal
of the American Medical Association (JAMA), Grinker deplored the
practice of investigators taking the drugs themselves, thereby
“rendering their conclusions biased by their own ecstasy.” An
unscientific “aura of magic” surrounded the new drugs, another
critic charged in JAMA in 1964. (It didn’t help that some
psychedelic therapists, like Betty Eisner, celebrated the
introduction of “the transcendental into psychiatry” and
developed an interest in paranormal phenomenon.) But although there
is surely truth to the charge that researchers were often biased by
their own experiences using the drugs, the obvious
alternative—abstinence—posed its own set of challenges, with the
result that the loudest and most authoritative voices in the debate
over psychedelics during the 1960s were precisely the people who knew
the least about them. To psychiatrists with no personal experience of
psychedelics, their effects were bound to look a lot more like
psychoses than transcendence. The psychotomimetic paradigm had
returned, now with a vengeance. After quantities of “bootleg LSD”
showed up on the street in 1962– 1963 and people in the throes of
“bad trips” began appearing in emergency rooms and psych wards,
mainstream psychiatry felt compelled to abandon psychedelic research.
LSD was now regarded as a cause of mental illness rather than a cure.
In 1965, Bellevue Hospital in Manhattan admitted sixty-five people
for what it called LSD-induced psychoses. With the media now in full
panic mode, urban legends about the perils of LSD spread more rapidly
than facts.* The same was often
waar in het geval van schijnbaar
wetenschappelijke bevindingen. In een ruime bekendheid studie, een
onderzoeker gemeld in Science dat LSD chromosomen zou kunnen
beschadigen, trip therapie kan leiden tot aangeboren afwijkingen.
Maar toen de studie werd later in diskrediet (ook in Science),
ontving de weerlegging weinig aandacht. Het paste niet de nieuwe
publieke verhaal van LSD als een bedreiging. Toch was het zo dat het
midden van de jaren 1960 was er een golf van mensen op LSD opdagen in
noodgevallen kamers met acute symptomen van paranoia, manie,
catatonie en angst, evenals “zuur flashbacks”, een spontane
terugkeer van symptomen dagen of weken na inname van LSD. Sommige van
deze patiënten waren met echte psychotische pauzes. Vooral in het
geval van jonge mensen met een risico op schizofrenie, kan een
LSD-trip therapie hun eerste psychotische episode veroorzaken, en
soms deed. (Opgemerkt dient te worden dat elke traumatische ervaring
kan dienen als zodanig een trekker, met inbegrip van de scheiding van
zijn ouders of graduate school.) Maar in veel andere gevallen, artsen
met weinig ervaring van psychedelica aanzagen een paniekreactie voor
een full-blown psychose. Die meestal erger gemaakt. Andrew Weil, die
als jonge dokter als vrijwilliger in de HaightAshbury Free Clinic in
1968, zag veel slechte trips en uiteindelijk een effectieve manier om
“behandelen” hen ontwikkeld. “Ik zou de patiënt te
onderzoeken, bepalen het was een paniekreactie, en dan hem of haar te
vertellen, 'Wil je me even excuseren? Er is iemand in de volgende
kamer die een ernstig probleem is.' Ze zouden onmiddellijk beginnen
om veel beter te voelen.”De risico's van LSD en andere
psychedelische drugs werden fel gedebatteerd tijdens de jaren 1960,
zowel bij wetenschappers en in de pers. Voices aan beide kanten van
dit debat typisch kersen geplukt bewijsmateriaal en anekdotes om hun
zaak te maken, maar Sidney Cohen was een uitzondering, het naderen
van de vraag met een open geest en eigenlijk het verrichten van
onderzoek te beantwoorden. Beginnend in 1960, publiceerde hij een
reeks van artikelen die zijn groeiende bezorgdheid volgen. Voor zijn
eerste studie, Cohen onderzocht vierenveertig onderzoekers die werken
met psychedelica, het verzamelen van gegevens op zo'n vijfduizend
proefpersonen die LSD of mescaline op een totaal van
vijfentwintigduizend gelegenheden. Hij vond slechts twee
geloofwaardige meldingen van zelfmoord in deze populatie (een laag
tarief voor een groep van psychiatrische patiënten), diverse
voorbijgaande paniekreacties, maar “geen bewijs van het naderen van
de vraag met een open geest en eigenlijk het verrichten van onderzoek
te beantwoorden. Beginnend in 1960, publiceerde hij een reeks van
artikelen die zijn groeiende bezorgdheid volgen. Voor zijn eerste
studie, Cohen onderzocht vierenveertig onderzoekers die werken met
psychedelica, het verzamelen van gegevens op zo'n vijfduizend
proefpersonen die LSD of mescaline op een totaal van
vijfentwintigduizend gelegenheden. Hij vond slechts twee
geloofwaardige meldingen van zelfmoord in deze populatie (een laag
tarief voor een groep van psychiatrische patiënten), diverse
voorbijgaande paniekreacties, maar “geen bewijs van het naderen van
de vraag met een open geest en eigenlijk het verrichten van onderzoek
te beantwoorden. Beginnend in 1960, publiceerde hij een reeks van
artikelen die zijn groeiende bezorgdheid volgen. Voor zijn eerste
studie, Cohen onderzocht vierenveertig onderzoekers die werken met
psychedelica, het verzamelen van gegevens op zo'n vijfduizend
proefpersonen die LSD of mescaline op een totaal van
vijfentwintigduizend gelegenheden. Hij vond slechts twee
geloofwaardige meldingen van zelfmoord in deze populatie (een laag
tarief voor een groep van psychiatrische patiënten), diverse
voorbijgaande paniekreacties, maar “geen bewijs van verzamelen van
gegevens over zo'n vijfduizend proefpersonen die LSD of mescaline op
een totaal van vijfentwintigduizend gelegenheden. Hij vond slechts
twee geloofwaardige meldingen van zelfmoord in deze populatie (een
laag tarief voor een groep van psychiatrische patiënten), diverse
voorbijgaande paniekreacties, maar “geen bewijs van verzamelen van
gegevens over zo'n vijfduizend proefpersonen die LSD of mescaline op
een totaal van vijfentwintigduizend gelegenheden. Hij vond slechts
twee geloofwaardige meldingen van zelfmoord in deze populatie (een
laag tarief voor een groep van psychiatrische patiënten), diverse
voorbijgaande paniekreacties, maar “geen bewijs vanserious
prolonged physical side effects.” He concluded that when
psychedelics are administered by qualified therapists and
researchers, complications were “surprisingly infrequent” and
that LSD and mescaline were “safe.”
Leary en anderen wordt
genoemd, vaak Cohen's 1960 papier als een vrijstelling van
psychedelica. Maar in een follow-up artikel gepubliceerd in het
Journal of the American Medical Association in 1962, Cohen
gerapporteerde nieuwe en “alarmerend” ontwikkelingen. De
informele gebruik van LSD buiten de klinische setting, en in de
handen van onverantwoordelijke therapeuten, leidde tot “ernstige
complicaties” en af ​​en toe een “katastrofisch reacties.”
Gealarmeerd dat artsen controle van het geneesmiddel aan het
verliezen waren, Cohen waarschuwde dat “de gevaren van zelfmoord ,
langdurige psychotische reacties en antisociaal acting out gedrag
bestaan.”in een ander gepubliceerd in de Archives of General
Psychiatry het daaropvolgende jaar paper, meldde hij verschillende
gevallen van psychotische pauzes en een poging tot zelfmoord en
presenteerde een verslag van een jongen die, na inname van een suiker
kubus doorspekt met LSD dat zijn vader, een detective, had in beslag
genomen van een “pusher,” doorstaan ​​meer dan een maand van
visuele vervormingen en angst alvorens te herstellen. Het was dit
artikel dat Roy Grinker, redacteur van het tijdschrift geïnspireerd,
om onderzoek naar psychedelica veroordelen in een begeleidend
commentaar, hoewel Cohen zichzelf blijven geloven dat psychedelica in
de handen van de verantwoordelijke therapeuten had een groot
potentieel. Een vierde artikel dat Cohen gepubliceerd in 1966 gemeld
nog LSD slachtoffers, waaronder twee dodelijke ongevallen in verband
met LSD, een van verdrinking en de andere van het lopen in het
verkeer schreeuwen, “Halt.” Maar een evenwichtige beoordeling van
de risico's en voordelen van psychedelica waren de uitzondering op
trip therapie door 1966 een full-on morele paniek over LSD was
geworden. Een handvol van de koppen van de periode suggereert de
stemming: “LSD-gebruik die met het doden van de Leraar”; “Monster
genomen LSD, Youth Plunges van Viaduct”; “LSD gebruiken in de
buurt epidemie in Californië”; “Zes Studenten Blinded op LSD
trip therapie in Sun”; “Meisje, 5, eet LSD en Goes Wild”;
“Thrill Drug Warps Mind, Kills”; en “A Monster in ons midden-a
Drug Called LSD.” Zelfs het tijdschrift Life, die had geholpen
ontbranden publieke belangstelling voor psychedelica slechts negen
jaar voordat met enthousiaste artikel R. Gordon Wasson op
psilocybine, toegetreden tot het koor van veroordeling, het
publiceren van een koortsachtige deksel “LSD: The Exploding Threat
of the Mind geneesmiddel dat uit de hand gelopen” verhaal getiteld
Never mind dat de uitgever van het tijdschrift en zijn vrouw onlangs
had een aantal positieve LSD ervaart zelf (onder leiding van Sidney
Cohen); Nu de kinderen het deden, en het had gekregen “out of
control”. Met foto's van krankzinnige mensen in elkaar gedoken in
de hoeken,
maar eerder zou kunnen worden “een enkele reis naar
een asiel, een gevangenis of een graf.” * Zoals Clare Boothe Luce
schreef Sidney Cohen in 1965, “LSD heeft uw monster van
Frankenstein geweest.”
• • •
OTHER POWERFUL DRUGS
subject to abuse, such as the opiates, have managed to maintain a
separate identity as a legitimate tool of medicine. Why not
psychedelics? The story of Timothy Leary, the most famous psychedelic
researcher, made it difficult to argue that a bright line between the
scientific and the recreational use of psychedelics could be drawn
and patrolled. The man had deliberately—indeed gleefully—erased
all such lines. But the “personality” of the drug may have as
much to do with the collapse of such distinctions as the
personalities of people like Timothy Leary or the flaws in their
research. What doomed the first wave of psychedelic research was an
irrational exuberance about its potential that was nourished by the
drugs themselves—that, and the fact that these chemicals are what
today we would call disruptive technologies. For people working with
these powerful molecules, it was impossible not to conclude that—like
that divinity student running down Commonwealth Avenue—you were
suddenly in possession of news with the power to change niet alleen
individuen, maar de wereld. Om deze geneesmiddelen beperken tot het
laboratorium, of ze alleen te gebruiken ten behoeve van de zieken,
werd moeilijk te rechtvaardigen, als ze zoveel voor iedereen, met
inbegrip van de onderzoekers zelf kon doen! Leary zou hebben gemaakt
zijn meer preuts collega ineenkrimpen bij zijn gebrek aan
voorzichtigheid, maar de meesten van hen deelde zijn uitbundigheid en
min of meer dezelfde conclusies over het potentieel van psychedelica
was gekomen; ze waren gewoon verstandiger bij het spreken over hen in
het openbaar. Wie van de eerste generatie van psychedelische
onderzoekers zou een woord van deze klassieke windvlaag van Leary
uitbundigheid, betwisten circa 1963: “Vergis je niet: het effect
van bewustzijnsverruimende drugs zal zijn om onze concepten van de
menselijke natuur te transformeren, van de menselijke mogelijkheden,
van bestaan. Het spel is het punt te worden veranderd, dames en
heren.
his skull. Present social establishments had better be
prepared for the change. Our favorite concepts are standing in the
way of a floodtide, two billion years building up. The verbal dam is
collapsing. Head for the hills, or prepare your intellectual craft to
flow with the current.”* So perhaps Leary’s real sin was to have
the courage of his convictions —his and everyone else’s in the
psychedelic research community. It’s often said that a political
scandal is what happens when someone in power inadvertently speaks
the truth. Leary was all too often willing to say out loud to anyone
in earshot what everyone else believed but knew better than to speak
or write about candidly. It was one thing to use these drugs to treat
the ill and maladjusted—society will indulge any effort to help the
wayward individual conform to its norms—but it is quite another to
use them to treat society itself as if it were sick and to turn the
ostensibly healthy into wayward individuals. The fact is that whether
by their very nature or the way that first generation of researchers
happened to construct the experience, psychedelics introduced
something deeply subversive to the West that the various
establishments had little choice but to repulse. LSD truly was an
acid, dissolving almost everything with which it came into contact,
beginning with the hierarchies of the mind (the superego, ego, and
unconscious) and going on from there to society’s various
structures of authority and then to lines of every imaginable kind:
between patient and therapist, research and recreation, sickness and
health, self and other, subject and object, the spiritual and the
material. If all such lines are manifestations of the Apollonian
strain in Western civilization, the impulse that erects distinctions,
dualities, and hierarchies and defends them, then psychedelics
represented the ungovernable Dionysian force that blithely washes all
those lines away. But it surely is not the case that the forces
unleashed by these chemicals are necessarily ungovernable. Even the
most powerful acids can be carefully handled and put to use as tools
for accomplishing important things. What is the story of the
first-wave researchers if not a story about searching for an
appropriate container for these powerful chemicals? They tested
several different possibilities: the psychotomimetic, the
psycholytic, the psychedelic, and, still later, the entheogenic. None
were perfect, but each represented a different way to regulate the
power of these compounds, by proposing a set of protocols
for
their use as well as a theoretical framework. Where Leary and the
counterculture ultimately parted ways with the first generation of
researchers was in deciding that no such container—whether medical,
religious, or scientific—was needed and that an unguided,
do-it-yourself approach to psychedelics was just fine. This is risky,
as it turns out, and probably a mistake. But how would we ever have
discovered this, without experimenting? Before 1943, our society had
never had such powerful mind-changing drugs available to it. Other
societies have had long and productive experience with psychedelics,
and their examples might have saved us a lot of trouble had we only
known and paid attention. The fact that we regard many of these
societies as “backward” probably kept us from learning from them.
But the biggest thing we might have learned is that these powerful
medicines can be dangerous—both to the individual and to the
society—when they don’t have a sturdy social container: a
steadying set of rituals and rules— protocols—governing their
use, and the crucial involvement of a guide, the figure that is
usually called a shaman. Psychedelic therapy—the Hubbard method—was
groping toward a Westernized version of this ideal, and it remains
the closest thing we have to such a protocol. For young Americans in
the 1960s, for whom the psychedelic experience was new in every way,
the whole idea of involving elders was probably never going to fly.
But this is, I think, the great lesson of the 1960s experiment with
psychedelics: the importance of finding the proper context, or
container, for these powerful chemicals and experiences. Speaking of
lines, psychedelics in the 1960s did draw at least one of them, and
it has probably never before been quite so sharp or bright: the line,
I mean, between generations. Saying exactly how or what psychedelics
contributed to the counterculture of the 1960s is not an easy task,
there were so many other forces at work. With or without
psychedelics, there probably would have been a counterculture; the
Vietnam War and the draft made it more than likely. But the forms the
counterculture took and its distinctive styles—of music, art,
writing, design, and social relations—would surely have been
completely different were it not for these chemicals. Psychedelics
also contributed to what Todd Gitlin has called the “as if” mood
of 1960s politics—the sense that everything now was up for grabs,
that nothing given was inviolate, and
that it might actually be
possible to erase history (there was that acid again) and start the
world over again from scratch. But to the extent that the upheaval of
the 1960s was the result of an unusually sharp break between
generations, psychedelics deserve much of the blame—or credit—for
creating this unprecedented “generation gap.” For at what other
time in history did a society’s young undergo a searing rite of
passage with which the previous generation was utterly unfamiliar?
Normally, rites of passage help knit societies together as the young
cross over hurdles and through gates erected and maintained by their
elders, coming out on the other side to take their place in the
community of adults. Not so with the psychedelic journey in the
1960s, which at its conclusion dropped its young travelers onto a
psychic landscape unrecognizable to their parents. That this won’t
ever happen again is reason to hope that the next chapter in
psychedelic history won’t be quite so divisive. So maybe this,
then, is the enduring contribution of Leary: by turning on a
generation—the generation that, years later, has now taken charge
of our institutions—he helped create the conditions in which a
revival of psychedelic research is now possible.
• • •
DOOR
HET EINDE VAN 1966, het hele project van psychedelische wetenschap
was ingestort. In april van dat jaar, Sandoz, in de hoop om zich te
distantiëren van de controverse engulfing het geneesmiddel dat
Albert Hofmann zou komen om zijn call “probleem kind,” trok
LSD-25 uit de circulatie, het draaien over het grootste deel van de
resterende aandelen van de Amerikaanse overheid en waardoor veel van
de zeventig onderzoeksprogramma's vervolgens onder manier af te
sluiten. In mei van dat jaar, de Senaat hoorzittingen gehouden over
de LSD probleem. Timothy Leary en Sidney Cohen allebei getuigden, in
een poging dapper om onderzoek naar psychedelica te verdedigen en
lijnen tussen legitiem gebruik en een zwarte markt dat de regering
was nu vastbesloten om te verpletteren te tekenen. Ze vonden een
verrassend luisterend oor in senator Robert F. Kennedy, wiens vrouw,
Ethel, was naar verluidt behandeld met LSD in Hollywood Hospital in
Vancouver, een van buitenposten Al Hubbard's. Grillen de FDA
regelgevers over hun plannen om veel van de resterende onderzoek te
annuleren
projecten, Kennedy wilde weten: “Waarom indien [deze
projecten] waren de moeite waard een half jaar geleden,why aren’t
they worthwhile now?” Kennedy said it would be a “loss to the
nation” if psychedelics were banned from medicine because of
illicit use. “Perhaps we have lost sight of the fact that [they]
can be very, very helpful in our society if used properly.” But
Kennedy got nowhere. Leary, and perhaps the drugs themselves, had
made drawing such distinctions impossible. In October, some sixty
psychedelic researchers scattered across the United States received a
letter from the FDA ordering them to stop their work. James Fadiman,
the psychologist conducting experiments on creativity at the
International Foundation for Advanced Study in Menlo Park, remembers
the day well. The letter revoking FDA approval of the project arrived
at the very moment he had finished dosing four of his problem-solving
creatives to begin their session. As he read the letter, sprawled on
the floor in the next room, “four men lay, their minds literally
expanding.” Fadiman said to his colleagues, “I think we need to
agree that we got this letter tomorrow.” And so it was not until
the following day that the research program of the International
Foundation for Advanced Study, along with virtually every other
research program then under way in the United States, closed down.
One psychedelic research program survived the purge: the Maryland
Psychiatric Research Center at Spring Grove. Here, researchers such
as Stanislav Grof, Bill Richards, Richard Yensen, and, until his
death in 1971, Walter Pahnke (the Good Friday researcher) continued
to explore the potential of psilocybin and LSD to treat alcoholism,
schizophrenia, and the existential distress of cancer patients, among
other indications. It remains something of a mystery why this large
psychedelic research program was allowed to continue—as it did
until 1976—when dozens of others were being closed down. Some
researchers who weren’t so fortunate speculate that Spring Grove
might have been making psychedelic therapy available to powerful
people in Washington who recognized its value or hoped to learn from
the research or perhaps wanted to retain their own access to the
drugs. But the former staff members at the center I spoke to doubt
this was the case. They did confirm, however, that the center’s
director, Albert Kurland, MD, besides having a sterling reputation
among federal officials, was exceptionally well connected in
Washington and used his connections to keep the lights
on-en het
verkrijgen van LSD, een deel van het van de overheid voor een
decennium nadat ze waren uitgeschakeld overal elders. Toch blijkt dat
de gebeurtenissen van geen 1966 of 1976 een einde maken aan onderzoek
naar psychedelica en therapie in Amerika. Moving nu ondergronds, het
ging, stil en in het geheim.
koda
In February 1979,
virtually all the important figures in the first wave of American
psychedelic research gathered for a reunion in Los Angeles at the
home of Oscar Janiger. Someone made a videotape of the event, and
though the quality is poor, most of the conversation is audible. Here
in Janiger’s living room we see Humphry Osmond, Sidney Cohen, Myron
Stolaroff, Willis Harman, Timothy Leary, and, sitting on the couch
next to him, looking distinctly uncomfortable, Captain Al Hubbard.
He’s seventyseven (or eight), and he’s traveled from Casa Grande,
Arizona, where he lives in a trailer park. He’s wearing his
paramilitary getup, though I can’t tell if he’s carrying a
sidearm. The old men reminisce, a bit stiffly at first. Some hard
feelings hang in the air. But Leary, still charming, is remarkably
generous, working to put everyone at ease. Their best days are behind
them; the great project to which they devoted their lives lay in
ruins. But something important was accomplished, they all
believe—else they wouldn’t be here at this reunion. Sidney Cohen,
dressed in a jacket and tie, asks the question on everyone’s
mind—“What does it all mean?”—and then ventures an answer:
“It stirred people up. It cracked their frame of reference by the
thousands—miljoenen misschien. En alles trip therapie dat doet is
vrij goed, denk ik.”Het is Leary, van alle mensen, die de groep
vraagt:‘Heeft iemand hier het gevoel dat er fouten zijn
gemaakt?’Osmond, de onfeilbaar beleefd Engelsman, zijn tanden in
volle opstand, het dalen is om het woord “fout.” gebruik “trip
therapie ik wil zeggen is. . . je zou kunnen andere manieren om het
te doen hebben gezien “iemand die ik niet scheuren te herkennen,‘Er
is een fout gemaakt:.! niemand gaf het aan Nixon’Het is Myron
Stolaroff die uiteindelijk confronteert de olifant in de kamer, zich
tot Leary te zeggen “We waren een beetje gestoord bij enkele van de
dingen
you were doing that [were] making it more difficult to
carry on legitimate research.” Leary reminds him that as he told
them then, he had a different role to play: “Let us be the far-out
explorers. The farther out we go, the more ground it gives the people
at Spring Grove to denounce us.” And so appear responsible. “And
I just wish, I hope we all understand that we’ve all been playing
parts that have been assigned to us, and there’s no
good-guy/bad-guy, or credit or blame, whatever . . .” “Well, I
think we need people like Tim and Al,” Sidney Cohen offers,
genially accepting Leary’s framing. “They’re absolutely
necessary to get out, way out, too far out in fact—in order to move
the ship . . . [turn] things around.” Then, turning to Osmond: “And
we need people like you, to be reflective about it and to study it.
And little by little, a slight movement is made in the totality. So,
you know, I can’t think of how it could have worked out otherwise.”
Al Hubbard listens intently to all this but has little to add; he
fiddles with a hardback book in his lap. At one point, he pipes up to
suggest the work should go on, drug laws be damned: We should “just
keep on doing it. Wake people up! Let them see for themselves what
they are. I think old Carter could stand a good dose!” Carter’s
defense secretary, Harold Brown, and CIA director, Stansfield Turner,
too. But Hubbard’s not at all sure he wants to be on this couch
with Timothy Leary and is less willing than the others to let bygones
be bygones, or Leary off the hook, no matter how solicitous he is of
the Captain. “Oh, Al! I owe everything to you,” Leary offers at
one point, beaming his most excellent smile at Hubbard. “The
galactic center sent you down just at the right moment.” Hubbard
doesn’t crack a smile. And then, a few minutes later: “You sure
as heck contributed your part.”
CHAPTER FOUR TRAVELOGUE
Journeying Underground
MY PLAN HAD BEEN TO volunteer for one of
the Hopkins or NYU experimental trials. If I was going to have my own
guided psychedelic journey, a harrowing prospect under any
circumstances, I very much liked the idea of traveling in the company
of trained professionals close by a hospital emergency room. But the
aboveground researchers were no longer working with “healthy
normals.” This meant that if I hoped to have the journey I had
heard so much about, it would have to take place underground. Could I
find a guide willing to work with a writer who planned to publish an
account of his journey, and would that person be someone I felt
sufficiently comfortable with and confident in to entrust with my
mind? The whole endeavor was fraught with uncertainty and entailed
risks of several kinds—legal, ethical, psychological, and even
literary. For how do you put into words an experience said to be
ineffable? “Curiosity” is an accurate but tepid word for what
drove me. By now, I had interviewed at length more than a dozen
people who had gone on guided psychedelic journeys, and it was
impossible to listen to their stories without wondering what the
journey would be like for one’s self. For many of them, these were
among the two or three most profound experiences of their lives, in
several cases changing them in positive and lasting ways. To become
more “open”—especially at this age, when the grooves of mental
habit have been etched so deep as to seem inescapable —was an
appealing prospect. And then there was the possibility, however
remote, of having some kind of spiritual epiphany. Many of the people
I’d interviewed had started out stone-cold materialists and
atheists, no more spiritually developed than I, and yet several had
had “mystical
experiences” that left them with the
unshakable conviction that there was something more to this world
than we know—a “beyond” of some kind that transcended the
material universe I presume to constitute the whole shebang. I
thought often about one of the cancer patients I interviewed, an
avowed atheist who had nevertheless found herself “bathed in God’s
love.” Yet not everything I’d heard from these people made me
eager to follow them onto the couch. Many had been borne by
psilocybin deep into their pasts, a few of them traveling all the way
back to scenes of unremembered childhood trauma. These journeys had
been wrenching, shaking the travelers to their core, but they had
been cathartic too. Clearly these medicines—as guides both above-
and belowground invariably call the drugs they administer—powerfully
stir the psychic pot, surfacing all sorts of repressed material, some
of it terrifying and ugly. Did I really want to go there? No!—to be
perfectly honest. You should know I have never been one for deep or
sustained introspection. My usual orientation is more forward than
back, or down, and I generally prefer to leave my psychic depths
undisturbed, assuming they exist. (There’s quite enough to deal
with up here on the surface; maybe that’s why I became a journalist
rather than a novelist or poet.) All that stuff down there in the
psychic basement has been stowed there for a reason, and unless
you’re looking for something specific to help solve a problem, why
would anyone willingly go down those steps and switch on that light?
People generally think of me as a fairly even-keeled and
psychologically sturdy person, and I’ve played that role for so
long now— in my family as a child, in my family as an adult, with
my friends, and with my colleagues—that it’s probably an accurate
enough characterization. But every so often, perhaps in the wee-hour
throes of insomnia or under the influence of cannabis, I have found
myself tossed in a psychic storm of existential dread so dark and
violent that the keel comes off the boat, capsizing this trusty
identity. At such times, I begin seriously to entertain the
possibility that somewhere deep beneath the equable presence I
present, there exists a shadow me made up of forces roiling,
anarchic, and potentially mad. Just how thin is the skin of my
sanity? There are times when I wonder. Perhaps we all do. But did I
really want to find out? R. D. Laing once said there are three things
human
beings are afraid of: death, other people, and their own
minds. Put me down as two for three. But there are moments when
curiosity gets the better of fear. I guess for me such a moment had
arrived.
• • •
BY “PSYCHEDELIC UNDERGROUND,” I
don’t mean the shadowy world of people making, selling, and using
psychedelic drugs illegally. I have in mind a specific subset of that
world, populated by perhaps a couple hundred “guides,” or
therapists, working with a variety of psychedelic substances in a
carefully prescribed manner, with the intention of healing the ill or
bettering the well by helping them fulfill their spiritual, creative,
or emotional potential. Many of these guides are credentialed
therapists, so by doing this work they are risking not only their
freedom but also their professional licenses. I met one who was a
physician and heard about another. Some are religious
professionals—rabbis and ministers of various denominations; a few
call themselves shamans; one described himself as a druid. The rest
are therapists trained in dizzying combinations of alternative
schools: I met Jungians and Reichians, Gestalt therapists and
“transpersonal” psychologists; energy healers; practitioners of
aura work, breathwork, and bodywork; EST, past-life, and family
constellation therapists, vision questers, astrologers, and
meditation teachers of every stripe—a shaggy reunion of that whole
1970s class of alternative “modalities” that usually get lumped
together under the rubric of the “human potential movement” and
that has as its world headquarters Esalen. The New Age terminology
can be a little off-putting; there were times when I felt I was
listening to people whose language and vocabulary had stopped
evolving sometime in the early 1970s, at the very moment when
psychedelic therapy was forced underground, freezing a subculture in
time. I tracked down several of these people in the Bay Area, which
probably has the largest concentration of underground guides in the
country, without much difficulty. Asking around, I soon discovered
that a friend had a friend who worked with a guide down in Santa
Cruz, doing an annual psilocybin journey on the occasion of his
birthday. I also soon discovered that the membrane between the
aboveground and the
belowground psychedelic worlds is permeable
in certain places; a couple of the people I befriended while
reporting on the university psilocybin trials were willing to
introduce me to “colleagues” who worked underground. One
introduction led to another as people came to trust my intentions. By
now, I’ve interviewed fifteen underground guides and have worked
with five. Considering the risks involved, I found most of these
people unexpectedly open, generous, and trusting. Although the
authorities have so far shown no interest in going after people
practicing psychedelicassisted therapy, the work remains illegal and
so is dangerous to share with a journalist without taking
precautions. All the guides asked me not to disclose their names or
locations and to take whatever other measures I could to protect
them. With that in mind, I have changed not only their names and
locations but also certain other identifying details in each of their
stories. But all the people you are about to meet are real
individuals, not composites or fictions. Virtually all of the
underground guides I met are descended in one way or another from the
generation of psychedelic therapists working on the West Coast and
around Cambridge during the 1950s and 1960s when this work was still
legal. Indeed, just about everyone I interviewed could trace a
professional lineage reaching back to Timothy Leary (often through
one of his graduate students), Stanislav Grof, Al Hubbard, or a Bay
Area psychologist named Leo Zeff. Zeff, who died in 1988, was one of
the earliest underground therapists, and certainly the most
well-known; he claims to have “processed” (Al Hubbard’s term)
three thousand patients and trained 150 guides during his career,
including several of the ones I met on the West Coast. Zeff also left
a posthumous (and anonymous) account of his work, in the form of a
1997 book called The Secret Chief, a series of interviews with a
therapist called Jacob conducted by his close friend Myron Stolaroff.
(In 2004, Zeff’s family gave Stolaroff permission to disclose his
identity and republish the book as The Secret Chief Revealed.) On the
evidence of his interviews, Zeff is in many ways typical of the
underground therapists I met, in both his approach and his manner; he
comes across rather as folksy, or haimish, to use a Yiddish word Zeff
would have appreciated, rather than as a renegade, guru, or hippie.
In a photograph included in the 2004 edition, a smiling Zeff, wearing
a big
pair of aviator glasses and a sweater vest over his
shirtsleeves, looks more like a favorite uncle than either an outlaw
or mystic. Yet he was both. Zeff was a forty-nine-year-old Jungian
therapist practicing in Oakland in 1961 when he had his first trip
therapie, on a hundred micrograms of LSD. (It might have been
Stolaroff himself who first “tripped him,” to borrow one of
Zeff’s locutions.) The guide had asked him to bring along an object
of personal significance, so Zeff brought his Torah. After the
effects of the LSD had come on, his guide “laid the Torah across my
chest and I immediately went into the lap of God. He and I were One.”
Zeff soon began incorporating a range of different psychedelics in
his practice and found that the medicines helped his patients break
through their defenses, bringing buried layers of unconscious
material to the surface, and achieve spiritual insights, often in a
single session. The results were so “fantastic,” he told
Stolaroff, that when the federal government put psychedelics on
schedule 1 in 1970, prohibiting their use for any purpose, Zeff made
the momentous decision to continue his work underground. This was not
easy. “Many times I’d be in much agony falling asleep, and wake
up in the morning and have it hit me,” he told Stolaroff. “‘Jacob


[his pseudonym]

, for Christ’s sake what are you exposing yourself
to all this shit for? You don’t need it.’ Then I’d look and I’d
say, ‘Look at the people. Look what’s happening to them.’ I’d
say, ‘Is it worth it?’ . . . Inevitably I’d come back with
‘Yeah, it’s worth it’ . . . Whatever you have to go through.
It’s worth it to produce these results!” During his long career,
Zeff helped codify many of the protocols of underground therapy,
setting forth the “agreements” guides typically make with their
clients—regarding confidentiality (strict), sexual contact
(forbidden), obedience to the therapist’s instructions during the
session (absolute), and so on—and developing many of the ceremonial
touches, such as having participants take the medicine from a cup: “a
very important symbol of the transformation experience.” Zeff also
described the departures from conventional therapeutic practice
common among psychedelic guides. He believed it was imperative that
guides have personal experience of any medicine they administer.
(Aboveground guides either don’t seek such experience or don’t
admit to it.) He came to believe that guides should not try to direct
or manipulate the psychedelic journey, allowing it instead to find
its own course and destination. (“Just
leave ’em alone!”
he tells Stolaroff.) Guides should also be willing to drop the
analyst’s mask of detachment, offering their personalities and
emotions, as well as a comforting touch or hug to the client
undergoing a particularly challenging trip therapie. In his
introduction to The Secret Chief Revealed, Myron Stolaroff sketched
the influence of underground guides like Leo Zeff on the field as a
whole, suggesting that the legitimate psychedelic research that
resumed in the late 1990s, when he was writing, had “evolved as a
result of anecdotal evidence from underground therapists” like
Zeff, as well as from the first wave of psychedelic research done in
the 1950s and 1960s. Psychedelic researchers working in universities
today are understandably reluctant to acknowledge it, but there is a
certain amount of traffic between the two worlds, and a small number
of figures who move, somewhat gingerly, back and forth between them.
For example, some prominent underground therapists have been
recruited to help train a new cohort of psychedelic guides to work in
university trials of psychedelic drugs. When the Hopkins team wanted
to study the role of music in the guided psilocybin session, it
reached out to several underground guides, surveying their musical
practices. No one had any idea how many underground guides were
working in America, or exactly what that work consisted of, until
2010. That was the year James Fadiman, the Stanford-trained
psychologist who took part in psychedelic research at the
International Foundation for Advanced Study in Menlo Park in the
early 1960s, attended a conference on psychedelic science in the Bay
Area. The conference was organized by MAPS, with sponsorship from
Heffter, the Beckley Foundation, and Bob Jesse’s Council on
Spiritual Practices, the three other nonprofits that funded most of
the psychedelic research under way at the time. In a Holiday Inn in
San Jose, the conference brought together more than a thousand
people, including several dozen scientists (who presented their
research, complete with PowerPoint slides), a number of guides drawn
from both the university trials and the underground, and a great many
more “psychonauts”—people of all ages who make regular use of
psychedelics in their lives, whether for spiritual, therapeutic, or
“recreational” purposes. (As Bob Jesse is always quick to remind
me whenever I use that word, “recreational” doesn’t necessarily
mean frivolous, careless, or lacking in intention. Point
taken.)
James Fadiman came to the MAPS conference “on the
science track,” to give a talk about the value of the guided
entheogenic journey. He wondered if there were many underground
guides in the audience, so at the end of his talk he announced that
there would be a meeting of guides at 8:00 the following morning. “I
dragged myself out of bed at 7:30 expecting to see maybe five people,
but a hundred showed up! It was staggering.” It would probably be
too strong to describe this far-flung and disparate group as a
community, much less an organization, yet my interviews with more
than a dozen of them suggest they are professionals who share an
outlook, a set of practices, and even a code of conduct. Soon after
the meeting in San Jose, a “wiki” appeared on the Internet—a
collaborative website where individuals can share documents and
together create new content. (Fadiman included the URL in his 2011
book, The Psychedelic Explorer’s Guide.) Here, I found two items of
particular interest, as well as several sub-wikis—documents under
development—that hadn’t had a new entry for several years; it
could be that public disclosure of the site in Fadiman’s book had
led the creators to abandon it or move elsewhere online. The first
item was a draft charter: “to support a category of profound,
prized experiences becoming more available to more people.” These
experiences are described as “unitive consciousness” and
“non-dual consciousness,” among other terms, and several
non-pharmacological modalities for achieving these states are
mentioned, including meditation, breathwork, and fasting. “A
principal tool of the Guides is the judicious use of a class of
psychoactive substances” known to be “potent spiritual
catalysts.” The website offers would-be guides links to printable
forms for legal releases, ethical agreements, and medical
questionnaires. (“We don’t have very good insurance,” one guide
told me, with a sardonic smile. “So we’re very careful.”)
There’s also a link to a thoughtful “Code of Ethics for Spiritual
Guides,” which acknowledges the psychological and physical risks of
journeying and emphasizes the guide’s ultimate responsibility for
the well-being of the client. Recognizing that during “primary
religious practices” “participants may be especially open to
suggestion, manipulation, and exploitation,” the code states that
it is incumbent upon the guide to disclose all risks, obtain consent,
guarantee confidentiality,
protect the safety and health of
participants at all times, “safeguard against . . . ambition” and
self-promotion, and accommodate clients “without regard to their
ability to pay.” Perhaps the most useful document on the website is
the “Guidelines for Voyagers and Guides.”* The guidelines
represent a compendium of half a century’s accumulated knowledge
and wisdom about how best to approach the psychedelic journey,
whether as a participant or as a guide. It covers the basics of set
and setting; mental and physical preparation for the session;
potential drug interactions; the value of formulating an intention;
what to expect during the experience, both good and bad; the stages
of the journey; what can go wrong and how to deal with frightening
material; the supreme importance of post-session “integration”;
and so on. For me, standing on the threshold of such an experience,
it was reassuring to learn that the underground community of
psychedelic guides, which I had assumed consisted of a bunch of
individuals all doing pretty much their own thing, operated like
professionals, working from a body of accumulated knowledge and
experience and in a set of traditions that had been handed down from
psychedelic pioneers such as Al Hubbard, Timothy Leary, Myron
Stolaroff, Stan Grof, and Leo Zeff. They had rules and codes and
agreements, and many elements of the work had been more or less
institutionalized. Stumbling upon the website also made me appreciate
just how far the culture of psychedelics has evolved since the 1950s
and 1960s. Implicit in these documents, it seemed to me, was the
recognition that these powerful, anarchic medicines can and have been
misused and that if they are to do more good than harm, they require
a cultural vessel of some kind: protocols, rules, and rituals that
together form a kind of Apollonian counterweight to contain and
channel their sheer Dionysian force. Modern medicine, with its
controlled trials and white-coated clinicians and DSM diagnoses,
offers one such container; the underground guides offer another.

• •
YET THE FIRST COUPLE of guides I interviewed did not
fill me with confidence. Maybe it was because I was so new to the
territory, and nervous about the contemplated journey, but I kept
hearing things in their spiels that set off alarm bells and made me
want to run in the opposite direction. Andrei, the first guide I
interviewed, was a gruff Romanian-born psychologist in his late
sixties with decades of experience; he had worked with a friend of a
friend of a friend. We met at his office in a modest neighborhood of
small bungalows and neat lawns in a city in the Pacific Northwest. A
hand-lettered sign on the door instructed visitors to remove their
shoes and come upstairs to the dimly lit waiting room. A kilim rug
had been pinned to the wall. Instead of a table piled with old copies
of People or Consumer Reports, I found a small shrine populated with
spiritual artifacts from a bewildering variety of traditions: a
Buddha, a crystal, a crow’s wing, a brass bowl for burning incense,
a branch of sage. At the back of the shrine stood two framed
photographs, one of a Hindu guru I didn’t recognize and the other
of a Mexican curandera I did: María Sabina. This was not the last
time I would encounter such a confusing tableau. In fact every guide
I met maintained some such shrine in the room where he or she worked,
and clients were often asked to contribute an item of personal
significance before embarking on their journeys. What I was tempted
to dismiss as a smorgasbord of equal-opportunity New Age tchotchkes,
I would eventually come to regard more sympathetically, as the
material expression of the syncretism prevalent in the psychedelic
community. Members of this community tend to be more spiritual than
religious in any formal sense, focused on the common core of
mysticism or “cosmic consciousness” that they believe lies behind
all the different religious traditions. So what appeared to me as a
bunch of conflicting symbols of divinity are in fact different means
of expressing or interpreting the same underlying spiritual reality,
“the perennial philosophy” that Aldous Huxley held to undergird
all religions and to which psychedelics supposedly can offer direct
access. After a few minutes, Andrei bounded into the room, and when I
stood to offer my hand, he surprised me with a bear hug. A big man
with a full head of hastily combed gray hair, Andrei was wearing a
blue-checked button-down over a yellow T-shirt that struggled to
encompass the globe
of his belly. Speaking with a thick accent,
he managed to seem both amiable and disconcertingly blunt. Andrei had
his first experience with LSD at twenty-one, soon after he came out
of the army; a friend had sent it from America, and the experience
transformed him. “It made me realize we live a very limited version
of what life is.” That realization propelled him on a journey
through Eastern religion and Western psychology that eventually
culminated in a doctorate in psychology. When military service
threatened to interrupt his psycho-spiritual journey, he “decided I
have to make my own choices” and deserted. Andrei eventually left
Bucharest for San Francisco, bound for what he had heard was “the
first New Age graduate school”—the California Institute of
Integral Studies. Founded in 1968, the institute specializes in
“transpersonal psychology,” a school of therapy with a strong
spiritual orientation rooted in the work of Carl Jung and Abraham
Maslow as well as the “wisdom traditions” of the East and the
West, including Native American healing and South American shamanism.
Stanislav Grof, a pioneer of both transpersonal and psychedelic
therapy, has been on the faculty for many years. In 2016, the
institute began offering the nation’s first certificate program in
psychedelic therapy. As part of his degree program, Andrei had to
undergo psychotherapy and found his way to a Native American “doing
medicine work” in the Four Corners as well as the Bay Area.
“Whoopee!” he recalled thinking. “Because of my LSD experience,
I knew it was viable.” Medicine work became his vocation. “I help
people find out who they are so they can live their lives fully. I
used to work with whoever came to me, but some were too fucked up. If
you’re on the edge of psychosis, this work can push you over. You
need a strong ego in order to let go of it and then be able to spring
back to your boundaries.” He mentioned he’d once been sued by a
troubled client who blamed him for a subsequent breakdown. “So I
decided, I don’t work with crazies anymore. And as soon as I made
this statement to the universe, they stopped coming.” These days he
works with a lot of young people in the tech world. “I’m the
dangerous virus of Silicon Valley. They come to me wondering, ‘What
am I doing here, chasing the golden carrot in the golden cage?’
Many of them go on to do something more meaningful with their lives.
[The experience] opens them up to the spiritual reality.”
It’s
hard to say exactly what put me off working with Andrei, but oddly
enough it was less the New Agey spiritualism than his nonchalance
about a process I still found exotic and scary. “I don’t play the
psychotherapy game,” he told me, as blasé as a guy behind a deli
counter wrapping and slicing a sandwich. “None of that blank
screen. In mainstream psychology, you don’t hug. I hug. I touch
them. I give advice. I have people come stay with us in the forest.”
He works with clients not here in the office but in a rural location
deep in the woods of the Olympic Peninsula. “Those are all big
no-no’s.” He shrugged as if to say, so what? I shared some of my
fears. He’d heard it all before. “You may not get what you want,”
he told me, “but you’ll get what you need.” I gulped mentally.
“The main thing is to surrender to the experience, even when it
gets difficult. Surrender to your fear. The biggest fears that come
up are the fear of death and the fear of madness. But the only thing
to do is surrender. So surrender!” Andrei had named my two biggest
fears, but his prescription seemed easier said than done. I was
hoping for a guide who exuded perhaps a little more tenderness and
patience, I realized, yet I wasn’t sure I should let Andrei’s
gruff manner put me off. He was smart, he had loads of experience,
and he was willing to work with me. Then he told a story that decided
the matter. It was about working with a man my age who became
convinced during his psilocybin journey he was having a heart attack.
“‘I’m dying,’ he said, ‘call 911! I feel it, my heart!’ I
told him to surrender to the dying. That Saint Francis said that in
dying you gain eternal life. When you realize death is just another
experience, there’s nothing more to worry about.” Okay, but what
if it had been a real heart attack? Out there in the woods in the
middle of the Olympic Peninsula? Andrei mentioned that an aspiring
guide he was training had “once asked me, ‘What do you do if
someone dies?’” I don’t know what I expected him to say, but
Andrei’s reply, delivered with one of his most matter-of-fact
shrugs, was not it. “You bury him with all the other dead people.”
I told Andrei I would be in touch. The psychedelic underground was
populated with a great many such vivid characters, I soon discovered,
but not necessarily the kinds of characters to whom I felt I could
entrust my mind—or for that matter any part of me. Immediately
after my session with Andrei, I had a meeting
with a second
prospective guide, a brilliant psychologist in his eighties who had
been a student of Timothy Leary’s at Harvard. His knowledge of
psychedelics was deep; his credentials impressive; he had been highly
recommended by people I respected. Yet when over lunch at a Tibetan
restaurant near his office he removed his bolo tie and suspended it
over the menu, I began to lose confidence that this was my man. He
explained that he relied on the energies released by the pendulum
swing of the silver clasp to choose the entrée most likely to agree
with his temperamental digestion. I forget what his tie ordered for
lunch, but even before he began dilating on the evidence that 9/11
was an inside job, I knew my search for a guide was not over quite
yet.
• • •
ONE NOTABLE DIFFERENCE about doing
psychedelics at sixty, as opposed to when you’re eighteen or
twenty, is that at sixty you’re more likely to have a cardiologist
you might want to consult in advance of your trip therapie. That was
me. A year before I had decided to embark on this adventure, my
heart, the reliable operations of which I had taken completely for
granted to that point, had suddenly made its presence felt and, for
the first time in my life, demanded my attention. While sitting at my
computer one afternoon, I was suddenly made aware of a pronounced and
crazily syncopated new rhythm in my chest. “Atrial fibrillation”
was the name the doctor gave the abnormal squiggles that appeared on
my EKG. The danger of AFib is not a heart attack, he said to my
(short-lived) relief, but a heightened risk of stroke. “My
cardiologist”—the unfortunate phrase had suddenly joined my
vocabulary, probably for the duration—put me on a couple of meds to
calm the heart rhythms and lower the blood pressure, plus a daily
baby aspirin to thin my blood. And then he told me not to worry about
it. I followed all of his advice except the last bit. Now I couldn’t
help but think about my heart constantly. All of its operations that
had previously taken place completely outside my conscious awareness
suddenly became salient: something I could hear and feel whenever I
thought to check in, which now was incessantly. Months later, the
AFib had not recurred, but my surveillance of my poor heart had
gotten out of control. I checked my
blood pressure daily and
listened for signs of ventricular eccentricity every time I got into
bed. It took months of not having a stroke before I could once again
trust my heart to go about its business without my supervision.
Gradually, thankfully, it retreated once again to the background of
my attention. I tell you all this by way of explaining why I felt I
should talk to my cardiologist before embarking on a psychedelic
journey. My cardiologist was my age, so not likely to be shocked by
the word “psilocybin” or “LSD” or “MDMA.” I told him what
I had in mind and asked if any of the drugs in question were
contraindicated, given my coronary issues, or if there was any risk
of an interaction with the meds he had prescribed. He was not overly
concerned about the psychedelics—most of them concentrate their
effects in the mind with remarkably little impact on the
cardiovascular system—but one of the drugs I mentioned he advised I
avoid. This was MDMA, also known as Ecstasy or Molly, which has been
on schedule 1 since the mid-1980s, when it emerged as a popular rave
drug. The drug 3,4-methylenedioxymethamphetamine is not a classical
psychedelic (it works on different brain receptors and doesn’t have
strong visual effects), yet several of the guides I was interviewing
had told me it was part of their regimen. Sometimes called an
empathogen, MDMA lowers psychological defenses and helps to swiftly
build a bond between patient and therapist. (Leo Zeff was one of the
first therapists to use MDMA in the 1970s, after the compound was
popularized by his friend the legendary Bay Area chemist Sasha
Shulgin and his wife, the therapist Ann Shulgin.) Guides told me MDMA
was a good way to “break the ice” and establish trust before the
psychedelic journey. (One said, “It condenses years of
psychotherapy into an afternoon.”) But as its scientific name
indicates, MDMA is an amphetamine, and so, chemically, it implicates
the heart in a way psychedelics don’t. I was disappointed my
cardiologist had taken MDMA off the table but pleased that he had
more or less given me a green light on the rest of my travel
plans.
trip therapie One: LSD
At least on paper, nothing
about the first guide I chose to work with sounds auspicious. The man
lived and worked so far off the grid, in the mountains of the
American West, that he had no phone service, generated his own
electricity, pumped his own water, grew his own food, and had only
the spottiest satellite Internet. I could just forget about the whole
idea of being anywhere in range of a hospital emergency room. Then
there was the fact that while I was a Jew from a family that had once
been reluctant to buy a German car, this fellow was the son of a Nazi
—a German in his midsixties whose father had served in the SS
during World War II. After I had heard so much about the importance
of both set and setting, none of these details augured especially
well. Yet I liked Fritz from the moment he came out to greet me,
offering a broad grin and a warm hug (I was getting used to these)
when I pulled my rental into his remote camp. This consisted of a
tidy village of structures —a handmade house and a couple of
smaller cabins, an octagonal yurt, and two gaily painted outhouses
set out in a clearing on the crest of a heavily wooded mountain.
Following the hand-drawn map Fritz had sent me (the area was terra
incognita for GPS), I drove for miles on a dusty dirt road that
passed through the blasted landscape of an abandoned mine before
rising into a dark forest of cypress and ponderosa pine, with a dense
understory of manzanitas, their smooth bark the color of fresh blood.
I had come to the middle of nowhere. Fritz was a tangle of
contradiction and yet manifestly a warm and seemingly happy man. At
sixty-five, he resembled a European movie actor gone slightly to
seed, with thick gray hair parted in the middle and a blocky,
muscular frame just beginning to yield. Fritz grew up in Bavaria, the
son of a raging alcoholic who had served in the SS as a bodyguard for
the cultural attaché responsible for producing operas and other
entertainments for the troops—the Nazis’ USO. Later, his father
fought on the Russian front and survived Stalingrad but came home
from the war shell-shocked. Fritz grew up in the dense shade of his
misery, sharing the shame and anger of so many in his postwar
generation. “When the military came for me [to serve his period of
conscription],” he said, as we sat at his kitchen table sipping tea
on a sunny spring afternoon, “I told them to fuck themselves and
they threw me into prison.” Forced eventually to serve in the army,
Fritz was court-martialed twice—once for setting his uniform on
fire. He spent time in solitary
confinement reading Tolstoy and
Dostoyevsky and plotting revolution with the Maoist in the next cell,
with whom he communicated through the prison plumbing. “My proudest
moment was the time I gave all the guards Orange Sunshine that I had
gotten from a friend in California.” At university, he studied
psychology and took a lot of LSD, which he obtained from the American
troops stationed in Germany. “Compared to LSD, Freud was a joke.
For him biography was everything. He had no use for mystical
experience.” Fritz moved on to Jung and Wilhelm Reich, “my hero.”
Along the way, he discovered that LSD was a powerful tool for
exploring the depths of his own psyche, allowing him to reexperience
and then let go of the anger and depression that hobbled him as a
young man. “There was more light in my life after that. Something
shifted.” As it had for many of the guides I had met, the mystical
experience Fritz had on psychedelics launched him on a decades-long
spiritual quest that eventually “blew my linear, empirical mind,”
opening him up to the possibility of past lives, telepathy,
precognition, and “synchronicities” that defy our conceptions of
space and time. He spent time on an ashram in India, where he
witnessed specific scenes that had been prefigured in his psychedelic
journeys. Once, making love to a woman in Germany (the two were
practicing Tantrism), he and she shared an out-of-body experience
that allowed them to observe themselves from the ceiling. “These
medicines have shown me that something quote-unquote impossible
exists. But I don’t think it’s magic or supernatural. It’s a
technology of consciousness we don’t understand yet.” Normally
when people start talking about transpersonal dimensions of
consciousness and “morphogenetic fields,” I have little (if any)
patience, but there was something about Fritz that made such talk, if
not persuasive, then at least . . . provocative. He managed to
express the most far-fetched ideas in a disarmingly modest, even
down-to-earth way. I had the impression he had no agenda beyond
feeding his own curiosity, whether with psychedelics or books on
paranormal phenomena. For some people, the privilege of having had a
mystical experience tends to massively inflate the ego, convincing
them they’ve been granted sole possession of a key to the universe.
This is an excellent recipe for creating a guru. The certitude and
condescension for mere mortals that usually come with that key can
render these people insufferable. But that wasn’t Fritz. To the
contrary. His otherworldly experiences had humbled him,
opening
him up to possibilities and mysteries without closing him to
skepticism—or to the pleasures of everyday life on this earth.
There was nothing ethereal about him. I surprised myself by liking
Fritz as much as I did. After five years spent living on a commune in
Bavaria (“we were all trying to undo some of the damage done to the
postwar generation”), in 1976 he met a woman from California while
hiking in the Himalayas and followed her back to Santa Cruz. There he
fell into the whole Northern California human potential scene, at
various times running a meditation center for an Indian guru named
Rajneesh and doing bodywork (including deep-tissue massage and
Rolfing), Gestalt and Reichian therapy, and some landscaping to pay
the bills. When in 1982, soon after his father’s death, he met Stan
Grof at a breathwork course at Esalen, he felt he had at last found
his rightful father. During the workshop, Fritz “had an experience
as powerful as any psychedelic. Out of the blue, I experienced myself
being born—my mother giving birth to me. While this was happening,
I watched the goddess Shiva on a gigantic IMAX screen, creating
worlds and destroying worlds. Everyone in the group wanted what I
had!” He now added holotropic breathwork to his bodywork practice.
Eventually, Fritz did an intensive series of multiyear trainings with
Grof in Northern California and British Columbia. At one of them, he
met his future wife, a clinical psychologist. Grof was ostensibly
teaching holotropic breathwork, the non-pharmacological modality he
had developed after psychedelics were made illegal. But Fritz said
that Grof also shared with this select group his deep knowledge about
the practice of psychedelic therapy, discreetly passing on his
methods to a new generation. Several people in the workshop, Fritz
and his future wife among them, went on to become underground guides.
She works with the women who find their way up the mountain, he with
the men. “You don’t make a lot of money,” Fritz told me.
Indeed, he charged only nine hundred dollars for a three-day session,
which included room and board. “It’s illegal and dangerous. You
can have a person go psychotic. And you really don’t make a lot of
money. But I’m a healer and these medicines work.” It was
abundantly clear he had a calling and loved what he did—loved
witnessing people undergo profound transformations before his eyes.

• •
FRITZ TOLD ME what to expect if I were to work with him.
It would mean returning here for three days, sleeping in the
eight-sided yurt, where we would also do “the work.” The first
afternoon would be a warm-up or getacquainted session, using either
MDMA or breathwork. (I explained why in my case it would have to be
breathwork.) This would give him a chance to observe how I handled an
altered state of consciousness before sending me on an LSD journey
the morning of the second day; it would also help him determine a
suitable dose. I asked him how he could be sure of the purity and
quality of the medicines he uses, since they come from chemists
working illicitly. Whenever he receives a new shipment, he explained,
“I first test it for purity, and then I take a heroic dose to see
how it feels before I give it to anyone.” Not exactly FDA approval,
I thought to myself, but better than nothing. Fritz doesn’t take
any medicine himself while he’s working but often gets “a contact
high” from his clients. During the session he takes notes, selects
the music, and checks in every twenty minutes or so. “I’ll ask
you not how you are but where you are. “I’m here just for you, to
hold the space, so you don’t have to worry about anything or anyone
else. Not the wife, not the child. So you can really let go—and
go.” This, I realized, was another reason I was eager to work with
a guide. When Judith and I had our magic mushroom day the previous
summer, the simmer of worry about her welfare kept intruding on my
journey, forcing me to stay close to the surface. Much as I hated the
psychobabble-y locution, I loved the idea of someone “holding
space” for me. “That night I’ll ask you to make some notes
before you go to sleep. On your last morning, we’ll compare notes
and try to integrate and make sense of your experience. Then I’ll
cook you a big breakfast to get you ready to face the interstate!”
We scheduled a time for me to come back.
• • •
THE
FIRST THING I learned about myself that first afternoon, working with
Fritz in the yurt, is that I am “easy to put under”—susceptible
to trance, a mental space completely new to me and accessible by
nothing more than a shift in the pattern of one’s breathing. It was
the damnedest thing. Fritz’s instructions were straightforward:
Breathe deeply and rapidly while exhaling as strongly as you can. “At
first it will feel unnatural and you’ll have to concentrate to
maintain the rhythm, but after a few minutes your body will take over
and do it automatically.” I stretched out on the mattress and
donned a pair of eyeshades while he put on some music, something
generically tribal and rhythmic, dominated by the pounding of a drum.
He placed a plastic bucket at my side, explaining that occasionally
people throw up. It was hard work at first, to breathe in such an
exaggerated and unnatural way, even with Fritz’s enthusiastic
coaching, but then all at once my body took over, and I found that no
thought was required to maintain the driving pace and rhythm. It was
as if I had broken free from gravity and settled into an orbit: the
big deep breaths just came, automatically. Now I felt an
uncontrollable urge to move my legs and arms in sync with the
pounding of the drums, which resonated in my rib cage like a powerful
new heartbeat. I felt possessed, both my body and my mind. I can’t
remember many thoughts except “Hey, this is working, whatever it
is!” I was flat on my back yet dancing wildly, my arms and legs
moving with a will of their own. All control of my body I had
surrendered to the music. It felt a little like speaking in tongues,
or what I imagine that to be, with some external force taking over
the mind and body for its own obscure purpose. There wasn’t much
visual imagery, just the naked sensation of exhilaration, until I
began to picture myself on the back of a big black horse, galloping
headlong down a path through a forest. I was perched up high on its
shoulders, like a jockey, holding on tight as the beast scissored its
great muscles forward and back with each long stride. As my rhythm
synced with that of the horse, I could feel myself absorbing the
animal’s power. It felt fantastic to so fully inhabit my body, as
if for the first time. And yet because I am not a very confident
rider (or dancer!), it also felt precarious, as if were I to miss a
breath or beat I might tumble off.
I had no idea how long the
trance lasted, time was utterly lost on me, but when Fritz gently
brought me back to the present moment and the reality of the room,
simply by encouraging me to slow and relax my breathing, he reported
I had been “in it” for an hour and fifteen minutes. I felt
flushed and sweaty and triumphant, as if I had run a marathon; Fritz
said I looked “radiant”—“young like a baby.” “You had no
resistance,” he said approvingly; “that’s a good sign for
tomorrow.” I had no idea what had just happened, could recall
little more of the hour than riding the horse, but the episode seemed
to have involved a terrific physical release of some kind. Something
had let go of me or been expunged, and I felt buoyant. And humbled by
the mystery of it. For here was (to quote William James) one of the
“forms of consciousness entirely different” from the ordinary and
yet so close by— separated from normal waking consciousness by . .
. what? A handful of exhalations! Then something frightening
happened. Fritz had gone up to the house to prepare our dinner,
leaving me to make some notes about the experience on my laptop, when
all at once I felt my heart surge and then begin to dance madly in my
chest. I immediately recognized the sensation of turbulence as AFib,
and when I took my pulse, it was chaotic. A panicky bird was trapped
in my rib cage, throwing itself against the bars in an attempt to get
out. And here I was, a dozen miles off the grid smack in the middle
of nowhere. It went on like that for two hours, straight through a
subdued and anxious dinner. Fritz seemed concerned; in all the
hundreds of breathwork sessions he had led or witnessed, he had never
seen such a reaction. (He had mentioned earlier a single fatality
attributed to holotropic breathwork: a man who had had an aneurism.)
Now I was worried about tomorrow, and I think he was too. Though he
also wondered if perhaps what I was feeling in my heart might reflect
some psychic shift or “heart opening.” I resisted the implied
metaphor, holding firm to the plane of physiology: the heart is a
pump, and this one is malfunctioning. We discussed tomorrow’s plan.
Maybe we want to go with a lower dose, Fritz suggested; “you’re
so susceptible you might not need very much to journey.” I told him
I might bail out altogether. And then, as suddenly as it had come on,
I felt my heart slip back into the sweet groove of its accustomed
rhythm.
I got little sleep that night as a debate raged in my
head about whether or not I was crazy to proceed in the morning with
LSD at any dose. I could die up here and wouldn’t that be stupid?
But was I really in any danger? Now my heart felt fine, and from
everything I read, the effects of LSD were confined to the brain,
more or less, leaving the cardiovascular system unaffected. In
retrospect, it made perfect sense that a process as physically
arduous as holotropic breathwork would discombobulate the heart.*
Yes, I could take a rain check on my LSD journey, but even the
thought of that option landed like a crushing disappointment. I had
come this far, and I had had this intriguing glimpse into a state of
consciousness that for all my trepidations I was eager to explore
more deeply. This went on all night, back and forth, pro and con, but
by the time the sun came up, the earliest rays threading the needles
of the eastern pines, I was resolved. At breakfast, I told Fritz I
felt good and wanted to proceed. We agreed, however, to go with a
modest dose—a hundred micrograms, with “a booster” after an
hour or two if I wanted one. Fritz sent me out on a walk to clear my
head and think about my intention while he did the dishes and readied
the yurt for my journey. I hiked for an hour on a trail through the
forest, which had been refreshed overnight by a rain shower; the
cleansed air held the scent of cedar, and the barkless red limbs of
the manzanita were glowing. Fritz had told me to look for an object
to put on the altar. While I was looking and walking, I decided I
would ask Fritz to give me his pledge that if anything whatsoever
went wrong, he would call 911 for help regardless of the personal
risk. I returned to the yurt around ten with a manzanita leaf and a
smooth black stone in my pocket and a straightforward intention: to
learn whatever the journey had to teach me about myself. Fritz had
lit a fire in the woodstove, and the room was beginning to give up
its chill. He had moved the mattress across the room so my head would
be close to the speakers. In somber tones, he talked about what to
expect and how to handle various difficulties that might arise:
“paranoia, spooky places, the feeling you’re losing your mind or
that you are dying. “It’s like when you see a mountain lion,”
he suggested. “If you run, it will chase you. So you must stand
your ground.” I was reminded of the “flight instructions” that
the guides employed at Johns Hopkins: instead
of turning away
from any monster that appears, move toward it, stand your ground, and
demand to know, “What are you doing in my mind? What do you have to
teach me?” I added my stone and leaf to the altar, which held a
bronze Buddha surrounded by the items of many previous travelers.
“Something hard and something soft,” Fritz observed. I asked for
the assurances I needed to proceed and received them. Now he handed
me a Japanese teacup at the bottom of which lay a tiny square of
blotter paper and the torn scraps of a second square—the booster.
One side of the blotter paper had a Buddha printed on it, the other a
cartoon character I didn’t recognize. I put the square on my tongue
and, taking a sip of water, swallowed. Fritz didn’t perform much of
a ceremony, but he did talk about the “sacred tradition” I was
now joining, the lineage of all the tribes and peoples down through
time and around the world who used such medicines in their rites of
initiation. Here I was, in range of my sixtieth birthday, taking LSD
for the first time. It did feel something like a rite of passage, but
a passage to where, exactly? While waiting for the LSD to come on, we
sat on the wooden skirt of decking that circled the yurt, chatting
quietly about this and that. Life up here on the mountain; the
wildlife that shared the property with him because he didn’t keep a
dog: there were mountain lions, bears, coyotes, foxes, and
rattlesnakes. Jittery, I tried to change the subject; as it was, I’d
been afraid during the night to visit the outhouse, choosing instead
to pee off the porch. Lions and bears and snakes were the last thing
I wanted to think about just now. Around eleven, I told Fritz I was
starting to feel wobbly. He suggested I lie down on the mattress and
put on my eyeshades. As soon as he started the music—something
Amazonian in flavor, gently rhythmic with traditional instruments but
also nature sounds (rain showers and crickets) that created a vivid
dimensional sense of outdoor space—I was off, traveling somewhere
in my mind, in a fully realized forest landscape that the music had
somehow summoned into being. It made me realize what a powerful
little technology a pair of eyeshades could be, at least in this
context: it was like donning a pair of virtual reality goggles,
allowing me immediately to take leave of this place and time. I
guessed I was hallucinating, yet this was not at all what I expected
an LSD hallucination to be, which was overpowering. But Fritz had
told me
that the literal meaning of the word is to wander in
one’s mind, and that was exactly what I was doing, with the same
desultory indifference to agency the wanderer feels. Yet I still had
agency: I could change at will the contents of my thoughts, but in
this dreamy state, so wide open to suggestion, I was happy to let the
terrain, and the music, dictate my path. And for the next several
hours the music did just that, summoning into existence a sequence of
psychic landscapes, some of them populated by the people closest to
me, others explored on my own. A lot of the music was New Age
drivel—the sort of stuff you might hear while getting a massage in
a high-end spa—yet never had it sounded so evocative, so beautiful!
Music had become something much greater and more profound than mere
sound. Freely trespassing the borders of the other senses, it was
palpable enough to touch, forming three-dimensional spaces I could
move through. The Amazonian-tribal song put me on a trail that
ascended steeply through redwoods, following a ravine notched into a
hillside by the silvery blade of a powerful stream. I know this
place: it was the trail that rises from Stinson Beach to Mount
Tamalpais. But as soon as I secured that recognition, it morphed into
something else entirely. Now the music formed a vertical architecture
of wooden timbers, horizontals and verticals and diagonals that were
being magically craned into place, forming levels that rose one on
top of the other, ever higher into the sky like a multistoried tree
house under construction, yet a structure as open to the air and its
influences as a wind chime. I saw that each level represented another
phase in my life with Judith. There we were, ascending stage by stage
through our many years together, beginning as kids who met in
college, falling in love, living together in the city, getting
married, having our son, Isaac, becoming a family, moving to the
country. Now, here at the top, I watched a new, as yet inchoate stage
being constructed as indeed one now is: whatever this life together
is going to be now that Isaac has grown up and left home. I looked
hard, hoping for some clue about what to expect, but the only thing I
could see clearly was that this new stage was being built on the
wooden scaffolding of earlier ones and therefore promised to be
sturdy. So it went, song by song, for hours. Something aboriginal,
with the deep spooky tones of a didgeridoo, put me underground,
moving somehow through the brownish-black rootscape of a forest. I
tensed
momentarily: Was this about to get terrifying? Have I
died and been interred? If so, I was fine with it. I got absorbed
watching a white tracery of mycelium threading among the roots and
linking the trees in a network intricate beyond comprehension. I knew
all about this mycelial network, how it forms a kind of arboreal
Internet allowing the trees in a forest to exchange information, but
now what had been merely an intellectual conceit was a vivid, felt
reality of which I had become a part. When the music turned more
masculine or martial, as it now did, sons and then fathers filled my
mental field. I watched a swiftly unfolding biopic of Isaac’s life
to this point—his struggles as an exquisitely sensitive boy, and
how those sensitivities had turned into strengths, making him who he
is. I thought about things I needed to tell him—about the surging
pride I felt as he embarked on his adult life and made his way in a
new city and career, but also my fervent hope that he not harden
himself in success or disown his vulnerabilities and his sweetness. I
felt something on my eyeshades and realized I had wet them with my
tears. I was already feeling wide open and undefended when it dawned
on me that I wasn’t talking to Isaac, or not only to him, but to
myself as well. Something hard and something soft: the paired terms
kept turning over like a coin. The night before coming to Fritz’s
place, I had spoken to two thousand people in a concert hall, tracked
across a stage by a spotlight as I played the role of the man with
the answers, the one people could depend on to explain things. This
was much the same role I played in my family growing up, not only for
my younger sisters, but, in times of crisis, for my parents too.
(Even now, my sisters stubbornly refuse ever to accept from me the
words “I don’t know.”) “So now look at me!” I thought, a
smile blooming on my face: this grown man blindfolded and laid out on
the floor of a psychedelic therapist’s yurt, chasing after my mind
as it wandered heedlessly through the woods of my life, warm tears
—of what? I didn’t know!—sliding down my cheeks. This was
unfamiliar territory for me and not at all where I expected to find
myself on LSD. I hadn’t traveled very far from home. Instead of the
demons and angels and various other entities I was expecting to meet,
I was having a series of encounters with the people in my family. I
visited each of them in turn, the music setting the tone, and the
emotions came over me in great waves, whether of admiration (for my
sisters and
mother, whom I pictured seated around a
horseshoe-shaped table—like the UN!—each of them representing a
different ideal of feminine strength); gratitude; or compassion,
especially for my father, a man both driven and pursued for much of
his life, and someone whom before this moment I’d never before
fully imagined as a son, and a son of ferociously demanding parents.
The flood tide of compassion overflowed its banks and leaked into
some unexpected places, like my fourth-grade music class. Here I
inexplicably encountered poor Mr. Roper, this earnest young man in a
cheap suit who in spite of heroic efforts could not get us to give a
shit about the sections of an orchestra he mapped on the board or the
characters of the various instruments, no matter how many times he
played Peter and the Wolf for us. As he paced the classroom in his
excitement, we would wait in breathless suspense for him to step on
one of the upturned thumbtacks we placed in his path, a thrill for
which we were willing to risk staying after school in detention. But
who was this Mr. Roper, really? Why couldn’t we see that behind the
cartoon figure we tortured so mercilessly was, no doubt, a decent guy
who wanted nothing more than to ignite in us his passion for music?
The unthinking cruelty of children sent a quick shiver of shame
through me. But then: What a surfeit of compassion I must be feeling,
to spare that much for Mr. Roper! And cresting over all these
encounters came a cascading dam break of love, love for Judith and
Isaac and everyone in my family, love even for my impossible
grandmother and her long-suffering husband. The next day, during our
integration session, Fritz read from his notes two things I
apparently said aloud during this part of the journey: “I don’t
want to be so stingy with my feelings.” And, “All this time spent
worrying about my heart. What about all the other hearts in my life?”
It embarrasses me to write these words; they sound so thin, so banal.
This is a failure of my language, no doubt, but perhaps it is not
only that. Psychedelic experiences are notoriously hard to render in
words; to try is necessarily to do violence to what has been seen and
felt, which is in some fundamental way pre- or post-linguistic or, as
students of mysticism say, ineffable. Emotions arrive in all their
newborn nakedness, unprotected from the harsh light of scrutiny and,
especially, the pitiless glare of irony. Platitudes that wouldn’t
seem out of place on a Hallmark card glow with the force of revealed
truth.
Love is everything. Okay, but what else did you learn?
No—you must not have heard me: it’s everything! Is a platitude so
deeply felt still just a platitude? No, I decided. A platitude is
precisely what is left of a truth after it has been drained of all
emotion. To resaturate that dried husk with feeling is to see it
again for what it is: the loveliest and most deeply rooted of truths,
hidden in plain sight. A spiritual insight? Maybe so. Or at least
that’s how it appeared in the middle of my journey. Psychedelics
can make even the most cynical of us into fervent evangelists of the
obvious. You could say the medicine makes you stupid, but after my
journey through what must sound like a banal and sentimental
landscape, I don’t think that’s it. For what after all is the
sense of banality, or the ironic perspective, if not two of the
sturdier defenses the adult ego deploys to keep from being
overwhelmed—by our emotions, certainly, but perhaps also by our
senses, which are liable at any time to astonish us with news of the
sheer wonder of the world. If we are ever to get through the day, we
need to put most of what we perceive into boxes neatly labeled
“Known,” to be quickly shelved with little thought to the marvels
therein, and “Novel,” to which, understandably, we pay more
attention, at least until it isn’t that anymore. A psychedelic is
liable to take all the boxes off the shelf, open and remove even the
most familiar items, turning them over and imaginatively scrubbing
them until they shine once again with the light of first sight. Is
this reclassification of the familiar a waste of time? If it is, then
so is a lot of art. It seems to me there is great value in such
renovation, the more so as we grow older and come to think we’ve
seen and felt it all before. Yet one hundred micrograms of LSD had
surely not propelled me into the lap of God, as it had Leo Zeff; even
after the booster (another fifty micrograms, which I was eager to
take, in hopes of going deeper and longer). I never achieved a
transcendent, “non-dual” or “mystical-like” experience, and
as I recapped the journey with Fritz the following morning, I
registered a certain disappointment. But the novel plane of
consciousness I’d spent a few hours wandering on had been
interesting and pleasurable and, I think, useful to me. I would have
to see if its effects endured, but it felt as though the experience
had opened me up in unexpected ways.
Because the acid had not
completely dissolved my ego, I never completely lost the ability to
redirect the stream of my consciousness or the awareness it was in
fact mine. But the stream itself felt distinctly different, less
subject to will or outside interference. It reminded me of the
pleasantly bizarre mental space that sometimes opens up at night in
bed when we’re poised between the states of being awake and falling
asleep—so-called hypnagogic consciousness. The ego seems to sign
off a few moments before the rest of the mind does, leaving the field
of consciousness unsupervised and vulnerable to gentle eruptions of
imagery and hallucinatory snatches of narrative. Imagine that state
extended indefinitely, yet with some ability to direct your attention
to this or that, as if in an especially vivid and absorbing daydream.
Unlike a daydream, however, you are fully present to the contents of
whatever narrative is unfolding, completely inside it and beyond the
reach of distraction. I had little choice but to obey the daydream’s
logic, its ontological and epistemological rules, until, either by
force of will or by the fresh notes of a new song, the mental channel
would change and I would find myself somewhere else entirely. This, I
guess, is what happens when the ego’s grip on the mind is relaxed
but not eliminated, as a larger dose would probably have done. “For
the moment that interfering neurotic who, in waking hours, tries to
run the show, was blessedly out of the way,” as Aldous Huxley put
it in The Doors of Perception. Not entirely out of the way in my
case, but the LSD had definitely muffled that controlling voice, and
in that lightly regulated space all sorts of interesting things could
bubble up, things that any self-respecting ego would probably have
kept submerged. I had had a psycholytic dose of LSD, one that allowed
the patient to explore his psyche in an unconstrained but still
deliberate manner while remaining sufficiently combobulated to talk
about it. For me it felt less like a drug experience—the LSD feels
completely transparent, with none of the physiological noise I
associate with other psychoactive drugs—than a novel mode of
cognition, falling somewhere between intellection and feeling. I had
conjured several of the people closest to me, and in the presence of
each of them had come stronger emotions than I had felt in some time.
A dam had been breached, and the sensation of release felt wonderful.
Too, a few genuine insights had emerged from these encounters, like
the one about my father as a son, which turned on an act
of
imagination (of empathy) that even grown children seldom have
sufficient distance to perform. During our integration session, Fritz
mentioned that some people on LSD have an experience that in content
and character is more like MDMA than a classic psychedelic trip
therapie; maybe what I had had was the MDMA session I’d had to pass
up. The notion of a few years of psychotherapy condensed into several
hours seemed about right, especially after Fritz and I spent that
morning unpacking the scenes from my journey. As I steered my rental
car down the mountain and toward the airport for the flight home, I
was relieved that the experience had been so benign (I had survived!
Had roused no sleeping monsters in my unconscious!) and grateful it
had been productive. All that day and well into the next, a
high-pressure system of well-being dominated my psychological
weather. Judith found me unusually chatty and available; my usual
impatience was in abeyance, and I could outlast her at the table
after dinner, being in no hurry to get up and do the dishes so I
could move on to the next thing and then the thing after that. I
guessed this was the afterglow I’d read about, and for a few days
it cast a pleasantly theatrical light over everything, italicizing
the ordinary in such a way as to make me feel uncommonly . . .
appreciative. It didn’t last, however, and in time I grew
disappointed that the experience hadn’t been more transformative. I
had been granted a taste of a slightly other way to be—less
defended, I would say, and so more present. And now that I had
acquainted myself with the territory and returned from this first
foray more or less intact, I decided it was time to venture farther
out.
trip therapie Two: Psilocybin
My second journey began
around an altar, in the middle of a second-story loft in a suburb of
a small city on the Eastern Seaboard. The altar was being prayed over
by an attractive woman with long blond hair parted in the middle and
high cheekbones that I mention only because they would later figure
in her transformation into a Mexican Indian. Seated across the altar
from me, Mary’s eyes were closed as she recited a long
and
elaborate Native American prayer. She invoked in turn the
power of each of the cardinal directions, the four elements, and the
animal, plant, and mineral realms, the spirits of which she implored
to help guide me on my journey. My eyes were closed too, but now and
again I couldn’t resist peeking out to take in the scene: the
squash-colored loft with its potted plants and symbols of fertility
and female power; the embroidered purple fabric from Peru that
covered the altar; and the collection of items arrayed across it,
including an amethyst in the shape of a heart, a purple crystal
holding a candle, little cups filled with water, a bowl holding a few
rectangles of dark chocolate, the two “sacred items” she had
asked me to bring (a bronze Buddha a close friend had brought back
from a trip therapie to the East; the psilocybin coin Roland
Griffiths had given me at our first meeting), and, squarely before
me, an antique plate decorated in a grandmotherly floral pattern that
held the biggest psilocybin mushroom I had ever seen. It was hard to
believe I was about to eat the whole thing. The crowded altar also
held a branch of sage and a stub of Palo Santo, a fragrant South
American wood that Indians burn ceremonially, and the jet-black wing
of a crow. At various points in the ceremony, Mary lit the sage and
the Palo Santo, using the wing to “smudge” me with the smoke—
guide the spirits through the space around my head. The wing made an
otherworldly whoosh as she flicked it by my ear, the spooky sound of
a large bird coming too close for comfort, or a dark spirit being
shooed away from a body. The whole thing must sound ridiculously
hokey, I know, but the conviction Mary brought to the ceremony,
together with the aromas of the burning plants and the sounds of the
wing pulsing the air—plus my own nervousness about the journey in
store—cast a spell that allowed me to suspend my disbelief. I had
decided to give myself up to this big mushroom, and for Mary, the
guide to whom I had entrusted my psyche for this journey, ceremony
counted for as much as chemistry. In this she was acting more like a
shaman than a psychologist. Mary had been recommended by a guide I’d
interviewed on the West Coast, a rabbi who had taken an interest in
my psychedelic education. Mary, who was my age, had trained with the
eighty-something student of Timothy Leary whom I had interviewed and
decided was a little too far out there for me. One might think the
same of Mary, on paper, but
something about her manner, her
sobriety, and her evident compassion made me more comfortable in her
presence. Mary had practiced the whole grab bag of New Age therapies,
from energy healing to spiritual psychology to family constellation
therapy,* before being introduced to medicine work when she was
fifty. (“It created the glue that brought together all this other
work I’d been doing.”) At the time, Mary had used a psychedelic
only once and long ago: at her twentyfirst birthday party while in
college. A friend had given her a jar of honey laced with psilocybin
mushrooms. Mary immediately went up to her room, ate two or three
spoonfuls, “and had the most profound experience of being with God.
I was God and God was me.” Friends who had been partying downstairs
came up to knock at her door, but Mary was gone. As a child growing
up outside Providence, Mary had been an enthusiastic Catholic, until
“I realized I was a girl”—a fact that would disqualify her from
ever performing the ceremonies she cherished. Mary’s religiosity
lay dormant until that taste of honey, which “catapulted me into a
huge change,” she told me the first time we met. “I dropped into
something I hadn’t felt connected to since I was a little girl.”
The reawakening of her spiritual life led her onto the path of
Tibetan Buddhism and eventually to take the vow of an initiate: “‘To
assist all sentient beings in their awakening and their
enlightenment.’ Which is still my vocation.” And now sitting
before her in her treatment room was me, the next sentient being on
deck, hoping to be wakened. I shared my intention: to learn what I
could about myself and also about the nature of consciousness—my
own but also its “transpersonal” dimension, if such a dimension
exists. “The mushroom teacher helps us to see who we really are,”
Mary said, “brings us back to our soul’s purpose for being here
in this lifetime.” I can imagine how these words might sound to an
outsider. But by now I was inured to the New Age lingo, perhaps
because I had glimpsed the potential for something meaningful behind
the well-worn words. I’d also been impressed by Mary’s
intelligence and her professionalism. In addition to having me
consent to the standard “agreements” (bowing to her authority for
the duration; remaining in the room until she gave me permission to
leave; no sexual contact; and so on), she had me fill out a detailed
medical form, a legal release, and a fifteen-page
autobiographical
questionnaire that took me the better part of a
day to complete. All of which made me feel I was in good hands—even
when those hands were flapping a crow’s wing around my head. Yet,
as I sat there before the altar, it seemed doubtful I could choke
down that whole mushroom. It had to be five or six inches long, with
a cap the size of a golf ball. I asked her if I could crumble it into
a glass of hot water, make a tea, and drink it. “Better to be fully
conscious of what you’re doing,” she said, “which is eating a
mushroom that came from the earth, one bite at a time. Examine it
first, closely, then start at the cap.” She offered me a choice of
honey or chocolate to help get it down; I went with the chocolate.
Mary had told me that a friend of hers grows the psilocybin and had
learned the craft years ago in a mushroom cultivation workshop taught
by Paul Stamets. It seems there is only one or two degrees of
separation between any two people in this world. On the tongue, the
mushroom was dry as the desert and tasted like earth-flavored
cardboard, but alternating each bite with a nibble of the chocolate
helped. Except for the gnarly bit at the very base of the stipe, I
ate all of it, which amounted to two grams. Mary planned to offer me
another two grams along the way, for a total of four. This would
roughly approximate the dose being given to volunteers in the NYU and
Hopkins trials and was equivalent to roughly three hundred micrograms
of LSD— twice as much as I had taken with Fritz. We chatted quietly
for twenty minutes or so before Mary noticed my face was flushed and
suggested I lie down and put on eyeshades. I chose a pair of
high-tech black plastic ones, which in retrospect might have been a
mistake. The perimeters were lined with soft black foam rubber,
allowing the wearer to open his eyes to pitch darkness. Called the
Mindfold Relaxation Mask, Mary told me, it had been expressly
designed for this purpose by Alex Grey, the psychedelic artist. As
soon as Mary put on the first song—a truly insipid New Age
composition by someone named Thierry David (an artist thrice
nominated, I would later learn, in the category of Best Chill/Groove
Album)—I was immediately propelled into a nighttime urban landscape
that appeared to have been generated by a computer. Once again, sound
begat space (“in the beginning was the note,” I remember
thinking, with a sense of profundity), and what I took to be
Thierry’s electronica conjured
a depopulated futuristic city,
with each note forming another soft black stalagmite or stalactite
that together resembled the high-relief soundproofing material used
to line recording studios. (The black foam forming this high-relief
landscape, I realized later, was the same material lining my
eyeshades.) I moved effortlessly through this digital nightscape as
if within the confines of a video-game dystopia. Though the place
wasn’t particularly frightening, and it had a certain sleek beauty,
I hated being in it and wished to be somewhere else, but it went on
seemingly forever and for hours, with no way out. I told Mary I
didn’t like the electronic music and asked her to put on something
else, but though the feeling tone changed with the new music, I was
still stuck in this sunless computer world. Why, oh, why couldn’t I
be outside! In nature? Because I had never much enjoyed video games,
this seemed cruel, an expulsion from the garden: no plants, no
people, no sunlight. Not that the computer world wasn’t an
interesting place to explore. I watched in awe as, one by one,
musical notes turned into palpable forms before my eyes. Annoying
music was the presiding deity of the place, the generative force.
Even the most spa-appropriate New Age composition had the power to
spawn fractal patterns in space that grew and branched and multiplied
to infinity. Weirdly, everything in my visual field was black, but in
so many different shades that it was easy to see. I was traversing a
world generated by mathematical algorithms, and this gave it a
certain alienated, lifeless beauty. But whose world was it? Not mine,
and I began to wonder, whose brain am I in? (Please, not Thierry
David’s!) “This could easily take a terrifying turn,” it
occurred to me, and with that a dim tide of anxiety began to build.
Recalling the flight instructions, I told myself there was nothing to
do but let go and surrender to the experience. Relax and float
downstream. This was not at all like previous trips, which had left
me more or less the captain of my attention, able to direct it this
way or that and change the mental channel at will. No, this was more
like being strapped into the front car of a cosmic roller coaster,
its heedless headlong trajectory determining moment by moment what
would appear in my field of consciousness. Actually, this is not
completely accurate: all I had to do was to remove my eyeshades and
reality, or at least something loosely based on it,
would
reconstitute itself. This is what I now did, partly to
satisfy myself that the world was still existing but mostly because I
badly had to pee. Sunlight and color flooded my eyes, and I drank it
in greedily, surveying the room for the welcome signifiers of
non-digital reality: walls, windows, plants. But all of it appeared
in a new aspect: jeweled with light. I realized I should probably put
on my glasses, which partly domesticated the scene, but only partly:
objects continued to send their sparkles of light my way. I got up
carefully from the mattress, first onto one knee, then, unsteadily,
onto my feet. Mary took me by the elbow, geriatrically, and together
we made the journey across the room. I avoided looking at her,
uncertain what I might see in her face or betray in mine. At the
bathroom door she let go of my elbow. Inside, the bathroom was a riot
of sparkling light. The arc of water I sent forth was truly the most
beautiful thing I had ever seen, a waterfall of diamonds cascading
into a pool, breaking its surface into a billion clattering fractals
of light. This went on for a pleasant eternity. When I was out of
diamonds, I went to the sink and splashed my face with water, making
sure not to catch sight of myself in the mirror, which seemed like a
psychologically risky thing to do. I made my unsteady way back to the
mattress and lay down. Speaking softly, Mary asked if I wanted a
booster. I did and sat up to receive it. Mary was squatting next to
me, and when I finally looked up into her face, I saw she had turned
into María Sabina, the Mexican curandera who had given psilocybin to
R. Gordon Wasson in that dirt basement in Huautla de Jiménez sixty
years ago. Her hair was black, her face, stretched taut over its high
cheekbones, was anciently weathered, and she was wearing a simple
white peasant dress. I took the dried mushroom from the woman’s
wrinkled brown hand and looked away as I chewed. I didn’t think I
should tell Mary what had happened to her. (Later, when I did, she
was flattered: María Sabina was her hero.)
• • •
BUT
THERE WAS SOMETHING I needed to do before putting my eyeshades back
on and going back under, a little experiment I had told Mary I wanted
to perform on myself during my trip therapie. I wasn’t sure if in
my
condition I could pull it off, but I’d found that even in
the middle of the journey it was possible to summon oneself to a
semblance of normality for a few moments at a time. Loaded on my
laptop was a brief video of a rotating face mask, used in a
psychological test called the binocular depth inversion illusion. As
the mask rotates in space, its convex side turning to reveal its
concave back, something remarkable happens: the hollow mask appears
to pop out to become convex again. This is a trick performed by the
mind, which assumes all faces to be convex, and so automatically
corrects for the seeming error—unless, as a neuroscientist had told
me, one was under the influence of a psychedelic. This auto-correct
feature is a hallmark of our perception, which in the sane, adult
mind is based as much on educated guesswork as the raw data of the
senses. By adulthood, the mind has gotten very good at observing and
testing reality and developing confident predictions about it that
optimize our investments of energy (mental and otherwise) and
therefore our survival. So rather than starting from scratch to build
a new perception from every batch of raw data delivered by the
senses, the mind jumps to the most sensible conclusion based on past
experience combined with a tiny sample of that data. Our brains are
prediction machines optimized by experience, and when it comes to
faces, they have boatloads of experience: faces are always convex, so
this hollow mask must be a prediction error to be corrected. These
so-called Bayesian inferences (named for Thomas Bayes, the
eighteenth-century English philosopher who developed the mathematics
of probability, on which these mental predictions are based) serve us
well most of the time, speeding perception while saving effort and
energy, but they can also trap us in literally preconceived images of
reality that are simply false, as in the case of the rotating mask.
Yet it turns out that Bayesian inference breaks down in some people:
schizophrenics and, according to some neuroscientists, people on high
doses of psychedelics drugs, neither of whom “see” in this
predictive or conventionalized manner. (Nor do young children, who
have yet to build the sort of database necessary for confident
predictions.) This raises an interesting question: Is it possible
that the perceptions of schizophrenics, people tripping on
psychedelics, and young children are, at least in
certain
instances, more accurate—less influenced by expectation and
therefore more faithful to reality—than those of sane and sober
adults? Before we started, I had cued up the video on my laptop, and
now I clicked to run it. The mask on the screen, gray against a black
ground, was clearly the product of computer animation and was
uncannily consistent with the visual style of the world I’d been
in. (During my integration session with Mary the next day, she
suggested that it might have been this image on my laptop that had
conjured the computer world and trapped me in it. Could there be a
better demonstration of the power of set and setting?) As the convex
face rotated to reveal its concave back, the mask popped back out,
only a bit more slowly than it did before I ate the mushroom.
Evidently, Bayesian inference was still operational in my brain. I’d
try again later.
• • •
WHEN I PUT MY EYESHADES back
on and lay down, I was disappointed to find myself back in computer
world, but something had changed, no doubt the result of the
stepped-up dose. Whereas before I navigated this landscape as myself,
taking in the scene from a perspective recognizable as my own, with
my attitudes intact (highly critical of the music, for instance, and
anxious about what demons might appear), now I watched as that
familiar self began to fall apart before my eyes, gradually at first
and then all at once. “I” now turned into a sheaf of little
papers, no bigger than Post-its, and they were being scattered to the
wind. But the “I” taking in this seeming catastrophe had no
desire to chase after the slips and pile my old self back together.
No desires of any kind, in fact. Whoever I now was was fine with
whatever happened. No more ego? That was okay, in fact the most
natural thing in the world. And then I looked and saw myself out
there again, but this time spread over the landscape like paint, or
butter, thinly coating a wide expanse of the world with a substance I
recognized as me. But who was this “I” that was able to take in
the scene of its own dissolution? Good question. It wasn’t me,
exactly. Here, the limits of our language become a problem: in order
to completely make sense of the divide that had opened up in my
perspective, I would need a whole new
first-person pronoun. For
what was observing the scene was a vantage and mode of awareness
entirely distinct from my accustomed self; in fact I hesitate to use
the “I” to denote the presiding awareness, it was so different
from my usual first person. Where that self had always been a subject
encapsulated in this body, this one seemed unbounded by any body,
even though I now had access to its perspective. That perspective was
supremely indifferent, neutral on all questions of interpretation,
and unperturbed even in the face of what should by all rights have
been an unmitigated personal disaster. Yet the “personal” had
been obliterated. Everything I once was and called me, this self six
decades in the making, had been liquefied and dispersed over the
scene. What had always been a thinking, feeling, perceiving subject
based in here was now an object out there. I was paint! The sovereign
ego, with all its armaments and fears, its backwardlooking
resentments and forward-looking worries, was simply no more, and
there was no one left to mourn its passing. Yet something had
succeeded it: this bare disembodied awareness, which gazed upon the
scene of the self’s dissolution with benign indifference. I was
present to reality but as something other than my self. And although
there was no self left to feel, exactly, there was a feeling tone,
which was calm, unburdened, content. There was life after the death
of the ego. This was big news. When I think back on this part of the
experience, I’ve occasionally wondered if this enduring awareness
might have been the “Mind at Large” that Aldous Huxley described
during his mescaline trip therapie in 1953. Huxley never quite
defined what he meant by the term—except to speak of “the
totality of the awareness belonging to Mind at Large”—but he
seems to be describing a universal, shareable form of consciousness
unbounded by any single brain. Others have called it cosmic
consciousness, the Oversoul, or Universal Mind. This is supposed to
exist outside our brains—as a property of the universe, like light
or gravity, and just as pervasive. Constitutive too. Certain
individuals at certain times gain access to this awareness, allowing
them to perceive reality in its perfected light, at least for a time.
Nothing in my experience led me to believe this novel form of
consciousness originated outside me; it seems just as plausible, and
surely more parsimonious, to assume it was a product of my brain,
just
like the ego it supplanted. Yet this by itself strikes me
as a remarkable gift: that we can let go of so much—the desires,
fears, and defenses of a lifetime!—without suffering complete
annihilation. This might not come as a surprise to Buddhists,
transcendentalists, or experienced meditators, but it was sure news
to me, who has never felt anything but identical to my ego. Could it
be there is another ground on which to plant our feet? For the first
time since embarking on this project, I began to understand what the
volunteers in the cancer-anxiety trials had been trying to tell me:
how it was that a psychedelic journey had granted them a perspective
from which the very worst life can throw at us, up to and including
death, could be regarded objectively and accepted with equanimity.

• •
ACTUALLY, this understanding arrived a little later,
during the last part of my psilocybin trip therapie, when the journey
took a darker turn. After spending an unknown number of hours in
computer world—for time was completely lost on me—I registered
the desire to check back in on reality, and to pee again. Same deal:
Mary guided me to the bathroom by the elbow, geriatrically, and left
me there to produce another spectacular crop of diamonds. But this
time I dared to look in the mirror. What looked back at me was a
human skull, but for the thinnest, palest layer of skin stretched
over it, tight as a drum. The bathroom was decorated in a Mexican
folk art theme, and the head/skull immediately put me in mind of the
Day of the Dead. With its deep sockets and lightning bolt of vein
zigzagging down its temple on one side, I recognized this ashen
head/skull as my own but at the same time as my dead grandfather’s.
This was surprising, if only because Bob, my father’s father, is
not someone with whom I ever felt much in common. In fact I loved him
for all the ways he seemed unlike me—or anyone else I knew. Bob was
a preternaturally sunny and seemingly uncomplicated man incapable of
thinking ill of anyone or seeing evil in the world. (His wife,
Harriet, amply compensated for his generosity of spirit.) Bob had a
long career as a liquor salesman, making the weekly rounds of the
nightclubs in Times Square for a company that everyone but he knew
was owned by the mob. Upon reaching the age I am now, he retired to
become a painter of lovely
naive landscapes and abstractions in
spectacular colors; I’d brought one of them with me to Mary’s
room, along with a watercolor of Judith’s. Bob was a genuinely
happy, angst-free man who lived to be ninety-six, his paintings
becoming ever more colorful, abstract, and free toward the end. To
see him so vividly in my reflection was chilling. A few years before,
visiting Bob in the nursing home in the Colorado desert where he
would soon die, I’d watched what had been a fit and vigorous man
(it had been his habit to stand on his head every day well into his
eighties) contract into a parenthesis of skin and bones marooned in a
tiny bed. The esophageal muscles required to swallow had given out,
and he was tethered to a feeding tube. By then, his situation was
pitiful in so many respects, but for some reason I fixed on the fact
that never again would a taste of food ever cross his lips. I
splashed cold water on our joint face and made my unsteady way back
to Mary. Risking another glance at her, this time I was rewarded by
the sight of a ravishing young woman, blond once again but now in the
full radiance of youth. Mary was so beautiful I had to look away. She
gave me another small mushroom—gram number four—and a piece of
chocolate. Before I put on my eyeshade, I attempted to conduct the
rotating mask test a second time . . . and it was a complete bust,
neither confirming nor disproving the hypothesis. As the mask began
to rotate, gradually bringing its back side into view, the whole
thing dissolved into a gray jelly that slid down the screen of my
laptop before I could determine whether the melting mask I was
watching was convex or concave. So much for conducting psychological
experiments while tripping. I put on my eyeshades and sank back down
into what now became a cracked and parched desert landscape dense
with artifacts and images of death. Bleached skulls and bones and the
faces of the familiar dead passed before me, aunts and uncles and
grandparents, friends and teachers and my father-in-law—with a
voice telling me I had failed to properly mourn all of them. It was
true. I had never really reckoned the death of anyone in my life;
something had always gotten in the way. I could do it here and now
and did. I looked hard at each of their faces, one after another,
with a pity that seemed bottomless but with no fear whatsoever.
Except once, when I
came to my aunt Ruthellen and watched,
horrified, as her face slowly transformed into Judith’s. Ruthellen
and Judith were both artists, and both had been diagnosed with breast
cancer around the same time. The cancer had killed Ruthellen and
spared Judith. So what was Judith doing down here among the unmourned
dead? Had I been defending myself against that possibility all this
time? Heart wide open, defenses melting, the tears began to flow.

• •
I’VE LEFT OUT one important part of my journey to the
underworld: the soundtrack. Before going back under for this last
passage, I had asked Mary to please stop playing spa music and put on
something classical. We settled on the second of Bach’s
unaccompanied cello suites, performed by Yo-Yo Ma. The suite in D
minor is a spare and mournful piece that I’d heard many times
before, often at funerals, but until this moment I had never truly
listened to it. Though “listen” doesn’t begin to describe what
transpired between me and the vibrations of air set in motion by the
four strings of that cello. Never before has a piece of music pierced
me as deeply as this one did now. Though even to call it “music”
is to diminish what now began to flow, which was nothing less than
the stream of human consciousness, something in which one might glean
the very meaning of life and, if you could bear it, read life’s
last chapter. (A question formed: Why don’t we play music like this
at births as well as funerals? And the answer came immediately: there
is too much life-already-lived in this piece, and poignancy for the
passing of time that no birth, no beginning, could possibly withstand
it.) Four hours and four grams of magic mushroom into the journey,
this is where I lost whatever ability I still had to distinguish
subject from object, tell apart what remained of me and what was
Bach’s music. Instead of Emerson’s transparent eyeball, egoless
and one with all it beheld, I became a transparent ear,
indistinguishable from the stream of sound that flooded my
consciousness until there was nothing else in it, not even a dry tiny
corner in which to plant an I and observe. Opened to the music, I
became first the strings, could feel on my skin the
exquisite
friction of the horsehair rubbing over me, and then
the breeze of sound flowing past as it crossed the lips of the
instrument and went out to meet the world, beginning its lonely
transit of the universe. Then I passed down into the resonant black
well of space inside the cello, the vibrating envelope of air formed
by the curves of its spruce roof and maple walls. The instrument’s
wooden interior formed a mouth capable of unparalleled
eloquence—indeed, of articulating everything a human could
conceive. But the cello’s interior also formed a room to write in
and a skull in which to think and I was now it, with no remainder. So
I became the cello and mourned with it for the twenty or so minutes
it took for that piece to, well, change everything. Or so it seemed;
now, its vibrations subsiding, I’m less certain. But for the
duration of those exquisite moments, Bach’s cello suite had had the
unmistakable effect of reconciling me to death—to the deaths of the
people now present to me, Bob’s and Ruthellen’s and Roy’s,
Judith’s father’s, and so many others, but also to the deaths to
come and to my own, no longer so far off. Losing myself in this music
was a kind of practice for that—for losing myself, period. Having
let go of the rope of self and slipped into the warm waters of this
worldly beauty—Bach’s sublime music, I mean, and Yo-Yo Ma’s bow
caressing those four strings suspended over that envelope of air—I
felt as though I’d passed beyond the reach of suffering and
regret.
• • •
THAT WAS MY PSILOCYBIN JOURNEY, as
faithfully as I can recount it. As I read those words now, doubt
returns in full force: “Fool, you were on drugs!” And it’s
true: you can put the experience in that handy box and throw it away,
never to dwell on it again. No doubt this has been the fate of
countless psychedelic journeys that their travelers didn’t quite
know what to do with, or failed to make sense of. Yet though it is
true that a chemical launched me on this journey, it is also true
that everything I experienced I experienced: these are events that
took place in my mind, psychological facts that were neither
weightless nor evanescent. Unlike most dreams, the traces these
experiences inscribed remain indelible and accessible. The day after
my journey I was glad for the opportunity to return to Mary’s room
for a couple of hours of “integration.” I hoped to make sense
of
what happened by telling the story of my trip therapie and hearing
her thoughts about it. What you’ve just read is the result, and the
beneficiary, of that work, for immediately after the journey I was
much more confused by it than I am now. What now reads like a
reasonably coherent narrative highlighting certain themes began as a
jumble of disjointed images and shards of sense. To put words to an
experience that was in fact ineffable at the time, and then to shape
them into sentences and then a story, is inevitably to do it a kind
of violence. But the alternative is, literally, unthinkable. Mary had
taken apart the altar, but we sat in the same chairs, facing each
other across a small table. Twenty-four hours later, what had I
learned? That I had had no reason to be afraid: no sleeping monsters
had awakened in my unconscious and turned on me. This was a deep fear
that went back several decades, to a terrifying moment in a hotel
room in Seattle when, alone and having smoked too much cannabis, I
had had to marshal every last ounce of will to keep myself from doing
something deeply crazy and irrevocable. But here in this room I had
let down my guard completely, and nothing terrible had happened. The
serpent of madness that I worried might be waiting had not surfaced
or pulled me under. Did this mean it didn’t exist, that I was
psychologically sturdier than I believed? Maybe that’s what the
episode with Bob was all about: maybe I was more like him than I
knew, and not nearly as deep or complicated as I liked to think. (Can
a recognition of one’s shallowness qualify as a profound insight?)
Mary wasn’t so sure: “You bring a different self to the journey
every time.” The demons might rouse themselves the next time. That
I could survive the dissolution of my ego without struggle or turning
into a puddle was something to be grateful for, but even better was
the discovery that there might be another vantage—one less neurotic
and more generous—from which to take in reality. “That alone
seems worth the price of admission,” Mary offered, and I had to
agree. Yet, twenty-four hours later, my old ego was back in uniform
and on patrol, so what long-term good was that beguiling glimpse of a
loftier perspective? Mary suggested that having had a taste of a
different, less defended way to be, I might learn, through practice,
to relax the ego’s trigger-happy command of my reactions to people
and events. “Now you have had an
experience of another way to
react—or not react. That can be cultivated.” Meditation, she
suggested, was one way to do that. It is, I think, precisely this
perspective that had allowed so many of the volunteers I interviewed
to overcome their fears and anxieties, and in the case of the
smokers, their addictions. Temporarily freed from the tyranny of the
ego, with its maddeningly reflexive reactions and its pinched
conception of one’s self-interest, we get to experience an extreme
version of Keats’s “negative capability”—the ability to exist
amid doubts and mysteries without reflexively reaching for certainty.
To cultivate this mode of consciousness, with its exceptional degree
of selflessness (literally!), requires us to transcend our
subjectivity or—it comes to the same thing—widen its circle so
far that it takes in, besides ourselves, other people and, beyond
that, all of nature. Now I understood how a psychedelic could help us
to make precisely that move, from the firstperson singular to the
plural and beyond. Under its influence, a sense of our
interconnectedness—that platitude—is felt, becomes flesh. Though
this perspective is not something a chemical can sustain for more
than a few hours, those hours can give us an opportunity to see how
it might go. And perhaps to practice being there. I left Mary’s
loft in high spirits, but also with the feeling I was holding on to
something precious by the thinnest, most tenuous of threads. It
seemed doubtful I could maintain my grip on this outlook for the rest
of the day, much less the rest of my life, but it also seemed worth
trying.
trip therapie Three: 5-MeO-DMT (or, The Toad)
Yes,
“the toad,” or to be more precise, the smoked venom of the
Sonoran Desert toad (Incilius alvarius), also called the Colorado
River toad, which contains a molecule called 5-MeO-DMT that is one of
the most potent and fast-acting psychotropic drugs there is. No, I
had never heard of it either. It is so obscure, in fact, that the
federal government did not list 5MeO-DMT as a controlled substance
until 2011. The opportunity to smoke the toad popped up suddenly,
giving me very little time to decide if doing so was crazy or not. I
got a call from one of my sources, a woman who was training to become
a certified
psychedelic guide, inviting me to meet her friend
Rocío, a thirty-fiveyear-old Mexican therapist whom she described as
“probably the world’s leading expert on the toad.” (Though how
intense, really, could the competition for that title be?) Rocío is
from the state of Sonora, in northern Mexico, where she collects the
toads and milks their venom; she administers the medicine to people
both in Mexico, where its legal status is gray, and in the United
States, where it isn’t. (It doesn’t appear to be on the official
radar, however.) Rocío worked in a clinic in Mexico that treated
drug addicts with a combination of iboga, a psychedelic plant from
Africa, and 5-MeO-DMT —apparently with striking rates of success.
In recent years, she’s become the Johnny Appleseed of toad,
traveling all over North America with her capsules of crystallized
venom and her vaporizer. As my circle of psychonauts expanded, most
anyone I met who’d had an encounter with the toad had been
introduced to it by Rocío. The first time I met Rocío, at a small
dinner organized by our mutual friend, she told me about the toad and
what I might expect from it. Rocío was petite, pretty, and
fashionably dressed, her shoulder-length black hair cut to frame her
face with bangs. She has an easy smile that brings out a dimple on
one cheek. Not at all what I expected, Rocío looked less the part of
a shaman or curandera than that of an urban professional. After going
to college and working for a few years in the United States, five
years ago Rocío found herself back at home in Mexico living with her
parents and without direction. Online, she found a manual about the
toad, which she learned was native to the local desert. (Its habitat
extends the length of the Sonoran Desert north into Arizona.) Nine
months of the year, the toad lives underground, protected from the
desert sun and heat, but when the winter rains come, it emerges at
night from its burrow for a brief orgy of eating and copulation.
Following the instructions spelled out in the manual, Rocío strapped
on a headlamp and went hunting for toads. “They’re not very hard
to catch,” she told me. “They freeze in the beam of light so you
can just grab them.” The toads, which are warty, sand colored, and
roughly the size of a man’s hand, have a large gland on each side
of their necks, and smaller ones on their legs. “You gently squeeze
the gland while holding a mirror in front of it to catch the spray.”
The toad is apparently none the worse for being milked. Overnight,
the venom dries on the glass, turning into flaky crystals the color
of brown sugar.
In its natural state, the venom is toxic—a
defense chemical sprayed by the toad when it feels threatened. But
when the crystals are volatilized, the toxins are destroyed, leaving
behind the 5-MeO-DMT. Rocío vaporizes the crystals in a glass pipe
while the recipient inhales; before you’ve had a chance to exhale,
you are gone. “The toad comes on quickly, and at first it can be
unbelievably intense.” I noticed that Rocío personified the toad
and seldom called the medicine by its molecular name. “Some people
remain perfectly still. Other people scream and flail, especially
when the toad brings out traumas, which it can do. A few people will
vomit. And then after twenty or thirty minutes, the toad is all done
and it leaves.” My first instinct when facing such a decision is to
read as much about it as I can, and later that night Rocío e-mailed
me a few articles. But the pickings were slim. Unlike most other
psychedelics, which by now have been extensively studied by
scientists and, in many cases, in use for hundreds if not thousands
of years, the toad has been known to Western science only since 1992.
That’s when Andrew Weil and Wade Davis published a paper called
“Identity of a New World Psychoactive Toad.” They had been
inspired to look for such a fantastical creature by the images of
frogs in Mayan art. But the only psychoactive toad they could find
lives far to the north of Mayan civilization. It’s possible that
these toads became an item of trade, but as yet there is no proof
that the practice of smoking toad venom has any antiquity whatsoever.
However, 5-MeO-DMT also occurs in a handful of South American plants,
and there are several Amazonian tribes who pound these plants into a
snuff for use in shamanic rituals. Among some of these tribes, these
snuffs are known as the “semen of the sun.” I couldn’t find
much in the way of solid medical information about potential side
effects or dangerous drug interactions; little research has been
done. What I did find were plenty of trip therapie reports online,
and many of these were terrifying. I also learned there was someone
in town, a friend of a friend I had met a few times at dinner
parties, who had tried 5MeO-DMT—not the toad but a synthetic
version of the active ingredient. I took her out to lunch to see what
I could learn. “This is the Everest of psychedelics,” she began,
portentously, putting a steadying hand on my forearm. Olivia is in
her early fifties, a
management consultant with a couple of
kids; I had vaguely known she was into Eastern religion but had no
idea she was a psychonaut, too. “You need to be prepared.” Over
grilled cheeses, she described a harrowing onset. “I was shot out
into an infinite realm of pure being. There were no figures in this
world, no entities of any kind, just pure being. And it was huge; I
didn’t know what infinity was before this. But it was a
two-dimensional realm, not three, and after the rush of liftoff, I
found myself installed in this infinite space as a star. I remember
thinking, if this is death, I’m fine with it. It was . . . bliss. I
had the feeling —no, the knowledge—that every single thing there
is is made of love. “After what seemed like an eternity but was
probably only minutes, you start to reassemble and come back into
your body. I had the thought, ‘There are children to raise. And
there is an infinite amount of time to be dead.’” I asked her the
question that gnawed at me whenever someone recounted such a mystical
experience: “How can you be sure this was a genuine spiritual event
and not just a drug experience?” “It’s an irrelevant question,”
she replied coolly. “This was something being revealed to me.”
There it was: the noetic sense William James had described as a mark
of the mystical experience. I envied Olivia’s certainty. Which I
suppose is the reason I decided I would smoke the toad.
• •

THE NIGHT BEFORE my date with Rocío was, predictably,
sleepless. Yes, I’d come through these first two trips intact,
grateful, even, for having gone on them, and had come away with the
idea I was stronger, physically and mentally, than I had previously
thought. But now all the old fears rushed back, assailing me through
the long fitful night. Everest! Could my heart take the intensity of
those first harrowing moments of ascent? What were the chances I’d
go mad? Slim, perhaps, but surely not zero. So was this an absolutely
insane thing to do? On the plus side, I figured, whatever happened,
it would all be over in half an hour. On the negative side,
everything might be over in half an hour.
As the sun came up, I
decided I would decide when I got there. Rocío, whom I’d made
aware of my trepidations, had offered to let me watch her work with
someone else before it was my turn. This proved reassuring, as she
knew it would. The guy before me, a supremely low-affect college
student who had done the toad once before, took a puff from Rocío’s
pipe, lay back on a mattress, and embarked on what appeared to be a
placid thirty-minute nap, during which he exhibited no signs of
distress, let alone existential terror. After it was over, he seemed
perfectly fine. A great deal had gone on in his mind, he indicated,
but from the looks of it, his body had scarcely been perturbed. Okay
then. Death or madness seemed much less likely. I could do this.
After positioning me on the mattress just so, Rocío had me sit up
while she loaded a premeasured capsule of the crystals into a glass
vial that she then screwed onto the barrel of the pipe. She asked me
to give thanks to the toad and think about my intention. (Something
fairly generic about learning whatever the toad had to teach me.)
Rocío lit a butane flame underneath the vial and instructed me to
draw on the pipe in short sips of air as the white smoke swirled and
then filled the glass. “Then one big final draw that I want you to
hold as long as you can.” I have no memory of ever having exhaled,
or of being lowered onto the mattress and covered with a blanket. All
at once I felt a tremendous rush of energy fill my head accompanied
by a punishing roar. I managed, barely, to squeeze out the words I
had prepared, “trust” and “surrender.” These words became my
mantra, but they seemed utterly pathetic, wishful scraps of paper in
the face of this category 5 mental storm. Terror seized me—and
then, like one of those flimsy wooden houses erected on Bikini Atoll
to be blown up in the nuclear tests, “I” was no more, blasted to
a confetti cloud by an explosive force I could no longer locate in my
head, because it had exploded that too, expanding to become all that
there was. Whatever this was, it was not a hallucination. A
hallucination implies a reality and a point of reference and an
entity to have it. None of those things remained. Unfortunately, the
terror didn’t disappear with the extinction of my “I.” Whatever
allowed me to register this experience, the post-egoic awareness I’d
first experienced on mushrooms, was now consumed in the flames of
terror too. In fact every touchstone that tells us “I exist” was
annihilated, and yet I remained conscious. “Is this what death
feels like?
Could this be it?” That was the thought, though
there was no longer a thinker to have it. Here words fail. In truth,
there were no flames, no blast, no thermonuclear storm; I’m
grasping at metaphor in the hope of forming some stable and shareable
concept of what was unfolding in my mind. In the event, there was no
coherent thought, just pure and terrible sensation. Only afterward
did I wonder if this was what the mystics call the mysterium
tremendum—the blinding unendurable mystery (whether of God or some
other Ultimate or Absolute) before which humans tremble in awe.
Huxley described it as the fear “of being overwhelmed, of
disintegrating under a pressure of reality greater than a mind,
accustomed to living most of the time in a cosy world of symbols,
could possibly bear.” Oh, to be back in the cozy world of symbols!
After the fact I kept returning to one of two metaphors, and while
they inevitably deform the experience,* as any words or metaphors or
symbols must, they at least allow me to grasp hold of a shadow of it
and, perhaps, share it. The first is the image of being on the
outside of a rocket after launch. I’m holding on with both hands,
legs clenched around it, while the rapidly mounting g-forces clutch
at my flesh, pulling my face down into a taut grimace, as the great
cylinder rises through successive layers of clouds, exponentially
gaining speed and altitude, the fuselage shuddering on the brink of
self-destruction as it strains to break free from Earth’s grip,
while the friction it generates as it crashes through the thinning
air issues in a deafening roar. It was a little like that. The other
metaphor was the big bang, but the big bang run in reverse, from our
familiar world all the way back to a point before there was anything,
no time or space or matter, only the pure unbounded energy that was
all there was then, before an imperfection, a ripple in its waveform,
caused the universe of energy to fall into time, space, and matter.
Rushing backward through fourteen billion years, I watched the
dimensions of reality collapse one by one until there was nothing
left, not even being. Only the all-consuming roar. It was just
horrible. And then suddenly the devolution of everything into the
nothingness of pure force reverses course. One by one, the elements
of our universe
begin to reconstitute themselves: the dimensions
of time and space returned first, blessing my still-scattered
confetti brain with the cozy coordinates of place; this is somewhere!
And then I slipped back into my familiar “I” like an old pair of
slippers and soon after felt something I recognized as my body begin
to reassemble. The film of reality was now running in reverse, as if
all the leaves that the thermonuclear blast had blown off the great
tree of being and scattered to the four winds were suddenly to find
their way back, fly up into the welcoming limbs of reality, and
reattach. The order of things was being restored, me notably
included. I was alive! The descent and reentry into familiar reality
was swifter than I expected. Having undergone the shuddering agony of
launch, I had expected to be deposited, weightless, into orbit—my
installation in the firmament as a blissed-out star! Alas. Like those
first Mercury astronauts, my flight remained suborbital, describing
an arc that only kissed the serenity of infinite space before falling
back down to Earth. And yet as I felt myself reconstitute as a self
and then a body, something for which I now sought confirmation by
running my hands along my legs and squirming beneath the blanket, I
felt ecstatic—as happy as I can remember ever feeling. But this
ecstasy was not sui generis, not exactly. It was more like the equal
and opposite reaction to the terror I had just endured, less of a
divine gift than the surge of pleasure that comes from the cessation
of unendurable pain. But a sense of relief so vast and deep as to be
cosmic. With the rediscovery of my body, I felt an inexplicable urge
to lift my knees, and as soon as I raised them, I felt something
squeeze out from between my legs, but easily and without struggle or
pain. It was a boy: the infant me. That seemed exactly right: having
died, I was now being reborn. Yet as soon as I looked closely at this
new being, it morphed smoothly into Isaac, my son. And I thought, how
fortunate—how astounding!—for a father to experience the perfect
physical intimacy that heretofore only mothers have ever had with
their babies. Whatever space had ever intervened between my son and
me now closed, and I could feel the warm tears sliding down my
cheeks. Next came an overwhelming wave of gratitude. For what? For
once again existing, yes, for the existence of Isaac and Judith too,
but also for something even more fundamental: I felt for the first
time gratitude for
the very fact of being, that there is
anything whatsoever. Rather than being necessarily the case, this now
seemed quite the miracle, and something I resolved never again to
take for granted. Everybody gives thanks for “being alive,” but
who stops to offer thanks for the bare-bones gerund that comes before
“alive”? I had just come from a place where being was no more and
now vowed never to forget what a gift (and mystery) it is, that there
is something rather than nothing. I had entered a familiar and more
congenial mental space, one in which I was still tripping but could
put together thoughts and direct them here or there. (I make no
claims as to their quality.) Before I drew the smoke into my lungs,
Rocío had asked me, as she asks everyone who meets the toad, to
search the experience for a “peace offering”—some idea or
resolution I could bring back and put to good use in my life. Mine, I
decided, had to do with this question of being and what I took to be
its opposite term, “doing.” I meditated on this duality, which
came to seem momentous, and concluded that I was too much occupied
with the latter term in my life and not enough with the former. True,
one had to favor doing in order to get anything done, but wasn’t
there also a great virtue and psychic benefit in simply being? In
contemplation rather than action? I decided I needed to practice
being with stillness, being with other people as I find them
(imperfect), and being with my own unimproved self. To savor whatever
is at this very moment, without trying to change it or even describe
it. (Huxley struggled with the same aspiration during his mescaline
journey: “If one always saw like this, one would never want to do
anything else.”) Even now, borne along on this pleasant
contemplative stream, I had to resist the urge to drag myself onto
shore and tell Rocío about my big breakthrough. No! I had to remind
myself: just be with it. Judith and I had had a fight the previous
night that, I realized, turned on this distinction, and on my
impatience with being. She was complaining about something she
doesn’t like about her life, and rather than simply commiserate,
being with her and her dilemma, I immediately went to the checklist
of practical things she might do to fix it. But this was not at all
what she wanted or needed, and she got angry. Now I could see with
perfect clarity why my attempt to be helpful had been so hurtful. So
that was my peace offering: to be more and do less. But as soon as I
put it that way, I realized there was a problem—a big problem, in
fact. For
wasn’t the very act of resolving to favor being a
form of doing? A betrayal of the whole idea? A true connoisseur of
being would never dream of making resolutions! I had tied myself up
in a philosophical knot, constructed a paradox or koan I was clearly
not smart enough or sufficiently enlightened to untangle. And so what
had begun as one of the most shattering experiences of my life ended
half an hour later with a wan smile.
• • •
EVEN NOW,
many months later, I still don’t know exactly what to make of this
last trip therapie. Its violent narrative arc—that awful climax
followed so swiftly by such a sweet denouement—upended the form of
a story or journey. It lacked the beginning, middle, and end that all
my previous trips had had and that we rely on to make sense of
experience. That and its mind-bending velocity made it difficult to
extract much information or knowledge from the journey, except for
the (classic) psychedelic platitude about the importance of being. (A
few days after my encounter with the toad, I happened on an old
e-mail from James Fadiman that ended, uncannily, with these words,
which you should picture arranged on the screen like a poem: “I
hope whatever you’re doing, / you’re stopping now and then / and
/ not doing it at all.”) The integration had been cursory, leaving
me to puzzle out the toad’s teachings, such as they were, on my
own. Had I had any sort of a spiritual or mystical experience? Or was
what took place in my mind merely the epiphenomenon of these strange
molecules? (Or was it both?) Olivia’s words echoed: “It’s an
irrelevant question. This was something being revealed to me.”
What, if anything, had been revealed to me? Not sure exactly where to
begin, I realized it might be useful to measure my experiences
against those of the volunteers in the Hopkins and NYU studies. I
decided to fill out one of the Mystical Experience Questionnaires
(MEQs)* that the scientists had their subjects complete, hoping to
learn if mine qualified. The MEQ asked me to rank a list of thirty
mental phenomena— thoughts, images, and sensations that
psychologists and philosophers regard as typical of a mystical
experience. (The questionnaire draws on
the work of William
James, W. T. Stace, and Walter Pahnke.) “Looking back on the
entirety of your session, please rate the degree to which at any time
. . . you experienced the following phenomena” using a six-point
scale. (From zero, for “none at all,” to five, for extreme: “more
than any other time in my life.”) Some items were easy to rate:
“Loss of your usual sense of time.” Check; five. “Experience of
amazement.” Uh-huh. Another five. “Sense that the experience
cannot be described adequately in words.” Yup. Five again. “Gain
of insightful knowledge experienced at an intuitive level.” Hmmm. I
guess the platitude about being would qualify. Maybe a three? But I
was unsure what to do with this one: “Feeling that you experienced
eternity or infinity.” The language implies something more positive
than what I felt when time vanished and terror took hold; NA, I
decided. The “experience of the fusion of your personal self into a
larger whole” also seemed like an overly nice way to put the
sensation of becoming one with a nuclear blast. It seemed less fusion
than fission, but okay. I gave it a four. And what to do with this
one? “Certainty of encounter with ultimate reality (in the sense of
being able to ‘know’ and ‘see’ what is really real at some
point in your experience).” I might have emerged from the
experience with certain convictions (the one about being and doing,
say), but these hardly seemed like encounters with “ultimate
reality,” whatever that is. Similarly, a few other items made me
want to throw up my hands: “Feeling that you experienced something
profoundly sacred and holy” (No) or “Experience of the insight
‘all is One’” (Yes, but not in a good way; in the midst of that
all-consuming mind storm, there was nothing I missed more than
differentiation and multiplicity). Struggling to assign ratings to a
handful of such items, I felt the survey pulling me in the direction
of a conclusion that was not at all consistent with what I felt. But
when I tallied my score, I was surprised: I had scored a sixty-one,
one point over the threshold for a “complete” mystical
experience. I had squeaked through. So that was a mystical
experience? It didn’t feel at all like what I expected a mystical
experience to be. I concluded that the MEQ was a poor net for
capturing my encounter with the toad. The result was psychological
bycatch, I decided, and should probably be tossed out. Yet I wonder
if my dissatisfaction with the survey had something to do with the
intrinsic nature—the sheer intensity and bizarre shape—of
the
toad experience, for which it wasn’t designed, after all.
Because when I used the same survey to evaluate my psilocybin
journey, the fit seemed much better and rating the phenomena much
easier. Reflecting just on the cello interlude, for example, I could
easily confirm the “fusion of [my] personal self into a larger
whole,” as well as the “feeling that [I] experienced something
profoundly sacred and holy” and “of being at a spiritual height”
and even the “experience of unity with ultimate reality.” Yes,
yes, yes, and yes—provided, that is, my endorsement of those loaded
adjectives doesn’t imply any belief in a supernatural reality. My
psilocybin journey with Mary yielded a sixty-six on the Mystical
Experience Questionnaire. For some reason, I felt stupidly proud of
my score. (There I was again, doing being.) It had been my objective
to have such an experience, and at least according to the scientists
a mystical experience I had had. Yet it had brought me no closer to a
belief in God or in a cosmic form of consciousness or in anything
magical at all—all of which I might have been, unreasonably,
expecting (hoping?) it might do. Still, there was no question that
something novel and profound had happened to me—something I am
prepared to call spiritual, though only with an asterisk. I guess
I’ve always assumed that spirituality implied a belief or faith
I’ve never shared and from which it supposedly flows. But now I
wondered, is this always or necessarily the case? Only in the wake of
my journeys have I been able to unravel the paradox that had so
perplexed me when I interviewed Dinah Bazer, a NYU cancer patient who
began and ended her psilocybin experience an avowed atheist. During
the climax of a journey that extinguished her fear of death, Bazer
described “being bathed in God’s love,” and yet she emerged
with her atheism intact. How could someone hold those two warring
ideas in the same brain? I think I get it now. Not only was the flood
of love she experienced ineffably powerful, but it was unattributable
to any individual or worldly cause, and so was purely gratuitous—a
form of grace. So how to convey the magnitude of such a gift? “God”
might be the only word in the language big enough. Part of the
problem I was having evaluating my own experience had to do with
another big and loaded word—“mystical”—implying as it does an
experience beyond the reach of ordinary comprehension or science. It
reeks of the supernatural. Yet I think it would be wrong to discard
the mystical, if only because so much work has been done by so many
great
minds—over literally thousands of years—to find the
words for this extraordinary human experience and make sense of it.
When we read the testimony of these minds, we find a striking
commonality in their descriptions, even if we civilians can’t quite
understand what in the world (or out of it) they’re talking about.
According to scholars of mysticism, these shared traits generally
include a vision of unity in which all things, including the self,
are subsumed (expressed in the phrase “All is one”); a sense of
certainty about what one has perceived (“Knowledge has been
revealed to me”); feelings of joy, blessedness, and satisfaction; a
transcendence of the categories we rely on to organize the world,
such as time and space or self and other; a sense that whatever has
been apprehended is somehow sacred (Wordsworth: “Something far more
deeply interfused” with meaning) and often paradoxical (so while
the self may vanish, awareness abides). Last is the conviction that
the experience is ineffable, even as thousands of words are expended
in the attempt to communicate its power. (Guilty.) Before my
journeys, words and phrases such as these left me cold; they seemed
utterly opaque, so much quasi-religious mumbo jumbo. Now they paint a
recognizable reality. Likewise, certain mystical passages from
literature that once seemed so overstated and abstract that I read
them indulgently (if at all), now I can read as a subspecies of
journalism. Here are three nineteenth-century examples, but you can
find them in any century. Ralph Waldo Emerson crossing a wintry New
England commons in “Nature”:
Standing on the bare ground,—my
head bathed by the blithe air, and uplifted into infinite space,—all
mean egotism vanishes. I become a transparent eye-ball. I am nothing.
I see all. The currents of the Universal Being circulate through me;
I am part or particle of God.
Or Walt Whitman, in the early
lines of the first (much briefer and more mystical) edition of Leaves
of Grass:
Swiftly arose and spread around me the peace and joy
and knowledge that pass all the art and argument of the earth; And I
know that the hand of God is the elderhand of my own, And I know that
the spirit of God is the eldest brother of my own, And that all the
men ever born are also my brothers . . . and the women my sisters and
lovers, And that a kelson* of the creation is love.
And here is
Alfred, Lord Tennyson, describing in a letter the “waking trance”
that descended upon him from time to time since his boyhood:
All
at once, as it were out of the intensity of the consciousness of
individuality, the individuality itself seemed to dissolve and fade
into boundless being; and this was not a confused state, but the
clearest of the clearest, the surest of the surest; utterly beyond
words, where death was an almost laughable impossibility; the loss of
personality (if so it were) seeming no extinction, but the only true
life.
What had changed for me was that now I understood exactly
what these writers were talking about: their own mystical
experiences, however achieved, however interpreted. Formerly inert,
their words now emitted a new ray of relation, or at least I was now
in a position to receive it. Such emissions had always been present
in our world, flowing through literature and religion, but like
electromagnetic waves they couldn’t be understood without some kind
of receiver. I had become such a one. A phrase like “boundless
being,” which once I might have skated past as overly abstract and
hyperbolic, now communicated something specific and even familiar. A
door had opened for me onto a realm of human experience that for
sixty years had been closed.* But had I earned the right to go
through that door, enter into that conversation? I don’t know about
Emerson’s mystical experience (or Whitman’s or Tennyson’s), but
mine owed to a chemical. Wasn’t that cheating? Perhaps not: it
seems likely that all mental experiences are mediated by chemicals in
the brain, even the most seemingly “transcendent.” How much
should the genealogy of these chemicals
matter? It turns out the
very same molecules flow through the natural world and the human
brain, linking us all together in a vast watershed of tryptamines.
Are these exogenous molecules any less miraculous? (When they come
from a mushroom or a plant or a toad!) It’s worth remembering that
there are many cultures where the fact that the inspiration for
visionary experiences comes from nature, is the gift of other
creatures, renders them more meaningful, not less. My own
interpretation of what I experienced—my now officially verified
mystical experience—remains a work in progress, still in search of
the right words. But I have no problem using the word “spiritual”
to describe elements of what I saw and felt, as long as it is not
taken in a supernatural sense. For me, “spiritual” is a good name
for some of the powerful mental phenomena that arise when the voice
of the ego is muted or silenced. If nothing else, these journeys have
shown me how that psychic construct—at once so familiar and on
reflection so strange— stands between us and some striking new
dimensions of experience, whether of the world outside us or of the
mind within. The journeys have shown me what the Buddhists try to
tell us but I have never really understood: that there is much more
to consciousness than the ego, as we would see if it would just shut
up. And that its dissolution (or transcendence) is nothing to fear;
in fact, it is a prerequisite for making any spiritual progress. But
the ego, that inner neurotic who insists on running the mental show,
is wily and doesn’t relinquish its power without a struggle.
Deeming itself indispensable, it will battle against its
diminishment, whether in advance or in the middle of the journey. I
suspect that’s exactly what mine was up to all through the
sleepless nights that preceded each of my trips, striving to convince
me that I was risking everything, when really all I was putting at
risk was its sovereignty. When Huxley speaks of the mind’s
“reducing valve”—the faculty that eliminates as much of the
world from our conscious awareness as it lets in—he is talking
about the ego. That stingy, vigilant security guard admits only the
narrowest bandwidth of reality, “a measly trickle of the kind of
consciousness which will help us to stay alive.” It’s really good
at performing all those activities that natural selection values:
getting ahead, getting liked and loved, getting fed, getting laid.
Keeping us on task, it is a ferocious editor of anything that might
distract us from the
work at hand, whether that means regulating
our access to memories and strong emotions from within or news of the
world without. What of the world it does admit it tends to objectify,
for the ego wants to reserve the gifts of subjectivity to itself.
That’s why it fails to see that there is a whole world of souls and
spirits out there, by which I simply mean subjectivities other than
our own. It was only when the voice of my ego was quieted by
psilocybin that I was able to sense that the plants in my garden had
a spirit too. (In the words of R. M. Bucke, a nineteenthcentury
Canadian psychiatrist and mystic, “I saw that the universe is not
composed of dead matter, but is, on the contrary, a living
Presence.”) “Ecology” and “coevolution” are scientific
names for the same phenomena: every species a subject acting on other
subjects. But when this concept acquires the flesh of feeling,
becomes “more deeply interfused,” as it did during my first
psilocybin journey, I’m happy to call it a spiritual experience. So
too my various psychedelic mergings: with Bach’s cello suite, with
my son, Isaac, with my grandfather Bob, all spirits directly
apprehended and embraced, each time with a flood of feeling. So
perhaps spiritual experience is simply what happens in the space that
opens up in the mind when “all mean egotism vanishes.” Wonders
(and terrors) we’re ordinarily defended against flow into our
awareness; the far ends of the sensory spectrum, which are normally
invisible to us, our senses can suddenly admit. While the ego sleeps,
the mind plays, proposing unexpected patterns of thought and new rays
of relation. The gulf between self and world, that no-man’s-land
which in ordinary hours the ego so vigilantly patrols, closes down,
allowing us to feel less separate and more connected, “part and
particle” of some larger entity. Whether we call that entity
Nature, the Mind at Large, or God hardly matters. But it seems to be
in the crucible of that merging that death loses some of its
sting.
CHAPTER FIVE THE NEUROSCIENCE Your Brain on
Psychedelics
WHAT JUST HAPPENED in my brain? A molecule had
launched me on each of these trips, and I returned from my travels
intensely curious to learn what the chemistry could tell me about
consciousness and what that might reveal about the brain’s
relationship to the mind. How do you get from the ingestion of a
compound created by a fungus or a toad (or a human chemist) to a
novel state of consciousness with the power to change one’s
perspective on things, not just during the journey, but long after
the molecule has left the body? Actually, there were three different
molecules in question—psilocin, LSD, and 5-MeO-DMT—but even a
casual glance at their structures (and I say this as someone who
earned a D in high school chemistry) indicates a resemblance. All
three molecules are tryptamines. A tryptamine is a type of organic
compound (an indole, to be exact) distinguished by the presence of
two linked rings, one of them with six atoms and the other with five.
Living nature is awash in tryptamines, which show up in plants,
fungi, and animals, where they typically act as signaling molecules
between cells. The most famous tryptamine in the human body is the
neurotransmitter serotonin, the chemical name of which is
5hydroxytryptamine. It is no coincidence that this molecule has a
strong family resemblance with the psychedelic molecules. Serotonin
might be famous, as neurotransmitters go, yet much about it remains a
mystery. For example, it binds with a dozen or so different
receptors, and these are found not only across many parts of the
brain but throughout the body, with a substantial representation in
the digestive tract. Depending on the type of receptor in question
and its
location, serotonin is liable to make very different
things happen— sometimes exciting a neuron to fire, other times
inhibiting it. Think of it as a kind of word, the meaning or import
of which can change radically depending on the context or even its
placement in a sentence. The group of tryptamines we call “the
classical psychedelics” have a strong affinity with one particular
type of serotonin receptor, called the 5HT2A. These receptors are
found in large numbers in the human cortex, the outermost, and
evolutionarily most recent, layer of the brain. Basically, the
psychedelics resemble serotonin closely enough that they can attach
themselves to this receptor site in such a way as to activate it to
do various things. Curiously, LSD has an even stronger affinity with
the 5-HT2A receptor —is “stickier”—than serotonin itself,
making this an instance where the simulacrum is more convincing,
chemically, than the original. This has led some scientists to
speculate that the human body must produce some other, more bespoke
chemical for the express purpose of activating the 5HT2A
receptor—perhaps an endogenous psychedelic that is released under
certain circumstances, perhaps when dreaming. One candidate for that
chemical is the psychedelic molecule DMT, which has been found in
trace amounts in the pineal gland of rats. The science of serotonin
and LSD has been closely intertwined since the 1950s; in fact, it was
the discovery that LSD affected consciousness at such infinitesimal
doses that helped to advance the new field of neurochemistry in the
1950s, leading to the development of the SSRI antidepressants. But it
wasn’t until 1998 that Franz Vollenweider, a Swiss researcher who
is one of the pioneers of psychedelic neuroscience, demonstrated that
psychedelics like LSD and psilocybin work on the human brain by
binding with the 5-HT2A receptors. He did this by giving subjects a
drug called ketanserin that blocks the receptor; when he then
administered psilocybin, nothing happened. Yet Vollenweider’s
discovery, important as it was, is but a small step on the long (and
winding) road from psychedelic chemistry to psychedelic
consciousness. The 5-HT2A receptor might be the lock on the door to
the mind that those three molecules unlock, but how did that chemical
opening lead, ultimately, to what I felt and experienced? To the
dissolution of my ego, for example, and the collapse of any
distinction
between subject and object? Or to the morphing in my
mind’s eye of Mary into María Sabina? Put another way, what, if
anything, can brain chemistry tell us about the “phenomenology”
of the psychedelic experience? All these questions concern the
contents of consciousness, of course, which at least to this point
has eluded the tools of neuroscience. By consciousness, I don’t
mean simply “being conscious”—the basic sensory awareness
creatures have of changes in their environment, which is easy to
measure experimentally. In this limited sense, even plants are
“conscious,” though it’s doubtful they possess full-blown
consciousness. What neuroscientists and philosophers and
psychologists mean by consciousness is the unmistakable sense we have
that we are, or possess, a self that has experiences. Sigmund Freud
wrote that “there is nothing of which we are more certain than the
feeling of our self, our own ego.” Yet it is difficult to be quite
so certain that anyone else possesses consciousness, much less other
creatures, because there is no outward physical evidence that
consciousness as we experience it exists. The thing of which we are
most certain is beyond the reach of our science, supposedly our
surest way of knowing anything. This dilemma has left ajar a door
through which writers and philosophers have stepped. The classic
thought experiment to determine whether another being is in
possession of consciousness was proposed by Thomas Nagel, a
philosopher, in a famous 1974 paper, “What Is It Like to Be a Bat?”
He argued that if “there is something that it is like to be a
bat”—if there is any subjective dimension to bat experience—then
a bat possesses consciousness. He went on to suggest that this “what
it is like” quality may not be reducible to material terms. Ever.
Whether or not Nagel’s right about that is the biggest argument
going in the field of consciousness studies. The question at its
heart is often referred to as “the hard problem” or the
“explanatory gap”: How do you explain mind—the subjective
quality of experience—in terms of meat, that is, in terms of the
physical structures or chemistry of the brain? The question assumes,
as most (but not all) scientists do, that consciousness is a product
of brains and that it will eventually be explained as the
epiphenomenon of material things like neurons and brain structures,
chemicals and communications networks. That would certainly seem
to
be the most parsimonious hypothesis. Yet it is a long way
from being proven, and a number of neuroscientists question whether
it ever will be: whether something as elusive as subjective
experience—what it feels like to be you—will ever yield to the
reductions of science. These scientists and philosophers are
sometimes called mysterians, which is not meant as a compliment. Some
scientists have raised the possibility that consciousness may pervade
the universe, suggesting we think of it the same way we do
electromagnetism or gravity, as one of the fundamental building
blocks of reality. The idea that psychedelic drugs might shed some
light on the problems of consciousness makes a certain sense. A
psychedelic drug is powerful enough to disrupt the system we call
normal waking consciousness in ways that may force some of its
fundamental properties into view. True, anesthetics disrupt
consciousness too, yet because such drugs shut it down, this kind of
disturbance yields relatively little data. In contrast, someone on a
psychedelic remains awake and able to report on what he or she is
experiencing in real time. Nowadays, these subjective reports can be
correlated with various measures of brain activity, using several
different modes of imaging—tools unavailable to researchers during
the first wave of psychedelic research in the 1950s and 1960s. By
deploying these technologies in combination with LSD and psilocybin,
a handful of scientists working in both Europe and the United States
are opening a new window onto consciousness, and what they are
glimpsing through it promises to change our understanding of the
links between our brains and our minds.
• • •
PERHAPS
THE MOST AMBITIOUS neuroscientific expedition using psychedelics to
map the terrain of human consciousness is taking place in a
laboratory at the Centre for Psychiatry on the Hammersmith campus of
Imperial College in West London. Recently completed, the campus
consists of a futuristic but oddly depressing network of buildings,
linked by glasswalled aerial walkways and glass doors that slide open
silently at the detection of the proper identification. It is here in
the lab of David Nutt, a prominent English psychopharmacologist, that
a team led by a
thirtysomething neuroscientist named Robin
Carhart-Harris has been working since 2009 to identify the “neural
correlates,” or physical counterparts, of the psychedelic
experience. By injecting volunteers with LSD and psilocybin and then
using a variety of scanning technologies— including functional
magnetic resonance imaging (fMRI) and magnetoencephalography (MEG)—to
observe the changes in their brains, he and his team have given us
our first glimpses of what something like ego dissolution, or a
hallucination, actually looks like in the brain as it unfolds in the
mind. The fact that such an improbable and potentially controversial
research project ever got off the ground owes to the convergence of
three most unusual characters, and careers, in England in the year
2005: David Nutt, Robin Carhart-Harris, and Amanda Feilding, a.k.a.
the Countess of Wemyss and March. Robin Carhart-Harris’s path to
David Nutt’s psychopharmacology lab was an eccentric one, having
first passed through a graduate course in psychoanalysis. These days
psychoanalysis is a theory few neuroscientists take seriously,
regarding it less as a science than as a set of untestable beliefs.
Carhart-Harris felt strongly otherwise. Steeped in the writings of
Freud and Jung, he was fascinated by psychoanalytic theory while at
the same time frustrated by its lack of scientific rigor, as well as
by the limitations of its tools for exploring what it deemed most
important about the mind: the unconscious. “If the only way we can
access the unconscious is via dreams and free association,” he
explained the first time we talked, “we aren’t going to get
anywhere. Surely there must be something else.” One day he asked
his seminar professor if that something else might be a drug. (I
asked Robin if his hunch was based on personal experience or
research, but he made clear this was not a subject he wished to
discuss.) His professor sent him to read a book called Realms of the
Human Unconscious by Stanislav Grof. “I went to the library and
read the book cover to cover. I was blown away. That set the course
for the rest of my young life.” Carhart-Harris, who is a slender,
intense young man in a hurry, with a neatly trimmed beard and large
pale blue eyes that seldom blink, formulated a plan it would take him
a few years to put into motion: he would use psychedelic drugs and
modern brain-imaging technologies to
build a foundation of hard
science beneath the edifice of psychoanalysis. “Freud said dreams
were the royal road to the unconscious,” he reminded me.
“Psychedelics could turn out to be the superhighway.”
CarhartHarris’s demeanor is modest, even humble, offering no clue
to the audacity of his ambition. He likes to quote Grof’s grand
claim that what the telescope was for astronomy, or the microscope
for biology, psychedelics will be for understanding the mind.
Carhart-Harris completed his master’s in psychoanalysis in 2005 and
began to plot his move into the neuroscience of psychedelics. He
asked around and did some Internet research that eventually led him
to David Nutt and Amanda Feilding as two people who might be
interested in his project and in a position to help. He first
approached Feilding, who in 1998 had established something called the
Beckley Foundation to study the effects of psychoactive substances on
the brain and to lobby for drug policy reform. The foundation is
named for Beckley Park, the sprawling fourteenth-century Tudor manor
where she grew up in Oxfordshire and where, in 2005, she invited
Carhart-Harris to lunch. (On a recent visit of my own to Beckley, I
counted two towers and three moats.) Amanda Feilding, who was born in
1943, is an eccentric as only the English aristocracy can breed them.
(She’s descended from the house of Habsburg and two of Charles II’s
illegitimate children.) A student of comparative religion and
mysticism, Feilding has had a long-standing interest in altered
states of consciousness and, specifically, the role of blood flow to
the brain, which in Homo sapiens, she believes, has been compromised
ever since our species began standing upright. LSD, Feilding
believes, enhances cognitive function and facilitates higher states
of consciousness by increasing cerebral circulation. A second way to
achieve a similar result is by means of the ancient practice of
trepanation. This deserves a brief digression. Trepanation involves
drilling a shallow hole in the skull supposedly to improve cerebral
blood circulation; in effect, it reverses the fusing of the cranial
bones that happens in childhood. Trepanation was for centuries a
common medical procedure, to judge by the number of ancient skulls
that have turned up with neat holes in them. Convinced that
trepanation would help facilitate higher states of consciousness,
Feilding went looking for someone to perform the operation on her.
When it became clear no professional would oblige, she trepanned
herself in 1970, boring a small
hole in the middle of her
forehead with an electric drill. (She documented the procedure in a
short but horrifying film called Heartbeat in the Brain.) Pleased
with the results, Feilding went on to stand for election to
Parliament, twice, on a platform of “Trepanation for the National
Health.” But while Amanda Feilding may be eccentric, she is by no
means feckless. Her work on both drug research and drug policy reform
has been serious, strategic, and productive. In recent years, her
focus has shifted from trepanation to the potential of psychedelics
to improve brain function. In her own life, she has used LSD as a
kind of “brain tonic,” favoring a daily dose that hits “that
sweet spot where creativity and enthusiasm is increased, but control
is maintained.” (She told me that there was a time when she put
that tonic dose at 150 micrograms—far above a microdose and enough
to send most people, myself included, on a full-fledged trip
therapie. But because frequent use of LSD can lead to tolerance, it’s
entirely possible that for some people 150 micrograms merely “adds
a certain sparkle to consciousness.”) I found Feilding to be
disarmingly frank about the baggage she brings to the new
conversation about psychedelic science: “I’m a druggie. I live in
this big house. And I have a hole in my head. I guess that
disqualifies me.” So, when an aspiring young scientist named Robin
Carhart-Harris came for lunch at Beckley in 2005, sharing his
ambition to combine research into LSD and Freud, Feilding immediately
saw the potential, as well as an opportunity to put her theories
about cerebral blood circulation to the test. Feilding indicated to
Carhart-Harris that her foundation might be willing to fund such
research and suggested that he contact David Nutt, then a professor
at the University of Bristol and an ally of Feilding’s in the
campaign to reform drug policy. In his own way, David Nutt is as
notorious in England as Amanda Feilding. Nutt, who is a large, jolly
fellow in his sixties with a mustache and a booming laugh, achieved
his particular notoriety in 2009. That’s when the home secretary
fired him from the government’s Advisory Council on the Misuse of
Drugs, of which he had been chair. The committee is charged with
advising the government on the classification of illicit drugs based
on their risk to individuals and society. Nutt, who is an expert on
addiction and on the class of drugs called benzodiazepines (such as
Valium), had committed the fatal political error of
quantifying
empirically the risks of various psychoactive
substances, both legal and illegal. He had concluded from his
research, and would tell anyone who asked, that alcohol was more
dangerous than cannabis and that using Ecstasy was safer than riding
a horse. “But the sentence that got me sacked,” he told me when
we met in his office at Imperial, “was when I went on live
breakfast television. I was asked, ‘You’re not seriously telling
us that LSD is less harmful than alcohol, are you?’ Of course I
am!”* Robin Carhart-Harris came to see David Nutt in 2005, hoping
to study psychedelics and dreaming under him at Bristol; trying to be
strategic, he mentioned the possibility of funding from Feilding. As
Carhart-Harris recalls the interview, Nutt was blunt in his
dismissal: “‘The idea you want to do is incredibly far-fetched,
you have no neuroscience experience, it’s completely unrealistic.’
But I told him I put all my eggs in this basket.” Impressed by the
young man’s determination, Nutt made him an offer: “Come do a PhD
with me. We’ll start with something straightforward”— this
turned out to be the effect of MDMA on the serotonin system—“and
then maybe later on we can do psychedelics.” “Later on” came in
2009, when Carhart-Harris, armed with a PhD and working in Nutt’s
lab with funding from Amanda Feilding, received approval (from the
National Health Service and the Home Office) to study the effect of
psilocybin on the brain. (LSD would come a few years later.)
Carhart-Harris put himself forward as the first volunteer. “If
you’re going to give this drug to people and put them in a scanner,
I thought, the honest thing is to do it first to yourself.” But, as
he told Nutt, “I have an anxious disposition, and may not have been
in the best place psychologically, so he dissuaded me; he also
thought participating in the experiment might compromise my
objectivity.” In the end, a colleague became the first volunteer to
receive an injection of psilocybin and then slide into an fMRI
scanner to have his tripping brain imaged. Carhart-Harris’s working
hypothesis was that their brains would exhibit increases in activity,
particularly in the emotion centers. “I thought it would look like
the dreaming brain,” he told me. Employing a different scanning
technology, Franz Vollenweider had published data indicating that
psychedelics stimulated brain activity, especially in the frontal
lobes. (An area responsible for executive and other higher cognitive
functions.) But when the first set of data came in, Carhart
Harris
got a surprise: “We were seeing decreases in blood flow”—blood
flow being one of the proxies for brain activity that fMRI measures.
“Had we made a mistake? It was a real head-scratcher.” But the
initial data on blood flow was corroborated by a second measure that
looks at changes in oxygen consumption to pinpoint areas of elevated
brain activity. CarhartHarris and his colleagues had discovered that
psilocybin reduces brain activity, with the falloff concentrated in
one particular brain network that at the time he knew little about:
the default mode network. Carhart-Harris began reading up on it. The
default mode network, or DMN, was not known to brain science until
2001. That was when Marcus Raichle, a neurologist at Washington
University, described it in a landmark paper published in the
Proceedings of the National Academy of Sciences, or PNAS. The network
forms a critical and centrally located hub of brain activity that
links parts of the cerebral cortex to deeper (and older) structures
involved in memory and emotion.* The discovery of the default mode
network was actually a scientific accident, a happy by-product of the
use of brain-imaging technologies in brain research.* The typical
fMRI experiment begins by establishing a “resting state” baseline
for neural activity as the volunteer sits quietly in the scanner
awaiting whatever tests the researcher has in store. Raichle had
noticed that several areas in the brain exhibited heightened activity
precisely when his subjects were doing nothing mentally. This was the
brain’s “default mode,” the network of brain structures that
light up with activity when there are no demands on our attention and
we have no mental task to perform. Put another way, Raichle had
discovered the place where our minds go to wander—to daydream,
ruminate, travel in time, reflect on ourselves, and worry. It may be
through these very structures that the stream of our consciousness
flows. The default network stands in a kind of seesaw relationship
with the attentional networks that wake up whenever the outside world
demands our attention; when one is active, the other goes quiet, and
vice versa. But as any person can tell you, quite a lot happens in
the mind when nothing much is going on outside us. (In fact, the DMN
consumes a disproportionate share of the brain’s energy.) Working
at a remove from our sensory processing of the outside world, the
default mode is most active when we are engaged in higher-level
“metacognitive” processes such as self-reflection, mental time
travel, mental constructions (such as
the self or ego), moral
reasoning, and “theory of mind”—the ability to attribute mental
states to others, as when we try to imagine “what it is like” to
be someone else. All these functions may belong exclusively to
humans, and specifically to adult humans, for the default mode
network isn’t operational until late in a child’s development.
“The brain is a hierarchical system,” Carhart-Harris explained in
one of our interviews. “The highest-level parts”—those
developed late in our evolution, typically located in the
cortex—“exert an inhibitory influence on the lower-level [and
older] parts, like emotion and memory.” As a whole, the default
mode network exerts a top-down influence on other parts of the brain,
many of which communicate with one another through its centrally
located hub. Robin has described the DMN variously as the brain’s
“orchestra conductor,” “corporate executive,” or “capital
city,” charged with managing and “holding the whole system
together.” And with keeping the brain’s unrulier tendencies in
check. The brain consists of several different specialized
systems—one for visual processing, for example, another to control
motor activity—each doing its own thing. “Chaos is averted
because all systems are not created equal,” Marcus Raichle has
written. “Electrical signaling from some brain areas takes
precedence over others. At the top of this hierarchy resides the DMN,
which acts as an uber-conductor to ensure that the cacophony of
competing signals from one system do not interfere with those from
another.” The default mode network keeps order in a system so
complex it might otherwise descend into the anarchy of mental
illness. As mentioned, the default mode network appears to play a
role in the creation of mental constructs or projections, the most
important of which is the construct we call the self, or ego.* This
is why some neuroscientists call it “the me network.” If a
researcher gives you a list of adjectives and asks you to consider
how they apply to you, it is your default mode network that leaps
into action. (It also lights up when we receive “likes” on our
social media feeds.) Nodes in the default network are thought to be
responsible for autobiographical memory, the material from which we
compose the story of who we are, by linking our past experiences with
what happens to us and with projections of our future goals. The
achievement of an individual self, a being with a unique past and a
trajectory into the future, is one of the glories of human evolution,
but it is not without its drawbacks and potential disorders. The
price of the
sense of an individual identity is a sense of
separation from others and nature. Self-reflection can lead to great
intellectual and artistic achievement but also to destructive forms
of self-regard and many types of unhappiness. (In an often-cited
paper titled “A Wandering Mind Is an Unhappy Mind,” psychologists
identified a strong correlation between unhappiness and time spent in
mind wandering, a principal activity of the default mode network.)
But, accepting the good with the bad, most of us take this self as an
unshakable given, as real as anything we know, and as the foundation
of our life as conscious human beings. Or at least I always took it
that way, until my psychedelic experiences led me to wonder. Perhaps
the most striking discovery of Carhart-Harris’s first experiment
was that the steepest drops in default mode network activity
correlated with his volunteers’ subjective experience of “ego
dissolution.” (“I existed only as an idea or concept,” one
volunteer reported. Recalled another, “I didn’t know where I
ended and my surroundings began.”) The more precipitous the
drop-off in blood flow and oxygen consumption in the default network,
the more likely a volunteer was to report the loss of a sense of
self.* Shortly after Carhart-Harris published his results in a 2012
paper in PNAS (“Neural Correlates of the Psychedelic State as
Determined by fMRI Studies with Psilocybin”), Judson Brewer, a
researcher at Yale
who was using fMRI to study the brains of
experienced meditators, noticed that his scans and Robin’s looked
remarkably alike. The transcendence of self reported by expert
meditators showed up on fMRIs as a quieting of the default mode
network. It appears that when activity in the default mode network
falls off precipitously, the ego temporarily vanishes, and the usual
boundaries we experience between self and world, subject and object,
all melt away. This sense of merging into some larger totality is of
course one of the hallmarks of the mystical experience; our sense of
individuality and separateness hinges on a bounded self and a clear
demarcation between subject and object. But all that may be a mental
construction, a kind of illusion—just as the Buddhists have been
trying to tell us. The psychedelic experience of “non-duality”
suggests that consciousness survives the disappearance of the self,
that it is not so indispensable as we—and it— like to think.
Carhart-Harris suspects that the loss of a clear distinction
between
subject and object might help explain another feature of the mystical
experience: the fact that the insights it sponsors are felt to be
objectively true—revealed truths rather than plain old insights. It
could be that in order to judge an insight as merely subjective, one
person’s opinion, you must first have a sense of subjectivity.
Which is precisely what the mystic on psychedelics has lost. The
mystical experience may just be what it feels like when you
deactivate the brain’s default mode network. This can be achieved
any number of ways: through psychedelics and meditation, as Robin
CarhartHarris and Judson Brewer have demonstrated, but perhaps also
by means of certain breathing exercises (like holotropic breathwork),
sensory deprivation, fasting, prayer, overwhelming experiences of
awe, extreme sports, near-death experiences, and so on. What would
scans of brains in the midst of those activities reveal? We can only
speculate, but quite possibly we would see the same quieting of the
default mode network Brewer and Carhart-Harris have found. This
quieting might be accomplished by restricting blood flow to the
network, or by stimulating the serotonin 2A receptors in the cortex,
or by otherwise disturbing the oscillatory rhythms that normally
organize the brain. But however it happens, taking this particular
network off-line may give us access to extraordinary states of
consciousness—moments of oneness or ecstasy that are no less
wondrous for having a physical cause.
• • •
IF THE
DEFAULT MODE network is the conductor of the symphony of brain
activity, you would expect its temporary absence from the stage to
lead to an increase in dissonance and mental disorder—as indeed
appears to happen during the psychedelic journey. In a series of
subsequent experiments using a variety of brain-imaging techniques,
Carhart-Harris and his colleagues began to study what happens
elsewhere in the neural orchestra when the default mode network puts
down its baton. Taken as a whole, the default mode network exerts an
inhibitory influence on other parts of the brain, notably including
the limbic regions involved in emotion and memory, in much the same
way Freud conceived of the ego keeping the anarchic forces of the
unconscious id in check.
(David Nutt puts the matter bluntly,
claiming that in the DMN “we’ve found the neural correlate for
repression.”) Carhart-Harris hypothesizes that these and other
centers of mental activity are “let off the leash” when the
default mode leaves the stage, and in fact brain scans show an
increase in activity (as reflected by increases in blood flow and
oxygen consumption) in several other brain regions, including the
limbic regions, under the influence of psychedelics. This
disinhibition might explain why material that is unavailable to us
during normal waking consciousness now floats to the surface of our
awareness, including emotions and memories and, sometimes,
long-buried childhood traumas. It is for this reason that some
scientists and psychotherapists believe psychedelics can be
profitably used to surface and explore the contents of the
unconscious mind. But the default mode network doesn’t only exert
top-down control over material arising from within; it also helps
regulate what is let into consciousness from the world outside. It
operates as a kind of filter (or “reducing valve”) charged with
admitting only that “measly trickle” of information required for
us to get through the day. If not for the brain’s filtering
mechanisms, the torrent of information the senses make available to
our brains at any given moment might prove difficult to process—as
indeed is sometimes the case during the psychedelic experience. “The
question,” as David Nutt puts it, “is why the brain is ordinarily
so constrained rather than so open?” The answer may be as simple as
“efficiency.” Today most neuroscientists work under a paradigm of
the brain as a prediction-making machine. To form a perception of
something out in the world, the brain takes in as little sensory
information as it needs to make an educated guess. We are forever
cutting to the chase, basically, and leaping to conclusions, relying
on prior experience to inform current perception. The mask experiment
I attempted to perform during my psilocybin journey is a powerful
demonstration of this phenomenon. At least when it is working
normally, the brain, presented with a few visual clues suggesting it
is looking at a face, insists on seeing the face as a convex
structure even when it is not, because that’s the way faces usually
are. The philosophical implications of “predictive coding” are
deep and strange. The model suggests that our perceptions of the
world offer us not a literal transcription of reality but rather a
seamless illusion woven from
both the data of our senses and the
models in our memories. Normal waking consciousness feels perfectly
transparent, and yet it is less a window on reality than the product
of our imaginations—a kind of controlled hallucination. This raises
a question: How is normal waking consciousness any different from
other, seemingly less faithful productions of our imagination—such
as dreams or psychotic delusions or psychedelic trips? In fact, all
these states of consciousness are “imagined”: they’re mental
constructs that weave together some news of the world with priors of
various kinds. But in the case of normal waking consciousness, the
handshake between the data of our senses and our preconceptions is
especially firm. That’s because it is subject to a continual
process of reality testing, as when you reach out to confirm the
existence of the object in your visual field or, upon waking from a
nightmare, consult your memory to see if you really did show up to
teach a class without any clothes on. Unlike these other states of
consciousness, ordinary waking consciousness has been optimized by
natural selection to best facilitate our everyday survival. Indeed,
that feeling of transparency we associate with ordinary consciousness
may owe more to familiarity and habit than it does to verisimilitude.
As a psychonaut acquaintance put it to me, “If it were possible to
temporarily experience another person’s mental state, my guess is
that it would feel more like a psychedelic state than a ‘normal’
state, because of its massive disparity with whatever mental state is
habitual with you.” Another trippy thought experiment is to try to
imagine the world as it appears to a creature with an entirely
different sensory apparatus and way of life. You quickly realize
there is no single reality out there waiting to be faithfully and
comprehensively transcribed. Our senses have evolved for a much
narrower purpose and take in only what serves our needs as animals of
a particular kind. The bee perceives a substantially different
spectrum of light than we do; to look at the world through its eyes
is to perceive ultraviolet markings on the petals of flowers (evolved
to guide their landings like runway lights) that don’t exist for
us. That example is at least a kind of seeing—a sense we happen to
share with bees. But how do we even begin to conceive of the sense
that allows bees to register (through the hairs on their legs) the
electromagnetic fields that plants produce? (A weak charge indicates
another bee has recently visited
the flower; depleted of nectar,
it’s probably not worth a stop.) Then there is the world according
to an octopus! Imagine how differently reality presents itself to a
brain that has been so radically decentralized, its intelligence
distributed across eight arms so that each of them can taste, touch,
and even make its own “decisions” without consulting
headquarters.
• • •
WHAT HAPPENS WHEN, under the
influence of psychedelics, the usually firm handshake between brain
and world breaks down? No one thing, as it turns out. I asked
Carhart-Harris whether the tripping brain favors topdown predictions
or bottom-up sensory data. “That’s the classic dilemma,” he
suggested: whether the mind, unconstrained, will tend to favor its
priors or the evidence of its senses. “You do often find a kind of
impetuousness or overzealousness on the part of the priors, as when
you see faces in the clouds.” Eager to make sense of the data
rushing in, the brain leaps to erroneous conclusions and, sometimes,
a hallucination results. (The paranoid does much the same thing,
ferociously imposing a false narrative on the stream of incoming
information.) But in other cases, the reducing valve opens wide to
admit lots more information, unedited and sometimes welcome. People
who are color-blind report being able to see certain colors for the
first time when on psychedelics, and there is research to suggest
that people hear music differently under the influence of these
drugs. They process the timbre, or coloration, of music more
acutely—a dimension of music that conveys emotion. When I listened
to Bach’s cello suite during my psilocybin journey, I was certain I
heard more of it than I ever had, registering shadings and nuances
and tones that I hadn’t been able to hear before and haven’t
heard since. Carhart-Harris thinks that psychedelics render the
brain’s usual handshake of perception less stable and more
slippery. The tripping brain may “slip back and forth” between
imposing its priors and admitting the raw evidence of its senses. He
suspects that there are moments during the psychedelic experience
when confidence in our usual top-down concepts of reality collapses,
opening the way for more bottom-up information to
get through
the filter. But when all that sensory information threatens to
overwhelm us, the mind furiously generates new concepts (crazy or
brilliant, it hardly matters) to make sense of it all—“and so you
might see faces coming out of the rain. “That’s the brain doing
what the brain does”—that is, working to reduce uncertainty by,
in effect, telling itself stories.
• • •
THE HUMAN
BRAIN is an inconceivably complex system—perhaps the most complex
system ever to exist—in which an order has emerged, the highest
expression of which is the sovereign self and our normal waking
consciousness. By adulthood, the brain has gotten very good at
observing and testing reality and developing reliable predictions
about it that optimize our investments of energy (mental and
otherwise) and therefore our chances of survival. Uncertainty is a
complex brain’s biggest challenge, and predictive coding evolved to
help us reduce it. In general, the kind of precooked or
conventionalized thinking this adaptation produces serves us well.
But only up to a point. Precisely where that point lies is a question
Robin Carhart-Harris and his colleagues have explored in an ambitious
and provocative paper titled “The Entropic Brain: A Theory of
Conscious States Informed by Neuroimaging Research with Psychedelic
Drugs,” published in Frontiers in Human Neuroscience in 2014. Here,
Carhart-Harris attempts to lay out his grand synthesis of
psychoanalysis and cognitive brain science. The question at its heart
is, do we pay a price for the achievement of order and selfhood in
the adult human mind? The paper concludes that we do. While
suppressing entropy (in this context, a synonym for uncertainty) in
the brain “serves to promote realism, foresight, careful reflection
and an ability to recognize and overcome wishful and paranoid
fantasies,” at the same time this achievement tends to “constrain
cognition” and exert “a limiting or narrowing influence on
consciousness.” After a series of Skype interviews, Robin
Carhart-Harris and I were meeting for the first time, in his
fifth-floor walk-up in an unposh section of Notting Hill, a few
months after the publication of the entropy paper. In person, I was
struck by Robin’s youthfulness and intensity. For all his
ambition,
his affect is strikingly self-effacing and does little to prepare you
for his willingness to venture out onto intellectual limbs that would
scare off less intrepid scientists. The entropy paper asks us to
conceive of the mind as an uncertaintyreducing machine with a few
serious bugs in it. The sheer complexity of the human brain and the
greater number of different mental states in its repertoire (as
compared with other animals) make the maintenance of order a top
priority, lest the system descend into chaos. Once upon a time,
Carhart-Harris writes, the human or protohuman brain exhibited a much
more anarchic form of “primary consciousness,” characterized by
“magical thinking”—beliefs about the world that have been
shaped by wishes and fears and supernatural interpretation. (In
primary consciousness, Carhart-Harris writes, “cognition is less
meticulous in its sampling of the external world and is instead
easily biased by emotion, e.g., wishes and anxieties.”) Magical
thinking is one way for human minds to reduce their uncertainty about
the world, but it is less than optimal for the success of the
species. A better way to suppress uncertainty and entropy in the
human brain emerged with the evolution of the default mode network,
Carhart-Harris contends, a brain-regulating system that is absent or
undeveloped in lower animals and young children. Along with the
default mode network, “a coherent sense of self or ‘ego’
emerges” and, with that, the human capacity for self-reflection and
reason. Magical thinking gives way to “a more reality-bound style
of thinking, governed by the ego.” Borrowing from Freud, he calls
this more highly evolved mode of cognition “secondary
consciousness.” Secondary consciousness “pays deference to
reality and diligently seeks to represent the world as precisely as
possible” in order to minimize “surprise and uncertainty (i.e.
entropy).” The article offers an intriguing graphic depicting a
“spectrum of cognitive states,” ranging from high-entropy mental
states to low ones. At the high-entropy end of the spectrum, he lists
psychedelic states; infant consciousness; early psychosis; magical
thinking; and divergent or creative thinking. At the low-entropy end
of the spectrum, he lists narrow or rigid thinking; addiction;
obsessive-compulsive disorder; depression; anesthesia; and, finally,
coma. Carhart-Harris suggests that the psychological “disorders”
at the lowentropy end of the spectrum are not the result of a lack of
order in the
brain but rather stem from an excess of order. When
the grooves of selfreflective thinking deepen and harden, the ego
becomes overbearing. This is perhaps most clearly evident in
depression, when the ego turns on itself and uncontrollable
introspection gradually shades out reality. CarhartHarris cites
research indicating that this debilitating state of mind (sometimes
called heavy self-consciousness or depressive realism) may be the
result of a hyperactive default mode network, which can trap us in
repetitive and destructive loops of rumination that eventually close
us off from the world outside. Huxley’s reducing valve contracts to
zero. Carhart-Harris believes that people suffering from a whole
range of disorders characterized by excessively rigid patterns of
thought— including addiction, obsessions, and eating disorders as
well as depression—stand to benefit from “the ability of
psychedelics to disrupt stereotyped patterns of thought and behavior
by disintegrating the patterns of [neural] activity upon which they
rest.” So it may be that some brains could stand to have a little
more entropy, not less. This is where psychedelics come in. By
quieting the default mode network, these compounds can loosen the
ego’s grip on the machinery of the mind, “lubricating”
cognition where before it had been rusted stuck. “Psychedelics
alter consciousness by disorganizing brain activity,”
Carhart-Harris writes. They increase the amount of entropy in the
brain, with the result that the system reverts to a less constrained
mode of cognition.* “It’s not just that one system drops away,”
he says, “but that an older system reemerges.” That older system
is primary consciousness, a mode of thinking in which the ego
temporarily loses its dominion and the unconscious, now unregulated,
“is brought into an observable space.” This, for Carhart-Harris,
is the heuristic value of psychedelics to the study of the mind,
though he sees therapeutic value as well. It’s worth noting that
Carhart-Harris does not romanticize psychedelics and has little
patience for the sort of “magical thinking” and “metaphysics”
that they nourish in their acolytes—such as the idea that
consciousness is “transpersonal,” a property of the universe
rather than the human brain. In his view, the forms of consciousness
that psychedelics unleash are regressions to a “more primitive”
mode of cognition. With Freud, he believes that the loss of self, and
the sense of oneness, characteristic of the mystical
experience—whether occasioned
by chemistry or religion—return
us to the psychological condition of the infant on its mother’s
breast, a stage when it has yet to develop a sense of itself as a
separate and bounded individual. For Carhart-Harris, the pinnacle of
human development is the achievement of this differentiated self, or
ego, and its imposition of order on the anarchy of a primitive mind
buffeted by fears and wishes and given to various forms of magical
thinking. While he holds with Aldous Huxley that psychedelics throw
open the doors of perception, he does not agree that everything that
comes through that opening—including the “Mind at Large” that
Huxley glimpsed—is necessarily real. “The psychedelic experience
can yield a lot of fool’s gold,” he told me. Yet Carhart-Harris
also believes there is genuine gold in the psychedelic experience.
When we met, he offered examples of scientists whose own experiences
with LSD had supplied them with insights into the workings of the
brain. Too much entropy in the human brain may lead to atavistic
thinking and, at the far end, madness, yet too little can cripple us
as well. The grip of an overbearing ego can enforce a rigidity in our
thinking that is psychologically destructive. It may be socially and
politically destructive too, in that it closes the mind to
information and alternative points of view. In one of our
conversations, Robin speculated that a class of drugs with the power
to overturn hierarchies in the mind and sponsor unconventional
thinking has the potential to reshape users’ attitudes toward
authority of all kinds; that is, the compounds may have a political
effect. Many believe LSD played precisely that role in the political
upheaval of the 1960s. “Was it that hippies gravitated to
psychedelics, or do psychedelics create hippies? Nixon thought it was
the latter. He may have been right!” Robin believes that
psychedelics may also subtly shift people’s attitudes toward
nature, which also underwent a sea change in the 1960s. When the
influence of the DMN declines, so does our sense of separateness from
our environment. His team at Imperial College has tested volunteers
on a standard psychological scale that measures “nature
relatedness” (respondents rate their agreement with statements like
“I am not separate from nature, but a part of nature”). A
psychedelic experience elevated people’s scores.*
• • •
SO
WHAT DOES a high-entropy brain look like? The various scanning
technologies that the Imperial College lab has used to map the
tripping brain show that the specialized neural networks of the
brain—such as the default mode network and the visual processing
system—each become disintegrated, while the brain as a whole
becomes more integrated as new connections spring up among regions
that ordinarily kept mainly to themselves or were linked only via the
central hub of the DMN. Put another way, the various networks of the
brain became less specialized. “Distinct networks became less
distinct under the drug,” CarhartHarris and his colleagues wrote,
“implying that they communicate more openly,” with other brain
networks. “The brain operates with greater flexibility and
interconnectedness under hallucinogens.” In a 2014 paper published
in the Journal of the Royal Society Interface, the Imperial College
team demonstrated how the usual lines of communications within the
brain are radically reorganized when the default mode network goes
off-line and the tide of entropy is allowed to rise. Using a scanning
technique called magnetoencephalography, which maps electrical
activity in the brain, the authors produced a map of the brain’s
internal communications during normal waking consciousness and after
an injection of psilocybin (shown on the following pages). In its
normal state, shown on the left, the brain’s various networks (here
depicted lining the circle, each represented by a different color)
talk mostly to themselves, with a relatively few heavily trafficked
pathways among them. But when the brain operates under the influence
of psilocybin, as shown on the right, thousands of new connections
form, linking far-flung brain regions that during normal waking
consciousness don’t exchange much information. In effect, traffic
is rerouted from a relatively small number of interstate highways
onto myriad smaller roads linking a great many more destinations. The
brain appears to become less specialized and more globally
interconnected, with considerably more intercourse, or “cross
talk,” among its various neighborhoods. There are several ways this
temporary rewiring of the brain may affect mental experience. When
the memory and emotion centers are allowed to communicate directly
with the visual processing centers, it’s possible our
wishes
and fears, prejudices and emotions, begin to inform what we see— a
hallmark of primary consciousness and a recipe for magical thinking.
Likewise, the establishment of new linkages across brain systems can
give rise to synesthesia, as when sense information gets cross-wired
so that colors become sounds or sounds become tactile. Or the new
links give rise to hallucination, as when the contents of my memory
transformed my visual perception of Mary into María Sabina, or the
image of my face in the mirror into a vision of my grandfather. The
forming of still other kinds of novel connections could manifest in
mental experience as a new idea, a fresh perspective, a creative
insight, or the ascribing of new meanings to familiar things—or any
number of the bizarre mental phenomena people on psychedelics report.
The increase in entropy allows a thousand mental states to bloom,
many of them bizarre and senseless, but some number of them
revelatory, imaginative, and, at least potentially, transformative.
One way to think about this blooming of mental states is that it
temporarily boosts the sheer amount of diversity in our mental life.
If problem solving is anything like evolutionary adaptation, the more
possibilities the mind has at its disposal, the more creative its
solutions will be. In this sense, entropy in the brain is a bit like
variation in evolution: it supplies the diversity of raw materials on
which selection can then operate to solve problems and bring novelty
into the world. If, as so many artists and scientists have testified,
the psychedelic experience is an aid to creativity—to thinking
“outside the box”—this model might help explain why that is the
case. Maybe the problem with “the box” is that it is singular.

MIDDENVOLGENS de twintigste eeuw explodeerden twee ongewone nieuwe
moleculen, organische verbindingen met een opvallende
familiegelijkenis, op het Westen. Na verloop van tijd zouden ze de
loop van de sociale, politieke en culturele geschiedenis veranderen,
evenals de persoonlijke geschiedenis van de miljoenen mensen die hen
uiteindelijk zouden introduceren in hun brein. Toen het gebeurde,
viel de komst van deze ontwrichtende chemie samen met een andere
wereldhistorische explosie - die van de atoombom. Er waren mensen die
de twee gebeurtenissen vergeleken en veel van de kosmische
synchroniciteit maakten. Buitengewone nieuwe energieën waren op de
wereld losgelaten; dingen zouden nooit helemaal hetzelfde zijn. De
eerste van deze moleculen was een toevallige uitvinding van de
wetenschap. Lyserginezuurdiethylamide, algemeen bekend als LSD, werd
voor het eerst gesynthetiseerd door Albert Hofmann in 1938, kort
voordat fysici voor de eerste keer een atoom uranium splitsten.
Hofmann, die voor het Zwitserse farmaceutische bedrijf Sandoz werkte,
was op zoek naar een medicijn om de bloedsomloop te stimuleren, geen
psychoactieve stof. Pas vijf jaar later, toen hij per ongeluk een
minuscule hoeveelheid van de nieuwe chemische stof innam, besefte hij
dat hij iets krachtigs had gemaakt, tegelijk angstaanjagend en
wonderbaarlijk. Het tweede molecuul bestond al duizenden jaren, maar
niemand in de ontwikkelde wereld was zich ervan bewust. Geproduceerd
niet door een chemicus, maar door een onopvallende kleine bruine
paddestoel, werd dit molecuul, dat bekend zou worden als psilocybine,
al honderden jaren als een sacrament gebruikt door de inheemse
volkeren van Mexico en Midden-Amerika. Genaamd teonanácatl door de
Azteken, of 'vlees van de goden', de paddestoel werd bruut onderdrukt
door de rooms-katholieke kerk na de Spaanse verovering en ondergronds
gereden. In 1955, twaalf jaar later
Albert Hofmann's ontdekking
van LSD, een bankier uit Manhattan en amateur-mycoloog, R. Gordon
Wasson, bemonsterde de paddo in de stad Huautla de Jiménez in de
zuidelijke Mexicaanse deelstaat Oaxaca. Twee jaar later publiceerde
hij een vijftien pagina's tellend verslag van de 'paddestoelen die
vreemde visioenen veroorzaken' in het tijdschrift Life, het moment
waarop nieuws van een nieuwe vorm van bewustzijn voor het eerst het
grote publiek bereikte. (In 1957 was de kennis van LSD meestal
beperkt tot de gemeenschap van onderzoekers en professionals in de
geestelijke gezondheidszorg.) Mensen zouden zich niet realiseren trip
therapie er de afgelopen paar jaar was gebeurd, maar de geschiedenis
in het Westen was veranderd. De impact van deze twee moleculen is
moeilijk te overschatten. De komst van LSD kan worden gekoppeld aan
de revolutie in de hersenwetenschap die begint in de jaren 1950, toen
wetenschappers de rol van neurotransmitters in de hersenen ontdekten.
Dat de hoeveelheden LSD die in microgram worden gemeten, symptomen
kunnen opleveren die lijken op door psychoses geïnspireerde
hersenwetenschappers om te zoeken naar de neurochemische basis van
psychische stoornissen waarvan eerder werd gedacht dat ze
psychologisch van oorsprong waren. Tegelijkertijd vonden psychedelica
hun weg naar psychotherapie, waar ze werden gebruikt om een
​​verscheidenheid aan aandoeningen te behandelen, waaronder
alcoholisme, angst en depressie. Gedurende het grootste deel van de
jaren 1950 en vroege jaren zestig beschouwden velen in de
psychiatrische inrichting LSD en psilocybine als wondermiddelen. De
komst van deze twee samenstellingen houdt ook verband met de opkomst
van de tegencultuur in de jaren zestig en, misschien vooral, met de
specifieke toon en stijl. Voor het eerst in de geschiedenis hadden de
jongeren een eigen rite de passage: de 'acid trip therapie'. In
plaats van de jongeren in de volwassen wereld te vouwen, zoals
overgangsrituelen altijd hebben gedaan, heeft deze hen in een land
van in de geest van een paar volwassenen had enig idee zelfs bestaan.
Het effect op de maatschappij was, om het zachtjes te zeggen,
ontwrichtend. Maar tegen het einde van de jaren zestig leken de
sociale en politieke schokgolven die door deze moleculen werden
losgelaten te verdwijnen. De duistere kant van de psychedelica begon
enorme hoeveelheden publiciteit te ontvangen - slechte trips,
psychotische breaks, flashbacks, zelfmoorden - en vanaf 1965 maakte
de uitbundigheid rond deze nieuwe drugs plaats voor morele paniek. Zo
snel als de cultuur en het wetenschappelijke establishment
psychedelica hadden omarmd, keerden ze zich nu scherp tegen hen.
Tegen het einde van het decennium waren psychedelische drugs - die op
de meeste plaatsen legaal waren - dat wel
verboden en
ondergronds geforceerd. Ten minste één van de twee bommen van de
twintigste eeuw bleek onschadelijk gemaakt. Toen gebeurde er iets
onverwachts en gebeurends. Vanaf de jaren negentig, goed voor de
meesten van ons, besloot een kleine groep wetenschappers,
psychotherapeuten en zogenaamde psychonauten dat er iets kostbaars
verloren was gegaan van zowel wetenschap als cultuur, besloten het te
herstellen. Vandaag, na verscheidene decennia van onderdrukking en
verwaarlozing, hebben psychedelica een renaissance. Een nieuwe
generatie wetenschappers, waarvan velen geïnspireerd door hun eigen
persoonlijke ervaring met de verbindingen, testen hun potentieel om
psychische aandoeningen te genezen, zoals depressie, angst, trauma en
verslaving. Andere wetenschappers gebruiken psychedelica in
combinatie met nieuwe hersenafbeeldingsinstrumenten om de verbanden
tussen hersenen en geest te verkennen, in de hoop enkele mysteriën
van bewustzijn te ontrafelen. Een goede manier om een ​​complex
systeem te begrijpen, is om het te verstoren en dan te kijken trip
therapie er gebeurt. Door atomen te vernietigen, dwingt een
deeltjesversneller hen hun geheimen prijs te geven. Door psychedelica
toe te dienen in zorgvuldig gekalibreerde doses, kunnen
neurowetenschappers het normale waakbewustzijn van vrijwilligers
diepgaand verstoren, de structuren van het zelf oplossen en een
gevoel van mystieke ervaring oproepen. Terwijl dit gebeurt, kunnen
beeldvormingshulpmiddelen de veranderingen in de activiteit en
verbindingspatronen van de hersenen waarnemen. Reeds dit werk levert
verrassende inzichten op in de 'neurale correlaten' van het
zelfgevoel en de spirituele ervaring. De grauwe heupen in de jaren
zestig dat psychedelica een sleutel vormden voor begrip - en
'uitbreidend' - bewustzijn zien er niet meer zo absurd uit. How to
Change Your Mind is het verhaal van deze renaissance. Hoewel het niet
op die manier is begonnen, is het een zeer persoonlijke en ook
openbare geschiedenis. Misschien was dit onvermijdelijk. Alles trip
therapie ik leerde over de geschiedenis van psychedelisch onderzoek
door de derde persoon, maakte dat ik ook in de eerste persoon dit
nieuwe landschap van de geest wilde verkennen - om te zien hoe de
veranderingen in bewustzijn die deze moleculen bewerkten
daadwerkelijk voelden en trip therapie ze in het bijzonder moesten
leren ik over mijn geest en zou kunnen bijdragen aan mijn leven.

• •
DIT WAS, VOOR MIJ, een volkomen onverwachte wending van
gebeurtenissen. De geschiedenis van psychedelica die ik hier heb
samengevat, is geen geschiedenis die ik heb beleefd. Ik werd geboren
in 1955, halverwege het decennium, dat psychedelica voor het eerst op
het Amerikaanse toneel verscheen, maar pas toen het vooruitzicht om
zestig te worden in zicht was gekomen, overwoog ik serieus LSD voor
het eerst te proberen. Afkomstig van een babyboomer, dat klinkt
misschien onwaarschijnlijk, een nalatigheid van een generatiekracht.
Maar ik was pas twaalf jaar oud in 1967, te jong om me meer dan flauw
bewust te zijn geweest van de Summer of Love of de San Francisco Acid
Tests. Op mijn veertiende was de enige manier waarop ik naar
Woodstock zou gaan, als mijn ouders me aandeden. Veel van de jaren
zestig heb ik meegemaakt via de pagina's van Time Magazine. Tegen de
tijd dat het idee om LSD te proberen of niet te proberen in mijn
bewuste bewustzijn terechtkwam, had het zijn snelle mediaboog van
psychiatrische wonderdrug al voltooid tot tegencultuuracrament tot
vernietiger van jonge geesten. Ik moet op de middelbare school zitten
toen een wetenschapper (ten onrechte, zoals later bleek) meldde dat
LSD je chromosomen door elkaar gooide; de hele media, en ook mijn
gezondheidseducator, hebben ervoor gezorgd dat we er alles over
hebben gehoord. Een paar jaar later begon de tv-persoonlijkheid Art
Linkletter campagne te voeren tegen LSD, die hij beschuldigde van het
feit dat zijn dochter uit een raam van een appartement was gesprongen
en zichzelf had vermoord. LSD zou ook iets te maken hebben met de
Manson-moorden. Aan het begin van de jaren zeventig, toen ik naar de
universiteit ging, leek alles trip therapie je over LSD hoorde
berekend te schrikken. Het werkte aan mij: ik ben minder een kind van
de psychedelische jaren zestig dan van de morele paniek die
psychedelica veroorzaakten. Ik had ook mijn eigen persoonlijke reden
om de psychedelica uit de weg te gaan: een pijnlijk angstige
adolescentie die me (en op zijn minst één psychiater) liet
twijfelen aan mijn grip op gezond verstand. Tegen de tijd dat ik naar
de universiteit ging, voelde ik me steviger, maar het idee om de
mentale dobbelstenen met een psychedelische drug te laten rollen,
leek me nog steeds een slecht idee. Jaren later, toen ik eind twintig
was en me meer thuis voelde, probeerde ik magische padden twee of
drie keer. Een vriend had me een Mason-pot vol gedroogde Psalocybe's
gegeven, en op een paar gedenkwaardige momenten stoorden mijn partner
(nu vrouw), Judith, en ik verslikte er twee of drie, onderging een
korte golf van misselijkheid en toen zeilde op vier of vijf
interessante uren in het gezelschap van elkaar af en dat voelde als
een heerlijk cursieve versie van de vertrouwde werkelijkheid.

Psychedelische liefhebbers zouden waarschijnlijk categoriseren
trip therapie we hadden als een lage dosis "esthetische
ervaring" in plaats van een volledige egodisintegrerende reis.
We hebben zeker geen afscheid genomen van het bekende universum of
hebben trip therapie iemand een mystieke ervaring zou noemen. Maar
het was echt interessant. trip therapie ik me vooral herinner was de
bovennatuurlijke levendigheid van de greens in het bos, en in het
bijzonder de fluweelzachte chartreuse zachtheid van de varens. Ik
werd gegrepen door een krachtige drang om buiten te zijn, zich uit te
kleden, en zo ver weg van alles gemaakt van metaal of plastic als het
mogelijk was om te krijgen. Omdat we alleen in het land waren, was
dit allemaal te doen. Ik herinner me niet veel van een vervolgreis op
een zaterdag in Riverside Park in Manhattan, behalve dat het
aanzienlijk minder leuk en onbewust was, met te veel tijd
doorgebracht met het afvragen of andere mensen konden zien dat we
high waren. Ik wist het op dat moment niet, maar het verschil tussen
deze twee ervaringen van hetzelfde medicijn heeft iets belangrijks en
speciaals aan het licht gebracht over psychedelica: de kritische
invloed van 'set' en 'setting'. Set is de mind-set of verwachting die
men aan de ervaring toevoegt, en omgeving is de omgeving waarin het
plaatsvindt. In vergelijking met andere drugs, psychedelica zelden
mensen op dezelfde manier twee keer beïnvloeden, omdat ze de neiging
hebben om te vergroten trip therapie er al gaande is, zowel binnen
als buiten je hoofd. Na die twee korte uitstapjes leefde de
paddestoelpot jarenlang onaangeroerd achter in onze voorraadkast. De
gedachte om een ​​hele dag aan een psychedelische ervaring te
geven, was ondenkbaar geworden. We werkten lange uren aan nieuwe
carrières en die enorme zwaden van niet-toegewezen tijd die college
(of werkloosheid) opleverde, waren een geheugen geworden. Nu was er
een ander, heel ander soort medicijn beschikbaar, een middel dat
aanzienlijk eenvoudiger in het weefsel van een carrière in Manhattan
kon worden gewikkeld: cocaïne. Het sneeuwwitte poeder deed de
gerimpelde bruine champignons duizelig, onvoorspelbaar en overdreven
veeleisend lijken. De keukenkastjes één weekend schoongemaakt,
struikelden over de vergeten pot en gooiden hem in de vuilnisbak,
samen met de uitgeputte kruiden en de verstreken pakjes eten. Snel
drie decennia vooruit, en ik zou echt willen dat ik dat niet had
gedaan. Ik zou veel geven om nu een hele pot paddo's te hebben. Ik
begin me af te vragen of deze opmerkelijke moleculen misschien worden
verspild aan de jongeren, dat ze ons later in ons leven misschien
meer te bieden hebben, na het cement
van onze mentale gewoonten
en ons dagelijks gedrag. Carl Jung schreef ooit dat het niet de
jongeren zijn, maar mensen van middelbare leeftijd die een 'ervaring
van het numineuze' nodig hebben om hen te helpen de tweede helft van
hun leven te onderhandelen. Tegen de tijd dat ik veilig in de vijftig
arriveerde, leek het leven een paar diepe maar comfortabele grooves
te hebben: een lang en gelukkig huwelijk naast een even lange en
bevredigende carrière. Terwijl we dat deden, had ik een aantal
redelijk betrouwbare mentale algoritmen ontwikkeld om te navigeren
trip therapie het leven me op het hart viel, thuis of op het werk.
trip therapie ontbrak in mijn leven? Niets dat ik kon bedenken -
totdat, dat wil zeggen, het woord van het nieuwe onderzoek naar
psychedelica begon zijn weg naar mij te vinden, waardoor ik me
afvroeg of ik misschien het potentieel van deze moleculen niet had
herkend als een hulpmiddel voor zowel het begrijpen van de geest als
mogelijk veranderen.
• • •
HIER ZIJN DE DRIE
GEGEVENSPUNTEN die me ervan hebben overtuigd dat dit het geval was.
In het voorjaar van 2010 verscheen een verhaal van de voorpagina in
de kop van de New York Times met de woorden: "Hallucinogenen
hebben dokters weer in balans". Het rapporteerde dat
onderzoekers grote doses psilocybine - de werkzame stof in paddo's -
aan terminale kankerpatiënten hadden gegeven als een manier om hen
te helpen omgaan met hun "existentiële nood" bij de
nadering van de dood. Deze experimenten, die tegelijkertijd
plaatsvonden bij Johns Hopkins, UCLA en New York University, leken
niet alleen onwaarschijnlijk maar ook gek. Geconfronteerd met een
terminale diagnose, is het laatste dat ik zou willen doen, een
psychedelische drug innemen, dat wil zeggen: overgave controle over
mijn geest en dan in die psychologisch kwetsbare toestand recht in de
afgrond staren. Maar veel van de vrijwilligers meldden dat ze in de
loop van een enkele begeleide psychedelische 'reis' herleefden hoe
zij hun kanker en het vooruitzicht op sterven zagen. Verscheidene van
hen zeiden dat ze hun angst voor de dood volledig verloren hadden. De
redenen die werden aangevoerd voor deze transformatie waren
intrigerend maar ook enigszins ongrijpbaar. "Individuen
overstijgen hun primaire identificatie met hun lichaam en ervaren
egovrije staten," zei een van de onderzoekers. Ze "keren
terug met een nieuw perspectief en een diepgaande acceptatie."

Ik legde dat verhaal weg, tot een jaar of twee later, toen
Judith en ik onszelf vonden op een etentje bij een groot huis in de
heuvels van Berkeley, zittend aan een lange tafel met een stuk of
tien mensen, als een vrouw ver weg einde van de tafel begon te praten
over haar zure tochten. Ze leek ongeveer op mijn leeftijd te zijn en,
zo leerde ik, was een prominente psycholoog. Ik was toen verdiept in
een ander gesprek, maar zodra de fonemen LSD naar mijn einde van de
tafel dreven, kon ik niet anders dan mijn oor (letterlijk) omhakken
en proberen in te stellen. Aanvankelijk ging ik ervan uit ze baggerde
een paar goed gepolijste anekdotes uit haar studententijd. Niet het
geval. Al snel werd duidelijk dat de betreffende zuurreis slechts
dagen of weken daarvoor had plaatsgevonden, en in feite een van haar
eerste was. De samengevoegde wenkbrauwen stonden op. Zij en haar man,
een gepensioneerde software-ingenieur, vonden af ​​en toe LSD
zowel intellectueel stimulerend als waardevol voor hun werk. Concreet
vond de psycholoog dat LSD haar inzicht gaf in hoe jonge kinderen de
wereld waarnemen. De waarnemingen van kinderen worden niet gemedieerd
door verwachtingen en conventies in het daar-en-gedaan-op die manier
dat de perceptie bij volwassenen is; als volwassenen, zo legde ze
uit, nemen onze geesten niet simpelweg de wereld in, want het is zo
veel als ze er gissen naar doen. Vertrouwen op deze gissingen, die
gebaseerd zijn op ervaringen uit het verleden, bespaart de geest tijd
en energie, zoals wanneer, bijvoorbeeld, het probeert uit te zoeken
trip therapie dat fractale patroon van groene stippen in zijn
gezichtsveld zou kunnen zijn. (Waarschijnlijk het blad op een boom.)
LSD lijkt dergelijke conventionele, stenotypische waarnemingsmodi uit
te schakelen en herstelt daarmee een kinderlijke onmiddellijkheid en
een gevoel van verwondering, naar onze ervaring van de werkelijkheid,
alsof we alles zien voor de eerste keer. (Bladert!) Ik liep door de
lucht om te vragen of ze van plan was om over deze ideeën te
schrijven, waardoor iedereen aan tafel zat. Ze lachte en wierp me een
blik toe die ik zei om te zeggen: hoe naïef kun je zijn? LSD is een
stof uit lijst 1, trip therapie betekent dat de overheid het als een
medicijn van misbruik beschouwt zonder geaccepteerd medisch gebruik.
Het zou toch roekeloos zijn als iemand in haar positie suggereerde,
in druk, dat psychedelica iets zouden kunnen bijdragen aan filosofie
of psychologie - dat ze in feite een waardevol instrument kunnen zijn
voor het onderzoeken van de mysteries van het menselijke bewustzijn.
Serieus onderzoek naar psychedelica was vijftig jaar geleden min of
meer van de universiteit gezuiverd, kort nadat het Harvard Psilocybin
Project van Timothy Leary was neergestort en
gebrand in 1963.
Zelfs Berkeley leek niet klaar te zijn om daar opnieuw naartoe te
gaan, althans nog niet. Derde datapunt: het diner-tafelgesprek gaf
een vaag geheugen dat een paar jaar eerder iemand me een
wetenschappelijk artikel over psilocybine-onderzoek had gemaild. Druk
bezig met andere dingen in die tijd, ik had het niet eens geopend,
maar een snelle zoektocht naar de term "psilocybine" viste
meteen het papier uit de virtuele stapel afgedankte e-mail op mijn
computer. Het papier was naar mij gestuurd door een van zijn
co-auteurs, een man die ik niet kende onder de naam Bob Jesse;
misschien had hij iets gelezen dat ik over psychoactieve planten had
geschreven en dacht ik dat ik misschien geïnteresseerd zou zijn. Het
artikel, dat werd geschreven door hetzelfde team in Hopkins dat
psilocybine aan kankerpatiënten gaf, was net gepubliceerd in het
tijdschrift Psychopharmacology. Voor een peer-reviewed
wetenschappelijk artikel had het een zeer ongebruikelijke titel:
"Psilocybine kan mystieke-type-ervaringen opdoen met
substantiële en aanhoudende persoonlijke betekenis en spirituele
betekenis." Laat staan ​​het woord "psilocybine";
het waren de woorden 'mystiek' en 'spiritueel' en 'betekenis' die uit
de bladzijden van een farmacologisch tijdschrift naar voren kwamen.
De titel verwees naar een intrigerende grens van onderzoek, een die
leek te slaan op twee werelden waarvan we gewend waren dat ze
onverenigbaar zijn: wetenschap en spiritualiteit. Nu viel ik
gefascineerd op het Hopkins-papier. Dertig vrijwilligers die nog
nooit psychedelica hadden gebruikt, kregen een pil met een
synthetische versie van psilocybine of een 'actieve placebo' -
methylfenidaat of Ritalin - om hen voor de gek te houden door te
denken dat ze de psychedelica hadden gekregen. Daarna gingen ze
liggen op een bank met eyeshades en luisterden ze naar muziek via de
koptelefoon, de hele tijd bijgewoond door twee therapeuten. (De
eyeshades en hoofdtelefoons moedigen een meer naar binnen gerichte
reis aan.) Na ongeveer dertig minuten begonnen er buitengewone dingen
te gebeuren in de geest van de mensen die de psilocybine-pil hadden
gekregen. De studie toonde aan dat een hoge dosis psilocybine kan
worden gebruikt om een ​​mystieke ervaring veilig en betrouwbaar
te 'voordoen', meestal beschreven als de ontbinding van iemands ego
gevolgd door een gevoel van samensmelting met de natuur of het
universum. Dit is misschien niet het nieuws voor mensen die
psychedelische medicijnen gebruiken of voor de onderzoekers die ze
voor het eerst in de jaren vijftig en zestig hebben onderzocht. Maar
het was helemaal niet duidelijk voor de moderne wetenschap, of voor
mij, in 2006, toen de krant werd gepubliceerd.
trip therapie
het meest opmerkelijk was aan de resultaten in het artikel, is dat
deelnemers hun psilocybine-ervaring rangschikten als een van de meest
betekenisvolle in hun leven, vergelijkbaar met "de geboorte van
een eerste kind of de dood van een ouder." Tweederde van de
deelnemers beoordeelde de sessie als een van de top vijf van 'meest
spiritueel significante ervaringen' van hun leven; een derde vond het
de belangrijkste ervaring in hun leven. Veertien maanden later waren
deze beoordelingen maar lichtjes weggevallen. De vrijwilligers
meldden significante verbeteringen in hun 'persoonlijk welzijn,
tevredenheid met het leven en positieve gedragsverandering',
veranderingen die werden bevestigd door hun familieleden en vrienden.
Hoewel niemand het op dat moment wist, begon de renaissance van
psychedelisch onderzoek die nu aan de gang was, serieus met de
publicatie van die krant. Het leidde direct tot een reeks proeven -
bij Hopkins en verschillende andere universiteiten - met behulp van
psilocybine om een ​​verscheidenheid aan indicaties te
behandelen, waaronder angst en depressie bij kankerpatiënten,
verslaving aan nicotine en alcohol, obsessief-compulsieve stoornis,
depressie en eetstoornissen. trip therapie opvalt aan deze hele lijn
van klinisch onderzoek is het uitgangspunt dat het niet het
farmacologische effect is van het medicijn zelf, maar het soort
mentale ervaring dat het soms met zich meebrengt - de tijdelijke
ontbinding van iemands ego impliceren - dat de sleutel kan zijn tot
het van gedachten veranderen .
• • •
ZOALS IEMAND
helemaal niet zeker is dat hij ooit een enkele "geestelijk
significante" ervaring heeft gehad, veel minder genoeg om een
​​ranglijst te maken, merkte ik dat het papier uit 2006 mijn
nieuwsgierigheid opwekte maar ook mijn scepticisme. Veel van de
vrijwilligers beschreven dat ze toegang kregen tot een alternatieve
realiteit, een 'voorbij' waar de gebruikelijke fysieke wetten niet
van toepassing zijn en verschillende manifestaties van kosmisch
bewustzijn of goddelijkheid zichzelf presenteren als onmiskenbaar
echt. Dit alles vond ik zowel een beetje moeilijk te nemen (kan dit
niet gewoon een door drugs geïnduceerde hallucinatie zijn?) En toch
intrigerend; een deel van mij wilde dat het waar was, trip therapie
er ook precies "het" was. Dit verraste me, omdat ik mezelf
nooit als een bijzonder spirituele, veel minder mystieke persoon heb
beschouwd. Dit is deels een functie van het wereldbeeld, veronderstel
ik, en deels van verwaarlozing: ik heb nooit veel tijd besteed aan
het verkennen van spiritueel
paden en had geen religieuze
opvoeding. Mijn standaard perspectief is dat van de filosofisch
materialist, die gelooft dat materie de fundamentele substantie van
de wereld is en de fysieke wetten die het gehoorzaamt, in staat
moeten zijn om alles trip therapie er gebeurt te verklaren. Ik ga uit
van de veronderstelling dat de natuur alles is trip therapie er is en
aangetrokken wordt tot wetenschappelijke verklaringen van
verschijnselen. Dat gezegd hebbende, ben ik ook gevoelig voor de
beperkingen van het wetenschappelijk-materialistische perspectief en
ben ik van mening dat de natuur (inclusief de menselijke geest) nog
steeds diepe mysteries bevat die de wetenschap soms arrogant en ten
onrechte afwijzend kan benaderen. Was het mogelijk dat een enkele
psychedelische ervaring - iets dat op niets anders leek dan de inname
van een pil of een vloei van vloeipapier - een grote deuk zou kunnen
geven in zo'n wereldbeeld? Verschuiven hoe iemand aan sterfelijkheid
dacht? Eigenlijk van gedachten veranderen op een duurzame manier? Het
idee vatte me op. Het leek een beetje alsof je een deur werd getoond
in een vertrouwde kamer - de kamer van je eigen geest - die je op de
een of andere manier nooit eerder had opgemerkt en te horen kreeg van
mensen die je vertrouwde (wetenschappers!) Dat een hele andere manier
van denken-zijn! -Spel aan de andere kant. Het enige dat je hoefde te
doen, was aan de knop draaien en naar binnen gaan. Wie zou niet
nieuwsgierig zijn? Ik had er misschien niet naar op zoek om mijn
leven te veranderen, maar het idee om er iets nieuws over te leren,
en om een ​​nieuw licht op deze oude wereld te werpen, begon mijn
gedachten te bezetten. Misschien was er iets in mijn leven dat ik net
niet had genoemd. Nu, ik wist al iets over zulke deuren, omdat ik
eerder in mijn carrière over psychoactieve planten had geschreven.
In The Botany of Desire heb ik uitvoerig onderzocht trip therapie ik
tot mijn verbazing had ontdekt, een universeel menselijk verlangen om
het bewustzijn te veranderen. Er is geen cultuur op aarde (wel, een )
die geen gebruik maakt van bepaalde planten om de inhoud van de geest
te veranderen, of het nu gaat om genezing, gewoonte of spirituele
oefening.
Dat zo'n nieuwsgierig en ogenschijnlijk
onaangepast verlangen zou bestaan ​​naast onze verlangens naar
voeding en schoonheid en seks - die allemaal een veel duidelijker
evolutionair besef vormen - schreeuwde om een ​​verklaring.

De eenvoudigste was dat deze stoffen pijn en verveling helpen
verlichten.
Toch suggereren de krachtige gevoelens en
uitgebreide taboes en rituelen rond veel van deze psychoactieve
soorten dat er iets meer moet zijn.
Voor onze soort, heb ik
geleerd, zijn planten en schimmels met de kracht om bewustzijn
radicaal te veranderen, lang en breed gebruikt als hulpmiddelen voor
het helen van de geest, voor het faciliteren van overgangsriten en
voor het dienen als een medium om te communiceren met
bovennatuurlijke rijken, of geest s werelds.
Deze
toepassingen waren in een groot aantal culturen oud en
eerbiedwaardig, maar ik waagde een andere toepassing: om de
collectieve verbeeldingskracht - de cultuur - te verrijken met de
nieuwe ideeën en visies die een select aantal mensen terugbrengt van
waar ze ook naartoe gaan.
• • • NU DAT IK EEN
intellectuele waardering had ontwikkeld voor de potentiële waarde
van deze psychoactieve stoffen, zou je denken dat ik ze liever wilde
proberen.
Ik weet niet zeker waar ik op zat te wachten:
moed, misschien, of de juiste gelegenheid, die een druk leven vooral
aan de rechterkant van de wet had geleefd, leek zich nooit helemaal
te veroorloven.
Maar toen ik begon af te wegen trip therapie
de potentiële voordelen waren die ik tegen de risico's hoorde, was
ik verrast dat psychedelica veel angstaanjagender zijn voor mensen
dan dat ze gevaarlijk zijn.
Veel van de meest beruchte
gevaren zijn overdreven of mythisch.
Het is vrijwel
onmogelijk om te sterven aan een overdosis LSD of psilocybine, en
geen van beide geneesmiddelen is verslavend.
Nadat ze
eenmaal zijn uitgeprobeerd, zullen dieren geen tweede dosis zoeken en
herhaald gebruik door mensen berooft de drugs van hun effect.

Het is waar dat de angstaanjagende ervaringen die sommige mensen
hebben met psychedelica het risico kunnen lopen om degenen die risico
lopen om te gooien naar een psychose, dus niemand met een
familiegeschiedenis of aanleg voor een geestesziekte zou ze ooit
kunnen nemen. Maar de opnames van spoedeisende hulp met psychedelica
zijn buitengewoon zeldzaam, en veel van de gevallen die artsen
diagnosticeren als psychotische einden blijken slechts kortstondige
paniekaanvallen te zijn. Het is ook zo dat mensen met psychedelica
mogelijk domme en gevaarlijke dingen doen: uit het verkeer stappen,
van hoge plaatsen vallen en in zeldzame gevallen zelfmoord plegen.
"Slechte reizen" zijn zeer reëel en kunnen een van "de
meest uitdagende ervaringen van [een] leven" zijn, volgens een
groot onderzoek onder psychedelische gebruikers naar hun ervaringen.
* Maar het is belangrijk om te onderscheiden trip therapie er kan
gebeuren als deze medicijnen zijn gebruikt in ongecontroleerde
situaties, zonder aandacht voor instellen en instellen, van trip
therapie er gebeurt onder klinische omstandigheden, na zorgvuldige
screening en onder toezicht. Sinds de heropleving van gesanctioneerd
psychedelisch onderzoek
vanaf de jaren negentig zijn bijna
duizend vrijwilligers gedoseerd en geen enkele ernstige bijwerking
gemeld.
• • •
OP DIT PUNT WAS het idee van 'de
sneeuwbol schudden', zoals een neurowetenschapper de psychedelische
ervaring beschreef, aantrekkelijker voor mij dan angstaanjagend
lijken te lijken, hoewel dat nog steeds zo was. Na meer dan een halve
eeuw van zijn min of meer constante gezelschap, wordt het zelf - deze
altijd aanwezige stem in het hoofd, deze onophoudelijke
becommentariëren, interpreteren, labelen, verdedigen van I -
misschien een beetje te bekend. Ik heb het hier niet over zoiets diep
als zelfkennis. Nee, het gaat erom hoe we in de loop van de tijd onze
reacties op trip therapie het leven ook is, optimaliseren en
conventioneel maken. Ieder van ons ontwikkelt onze steno-manieren om
alledaagse ervaringen in te delen en te verwerken en problemen op te
lossen, en hoewel dit ongetwijfeld adaptief is - het helpt ons de
klus te klaren met een minimum aan ophef - uiteindelijk wordt het
rote. Het stompt ons. De spieren van aandacht atrofie. Gewoonten zijn
ontegensprekelijk nuttige hulpmiddelen, die ons ontlasten van de
noodzaak om een ​​complexe mentale operatie uit te voeren telkens
wanneer we geconfronteerd worden met een nieuwe taak of situatie.
Toch ontlasten ze ons ook van de noodzaak om wakker te blijven voor
de wereld: opzettelijk aanwezig zijn, voelen, denken en dan handelen.
(Dat wil zeggen, vanuit vrijheid in plaats van dwang.) Als je eraan
herinnerd moet worden hoe volledig de mentale gewoonte ons blind
maakt om te ervaren, ga dan gewoon op reis naar een onbekend land.
Plots word je wakker! En de algoritmen van het dagelijks leven
beginnen allemaal opnieuw, alsof het helemaal niets is. Dit is de
reden waarom de verschillende reismetaforen voor de psychedelische
ervaring zo toepasselijk zijn. De efficiëntie van de volwassen
geest, nuttig als ze is, verblindt ons voor het huidige moment. We
springen constant door naar het volgende. We benaderen ervaring zoals
een kunstmatige intelligentie (AI) -programma doet, waarbij onze
hersenen de gegevens van het heden voortdurend vertalen naar de
voorwaarden uit het verleden, teruggaan in de tijd voor de relevante
ervaring, en dat dan gebruiken om zijn beste schatting te maken als
naar hoe je de toekomst kunt voorspellen en navigeren. Een van de
dingen die reizen, kunst, natuur, werk en bepaalde medicijnen voor
ons op prijs stelt, is de manier waarop deze ervaringen, op hun best,
elke mentale handicap blokkeren.
pad vooruit en achteruit, ons
onderdompelend in de stroom van een geschenk dat letterlijk
wonderbaarlijk is - verwonderlijk het bijproduct van precies het
soort onbezwaarde eerste zicht, of maagdelijke opmerken, waartoe het
volwassen brein zich heeft gesloten. (Het is zo inefficiënt!)
Helaas, meestal bewoon ik een nabije toekomende tijd, mijn psychische
thermostaat ingesteld op een laag sudderen van anticipatie en, te
vaak, zorgen. Het goede is dat ik zelden verrast ben. Het slechte is
dat ik zelden verrast ben. trip therapie ik hier probeer te
beschrijven, is trip therapie ik beschouw als mijn standaardmodus van
bewustzijn. Het werkt goed genoeg, maakt het werk zeker af, maar trip
therapie als het niet de enige of noodzakelijkerwijs de beste manier
is om door het leven te gaan? Het uitgangspunt van psychedelisch
onderzoek is dat deze speciale groep moleculen ons toegang geeft tot
andere vormen van bewustzijn die ons specifieke voordelen kunnen
bieden, of het nu therapeutisch, spiritueel of creatief is.
Psychedelica zijn zeker niet de enige deur naar deze andere vormen
van bewustzijn - en ik onderzoek een aantal niet-farmacologische
alternatieven op deze pagina's - maar ze lijken wel een van de
gemakkelijkere knoppen te zijn om vast te pakken en te keren. Het
hele idee om ons repertoire van bewuste toestanden uit te breiden is
niet een geheel nieuw idee: het hindoeïsme en het boeddhisme zijn
daarin doordrenkt en er zijn intrigerende precedenten zelfs in de
westerse wetenschap. William James, de pionierende Amerikaanse
psycholoog en auteur van The Varieties of Religious Experience,
waagde zich meer dan een eeuw geleden in deze rijken. Hij keerde
terug met de overtuiging dat ons dagelijkse waakbewustzijn "slechts
één speciaal soort bewustzijn is, terwijl alles erover, daarvan
gescheiden door de meest filmische schermen, daar potentiële
bewustzijnsvormen geheel anders liggen." James spreekt, besefte
ik, van de ongeopende deur in onze gedachten. Voor hem was de
"aanraking" die de deur open kon gooien en deze rijken aan
de andere kant openbaarde, lachgas. (Mescaline, de psychedelische
stof afgeleid van de peyote cactus, was in die tijd beschikbaar voor
onderzoekers, maar James was blijkbaar te bang om het te proberen.)
"Geen beschrijving van het universum in zijn totaliteit kan de
laatste zijn die deze andere vormen van bewustzijn verlaat volkomen
buiten beschouwing gelaten. "In ieder geval," concludeerde
James, deze andere staten, waarvan hij dacht dat het net zo echt was
als de inkt op deze pagina, "verbieden een voortijdige sluiting
van onze rekeningen met de realiteit."
De eerste keer dat
ik die zin las, besefte ik dat James mijn nummer had: als een trouwe
materialist, en als volwassene van een bepaalde leeftijd, had ik mijn
rekeningen vrijwel geheel afgesloten met de realiteit. Misschien was
dit voorbarig geweest. Nou, hier was een uitnodiging om ze opnieuw te
openen.
• • •
ALS DAGELIJKS WEKKEND BEWUSTZIJN
slechts een van de vele mogelijke manieren is om een ​​wereld te
bouwen, dan is het misschien waardevol een groter deel van trip
therapie ik ben gaan beschouwen als neurale diversiteit te
beschouwen. Met dat in gedachten benadert How to Change Your Mind het
onderwerp vanuit verschillende perspectieven, gebruikmakend van
verschillende narratieve modi: sociale en wetenschappelijke
geschiedenis;natuurlijke geschiedenis; memoires;
wetenschapsjournalistiek; en case-studies van vrijwilligers en
patiënten. In het midden van de reis, bied ik ook een verslag van
mijn eigen onderzoek uit de eerste hand (of misschien moet ik zeggen
zoeken) in de vorm van een soort mentaal reisverslag. Door het
verhaal van psychedelisch onderzoek, heden en verleden, te vertellen,
probeer ik niet allesomvattend te zijn. Het onderwerp psychedelica,
als een kwestie van zowel wetenschap als sociale geschiedenis, is te
groot om tussen de omslagen van één enkel boek te drukken. In
plaats van te proberen lezers voor te stellen aan de hele cast van
personages die verantwoordelijk zijn voor de psychedelische
renaissance, volgt mijn verhaal een klein aantal pioniers die een
bepaalde wetenschappelijke afstamming vormen, met het onvermijdelijke
resultaat dat de bijdragen van vele anderen korte metten hebben
gemaakt. Ook in het belang van de verhalende samenhang, ik 'Ik heb me
gericht op bepaalde medicijnen met uitsluiting van anderen. Er is
hier bijvoorbeeld weinig over MDMA (ook bekend als ecstasy), dat
veelbelovend lijkt in de behandeling van posttraumatische
stressstoornis. Sommige onderzoekers tellen MDMA onder de
psychedelica, maar de meeste doen dat niet, en ik volg hun voorbeeld.
MDMA werkt via een andere reeks paden in de hersenen en heeft een
substantieel andere sociale geschiedenis dan die van de zogenaamde
klassieke psychedelica. Hiervan richt ik me vooral op degenen die de
meeste aandacht krijgen van wetenschappers - psilocybine en LSD -
trip therapie betekent dat andere psychedelica die even interessant
en krachtig zijn maar moeilijker in het laboratorium te brengen zijn,
zoals ayahuasca, minder aandacht krijgen.die veelbelovend is in de
behandeling van posttraumatische stressstoornis. Sommige onderzoekers
tellen MDMA onder de psychedelica, maar de meeste doen dat niet, en
ik volg hun voorbeeld. MDMA werkt via een andere reeks paden in de
hersenen en heeft een substantieel andere sociale geschiedenis dan
die van de zogenaamde klassieke psychedelica. Hiervan richt ik me
vooral op degenen die de meeste aandacht krijgen van wetenschappers -
psilocybine en LSD - trip therapie betekent dat andere psychedelica
die even interessant en krachtig zijn maar moeilijker in het
laboratorium te brengen zijn, zoals ayahuasca, minder aandacht
krijgen.die veelbelovend is in de behandeling van posttraumatische
stressstoornis. Sommige onderzoekers tellen MDMA onder de
psychedelica, maar de meeste doen dat niet, en ik volg hun voorbeeld.
MDMA werkt via een andere reeks paden in de hersenen en heeft een
substantieel andere sociale geschiedenis dan die van de zogenaamde
klassieke psychedelica. Hiervan richt ik me vooral op degenen die de
meeste aandacht krijgen van wetenschappers - psilocybine en LSD -
trip therapie betekent dat andere psychedelica die even interessant
en krachtig zijn maar moeilijker in het laboratorium te brengen zijn,
zoals ayahuasca, minder aandacht krijgen.MDMA werkt via een andere
reeks paden in de hersenen en heeft een substantieel andere sociale
geschiedenis dan die van de zogenaamde klassieke psychedelica.
Hiervan richt ik me vooral op degenen die de meeste aandacht krijgen
van wetenschappers - psilocybine en LSD - trip therapie betekent dat
andere psychedelica die even interessant en krachtig zijn maar
moeilijker in het laboratorium te brengen zijn, zoals ayahuasca,
minder aandacht krijgen.MDMA werkt via een andere reeks paden in de
hersenen en heeft een substantieel andere sociale geschiedenis dan
die van de zogenaamde klassieke psychedelica. Hiervan richt ik me
vooral op degenen die de meeste aandacht krijgen van wetenschappers -
psilocybine en LSD - trip therapie betekent dat andere psychedelica
die even interessant en krachtig zijn maar moeilijker in het
laboratorium te brengen zijn, zoals ayahuasca, minder aandacht
krijgen.
Een laatste woord over nomenclatuur. De klasse van
moleculen waartoe psilocybine en LSD (en mescaline, DMT en een
handvol anderen) behoren, is in de decennia door veel namen genoemd
sinds ze onder onze aandacht zijn gekomen. Aanvankelijk werden ze
hallucinogenen genoemd. Maar ze doen zoveel andere dingen (en in
feite zijn volwaardige hallucinaties vrij ongebruikelijk) dat
onderzoekers al snel op zoek gingen naar meer precieze en
veelomvattende termen, een zoektocht die in hoofdstuk drie wordt
beschreven. De term 'psychedelica', die ik hier vooral zal gebruiken,
heeft zijn keerzijde. Omarmd in de jaren 60 draagt ​​de term veel
tegenculturele bagage. In de hoop om aan die associaties te
ontsnappen en de spirituele dimensies van deze medicijnen te
onderstrepen, hebben sommige onderzoekers voorgesteld dat ze in
plaats daarvan "entheogenen" worden genoemd - van het
Grieks voor "het goddelijke vanbinnen". Dit lijkt mij te
nadrukkelijk.Ondanks de attributen uit de jaren zestig, is de term
'psychedelic', bedacht in 1956, etymologisch accuraat. Het is
afgeleid van het Grieks en betekent eenvoudig 'gemanifesteerd
bewustzijn', trip therapie precies is trip therapie deze buitengewone
moleculen de kracht geven om te doen.
HOOFDSTUK EEN Een
Renaissance
ALS DE START van de moderne renaissance van
psychedelisch onderzoek met enige precisie kan worden gedateerd, zou
een goede plek om dat te doen het jaar 2006 zijn. Niet dat dit toen
voor veel mensen duidelijk was. Er werd geen wet aangenomen of regels
opgeheven of ontdekking aangekondigd om de historische verschuiving
te markeren. Maar toen er in de loop van dat jaar drie niet-verwante
gebeurtenissen plaatsvonden - de eerste in Basel, Zwitserland, de
tweede in Washington, DC en de derde in Baltimore, Maryland -
gevoelige oren kon het geluid van ijs beginnen te kraken. De eerste
gebeurtenis, die terugblikte maar ook vooruit als een soort
historische scharnier, was het eeuwfeest van de geboorte van Albert
Hofmann, de Zwitserse chemicus die in 1943 per ongeluk ontdekte dat
hij (vijf jaar eerder) de psychoactieve molecule had ontdekt die werd
bekend als LSD.Dit was een ongewone eeuwwisseling in die zin dat de
man die werd vereerd zeer aanwezig was. Hofmann kwam zijn tweede eeuw
binnen. Hij was opmerkelijk goed in vorm, lichamelijk spits en
geestelijk scherp en hij was in staat om actief deel te nemen aan de
festiviteiten, waaronder een verjaardagsceremonie gevolgd door een
driedaags symposium. De openingsceremonie van het symposium vond
plaats op 13 januari, twee dagen na de 100ste verjaardag van Hofmann
(hij zou 102 worden). Tweeduizend mensen vulden de hal in het
Congrescentrum van Basel, oplopend om te applaudisseren als een
gebogen stok van een man in een donker pak en een stropdas,
nauwelijks vijf voet lang, staken langzaam het podium over en gingen
zitten. Tweehonderd journalisten van over de hele wereld waren
aanwezig, samen met meer dan duizend genezers, zoekers, mystici,
psychiaters, farmacologen, bewustzijnsonderzoekers,en
neurowetenschappers, de meesten van hen wiens leven diepgaand was
veranderd door de opmerkelijke molecule die deze man had ontleend aan
een schimmel een halve eeuw eerder.
Ze waren gekomen om hem te
vieren en trip therapie zijn vriend de Zwitserse dichter en arts
Walter Vogt 'de enige vreugdevolle uitvinding van de twintigste eeuw'
noemde. Onder de mensen in de zaal kwalificeerde dit niet als
hyperbool. Volgens een van de aanwezige Amerikaanse wetenschappers
waren velen Albert Hofmann 'gaan aanbidden' en inderdaad droeg de
gebeurtenis veel van de kenmerken van een religieuze viering. Hoewel
vrijwel iedereen in die zaal het verhaal van LSD's ontdekking uit het
hoofd kende, werd Hofmann gevraagd om de scheppingsmythe nog een keer
te reciteren. (Hij vertelt het verhaal, memorably, in zijn memoires
uit 1979, LSD, My Problem Child.) Als jonge chemicus die werkt in een
eenheid Sandoz Laboratories die is belast met het isoleren van de
verbindingen in medicinale planten om nieuwe medicijnen te vinden,
had Hofmann de taak gekregen om te synthetiseren , een voor een,de
moleculen in de alkaloïden geproduceerd door moederkoren. Ergot is
een schimmel die graan kan infecteren, vaak rogge, en af ​​en toe
veroorzaakt dat diegenen die brood consumeren dat er van gemaakt is,
er gek of bezeten uitzien. (Eén theorie van de Salem-heksenprocessen
beschuldigt ergotvergiftiging voor het gedrag van de beschuldigde
vrouwen.) Maar verloskundigen hadden al heel ergot gebruikt om de
bevalling en postpartumbloeding te veroorzaken, dus Sandoz hoopte een
verhandelbaar medicijn te isoleren van de alkaloïden van de
schimmel. In het najaar van 1938 maakte Hofmann de vijfentwintigste
molecule in deze serie, met de naam lysergic acid diethylamide of
LSD-25 als afkorting. Voorlopige testen van de stof op dieren leken
niet veelbelovend (ze werden rusteloos, maar dat was het ongeveer),
dus de formule voor LSD-25 werd op de plank gelegd. En daar bleef het
vijf jaar, tot één april-dag in 1943, midden in de oorlog,toen
Hofmann 'een eigenaardig voorgevoel' had, verdiende LSD-25 een tweede
blik. Hier neemt zijn account een licht mystieke wending. Normaal
gesproken, als een verbinding zonder belofte werd weggegooid, legde
hij uit dat hij voorgoed werd weggegooid. Maar Hofmann "hield
van de chemische structuur van de LSD-molecule", en iets
vertelde hem dat "deze stof andere eigenschappen kon bezitten
dan die welke in de eerste onderzoeken waren vastgesteld." Een
andere mysterieuze anomalie deed zich voor toen hij LSD-25 voor de
tweede keer synthetiseerde . Ondanks de zorgvuldige
voorzorgsmaatregelen die hij altijd nam bij het werken met een stof
die zo toxisch is als moederkoren, moest Hofmann op de een of andere
manier een beetje van de chemische stof door zijn huid hebben
opgenomen, omdat hij "door ongewone sensaties in mijn werk werd
onderbroken".Hier neemt zijn account een licht mystieke wending.
Normaal gesproken, als een verbinding zonder belofte werd weggegooid,
legde hij uit dat hij voorgoed werd weggegooid. Maar Hofmann "hield
van de chemische structuur van de LSD-molecule", en iets
vertelde hem dat "deze stof andere eigenschappen kon bezitten
dan die welke in de eerste onderzoeken waren vastgesteld." Een
andere mysterieuze anomalie deed zich voor toen hij LSD-25 voor de
tweede keer synthetiseerde . Ondanks de zorgvuldige
voorzorgsmaatregelen die hij altijd nam bij het werken met een stof
die zo toxisch is als moederkoren, moest Hofmann op de een of andere
manier een beetje van de chemische stof door zijn huid hebben
opgenomen, omdat hij "door ongewone sensaties in mijn werk werd
onderbroken".Hier neemt zijn account een licht mystieke wending.
Normaal gesproken, als een verbinding zonder belofte werd weggegooid,
legde hij uit dat hij voorgoed werd weggegooid. Maar Hofmann "hield
van de chemische structuur van de LSD-molecule", en iets
vertelde hem dat "deze stof andere eigenschappen kon bezitten
dan die welke in de eerste onderzoeken waren vastgesteld." Een
andere mysterieuze anomalie deed zich voor toen hij LSD-25 voor de
tweede keer synthetiseerde . Ondanks de zorgvuldige
voorzorgsmaatregelen die hij altijd nam bij het werken met een stof
die zo toxisch is als moederkoren, moest Hofmann op de een of andere
manier een beetje van de chemische stof door zijn huid hebben
opgenomen, omdat hij "door ongewone sensaties in mijn werk werd
onderbroken"."En iets vertelde hem dat" deze stof
andere eigenschappen kon bezitten dan die welke in de eerste
onderzoeken waren vastgesteld. "Een andere mysterieuze anomalie
deed zich voor toen hij LSD-25 voor de tweede keer synthetiseerde.
Ondanks de zorgvuldige voorzorgsmaatregelen die hij altijd nam bij
het werken met een stof die zo toxisch is als moederkoren, moest
Hofmann op de een of andere manier een beetje van de chemische stof
door zijn huid hebben opgenomen, omdat hij "door ongewone
sensaties in mijn werk werd onderbroken"."En iets vertelde
hem dat" deze stof andere eigenschappen kon bezitten dan die
welke in de eerste onderzoeken waren vastgesteld. "Een andere
mysterieuze anomalie deed zich voor toen hij LSD-25 voor de tweede
keer synthetiseerde. Ondanks de zorgvuldige voorzorgsmaatregelen die
hij altijd nam bij het werken met een stof die zo toxisch is als
moederkoren, moest Hofmann op de een of andere manier een beetje van
de chemische stof door zijn huid hebben opgenomen, omdat hij "door
ongewone sensaties in mijn werk werd onderbroken".omdat hij
"door ongewone sensaties" in mijn werk werd
onderbroken.omdat hij "door ongewone sensaties" in mijn
werk werd onderbroken.
Hofmann ging naar huis, ging op een bank
liggen en "in een droomachtige staat, met gesloten ogen. . .Ik
ervoer een ononderbroken stroom van fantastische foto's, buitengewone
vormen met intens, caleidoscopisch kleurenspel. "Zo ontvouwt zo
's werelds eerste LSD-reis, in neutraal Zwitserland tijdens de
donkerste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Het is ook de enige
LSD-trip therapie ooit gemaakt die volkomen onschuldig was aan de
verwachtingen. Geïntrigeerd besloot Hofmann een paar dagen later om
een ​​experiment met zichzelf uit te voeren - in die tijd geen
ongebruikelijke praktijk. Voortbouwend op trip therapie hij extreem
voorzichtig vond, nam hij 0,25 milligram op - een milligram is
éénduizendste van een gram LSD opgelost in een glas water. Dit zou
een minuscule dosis van een ander medicijn vertegenwoordigen, maar
LSD blijkt een van de krachtigste psychoactieve stoffen ooit ontdekt
te zijn, actief bij doses gemeten in microgrammen, dat wil zeggen een
duizendste van een milligram.Dit verrassende feit zou wetenschappers
al snel inspireren om naar de hersenreceptoren en de endogene
chemische serotonine te zoeken en ze uiteindelijk te vinden, die hen
als een sleutel in een slot activeren, als een manier om uit te
leggen hoe zo'n klein aantal moleculen zulke een diepgaand effect op
de geest. Op deze en andere manieren hielp de ontdekking van Hofmann
in de jaren vijftig de moderne hersenwetenschap te lanceren.
Ontplooit nu 's werelds eerste slechte zuur reis als Hofmann wordt
ondergedompeld in trip therapie hij zeker is, is onherstelbare gekte.
Hij vertelt zijn labassistent dat hij naar huis moet, en met het
gebruik van auto's die in oorlogstijd beperkt zijn, slaagt hij er op
de een of andere manier in om met de fiets naar huis te trappen en te
gaan liggen terwijl zijn assistent de dokter oproept. (Vandaag vieren
LSD-toegewijden elk jaar op 19 april "Fietsdag".) Hofmann
beschrijft hoe "vertrouwde voorwerpen en meubelstukken groteske,
dreigende vormen aannamen. Ze waren voortdurend in beweging, bezield
alsof ze werden aangedreven door een innerlijke rusteloosheid. "Hij
ervoer het uiteenvallen van de uiterlijke wereld en de ontbinding van
zijn eigen ego. "Een demon was binnengevallen, had mijn lichaam,
geest en ziel in bezit genomen. Ik sprong op en schreeuwde, probeerde
mezelf van hem te bevrijden, maar zonk toen weer neer en lag
hulpeloos op de bank. "Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij
blijvend gestoord zou worden of zelfs zou sterven. "Mijn ego
werd ergens in de ruimte opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de
bank liggen." Toen de dokter echter aankwam en hem onderzocht,
ontdekte hij dat alle essentiële tekenen van Hofmann - hartslag,
bloeddruk, ademhaling - aanwezig warengeanimeerd als gedreven door
een innerlijke rusteloosheid. "Hij ervoer het uiteenvallen van
de uiterlijke wereld en de ontbinding van zijn eigen ego. "Een
demon was binnengevallen, had mijn lichaam, geest en ziel in bezit
genomen. Ik sprong op en schreeuwde, probeerde mezelf van hem te
bevrijden, maar zonk toen weer neer en lag hulpeloos op de bank.
"Hofmann raakte ervan overtuigd dat hij blijvend gestoord zou
worden of zelfs zou sterven. "Mijn ego werd ergens in de ruimte
opgehangen en ik zag mijn lichaam dood op de bank liggen." Toen
de dokter echter aankwam en hem onderzocht, ontdekte hij dat alle
essentiële tekenen van Hofmann - hartslag, bloeddruk, ademhaling -
aanwezig warengeanimeerd als gedreven door een innerlijke
rusteloosheid. "Hij ervoer het uiteenvallen van de uiterlijke
wereld en de ontbinding van zijn eigen ego. "Een demon was
binnengevallen, had mijn lichaam, geest en ziel in bezit genomen. Ik
sprong op en schreeuwde, probeerde mezelf van hem te bevrijden, maar
zonk toen weer neer en lag hulpeloos op de bank. "Hofmann raakte
ervan overtuigd dat hij blijvend gestoord zou worden of zelfs zou
sterven. "Mijn ego werd ergens in de ruimte opgehangen en ik zag
mijn lichaam dood op de bank liggen." Toen de dokter echter
aankwam en hem onderzocht, ontdekte hij dat alle essentiële tekenen
van Hofmann - hartslag, bloeddruk, ademhaling - aanwezig warenIk
sprong op en schreeuwde, probeerde mezelf van hem te bevrijden, maar
zonk toen weer neer en lag hulpeloos op de bank. "Hofmann raakte
ervan overtuigd dat hij blijvend gestoord zou worden of zelfs zou
sterven. "Mijn ego werd ergens in de ruimte opgehangen en ik zag
mijn lichaam dood op de bank liggen." Toen de dokter echter
aankwam en hem onderzocht, ontdekte hij dat alle essentiële tekenen
van Hofmann - hartslag, bloeddruk, ademhaling - aanwezig warenIk
sprong op en schreeuwde, probeerde mezelf van hem te bevrijden, maar
zonk toen weer neer en lag hulpeloos op de bank. "Hofmann raakte
ervan overtuigd dat hij blijvend gestoord zou worden of zelfs zou
sterven. "Mijn ego werd ergens in de ruimte opgehangen en ik zag
mijn lichaam dood op de bank liggen." Toen de dokter echter
aankwam en hem onderzocht, ontdekte hij dat alle essentiële tekenen
van Hofmann - hartslag, bloeddruk, ademhaling - aanwezig
warenademhaling-warenademhaling-waren
volkomen normaal. De enige
aanwijzing dat er iets mis was, waren zijn pupillen, die in het
uiterste verwijd waren. Toen de acute effecten voorbij waren, voelde
Hofmann de 'afterglow' die vaak een psychedelische ervaring volgt,
precies het tegenovergestelde van een kater. Toen hij na een
lenteregen zijn tuin inliep, 'glinsterde en schitterde alles in een
fris licht. De wereld was als nieuw geschapen. "We hebben
sindsdien geleerd dat de ervaring van psychedelica sterk wordt
beïnvloed door iemands verwachting; geen enkele andere klasse van
geneesmiddelen is meer suggestibel in hun effecten. Omdat de
ervaringen van Hofmann met LSD de enige zijn die we hebben die nog
niet verontreinigd zijn door eerdere verslagen, is het interessant om
op te merken dat ze noch de oosterse noch de christelijke
smaakstoffen vertonen die binnenkort conventies van het genre zouden
worden. Echter,zijn ervaring van vertrouwde objecten die tot leven
komen en de wereld 'alsof nieuw geschapen' - hetzelfde meeslepende
Adamische moment dat Aldous Huxley tien jaar later zo duidelijk
beschreef in The Doors of Perception - zou gemeengoed worden van de
psychedelische ervaring. Hofmann kwam terug van zijn reis, overtuigd
eerst dat LSD hem op de een of andere manier had gevonden in plaats
van andersom en ten tweede dat LSD op een dag van grote waarde zou
zijn voor de geneeskunde en met name de psychiatrie, mogelijk door
onderzoekers een model van schizofrenie aan te bieden. Het is nooit
bij hem opgekomen dat zijn 'probleemkind', zoals hij LSD uiteindelijk
zou beschouwen, ook een 'plezierdrug' en een drug van misbruik zou
worden. Toch zag Hofmann ook de adoptie van LSD door de jeugdcultuur
in de jaren zestig als een begrijpelijke reactie op de leegte van
trip therapie hij beschreef als een materialist,
geïndustrialiseerd,en een geestelijk verarmde samenleving die haar
verbinding met de natuur had verloren. Deze meester in de chemie -
misschien wel de meest materialistische van alle disciplines - kwam
voort uit zijn ervaring met LSD-25 ervan overtuigd dat het molecuul
de beschaving niet alleen een potentiële therapeutische maar ook een
spirituele balsem aanbood door een barst te openen in het gebouw van
de materialistische rationaliteit. " (In de woorden van zijn
vriend en vertaler, Jonathan Ott.) Zoals zoveel mensen die hem
volgden, werd de briljante chemicus iets van een mysticus, die een
evangelie van spirituele vernieuwing en heraansluiting met de natuur
predikte. De wetenschapper, gepresenteerd met een boeket rozen op de
dag van 2006 in Basel, vertelde de aanwezigen dat "het gevoel
van samenleven met alle dingen die leven, ons bewustzijn vollediger
zou moeten ingaan en het materialistische en onzinnige technologische
tegengewicht zou moeten compenseren.de wetenschapper vertelde de
aanwezigen dat "het gevoel van samenleven met alle dingen die in
leven zijn, ons bewustzijn vollediger zou moeten ingaan en het
materialistische en onzinnige technologische tegenwicht zou
bieden
ontwikkelingen om ons in staat te stellen terug te keren
naar de rozen, naar de bloemen, naar de natuur, waar we thuishoren.
"Het publiek barstte in applaus los. Een sceptisch getuige van
de gebeurtenis zou niet helemaal verkeerd zijn om de kleine man op
het toneel te zien als de grondlegger van een nieuwe religie en het
publiek als zijn gemeente. Maar als dit een religie is, is het er een
met een aanzienlijk verschil. Meestal kan alleen de grondlegger van
een religie en misschien een paar vroege acolieten aanspraak maken op
het soort autoriteit dat voortvloeit uit een directe ervaring van het
heilige. Voor iedereen die na komt, is er de relatief dunne pap van
de verhalen, de symboliek van het sacrament en het geloof. De
geschiedenis verzwakt de oorspronkelijke kracht van alles, die nu
door de priesters moet worden gemedieerd.Maar de buitengewone belofte
die in de Church of Psychedelics wordt aangeboden is dat iedereen op
elk moment toegang kan krijgen tot de primaire religieuze ervaring
door middel van het sacrament, dat toevallig een psychoactieve
molecule is. Geloof is overbodig geworden. Naast de spirituele
onderstroom van de viering kwam er echter ook, misschien enigszins
ongerijmd, wetenschap. Tijdens het symposium in het weekend na de
observatie van de verjaardag van Hofmann, onderzochten onderzoekers
uit verschillende disciplines - waaronder neurowetenschappen,
psychiatrie, farmacologie en bewustzijnsstudies, evenals de kunsten -
de impact van de uitvinding van Hofmann op de samenleving en cultuur
en zijn mogelijkheden om uit te breiden ons begrip van het bewustzijn
en de behandeling van verschillende hardnekkige psychische
stoornissen. Een handvol onderzoeksprojecten,het bestuderen van de
effecten van psychedelica op mensen, was goedgekeurd of was aan de
gang in Zwitserland en de Verenigde Staten, en wetenschappers op het
symposium uitten hun hoop dat de lange onderbreking in psychedelisch
onderzoek eindelijk ten einde zou zijn. Irrationele uitbundigheid
lijkt een beroepsrisico te zijn voor mensen die in dit gebied werken,
maar in 2006 was er goede reden om te denken dat het weer echt zou
kunnen draaien.
• • •
HET TWEEDE WATERSHED-EVENEMENT
van 2006 kwam pas vijf weken later toen het Amerikaanse
Hooggerechtshof, in een unaniem besluit geschreven door de nieuwe
opperrechter, John G. Roberts Jr., besliste dat de UDV, een kleine
religieuze sekte die
maakt gebruik van een hallucinogene thee
genaamd ayahuasca als sacrament, kan het drankje naar de Verenigde
Staten importeren, ook al bevat het schema schematische stof
dimethyltryptamine of DMT. De uitspraak was gebaseerd op de Religious
Freedom Restoration Act van 1993, die had getracht het recht (onder
de clausule inzake de vrijheid van eerbiediging van het eerste
amendement) van inheemse Amerikanen om peyote te gebruiken in hun
ceremonies te verduidelijken, zoals ze al generaties lang doen. De
wet van 1993 zegt dat alleen als de overheid een "dwingende
belangstelling" heeft, het de praktijk van religie kan
verstoren. In de UDV-zaak had de regering-Bush betoogd dat alleen
indianen vanwege hun 'unieke relatie' met de regering het recht
hadden om psychedelica te gebruiken als onderdeel van hun aanbidding,
en zelfs in hun geval kon dit recht worden verkort door de staat.De
rechtbank verwierp het argument van de regering, waarbij de wet van
1993 werd geïnterpreteerd als een bewijs dat de federale overheid,
zonder een zwaarwegend staatsbelang, een erkende religieuze groep
niet kan verbieden psychedelische stoffen te gebruiken in hun
observanties. Blijkbaar omvat dit relatief nieuwe en kleine
religieuze groepen die specifiek georganiseerd zijn rond een
psychedelisch sacrament, of 'plantgeneeskunde', zoals de
ayahuasqueros hun thee noemen. De UDV is een christelijk
spiritistische sekte die in 1961 in Brazilië werd opgericht door
José Gabriel da Costa, een rubbertapper geïnspireerd door
openbaringen die hij ervaarde na twee jaar eerder ayahuasca te hebben
ontvangen van een Amazone-sjamaan. De kerk eist 17.000 leden in zes
landen, maar ten tijde van de uitspraak waren er slechts 130
Amerikaanse leden van de UDV. (De initialen staan ​​voor União
do Vegetal, of Union of the Plants,omdat ayahuasca is gemaakt door
het samen brouwen van twee Amazone-plantensoorten, Banisteriopsis
caapi en Psychotria viridis.) De beslissing van het Hof inspireerde
iets van een religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika.
Tegenwoordig zijn er bijna 525 Amerikaanse leden van de kerk, met
gemeenschappen op negen locaties. Om hen te bevoorraden, is de UDV
begonnen met het kweken van de planten die nodig zijn om de thee op
Hawaï te maken en deze zonder bemoeienis te verzenden naar groepen
op het vasteland. Maar het aantal Amerikanen dat deelneemt aan
ayahuasca-ceremonies buiten de UDV is in de jaren daarna ook
explosief gestegen, en elke willekeurige nacht zijn er waarschijnlijk
tientallen, zo niet honderden ceremonies die ergens in Amerika
plaatsvinden (met concentraties in de San Francisco Bay Area en
Brooklyn) . Federale vervolgingen voor bezit ofFederale vervolgingen
voor bezit ofFederale vervolgingen voor bezit ofBanisteriopsis caapi
en Psychotria viridis.) De beslissing van het Hof inspireerde iets
van een religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Tegenwoordig
zijn er bijna 525 Amerikaanse leden van de kerk, met gemeenschappen
op negen locaties. Om hen te bevoorraden, is de UDV begonnen met het
kweken van de planten die nodig zijn om de thee op Hawaï te maken en
deze zonder bemoeienis te verzenden naar groepen op het vasteland.
Maar het aantal Amerikanen dat deelneemt aan ayahuasca-ceremonies
buiten de UDV is in de jaren daarna ook explosief gestegen, en elke
willekeurige nacht zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet
honderden ceremonies die ergens in Amerika plaatsvinden (met
concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federale
vervolgingen voor bezit ofBanisteriopsis caapi en Psychotria
viridis.) De beslissing van het Hof inspireerde iets van een
religieus ontwaken rond ayahuasca in Amerika. Tegenwoordig zijn er
bijna 525 Amerikaanse leden van de kerk, met gemeenschappen op negen
locaties. Om hen te bevoorraden, is de UDV begonnen met het kweken
van de planten die nodig zijn om de thee op Hawaï te maken en deze
zonder bemoeienis te verzenden naar groepen op het vasteland. Maar
het aantal Amerikanen dat deelneemt aan ayahuasca-ceremonies buiten
de UDV is in de jaren daarna ook explosief gestegen, en elke
willekeurige nacht zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet
honderden ceremonies die ergens in Amerika plaatsvinden (met
concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federale
vervolgingen voor bezit ofTegenwoordig zijn er bijna 525 Amerikaanse
leden van de kerk, met gemeenschappen op negen locaties. Om hen te
bevoorraden, is de UDV begonnen met het kweken van de planten die
nodig zijn om de thee op Hawaï te maken en deze zonder bemoeienis te
verzenden naar groepen op het vasteland. Maar het aantal Amerikanen
dat deelneemt aan ayahuasca-ceremonies buiten de UDV is in de jaren
daarna ook explosief gestegen, en elke willekeurige nacht zijn er
waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies die ergens in
Amerika plaatsvinden (met concentraties in de San Francisco Bay Area
en Brooklyn) . Federale vervolgingen voor bezit ofTegenwoordig zijn
er bijna 525 Amerikaanse leden van de kerk, met gemeenschappen op
negen locaties. Om hen te bevoorraden, is de UDV begonnen met het
kweken van de planten die nodig zijn om de thee op Hawaï te maken en
deze zonder bemoeienis te verzenden naar groepen op het vasteland.
Maar het aantal Amerikanen dat deelneemt aan ayahuasca-ceremonies
buiten de UDV is in de jaren daarna ook explosief gestegen, en elke
willekeurige nacht zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet
honderden ceremonies die ergens in Amerika plaatsvinden (met
concentraties in de San Francisco Bay Area en Brooklyn) . Federale
vervolgingen voor bezit ofMaar het aantal Amerikanen dat deelneemt
aan ayahuasca-ceremonies buiten de UDV is in de jaren daarna ook
explosief gestegen, en elke willekeurige nacht zijn er waarschijnlijk
tientallen, zo niet honderden ceremonies die ergens in Amerika
plaatsvinden (met concentraties in de San Francisco Bay Area en
Brooklyn) . Federale vervolgingen voor bezit ofMaar het aantal
Amerikanen dat deelneemt aan ayahuasca-ceremonies buiten de UDV is in
de jaren daarna ook explosief gestegen, en elke willekeurige nacht
zijn er waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden ceremonies die
ergens in Amerika plaatsvinden (met concentraties in de San Francisco
Bay Area en Brooklyn) . Federale vervolgingen voor bezit of
de
invoer van ayahuasca lijkt te zijn gestopt, althans voorlopig. Met
zijn beslissing van 2006 lijkt het Supreme Court een religieus pad te
hebben geopend - en misschien wel, maar stevig verankerd in de Bill
of Rights - tot de wettelijke erkenning van psychedelische drugs,
tenminste als ze door de kerk als een sacrament worden gebruikt. een
religieuze gemeenschap. Het valt nog te bezien hoe breed of goed het
pad zal worden, maar het doet je wel afvragen trip therapie de
regering en het Hof zullen doen wanneer een Amerikaan José Gabriel
da Costa naar voren treedt en probeert zijn of haar eigen
psychedelische onthullingen te keren in een nieuwe religie met de
intentie om een ​​psychoactieve chemische stof als het sacrament
te gebruiken. De jurisprudentie van 'cognitieve vrijheid', zoals
sommigen in de psychedelische gemeenschap het noemen, is nog steeds
schaars en beperkt (tot religie), maar nu was het bevestigd,het
openen van een nieuwe scheur in het gebouw van de drugsoorlog.

• •
VAN DE DRIE EVENEMENTEN VAN 2006 die psychedelica uit
hun decennia-lange sluimertijd hebben helpen brengen, verreweg de
meest ingrijpende in zijn impact, was de publicatie die de zomer van
het artikel in Psychopharmacology in de proloog beschreef - degene
die Bob Jesse me per e-mail stuurde op dat moment, maar dat ik niet
de moeite nam om te openen. Ook deze gebeurtenis had een uitgesproken
spirituele inslag, hoewel het experiment dat het meldde het werk was
van een rigoureuze en hoog aangeschreven wetenschapper: Roland
Griffiths. Het gebeurde zo dat Griffiths, een hoogst
onwaarschijnlijke psychedelische onderzoeker, werd geïnspireerd om
de kracht van psilocybine te onderzoeken om een ​​"mystieke"
ervaring op te wekken door een eigen mystieke ervaring. Griffiths
historische document, "Psilocybin Can Occasion Mystical-Type
Experiences met substantiële en aanhoudende persoonlijke betekenis
en spirituele betekenis,"Was de eerste rigoureus ontworpen,
dubbelblinde, placebo-gecontroleerde klinische studie in meer dan
vier decennia - zo niet ooit - om de psychologische effecten van een
psychedelica te onderzoeken. Het kreeg een kleine stortvloed aan
berichtgeving over de pers, waarvan het grootste deel zo enthousiast
was dat je je afvroeg of de morele paniek rond psychedelica die aan
het einde van de jaren zestig aansloeg, eindelijk zijn gangetje zou
zijn gegaan. De positieve teneur van de verslaggeving was
ongetwijfeld veel verschuldigd aan het feit dat het dagboek, op
aandringen van Griffiths, dat wel wasDe positieve teneur van de
verslaggeving was ongetwijfeld veel verschuldigd aan het feit dat het
dagboek, op aandringen van Griffiths, dat wel wasDe positieve teneur
van de verslaggeving was ongetwijfeld veel verschuldigd aan het feit
dat het dagboek, op aandringen van Griffiths, dat wel was
nodigde
een aantal van 's werelds meest prominente medicijnonderzoekers -
sommigen van hen versierde soldaten in de drugsoorlog - uit om
commentaar te geven op de studie, waardoor de journalisten die de
studie bestreken veel ideologische dekking kregen. Alle commentatoren
beschouwden de publicatie als een belangrijke gebeurtenis. Herbert D.
Kleber, een voormalig plaatsvervanger van William Bennett, de drugs
tsaar van George HW Bush en later directeur van de afdeling over
misbruik van stoffen aan de Columbia University, applaudisseerde voor
de methodologische strengheid en erkende dat er mogelijk 'belangrijke
therapeutische mogelijkheden' zijn in psychedelica onderzoek
"verdienste


[ing]

NIH-steun." Charles "Bob" Schuster, die twee
Republikeinse presidenten had gediend als directeur van het National
Institute on Drug Abuse (NIDA),merkte op dat de term 'psychedelisch'
een geestverruimende ervaring impliceert en drukte zijn 'hoop uit dat
dit historische document ook' velduitbreiding 'zal zijn.' Hij
suggereerde dat deze 'fascinerende' klasse van medicijnen, en de
spirituele ervaring die ze veroorzaken, zou kunnen nuttig blijken te
zijn bij het behandelen van verslaving. Griffiths 'paper en zijn
receptie dienden om een ​​belangrijk onderscheid te versterken
tussen de zogenaamde klassieke psychedelica - psilocybine, LSD, DMT
en mescaline - en de meer gebruikelijke drugsverslaafden, met hun
aangetoonde toxiciteit en potentieel voor verslaving. Het Amerikaanse
onderzoeksbureau voor drugs, zoals het is, had op de pagina's van een
van de toonaangevende tijdschriften aangegeven dat deze
psychedelische medicijnen het verdienden heel verschillend te worden
behandeld en in de woorden van één commentator hadden aangetoond
'dat, als het op de juiste manier wordt gebruikt,deze verbindingen
kunnen opmerkelijke, mogelijk nuttige effecten veroorzaken die zeker
verder onderzoek verdienen. "Het verhaal van hoe dit artikel een
interessant licht werpt op de beladen relatie tussen wetenschap en
dat andere rijk van menselijk onderzoek dat de wetenschap in het
verleden heeft geminacht en in het algemeen wil niets te maken hebben
met: spiritualiteit. Want bij het ontwerpen van dit, de eerste
moderne studie van psilocybine, had Griffiths besloten zich niet te
concentreren op een mogelijke therapeutische toepassing van het
medicijn - het pad dat andere onderzoekers hadden gekozen in de hoop
andere verboden substanties, zoals MDMA, te rehabiliteren, maar
eerder op de spirituele effecten van de ervaring op zogenaamde
gezonde normalen. trip therapie heb je eraan gehad? In een
redactioneel document van Griffiths, probeerde de psychiater en
drugsgebruiksexpert van de University of Chicago, Harriet de Wit,
deze spanning aan te pakken,erop wijzend dat de zoektocht naar
ervaringen die "gratis" zijn
zichzelf van de grenzen
van alledaagse perceptie en gedachte in een zoektocht naar universele
waarheden en verlichting "is een blijvend element van onze
menselijkheid dat toch" weinig geloofwaardigheid genoot in de
reguliere wetenschappelijke wereld. "De tijd was gekomen, stelde
ze, voor de wetenschap" om deze buitengewone subjectieve
ervaringen te herkennen. . . zelfs als ze soms betrekking hebben op
beweringen over uiteindelijke werkelijkheden die buiten het bereik
van de wetenschap liggen. '
• • •
ROLAND GRIFFITHS
is misschien wel de laatste wetenschapper die je je ooit zou
voorstellen om verward te raken met psychedelica, trip therapie zeker
helpt zijn succes in het teruggeven van psychedelisch onderzoek aan
wetenschappelijke respecteerbaarheid te verklaren. Zes voet lang en
raildun, Griffiths, die in zijn zeventig is, houdt zichzelf
kaarsrecht op; het enige ongedisciplineerde ding over hem is een laag
wit haar, zo dicht dat het zijn kam lijkt te hebben vastgehouden aan
een gelijkspel. Ten minste tot je hem over de ultieme vragen, die hem
oplichten, laat praten, komt hij over als de ultieme rechte pijl:
sober, serieus en methodisch. Geboren in 1944, groeide Griffiths op
in El Cerrito, Californië, in de Bay Area, en ging naar het
Occidental College voor zijn niet-gegradueerde opleiding (hoofdvak
psychologie) en vervolgens naar de Universiteit van Minnesota om
psychofarmacologie te studeren. In Minnesota eind jaren zestig,hij
kwam onder de invloed van BF Skinner, de radicale behaviorist die
hielp om de focus van de psychologie te verleggen van het verkennen
van innerlijke toestanden en subjectieve ervaring naar de studie van
uiterlijk gedrag en hoe het geconditioneerd is. Gedragshuishouding
heeft weinig interesse in loodgieterswerk in de diepten van de
menselijke psyche, maar de aanpak bleek zeer nuttig bij het
bestuderen van gedrag zoals drugsgebruik en afhankelijkheid, trip
therapie de specialiteit van Griffiths werd. Psychedelische drugs
speelden geen rol in zijn formele of zijn informele opleiding. Tegen
de tijd dat Griffiths afstudeerde aan school, was het beruchte
psychedelische onderzoeksproject van Timothy Leary aan Harvard al
ingestort in een schandaal en "het was duidelijk van mijn
mentoren dat dit verbindingen waren die geen toekomst hadden."
In 1972, net buiten de graduate school, Griffiths werd aangenomen bij
Johns Hopkins, waar hij sindsdien heeft gewerkt,zijn stempel drukken
op een onderzoeker die de mechanismen van afhankelijkheid bestudeert
in verschillende juridische
en illegale drugs, waaronder de
opiaten, de zogenaamde sedatieve hypnotica (zoals Valium), nicotine,
alcohol en cafeïne. Werkend onder subsidies van het National
Institute on Drug Abuse, hielp Griffiths met het pionieren van de
experimenten waarbij een dier, vaak een baviaan of een rat, een
hendel krijgt waarmee het verschillende geneesmiddelen intraveneus
zelf kan toedienen, een krachtig hulpmiddel voor onderzoekers het
bestuderen van versterking, afhankelijkheid, voorkeuren (lunch of
meer cocaïne?) en terugtrekking. De vijfenvijftig artikelen die hij
publiceerde en de verslavende eigenschappen van cafeïne verkenden,
hebben het veld getransformeerd, waardoor we koffie minder als
voedsel dan als medicijn zagen, en leidden tot de lijst van
"cafeïneontwenningsverschijnselen" in de meest recente
editie van de Diagnostic. en Statistical Manual of Mental Disorders,
of DSM 5. Tegen de tijd dat Griffiths vijftig werd, in 1994,hij was
een wetenschapper die aan de top stond van zijn spel en zijn
vakgebied. Maar dat jaar nam de carrière van Griffiths een
onverwachte wending, het resultaat van twee serendipte introducties.
De eerste kwam toen een vriend hem voorstelde aan Siddha Yoga.
Ondanks zijn behavioristische oriëntatie als wetenschapper, was
Griffiths altijd geïnteresseerd geweest in trip therapie filosofen
fenomenologie noemen - de subjectieve ervaring van bewustzijn. Hij
had meditatie geprobeerd als afgestudeerde student, maar ontdekte dat
hij niet stil kon blijven zitten zonder te gek te worden. Drie
minuten voelde als drie uur. "Maar toen hij het in 1994 opnieuw
probeerde," ging er iets voor me open. "Hij begon
regelmatig te mediteren, op retraites te gaan en zich een weg te
banen door verschillende oosterse spirituele tradities. Hij merkte
dat hij "dieper en dieper in dit mysterie was getrokken."
Ergens onderweg,Griffiths had trip therapie hij bescheiden omschrijft
als 'een grappige vorm van ontwaken' - een mystieke ervaring. Ik was
verrast toen Griffiths dit vermeldde tijdens onze eerste ontmoeting
in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs nadat ik hem een
​​beetje beter had leren kennen, was Griffiths nog steeds
terughoudend om veel meer te zeggen over trip therapie er precies
gebeurde en, als iemand die nog nooit zo'n ervaring had gehad, had ik
moeite om enige grip te krijgen op het idee. Alles trip therapie hij
me zou vertellen is dat de ervaring, die plaatsvond in zijn
meditatiepraktijk, hem op de hoogte bracht van 'iets heel anders dan
een materiële wereldbeschouwing waar ik niet echt met mijn collega's
over kan praten, omdat het gaat om metaforen of veronderstellingen
die ik ben erg ongemakkelijk met als wetenschapper. "Ik was
verrast toen Griffiths dit vermeldde tijdens onze eerste ontmoeting
in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs nadat ik hem een
​​beetje beter had leren kennen, was Griffiths nog steeds
terughoudend om veel meer te zeggen over trip therapie er precies
gebeurde en, als iemand die nog nooit zo'n ervaring had gehad, had ik
moeite om enige grip te krijgen op het idee. Alles trip therapie hij
me zou vertellen is dat de ervaring, die plaatsvond in zijn
meditatiepraktijk, hem op de hoogte bracht van 'iets heel anders dan
een materiële wereldbeschouwing waar ik niet echt met mijn collega's
over kan praten, omdat het gaat om metaforen of veronderstellingen
die ik ben erg ongemakkelijk met als wetenschapper. "Ik was
verrast toen Griffiths dit vermeldde tijdens onze eerste ontmoeting
in zijn kantoor, dus ik had niet gevolgd, maar zelfs nadat ik hem een
​​beetje beter had leren kennen, was Griffiths nog steeds
terughoudend om veel meer te zeggen over trip therapie er precies
gebeurde en, als iemand die nog nooit zo'n ervaring had gehad, had ik
moeite om enige grip te krijgen op het idee. Alles trip therapie hij
me zou vertellen is dat de ervaring, die plaatsvond in zijn
meditatiepraktijk, hem op de hoogte bracht van 'iets heel anders dan
een materiële wereldbeschouwing waar ik niet echt met mijn collega's
over kan praten, omdat het gaat om metaforen of veronderstellingen
die ik ben erg ongemakkelijk met als wetenschapper. "Griffiths
was nog steeds terughoudend om veel meer te zeggen over trip therapie
er precies gebeurde en als iemand die nog nooit zo'n ervaring had
gehad, had ik moeite met enige vorm van tractie. Alles trip therapie
hij me zou vertellen is dat de ervaring, die plaatsvond in zijn
meditatiepraktijk, hem op de hoogte bracht van 'iets heel anders dan
een materiële wereldbeschouwing waar ik niet echt met mijn collega's
over kan praten, omdat het gaat om metaforen of veronderstellingen
die ik ben erg ongemakkelijk met als wetenschapper. "Griffiths
was nog steeds terughoudend om veel meer te zeggen over trip therapie
er precies gebeurde en als iemand die nog nooit zo'n ervaring had
gehad, had ik moeite met enige vorm van tractie. Alles trip therapie
hij me zou vertellen is dat de ervaring, die plaatsvond in zijn
meditatiepraktijk, hem op de hoogte bracht van 'iets heel anders dan
een materiële wereldbeschouwing waar ik niet echt met mijn collega's
over kan praten, omdat het gaat om metaforen of veronderstellingen
die ik ben erg ongemakkelijk met als wetenschapper. "Ik praat
echt niet met mijn collega's, omdat het gaat om metaforen of
veronderstellingen waar ik me als wetenschapper echt niet mee op mijn
gemak voel. 'Ik praat echt niet met mijn collega's, omdat het gaat om
metaforen of veronderstellingen waar ik me als wetenschapper echt
niet mee op mijn gemak voel. '
Na verloop van tijd leek trip
therapie hij leerde over 'het mysterie van bewustzijn en bestaan' in
zijn meditatiepraktijk hem meer aanlokkelijk dan zijn wetenschap. Hij
begon zich enigszins vervreemd te voelen: "Geen van de mensen
bij wie ik in de buurt was, had enige interesse in het ontvangen van
die vragen, die in de algemene categorie van de spirituele en
religieuze mensen vielen die ik gewoon niet kreeg. "Hier ben ik,
een professor, die als een gek publiceert, naar belangrijke
vergaderingen rent en denkt dat ik een bedrieger was." Hij begon
de belangstelling te verliezen voor het onderzoek dat zijn hele
volwassen leven had georganiseerd. "Ik zou een nieuwe sedatieve
hypnose kunnen bestuderen, iets nieuws over hersenreceptoren kunnen
leren, op een ander FDA [Food and Drug Administration] panel kunnen
zijn, naar een andere conferentie gaan, maar trip therapie dan? Ik
was meer emotioneel en intellectueel nieuwsgierig naar waar dit
andere pad zou kunnen leiden.Mijn geneesmiddelenonderzoek begon
onvruchtbaar te lijken. Ik ging door de bewegingen op het werk, veel
meer geïnteresseerd in 's avonds naar huis gaan om te mediteren. "De
enige manier waarop hij zichzelf kon motiveren om door te gaan met
het schrijven van beurzen was om het te beschouwen als een"
serviceproject "voor zijn afgestudeerde studenten en postdocs .
In het geval van zijn cafeïne-onderzoek had Griffiths zijn
nieuwsgierigheid kunnen nemen naar een dimensie van zijn eigen
ervaring - waarom voelde hij zich genoodzaakt elke dag koffie te
drinken? En veranderde het in een productieve lijn van
wetenschappelijk onderzoek. Maar hij kon geen manier zien om dat te
doen met zijn groeiende nieuwsgierigheid naar de dimensies van
bewustzijn die meditatie voor hem had geopend. "Het is nooit bij
me opgekomen dat er een manier was om het wetenschappelijk te
bestuderen." Verward en verveeld begon Griffiths gedachten te
koesteren over stoppen met wetenschap en naar een ashram in India te
gaan.Rond deze tijd belde Bob Schuster, een oude vriend en collega
die onlangs was gestopt als hoofd van het National Institute on Drug
Abuse, Griffiths om te suggereren dat hij praatte met een jongeman
die hij onlangs had ontmoet bij Esalen, Bob Jesse genaamd. Jesse had
een kleine bijeenkomst van onderzoekers, therapeuten en religieuze
wetenschappers georganiseerd in het legendarische retraitecentrum Big
Sur om te praten over het spirituele en therapeutische potentieel van
psychedelische drugs en over hoe ze zouden kunnen worden hersteld.
Jesse zelf was geen medische professional of een wetenschapper; hij
was een computeringenieur, een vicevoorzitter van
bedrijfsontwikkeling bij Oracle, die het zijn missie had gemaakt om
de wetenschap van psychedelica nieuw leven in te blazen, maar als een
hulpmiddel niet zozeer van geneeskunde als van spirituele
ontwikkeling.een oude vriend en collega die onlangs was gestopt als
hoofd van het National Institute on Drug Abuse, belde Griffiths op om
te suggereren dat hij praatte met een jongeman die hij onlangs had
ontmoet bij Esalen, Bob Jesse genaamd. Jesse had een kleine
bijeenkomst van onderzoekers, therapeuten en religieuze
wetenschappers georganiseerd in het legendarische retraitecentrum Big
Sur om te praten over het spirituele en therapeutische potentieel van
psychedelische drugs en over hoe ze zouden kunnen worden hersteld.
Jesse zelf was geen medische professional of een wetenschapper; hij
was een computeringenieur, een vicevoorzitter van
bedrijfsontwikkeling bij Oracle, die het zijn missie had gemaakt om
de wetenschap van psychedelica nieuw leven in te blazen, maar als een
hulpmiddel niet zozeer van geneeskunde als van spirituele
ontwikkeling.een oude vriend en collega die onlangs was gestopt als
hoofd van het National Institute on Drug Abuse, belde Griffiths op om
te suggereren dat hij praatte met een jongeman die hij onlangs had
ontmoet bij Esalen, Bob Jesse genaamd. Jesse had een kleine
bijeenkomst van onderzoekers, therapeuten en religieuze
wetenschappers georganiseerd in het legendarische retraitecentrum Big
Sur om te praten over het spirituele en therapeutische potentieel van
psychedelische drugs en over hoe ze zouden kunnen worden hersteld.
Jesse zelf was geen medische professional of een wetenschapper; hij
was een computeringenieur, een vicevoorzitter van
bedrijfsontwikkeling bij Oracle, die het zijn missie had gemaakt om
de wetenschap van psychedelica nieuw leven in te blazen, maar als een
hulpmiddel niet zozeer van geneeskunde als van spirituele
ontwikkeling.Jesse had een kleine bijeenkomst van onderzoekers,
therapeuten en religieuze wetenschappers georganiseerd in het
legendarische retraitecentrum Big Sur om te praten over het
spirituele en therapeutische potentieel van psychedelische drugs en
over hoe ze zouden kunnen worden hersteld. Jesse zelf was geen
medische professional of een wetenschapper; hij was een
computeringenieur, een vicevoorzitter van bedrijfsontwikkeling bij
Oracle, die het zijn missie had gemaakt om de wetenschap van
psychedelica nieuw leven in te blazen, maar als een hulpmiddel niet
zozeer van geneeskunde als van spirituele ontwikkeling.Jesse had een
kleine bijeenkomst van onderzoekers, therapeuten en religieuze
wetenschappers georganiseerd in het legendarische retraitecentrum Big
Sur om te praten over het spirituele en therapeutische potentieel van
psychedelische drugs en over hoe ze zouden kunnen worden hersteld.
Jesse zelf was geen medische professional of een wetenschapper; hij
was een computeringenieur, een vicevoorzitter van
bedrijfsontwikkeling bij Oracle, die het zijn missie had gemaakt om
de wetenschap van psychedelica nieuw leven in te blazen, maar als een
hulpmiddel niet zozeer van geneeskunde als van spirituele
ontwikkeling.een vice-president van business development bij Oracle,
die het zijn missie had gemaakt om de wetenschap van psychedelica
nieuw leven in te blazen - maar als een hulpmiddel niet zozeer van
medicijnen als van spirituele ontwikkeling.een vice-president van
business development bij Oracle, die het zijn missie had gemaakt om
de wetenschap van psychedelica nieuw leven in te blazen - maar als
een hulpmiddel niet zozeer van medicijnen als van spirituele
ontwikkeling.
Griffiths had Schuster een beetje verteld over
zijn spirituele praktijk en vertrouwde hem in groeiende
ontevredenheid toe met conventioneel geneesmiddelenonderzoek. 'Je zou
met die vent moeten praten,' zei Schuster tegen hem. "Ze hebben
een aantal interessante ideeën over het werken met entheogenen,"
zei hij. "Misschien heb je iets gemeen."
• • •

ALS DE GESCHIEDENIS van tweedegolfs psychedelisch onderzoek
wordt geschreven, wordt Bob Jesse gezien als een van een paar
wetenschappelijke buitenstaanders in Amerika - amateurs, echt, en
briljante excentriekelingen - die onvermoeibaar werkten, vaak achter
de schermen, om het van de hemel te krijgen. grond. Beiden vonden hun
roeping in de nasleep van transformatieve psychedelische ervaringen
die hen overtuigde dat deze stoffen niet alleen individuen, maar de
mensheid als geheel konden genezen en dat het beste pad naar hun
rehabilitatie was door geloofwaardig wetenschappelijk onderzoek. In
veel gevallen bedachten deze ongetrainde onderzoekers eerst de
experimenten en vervolgens vonden en financierden ze de
wetenschappers om ze uit te voeren. Vaak vind je hun namen op de
papieren, meestal in de laatste positie. Van de twee heeft Rick
Doblin het langer volgehouden en is veruit de bekendere.Doblin
richtte de Multidisciplinaire Associatie voor Psychedelische Studies
(MAPS) op, helemaal in de donkere dagen van 1986 - het jaar nadat
MDMA illegaal werd gemaakt en een tijd waarin de meest wijzerere
hoofden ervan overtuigd waren dat het opnieuw opstarten van onderzoek
naar psychedelica een hopeloze zaak was. Doblin, geboren in 1953, is
een grote ruige hond met een bot; hij lobbyde om de mening van de
regering over psychedelica te veranderen sinds kort na zijn
afstuderen aan het New College in Florida in 1987. Na te hebben
geëxperimenteerd met LSD als een undergraduate en later met MDMA,
besloot Doblin zijn roeping in het leven psychedelisch therapeut te
worden . Maar na het verbannen van MDMA in 1985, werd die droom
onhaalbaar zonder een verandering in de federale wetten en
voorschriften, dus besloot hij dat hij beter eerst een doctoraat in
de openbare orde aan de Harvard's Kennedy School kon halen. Er,hij
beheerste de fijne kneepjes van het goedkeuringsproces van de FDA en
bracht in zijn proefschrift het moeizame pad naar officiële
acceptatie dat psilocybine en MDMA nu volgen.
Doblin is
ontwapenend, misschien hulpeloos, openhartig, blij openlijk te praten
met een verslaggever over zijn formatieve psychedelische ervaringen
en politieke strategie en tactiek. Net als Timothy Leary is Doblin de
gelukkigste krijgsman, nooit glimlachend en toont hij een
enthousiasme voor het werk dat je niet zou verwachten van een man die
al zijn hele volwassen leven zijn hoofd tegen dezelfde muur klopte.
Doblin werkt vanuit een ietwat Dickens-kantoor op de zolder van zijn
kolossale koloniale gebouw in Belmont, Massachusetts, aan een bureau
dat aan het plafond is gestapeld met onzekere stapels manuscripten,
tijdschriftartikelen, foto's en memorabilia die meer dan veertig jaar
teruggaan. Sommige memorabilia herdenken de tijd in het begin van
zijn carrière toen Doblin besloot dat de beste manier om een ​​einde
te maken aan sektarisch conflict zou zijn om een ​​groep van de
wereld te sturen 's spirituele leiders-tabletten van MDMA, een
medicijn dat bekend staat om zijn vermogen om barrières tussen
mensen te doorbreken en empathie aan te wakkeren. Rond dezelfde tijd
regelde hij dat er duizend doses MDMA naar mensen in het Sovjetleger
gestuurd werden, die aan het werken waren aan
wapenbeheersingsonderhandelingen met president Reagan. Voor Doblin is
het winnen van de FDA-goedkeuring voor het medische gebruik van
psychedelica - waarvan hij denkt dat deze nu in zicht is, voor zowel
MDMA als psilocybine - een middel tot een meer ambitieus en nog meer
controversieel einde: de integratie van psychedelica in de
Amerikaanse samenleving en cultuur, niet alleen medicijnen. Dit is
natuurlijk dezelfde winnende strategie gevolgd door de campagne om
marihuana te decriminaliseren, waarbij het promoten van medicinale
toepassingen van cannabis het imago van het medicijn veranderde, trip
therapie leidde tot een meer algemene acceptatie door het publiek.
Niet verrassend,dit soort gesprekken wakkert meer voorzichtige
hoofden in de gemeenschap aan (Bob Jesse onder hen), maar Rick Doblin
is niet iemand die zijn agenda softpedal of zelfs maar denkt om een
​​interview off-of-the-record te houden. Dit bezorgt hem veel
pers; hoeveel het helpt is de oorzaak discutabel. Maar het lijdt geen
twijfel dat Doblin er met name in de afgelopen jaren in is geslaagd
om belangrijk onderzoek goedgekeurd en gefinancierd te krijgen,
vooral in het geval van MDMA, dat al lange tijd centraal staat bij
MAPS. MAPS heeft verschillende kleine klinische onderzoeken
gesponsord die de waarde van MDMA bij de behandeling van
posttraumatische stressstoornis of PTSS hebben aangetoond. (Doblin
definieert royale psychedelica, inclusief MDMA en zelfs cannabis,
hoewel hun werkingsmechanismen in de hersenen heel anders zijn dan
die van de klassieke psychedelica.) Maar dan degenen die lijden te
helpen) Maar verder dan het helpen van die lijden) Maar verder dan
het helpen van die lijden) Maar verder dan het helpen van die lijden)
Maar verder dan het helpen van die lijden) Maar verder dan het helpen
van die lijden) Maar verder dan het helpen van die lijden) Maar
verder dan het helpen van die lijden) Maar verder dan het helpen van
die lijdenmaar Rick Doblin is niet iemand die zijn agenda softpedaalt
of zelfs maar denkt om een ​​interview off-of-the-record te
houden. Dit bezorgt hem veel pers; hoeveel het helpt is de oorzaak
discutabel. Maar het lijdt geen twijfel dat Doblin er met name in de
afgelopen jaren in is geslaagd om belangrijk onderzoek goedgekeurd en
gefinancierd te krijgen, vooral in het geval van MDMA, dat al lange
tijd centraal staat bij MAPS. MAPS heeft verschillende kleine
klinische onderzoeken gesponsord die de waarde van MDMA bij de
behandeling van posttraumatische stressstoornis of PTSS hebben
aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica, inclusief MDMA en
zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in de hersenen heel
anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.) Maar dan degenen
die lijden te helpenmaar Rick Doblin is niet iemand die zijn agenda
softpedaalt of zelfs maar denkt om een ​​interview
off-of-the-record te houden. Dit bezorgt hem veel pers; hoeveel het
helpt is de oorzaak discutabel. Maar het lijdt geen twijfel dat
Doblin er met name in de afgelopen jaren in is geslaagd om belangrijk
onderzoek goedgekeurd en gefinancierd te krijgen, vooral in het geval
van MDMA, dat al lange tijd centraal staat bij MAPS. MAPS heeft
verschillende kleine klinische onderzoeken gesponsord die de waarde
van MDMA bij de behandeling van posttraumatische stressstoornis of
PTSS hebben aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica,
inclusief MDMA en zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in
de hersenen heel anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.)
Maar dan degenen die lijden te helpen) Maar verder dan het helpen van
die lijden) Maar verder dan het helpen van die lijdenhoeveel het
helpt is de oorzaak discutabel. Maar het lijdt geen twijfel dat
Doblin er met name in de afgelopen jaren in is geslaagd om belangrijk
onderzoek goedgekeurd en gefinancierd te krijgen, vooral in het geval
van MDMA, dat al lange tijd centraal staat bij MAPS. MAPS heeft
verschillende kleine klinische onderzoeken gesponsord die de waarde
van MDMA bij de behandeling van posttraumatische stressstoornis of
PTSS hebben aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica,
inclusief MDMA en zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in
de hersenen heel anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.)
Maar dan degenen die lijden te helpenhoeveel het helpt is de oorzaak
discutabel. Maar het lijdt geen twijfel dat Doblin er met name in de
afgelopen jaren in is geslaagd om belangrijk onderzoek goedgekeurd en
gefinancierd te krijgen, vooral in het geval van MDMA, dat al lange
tijd centraal staat bij MAPS. MAPS heeft verschillende kleine
klinische onderzoeken gesponsord die de waarde van MDMA bij de
behandeling van posttraumatische stressstoornis of PTSS hebben
aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica, inclusief MDMA en
zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in de hersenen heel
anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.) Maar dan degenen
die lijden te helpens belangrijkste focus. MAPS heeft verschillende
kleine klinische onderzoeken gesponsord die de waarde van MDMA bij de
behandeling van posttraumatische stressstoornis of PTSS hebben
aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica, inclusief MDMA en
zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in de hersenen heel
anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.) Maar dan degenen
die lijden te helpens belangrijkste focus. MAPS heeft verschillende
kleine klinische onderzoeken gesponsord die de waarde van MDMA bij de
behandeling van posttraumatische stressstoornis of PTSS hebben
aangetoond. (Doblin definieert royale psychedelica, inclusief MDMA en
zelfs cannabis, hoewel hun werkingsmechanismen in de hersenen heel
anders zijn dan die van de klassieke psychedelica.) Maar dan degenen
die lijden te helpen
met PTSS en andere indicaties - MAPS
sponsort een klinische studie bij UCLA waarbij het gaat om de
behandeling van autistische volwassenen met MDMA. Doblin gelooft
vurig in de kracht van psychedelica om de mensheid te verbeteren door
een spirituele dimensie van bewustzijn die we allemaal delen, te
onthullen, ongeacht onze religieuze overtuigingen of gebrek daaraan.
"Mystiek," zegt hij graag, "is het tegengif tegen
fundamentalisme."
• • •
IN VERGELIJKING MET
RICK DOBLIN is Bob Jesse een monnik. Er is niets ruigs of
onzorgvuldigs aan hem. Strak, druk verlegen, en bereid om zijn
woorden te kiezen met een pincet, Jesse, nu in de vijftig, geeft de
voorkeur aan zijn werk te doen vanuit het publieke zicht, en bij
voorkeur vanuit de een-kamer hut waar hij woont alleen in de ruige
heuvels ten noorden van San Francisco, uit het raster, behalve voor
een snelle internetverbinding. "Bob Jesse is als de
poppenspeler," vertelde Katherine MacLean me. MacLean is een
psycholoog die van 2009 tot 2013 in het laboratorium van Roland
Griffiths heeft gewerkt. "Hij is de visionaire man die achter de
schermen werkt." Na Jesse's nauwgezette aanwijzingen reed ik
naar het noorden vanuit de Bay Area, uiteindelijk slingerend aan het
einde van een smalle zandweg in een provincie vroeg hij me om niet te
noemen. Ik parkeerde bij een trailhead en kwam voorbij de borden
"Geen verboden toegang",een pad volgen op een heuvel die me
naar zijn pittoreske bergtop bracht. Ik had het gevoel dat ik de
tovenaar ging bezoeken. Het kleine huisje in de bak is krap voor
twee, dus is Jesse tussen de dennenbomen en keien een paar
comfortabele banken, stoelen en tafels opgesteld. Hij heeft ook een
buitenkeuken gebouwd en op een plank met rotsbodem met een
spectaculair uitzicht op de bergen, een buitendouche, waardoor het
kamp het gevoel heeft dat een huis binnenstebuiten gekeerd is. We
brachten het grootste deel van een vroege lentedag buiten door in
zijn woonkamer, nipten kruidenthee en bespraken zijn opmerkelijk
rustiger campagne om psychedelica te herstellen tot respect - een
meesterplan waarin Roland Griffiths een centrale rol speelt. "Ik
ben een beetje verlegen camera," begon hij, "dus
alsjeblieft geen foto's of opnames van welke aard dan ook."
Jesse is een slanke,compacte kerel met een vierkant hoofd van
kortgeknipt grijs haar en randloze rechthoekige bril die bijzonder
stijlvol is. Jesse lacht zelden en heeft enkele van de
stijfheid
die ik associeer met ingenieurs, hoewel hij je af en toe zal
verrassen met een flits van emotie zal hij onmiddellijk dan
bijschrift: "Je hebt misschien gemerkt dat het denken over dat
onderwerp ervoor zorgde dat mijn ogen een beetje waterig werden. Laat
me uitleggen waarom. .. "Niet alleen kiest hij zijn eigen
woorden met grote zorgvuldigheid, maar hij dringt er ook op dat je
dat ook doet, dus bijvoorbeeld, toen ik achteloos de term 'recreatief
gebruik' gebruikte, stopte hij me halverwege. "Misschien moeten
we die term opnieuw onderzoeken. Meestal wordt het gebruikt om een
​​ervaring te trivialiseren. Maar waarom?Letterlijk betekent het
woord 'recreatie' iets beslist niet-triviaal. Er valt nog veel meer
te zeggen, maar laten we dit onderwerp een andere keer markeren. Ga
alsjeblieft verder. "Mijn aantekeningen tonen aan dat Jesse een
half keer op en neer ging met ons eerste gesprek. Jesse groeide op
buiten Baltimore en ging naar Johns Hopkins, waar hij informatica en
elektrotechniek studeerde. Hij werkte enkele jaren in de twintig en
werkte voor Bell Labs, wekelijks van Baltimore naar New Jersey.
Tijdens deze periode kwam hij uit de kast en overtuigde het
management om de eerste homoseksuele en lesbische werknemersgroep van
het bedrijf te erkennen. (Op dat moment had AT & T, het
moederbedrijf, ongeveer 300.000 mensen in dienst.) Later haalde hij
AT overT-beheer om tijdens de Gay Pride-week een regenboogvlag over
het hoofdkwartier te vliegen en een delegatie te sturen om te
marcheren in de parade. Deze prestatie vormde het politieke onderwijs
van Bob Jesse en maakte indruk op de waarde van werken achter de
schermen zonder veel lawaai te maken of veeleisend krediet te eisen.
Jesse verhuisde in 1990 naar Oracle en de Bay Area en werd werknemer
nummer 8766 - niet een van de eerste, maar vroeg genoeg om een ​​stuk
aandelen in het bedrijf te hebben verworven. Het duurde niet lang
voordat Oracle een eigen contingent had in de Gay Pride Parade in San
Francisco en nadat Jesse het hogere management voorzichtig had
aangespoord, werd Oracle een van de eerste Fortune 500-bedrijven die
voordelen te bieden aan partners van hetzelfde geslacht van zijn
werknemers. Jesse's nieuwsgierigheid naar psychedelica werd eerst
geprikkeld tijdens een afdeling voor drugseducatie in zijn
wetenschappelijke klasse op de middelbare school.Deze specifieke
klasse van medicijnen was noch fysiek noch psychologisch verslavend,
hij kreeg (correct) te horen; zijn leraar ging verder met het
beschrijven van de effecten van de drugs, waaronder verschuivingen in
bewustzijn en visuele waarneming die Jesse intrigerend vond. "Ik
merkte dat er hier meer was dan ze ons vertelden," herinnerde
hij zich. "Dus ik maakte een mentale notitie." Maar hij zou
niet klaar zijn om te zien
zelf waar psychedelica over ging tot
veel later. Waarom?Hij antwoordde in de derde persoon: "Een
homoseksueel met kinderen is misschien bang voor trip therapie er uit
kan komen als hij zijn hoede laat." Toen hij in de twintig was
bij Bell Labs, viel Jesse in bij een groep vrienden in Baltimore die
besloot , op een zeer bewuste manier, om te experimenteren met
psychedelica. Iemand zou altijd "dicht bij het maaiveld"
blijven als iemand hulp nodig had of als de bel ging en de doses
geleidelijk escaleerden. Tijdens een van deze experimenten op
zaterdagmiddag, in een appartement in Baltimore, had Jesse,
vijfentwintig jaar oud en een hoge dosis LSD ingenomen, een krachtige
"niet-duale ervaring" die transformatief zou zijn. Ik vroeg
hem om het te beschrijven, en na trip therapie zomen en gekwetter -
'Ik hoop dat je het gevoelige zult vasthouden' - hij ging voorzichtig
het verhaal vertellen. "Ik lag op mijn rug onder een
ficusboom,"Herinnert hij zich. "Ik wist dat het een sterke
ervaring zou worden. En het punt kwam waar het kleine ik nog steeds
net begon weg te glijden. Ik verloor alle besef van op de grond te
zijn in een appartement in Baltimore; Ik kon niet zeggen of mijn ogen
waren geopend of gesloten. trip therapie zich voor mij opende was,
bij gebrek aan een beter woord, een ruimte, maar niet ons gewone
concept van ruimte, gewoon het pure bewustzijn van een rijk zonder
vorm en inhoud. En in dat rijk kwam een ​​celestiale entiteit,
die de opkomst van de fysieke wereld was. Het was als de oerknal,
maar zonder de giek of het verblindende licht. Het was de geboorte
van het fysieke universum. In zekere zin was het dramatisch -
misschien wel het belangrijkste dat ooit in de geschiedenis van de
wereld plaatsvond - maar toch gebeurde het gewoon. "Ik vroeg hem
waar hij zich in dit alles bevond. "Ik was een diffuus
geplaatste waarnemer.Ik was van dezelfde omvang als deze opkomst.
"Hier liet ik hem weten dat hij me verloor. Lange pauze. "Ik
aarzel niet omdat de woorden ongemakkelijk zijn; woorden lijken te
beperkend. "Onuitsprekelijkheid is natuurlijk een kenmerk van de
mystieke ervaring. "Het bewustzijn overstijgt een bepaalde
zintuiglijke modaliteit," legde hij uit, nutteloos. Was het eng?
"Er was geen angst, alleen fascinatie en ontzag." Pauzeer.
'Eh, misschien een beetje angst.' Vanaf dat moment zag Jesse (of hoe
je het ook noemde) de geboorte van.alleen fascinatie en ontzag.
"Pauze. 'Eh, misschien een beetje angst.' Vanaf dat moment zag
Jesse (of hoe je het ook noemde) de geboorte van.alleen fascinatie en
ontzag. "Pauze. 'Eh, misschien een beetje angst.' Vanaf dat
moment zag Jesse (of hoe je het ook noemde) de geboorte van. .
.alles, in de ontvouwing van een epische reeks die begint met het
verschijnen van kosmisch stof dat leidt tot de schepping van de
sterren en vervolgens de zonnestelsels, gevolgd door de opkomst van
het leven en van daaruit de
aankomst van "trip therapie wij
mensen noemen", vervolgens het verwerven van taal en het zich
ontvouwen van bewustzijn, "helemaal tot aan het zelf, hier in
deze kamer, omringd door mijn vrienden. Ik was helemaal teruggekomen
naar waar ik was. Hoeveel kloktijd was verstreken? Ik had geen idee.
"trip therapie voor mij het meest opvalt, is de kwaliteit van
het bewustzijn dat ik heb ervaren, iets dat helemaal anders is dan
trip therapie ik als Bob heb gezien. Hoe past dit uitgebreide
bewustzijn in de reikwijdte van de dingen? Voor zover ik de ervaring
als authentiek beschouw - en waarover ik nog steeds niet zeker ben -
vertelt het me dat bewustzijn primair is voor het fysieke universum.
In feite gaat het eraan vooraf. "Geloofde hij nu dat bewustzijn
buiten de hersenen bestaat? Hij is niet zeker."Maar om te gaan
van er zeker van te zijn dat het tegenovergestelde waar is" -
dat bewustzijn het product is van onze grijze materie - "onzeker
zijn is een immense verschuiving." Ik vroeg hem of hij het eens
was met iets dat ik de Dalai Lama had gelezen had gezegd dat het idee
dat hersenen bewustzijn creëren - een idee dat door de meeste
wetenschappers zonder meer wordt aanvaard - 'een metafysische aanname
is, geen wetenschappelijk feit.' 'Bingo,' zei Jesse. "En voor
iemand met mijn oriëntatie" -agnostiek, verliefd op wetenschap-
"dat verandert alles."gecharmeerd van de wetenschap - "dat
verandert alles."gecharmeerd van de wetenschap - "dat
verandert alles."
• • •
HIER ZIJN trip therapie
IK NIET KRIJG over een ervaring zoals die van Bob Jesse: waarom zou
je het in vredesnaam ooit erkennen? Ik begreep niet waarom je het
niet simpelweg zou deponeren onder "interessante droom" of
"door drugs geïnduceerde fantasie." Maar samen met het
gevoel van onuitsprekelijkheid is de overtuiging dat een diepzinnige,
objectieve waarheid aan je is onthuld een kenmerk van de mystieke
ervaring, ongeacht of het is veroorzaakt door een medicijn,
meditatie, vasten, geselingen of zintuiglijke deprivatie. William
James gaf een naam aan deze overtuiging: de noetische kwaliteit.
Mensen voelen dat ze zijn binnengelaten op een diep geheim van het
universum, en ze kunnen niet uit die overtuiging worden geschud.
Zoals James schreef: "Dromen kunnen deze test niet doorstaan."
Dit is ongetwijfeld de reden dat sommige mensen die zo'n ervaring
hebben, religies stichten,de loop van de geschiedenis veranderen of,
in veel meer gevallen, de loop van hun eigen leven. "Geen
twijfel" is de sleutel.
Ik kan een paar manieren bedenken
om een ​​dergelijk fenomeen te verklaren, trip therapie niet
helemaal bevredigend is. De meest voor de hand liggende en toch
moeilijkst te accepteren verklaring is dat het gewoon waar is: de
veranderde bewustzijnstoestand heeft de persoon geopend voor een
waarheid die de rest van ons, gevangen in het gewone waakbewustzijn,
gewoon niet kan zien. De wetenschap heeft echter moeite met deze
interpretatie, omdat het, ongeacht de waarneming, niet kan worden
geverifieerd door zijn gebruikelijke hulpmiddelen. Het is in feite
een anekdotisch rapport en heeft dus geen waarde. De wetenschap heeft
weinig belangstelling voor en tolerantie voor de getuigenis van het
individu; hierin is het merkwaardig genoeg veel op een georganiseerde
religie, trip therapie een groot probleem is, ook het crediteren van
directe openbaring. Maar het'Het is de moeite waard om erop te wijzen
dat er gevallen zijn waarin de wetenschap geen andere keuze heeft dan
te vertrouwen op individuele getuigenissen - zoals in de studie van
subjectief bewustzijn, dat ontoegankelijk is voor onze
wetenschappelijke hulpmiddelen en dus alleen kan worden beschreven
door de persoon die het ervaart. Hier fenomenologie is de uiterst
belangrijke gegevens. Dit is echter niet het geval bij het
vaststellen van waarheden over de wereld buiten onze hoofden. Het
probleem met het crediteren van mystieke ervaringen is juist dat ze
vaak het onderscheid tussen binnen en buiten lijken te wissen, in de
zin dat het 'diffuse bewustzijn' van Bob Jesse de zijne leek maar ook
buiten hem bestond. Dit wijst op de tweede mogelijke verklaring voor
de noetische betekenis: wanneer ons gevoel voor een subjectief "ik"
desintegreert, zoals vaak gebeurt in een psychedelische ervaring met
hoge doses (en ook in meditatie door ervaren mediteerders),het wordt
onmogelijk om onderscheid te maken tussen trip therapie subjectief en
objectief waar is. trip therapie blijft er over om te twijfelen of
niet je ik?
• • •
IN DE JAREN na die eerste
krachtige psychedelische reis had Bob Jesse een reeks andere
ervaringen die de loop van zijn leven veranderden. Hij woonde begin
jaren negentig in San Francisco en raakte betrokken bij de rave-scène
en ontdekte dat de "collectieve bruisen" van de beste
dansavonden van de hele nacht, met of zonder psychedelische
"materialen", ook de "subject-object dualiteit"
kon oplossen En open nieuwe spirituele vergezichten. Hij begon
verschillende spirituele tradities te verkennen, van boeddhisme tot
quakerisme tot meditatie, en ontdekte dat zijn prioriteiten in het
leven geleidelijk aan verschoven. "Het begon te
komt mij
voor dat tijd doorbrengen op dit gebied misschien veel belangrijker
is en veel meer voldoening geeft dan trip therapie ik had gedaan "als
een computeringenieur. Tijdens een sabbatical van Oracle (hij zou
voorgoed vertrekken in 1995), richtte Jesse een non-profitorganisatie
op, de Council on Spiritual Practices (CSP), met als doel "directe
ervaring van het heilige meer beschikbaar te maken voor meer mensen".
website verlaagt de interesse van de organisatie bij het promoten van
entheogenen - de voorkeursterm van Bob Jesse voor psychedelica - maar
beschrijft zijn missie wel in suggestieve bewoordingen: "het
identificeren en ontwikkelen van benaderingen van primaire religieuze
ervaring die veilig en effectief kunnen worden gebruikt." De
website (csp.org ) biedt een uitstekende bibliografie van
psychedelisch onderzoek en regelmatige updates over het werk dat aan
de gang is bij Johns Hopkins.CSP zou ook een rol spelen bij de
ondersteuning van de UDV-rechtszaak die resulteerde in de beslissing
van het Supreme Court van 2006. De Council on Spiritual Practices is
voortgekomen uit Jesse's systematische verkenning van de
psychedelische literatuur en de psychedelische gemeenschap in de Bay
Area, kort nadat hij naar San Francisco verhuisde. Op zijn zeer
opzettelijke, enigszins obsessieve en scrupuleus beleefde manier nam
Jesse contact op met de talrijke 'psychedelische ouderen' van de
regio - de rijke cast van personages die diep betrokken waren geweest
bij onderzoek en therapie in de jaren voordat de meeste drugs in 1970
verboden werden, met het passeren van de Controlled Substances Act en
de classificatie van LSD en psilocybine als schema 1 stoffen met een
hoog risico op misbruik en geen erkend medisch gebruik. Er was James
Fadiman,de door Stanford opgeleide psycholoog die baanbrekend
onderzoek had gedaan naar psychedelica en probleemoplossing bij de
International Foundation for Advanced Study in Menlo Park, totdat de
FDA het werk van de groep stopte in 1966. (In de vroege jaren zestig
was er minstens evenveel psychedelisch onderzoek doorgaan rond
Stanford zoals er op Harvard was, het had gewoon niet het karakter
van het wattage van een Timothy Leary om erover te praten.) Toen was
er Fadimans collega in het instituut Myron Stolaroff, een
vooraanstaande elektronicamanie van Silicon Valley die werkte als
senior executive bij Ampex, de maker van magnetische
opnameapparatuur, tot een LSD-trip therapie hem inspireerde om
techniek (net als Bob Jesse) op te geven voor een carrière als
psychedelisch onderzoeker en therapeut. Jesse vond ook zijn weg naar
de binnenste cirkel van Sasha en Ann Shulgin,legendarische figuren
uit de Bay Area die wekelijkse diners hielden voor een gemeenschap
van therapeuten, wetenschappers en andere
geïnteresseerden
psychedelica. (Sasha Shulgin, die in 2014
stierf, was een briljante chemicus die een DEA-licentie had waarmee
hij nieuwe psychedelische verbindingen kon synthetiseren, trip
therapie hij in wonderbaarlijke aantallen deed, hij was ook de eerste
die MDMA synthetiseerde omdat het in 1912 door Merck was
gepatenteerd. en omdat hij zijn psychoactieve eigenschappen herkende,
introduceerde hij het zogenaamde empathogeen in de
psychotherapiegemeenschap van de Bay Area. Pas later werd het de
clubdrug die bekendstaat als ecstasy.) Jesse raakte ook bevriend met
Huston Smith, de geleerde van vergelijkende religie, wiens geest was
opengesteld voor het spirituele potentieel van psychedelica toen hij
als instructeur / docent aan het MIT in 1962 als vrijwilliger bij het
Good Friday-experiment diende, waaruit hij overtuigd was dat een
mystieke ervaring die door een drug werd veroorzaakt niet anders was
dan alle andere soort.Via deze 'ouderlingen' en zijn eigen lezing
begon Jesse het rijke lichaam van eerste golf psychedelisch onderzoek
op te duiken, waarvan veel was verloren gegaan voor de wetenschap.
Hij leerde dat er vóór 1965 meer dan duizend wetenschappelijke
artikelen over psychedelische medicamenteuze behandeling waren
geweest, waarbij meer dan veertigduizend proefpersonen betrokken
waren. Beginnend in de jaren 1950 en doorgaand in de vroege jaren
1970, waren psychedelische verbindingen gebruikt om een
​​verscheidenheid aan aandoeningen te behandelen - waaronder
alcoholisme, depressie, obsessieve-compulsieve stoornis en angst aan
het einde van het leven-vaak met indrukwekkende resultaten. Maar
enkele van de studies werden goed gecontroleerd door moderne normen,
en sommigen van hen werden aangetast door het enthousiasme van de
betrokken onderzoekers. Van nog meer interesse voor Bob Jesse was het
vroege onderzoek naar het potentieel van psychedelica om bij te
dragen aan trip therapie,In een treffende zin noemt hij "de
verbetering van bronmensen". Er waren studies geweest naar
"gezonde normalen" van artistieke en wetenschappelijke
creativiteit en spiritualiteit. De bekendste hiervan was de Goede
Vrijdag, of Marsh Chapel, Experiment, uitgevoerd in 1962 door Walter
Pahnke, een psychiater en predikant die werkte aan een proefschrift
op Harvard onder Timothy Leary. In dit dubbelblinde experiment
ontvingen twintig goddelijkheidsstudenten een capsule wit poeder
tijdens een Goede Vrijdag-dienst in de Marsh Chapel op de campus van
de Universiteit van Boston, waarvan tien psilocybine bevatten, tien
een "actieve placebo" - in dit geval niacine, dat zorgt
voor een tintelend gevoel. Acht van de tien studenten die psilocybine
ontvingen rapporteerden een krachtige mystieke ervaring, terwijl er
maar één in de controlegroep was. (Vertellen"Er waren studies
geweest naar" gezonde normalen "van artistieke en
wetenschappelijke creativiteit en spiritualiteit. De bekendste
hiervan was de Goede Vrijdag, of Marsh Chapel, Experiment, uitgevoerd
in 1962 door Walter Pahnke, een psychiater en predikant die werkte
aan een proefschrift op Harvard onder Timothy Leary. In dit
dubbelblinde experiment ontvingen twintig goddelijkheidsstudenten een
capsule wit poeder tijdens een Goede Vrijdag-dienst in de Marsh
Chapel op de campus van de Universiteit van Boston, waarvan tien
psilocybine bevatten, tien een "actieve placebo" - in dit
geval niacine, dat zorgt voor een tintelend gevoel. Acht van de tien
studenten die psilocybine ontvingen rapporteerden een krachtige
mystieke ervaring, terwijl er maar één in de controlegroep was.
(Vertellen"Er waren studies geweest naar" gezonde normalen
"van artistieke en wetenschappelijke creativiteit en
spiritualiteit. De bekendste hiervan was de Goede Vrijdag, of Marsh
Chapel, Experiment, uitgevoerd in 1962 door Walter Pahnke, een
psychiater en predikant die werkte aan een proefschrift op Harvard
onder Timothy Leary. In dit dubbelblinde experiment ontvingen twintig
goddelijkheidsstudenten een capsule wit poeder tijdens een Goede
Vrijdag-dienst in de Marsh Chapel op de campus van de Universiteit
van Boston, waarvan tien psilocybine bevatten, tien een "actieve
placebo" - in dit geval niacine, dat zorgt voor een tintelend
gevoel. Acht van de tien studenten die psilocybine ontvingen
rapporteerden een krachtige mystieke ervaring, terwijl er maar één
in de controlegroep was. (VertellenDe bekendste hiervan was de Goede
Vrijdag, of Marsh Chapel, Experiment, uitgevoerd in 1962 door Walter
Pahnke, een psychiater en predikant die werkte aan een proefschrift
op Harvard onder Timothy Leary. In dit dubbelblinde experiment
ontvingen twintig goddelijkheidsstudenten een capsule wit poeder
tijdens een Goede Vrijdag-dienst in de Marsh Chapel op de campus van
de Universiteit van Boston, waarvan tien psilocybine bevatten, tien
een "actieve placebo" - in dit geval niacine, dat zorgt
voor een tintelend gevoel. Acht van de tien studenten die psilocybine
ontvingen rapporteerden een krachtige mystieke ervaring, terwijl er
maar één in de controlegroep was. (VertellenDe bekendste hiervan
was de Goede Vrijdag, of Marsh Chapel, Experiment, uitgevoerd in 1962
door Walter Pahnke, een psychiater en predikant die werkte aan een
proefschrift op Harvard onder Timothy Leary. In dit dubbelblinde
experiment ontvingen twintig goddelijkheidsstudenten een capsule wit
poeder tijdens een Goede Vrijdag-dienst in de Marsh Chapel op de
campus van de Universiteit van Boston, waarvan tien psilocybine
bevatten, tien een "actieve placebo" - in dit geval
niacine, dat zorgt voor een tintelend gevoel. Acht van de tien
studenten die psilocybine ontvingen rapporteerden een krachtige
mystieke ervaring, terwijl er maar één in de controlegroep was.
(Vertellentwintig goddelijkheidsstudenten ontvingen een capsule wit
poeder tijdens een Goede Vrijdag-dienst in Marsh Chapel op de campus
van de Universiteit van Boston, waarvan tien psilocybine bevatten,
tien een "actieve placebo", in dit geval niacine, trip
therapie een tintelend gevoel creëert. Acht van de tien studenten
die psilocybine ontvingen rapporteerden een krachtige mystieke
ervaring, terwijl er maar één in de controlegroep was.
(Vertellentwintig goddelijkheidsstudenten ontvingen een capsule wit
poeder tijdens een Goede Vrijdag-dienst in Marsh Chapel op de campus
van de Universiteit van Boston, waarvan tien psilocybine bevatten,
tien een "actieve placebo", in dit geval niacine, trip
therapie een tintelend gevoel creëert. Acht van de tien studenten
die psilocybine ontvingen rapporteerden een krachtige mystieke
ervaring, terwijl er maar één in de controlegroep was.
(Vertellen
ze uit elkaar was niet moeilijk, waardoor de
dubbelblinde een trip therapie holle verwaandheid was: degenen op de
placebo zaten rustig in hun kerkbanken terwijl de anderen gingen
liggen of liepen rond de kapel, mompelend dingen als "God is
overal" en "Oh, de glorie! ") Pahnke concludeerde dat
de ervaringen van degenen die de psilocybine ontvingen" niet te
onderscheiden, zo niet identiek "waren, de klassieke mystieke
ervaringen die in de literatuur worden vermeld. Huston Smith was het
daarmee eens. "Tot het Goede Vrijdag Experiment," vertelde
hij een interviewer in 1996, "had ik geen directe persoonlijke
ontmoeting met God gehad." In 1986 voerde Rick Doblin een
vervolgstudie uit van het Good Friday Experiment waarin hij
opgespoord en geïnterviewd werd op één na alle
goddelijkheidsstudenten die psilocybine ontvingen bij Marsh Chapel.De
meesten meldden dat de ervaring hun leven had veranderd en op
diepgaande en duurzame manieren werkte. Doblin vond echter ernstige
tekortkomingen in Pahnke's gepubliceerde verslag: Pahnke had
nagelaten te vermelden dat verschillende proefpersonen tijdens hun
ervaring worstelden met acute angst. Men moest terughoudend zijn en
een injectie van Thorazine krijgen, een krachtig antipsychoticum,
nadat hij uit de kapel was gevlucht en de Commonwealth Avenue
verliet, ervan overtuigd dat hij was uitverkoren om het nieuws van de
komst van de Messias aan te kondigen. In deze en een tweede recensie
van een ander Timothy Leary-gecontroleerd experiment, van recidive in
Concord State Prison, had Doblin verontrustende vragen gesteld over
de kwaliteit van het onderzoek in het Psilocybine-project van
Harvard, trip therapie suggereert dat het enthousiasme van de
onderzoekers de gerapporteerde hadden aangetast resultaten.Als dit
onderzoek nieuw leven werd ingeblazen en serieus werd genomen,
concludeerde Jesse, zou het moeten worden gedaan met aanzienlijk meer
discipline en objectiviteit. En toch waren de resultaten van het Good
Friday-experiment zeer suggestief en, zoals Bob Jesse en Roland
Griffiths snel zouden beslissen, het proberen waard om te
reproduceren.
• • •
BOB JESSE SPENT begin jaren
negentig de kennis op van psychedelica die verloren was gegaan toen
formeel onderzoek werd stopgezet en informeel onderzoek ondergronds
ging. Hierin leek hij een beetje op die Renaissance-geleerden die de
verloren wereld van het klassieke denken herontdekten
in een
handvol manuscripten weggejaagd in kloosters. In dit geval was echter
aanzienlijk minder tijd verstreken, dus de kennis bleef in de
hersenen van mensen die nog in leven waren, zoals James Fadiman en
Myron Stolaroff en Willis Harman (een andere Bay Area-ingenieur
veranderde psychedelisch onderzoeker), die alleen maar om het, en in
wetenschappelijke artikelen in bibliotheken en databases, die alleen
maar moesten worden doorzocht. Maar als er een moderne analogie is
met het middeleeuwse klooster waar de wereld van het klassieke denken
werd gered van de vergetelheid, een plek waar de gutsvlam van
psychedelische kennis vurig werd bewaaid tijdens zijn eigen donkere
tijdperk, dan zou die plaats Esalen moeten zijn, de legendarische
retraite centrum in Big Sur, Californië. Gelegen op een klif met
uitzicht op de Stille Oceaan alsof hij zich nauwelijks aan het
continent vastklampte,het Esalen Instituut werd opgericht in 1962 en
is sindsdien een zwaartepunt geweest van de zogenaamde menselijke
potentieelbeweging in Amerika, die dienst doet als de onofficiële
hoofdstad van de New Age. Een groot aantal therapeutische en
spirituele modaliteiten werden hier in de loop der jaren ontwikkeld
en geleerd, inclusief het therapeutische en spirituele potentieel van
psychedelica. Vanaf 1973 diende Stanislav Grof, de Tsjechische
emigrantenpsychiater die een van de pioniers is van LSD-geassisteerde
psychotherapie, als geleerde in residentie in Esalen, maar hij had er
al jaren eerder workshops gegeven. Grof, die duizenden LSD-sessies
heeft begeleid, voorspelde ooit dat psychedelica 'voor de psychiatrie
zou zijn trip therapie de microscoop is voor biologie of de telescoop
voor astronomie.Deze tools maken het mogelijk om belangrijke
processen te bestuderen die onder normale omstandigheden niet
beschikbaar zijn voor directe observatie. "Honderden kwamen naar
Esalen om door die microscoop te kijken, vaak in workshops leidde
Grof voor psychotherapeuten die psychedelica in hun praktijken wilden
opnemen. Veel, zo niet de meeste, therapeuten en gidsen die dit werk
nu doen ondergronds, leerden hun vak aan de voeten van Stan Grof in
het Big House in Esalen. Of dit werk in Esalen na LSD illegaal werd
voortgezet, is onzeker, maar het zou niet verrassend zijn: de plek is
zo ver uitgestrekt over de rand van het continent dat het buiten het
bereik van de federale rechtshandhaving valt. Maar in ieder geval
officieel eindigden dergelijke workshops toen LSD illegaal werd. Grof
begon in plaats daarvan iets te leren dat holotropisch ademwerk
heet,een techniek voor het induceren van een psychedelische
bewustzijnstoestand zonder drugs, door middel van diepe, snelle en
ritmische ademhaling, meestal
begeleid door luid tromgeroffel.
Toch eindigde Esalen's rol in de geschiedenis van de psychedelica
niet met hun verbod. Het werd de plaats waar mensen hoopten deze
moleculen terug in de cultuur te brengen, hetzij als een aanvulling
op therapie of als middel tot spirituele ontwikkeling, om hun
campagnes in kaart te brengen. In januari 1994 slaagde Bob Jesse erin
om voor zo'n bijeenkomst in Esalen te worden uitgenodigd. Terwijl hij
met de afwas meehelpt na een diner op vrijdagavond in de Shulgins ',
heeft Jesse geleerd dat een groep therapeuten en wetenschappers zich
in Big Sur zou verzamelen om de vooruitzichten voor het herleven van
psychedelisch onderzoek te bespreken. Er waren tekenen dat de deur
Washington, DC, dichtgeslagen was tegen onderzoek aan het einde van
de jaren zestig, misschien wel een gat zou openen: Curtis Wright, een
nieuwe beheerder bij de FDA (en, inderdaad,een voormalig student van
Roland Griffiths in Hopkins), had aangegeven dat
onderzoeksprotocollen voor psychedelica zouden worden behandeld als
elk ander - beoordeeld op hun verdiensten. Toen hij deze nieuwe
ontvankelijkheid testte, had een psychiater aan de universiteit van
New Mexico, Rick Strassman genaamd, toestemming gezocht en gekregen
om de fysiologische effecten van DMT te bestuderen, een krachtige
psychedelische stof die in veel planten voorkomt. Deze kleine proef
markeerde het eerste federaal gesanctioneerde experiment met een
psychedelische stof sinds de jaren 1970 - achteraf gezien een
keerpunt gebeurtenis. Rond dezelfde tijd waren Rick Doblin en Charles
Grob, een psychiater aan de UCLA, erin geslaagd de regering over te
halen om de eerste menselijke proef met MDMA goed te keuren. (Grob is
een van de eerste psychiaters die pleitbezorgers zijn voor de
terugkeer van psychedelica naar psychotherapie;hij voerde later de
eerste moderne test uit van psilocybine voor kankerpatiënten.) Het
jaar voorafgaand aan de bijeenkomst in Esalen (waar Grob en Doblin
beiden deelnamen), lanceerde David Nichols, een chemicus en
farmacoloog van Purdue University, het Heffter Research Institute
(vernoemd naar de Duitse chemicus die voor het eerst de
mescalinesamenstelling identificeerde in 1897) met de toen
onwaarschijnlijke ambitie om serieuze psychedelische wetenschap te
financieren. (Heffter heeft sindsdien geholpen bij het financieren
van veel van de moderne trials van psilocybine.) Dus begin jaren
negentig waren er verspreide hoopvolle tekenen dat de omstandigheden
aan het rijpen waren voor een heropleving van psychedelisch
onderzoek. De kleine gemeenschap die zo'n droom had gesteund door de
middeleeuwen begon, voorlopig, rustig, te organiseren. Hoewel Jesse
nieuw was in deze gemeenschap, en geen wetenschapper of therapeut,hij
vroeg of hij de bijeenkomst in Esalen kon bijwonen en bood aan zich
nuttig te maken, waterglazen bijvullen als dat het was
nam. Het
merendeel van de bijeenkomst werd in beslag genomen door discussies
over de potentiële medische toepassingen van psychedelica, evenals
de behoefte aan fundamenteel onderzoek naar de neurowetenschappen.
Het viel Jesse op dat er zo weinig aandacht was voor het spirituele
potentieel van deze verbindingen. Hij verliet de vergadering ervan
overtuigd dat "oke, hier is manoeuvreerruimte. Ik hoopte dat een
van deze mensen de bal zou pakken en ermee rennen, maar ze waren
bezig met de andere bal. Dus nam ik een besluit om verlof te zoeken
bij Oracle. "Binnen een jaar zou Jesse de Council on Spiritual
Practices lanceren, en binnen twee jaar zou de raad zijn eigen
vergadering bijeenroepen in Esalen, in januari 1996, met als doel om
een tweede front in de campagne om psychedelica nieuw leven in te
blazen. Passend vond de bijeenkomst plaats in de Maslow Room in
Esalen,genoemd naar de psycholoog wiens geschriften over de
hiërarchie van menselijke behoeften het belang van 'piekervaringen'
in zelfactualisatie onderstreepten. De meeste van de vijftien
aanwezigen waren 'psychedelische ouderlingen', therapeuten en
onderzoekers zoals James Fadiman en Willis Harman, Mark Kleiman,
vervolgens een expert op het gebied van drugsbeleid aan de Kennedy
School (en de docent van thesis van Rick Doblin), en religieuze
figuren zoals Huston Smith , Broeder David Steindl-Rast, en Jeffrey
Bronfman, het hoofd van de UDV-kerk in Amerika (en erfgenaam van het
liquor fortuin van het Seagram). Maar Jesse besloot verstandig om ook
een buitenstaander uit te nodigen: Charles 'Bob' Schuster, die zowel
Ronald Reagan als George HW Bush had gediend als directeur van het
National Institute on Drug Abuse. Jesse kende Schuster helemaal niet
goed; ze hadden ooit kort op een conferentie gesproken.Maar Jesse
kwam weg van de ontmoeting en dacht dat Schuster misschien wel open
zou staan ​​voor een uitnodiging. Precies waarom Bob Schuster -
een leidende figuur in de academische instelling die de drugsoorlog
onderwierp - open zou staan ​​voor het idee om naar Esalen te
komen om het spirituele potentieel van psychedelica te bespreken was
een mysterie, althans totdat ik de gelegenheid had om met zijn weduwe
te praten. , ChrisEllyn Johanson. Johanson, die ook een
drugonderzoeker is, schilderde een foto van een man met uitzonderlijk
brede interesses en diepe nieuwsgierigheid. "Bob stond open voor
een fout," vertelde ze me lachend. "Hij zou met iedereen
praten." Net als veel andere mensen in de NIDA-gemeenschap,
begreep Schuster goed dat psychedelica onhandig pasten in het profiel
van een drugsmisbruik; dieren, gegeven de keuze, zullen niet meer dan
eens zelf een psychedelicum toedienen,en de klassieke psychedelica
vertonen opmerkelijk weinig toxiciteit. Ik vroeg Johanson of Schuster
ooit een
psychedelisch zelf; Roland Griffiths had me verteld dat
hij dacht dat het mogelijk was. ("Bob was een jazzmuzikant,"
vertelde Griffiths me, "dus ik zou helemaal niet verrast zijn.")
Maar Johanson zei nee. "Hij was absoluut nieuwsgierig naar hen,"
vertelde ze me, "maar ik denk dat hij te bang was. We waren
martini-mensen. "Ik vroeg of hij een spiritueel man was. 'Niet
echt, hoewel ik denk dat hij dat had gewild.' Jesse, die niet
helemaal zeker was van trip therapie Schuster van de bijeenkomst zou
maken, zorgde ervoor dat Jim Fadiman bij hem zou zijn gebundeld en
Fadiman, een psycholoog, opdroeg hem te controleren. 'De volgende
ochtend vroeg vond Jim me en zei:' Bob, missie volbracht. Je hebt een
juweeltje van een mens gevonden. '"Schuster genoot intens van
zijn tijd bij Esalen, volgens zijn vrouw. Hij nam deel aan een
drumcirkel die Jesse had geregeld - jij doneertt verliet Esalen
zonder iets dergelijks te doen - en was verbaasd te ontdekken hoe
gemakkelijk hij in een trance kon glippen. Maar Schuster leverde ook
enkele belangrijke bijdragen aan de beraadslagingen van de groep. Hij
waarschuwde Jesse voor het werken met MDMA, waarvan hij geloofde dat
het giftig voor de hersenen was en tegen die tijd een onaangename
reputatie had verworven als clubdrug. Hij suggereerde ook dat
psilocybine een veel betere kandidaat voor onderzoek was dan LSD,
grotendeels om politieke redenen: omdat zoveel minder mensen ervan
hadden gehoord, droeg psilocybine geen van de politieke en culturele
bagage van LSD. Tegen het einde van de bijeenkomst had de
Esalen-groep een korte lijst met doelstellingen vastgesteld, waarvan
sommige bescheiden waren: een ethische code opstellen voor spirituele
gidsen en anderen ambitieuzer: "om onboard, oncontroleerbaar
onderzoek gedaan te krijgen, op een instelling met onberispelijke
onderzoekers ", enin het ideale geval, "doe dit zonder enig
excuus van klinische behandeling." "We waren er niet zeker
van dat dit mogelijk was", vertelde Jesse me, maar hij en zijn
collega's geloofden "het zou een grote vergissing zijn als
medicalisering alleen maar gebeurt." Waarom een fout? Omdat Bob
Jesse uiteindelijk minder geïnteresseerd was in de psychische
problemen van mensen dan in hun spirituele welzijn - het gebruik van
entheogenen voor de verbetering van mensen. Kort na de
Esalen-ontmoeting deed Schuster trip therapie zijn belangrijkste
bijdrage zou blijken te zijn: Bob Jesse vertellen over zijn oude
vriend Roland Griffiths, die hij omschreef als "de onderzoeker
die onberispelijk is" waarnaar Jesse zocht en "een
wetenschapper van de eerste bestelling. "" Alles trip
therapie Roland heeft gedaan, heeft hij volledig besteed, "herinnert
Jesse zich Schuster," inclusief zijn meditatiebeoefening. We
denken van wel"Doe dit zonder enig excuus van klinische
behandeling." "We waren er niet zeker van dat dit mogelijk
was," vertelde Jesse me, maar hij en zijn collega's geloofden
"het zou een grote fout zijn als medicalisering het enige is
trip therapie gebeurt." Waarom een ​​fout ? Omdat Bob Jesse
uiteindelijk minder geïnteresseerd was in de psychische problemen
van mensen dan in hun spirituele welzijn - het gebruik van
entheogenen voor de verbetering van mensen. Kort na de
Esalen-ontmoeting deed Schuster trip therapie zijn belangrijkste
bijdrage zou blijken te zijn: Bob Jesse vertellen over zijn oude
vriend Roland Griffiths, die hij omschreef als "de onderzoeker
die onberispelijk is" waarnaar Jesse zocht en "een
wetenschapper van de eerste bestelling. "" Alles trip
therapie Roland heeft gedaan, heeft hij volledig besteed, "herinnert
Jesse zich Schuster," inclusief zijn meditatiebeoefening. We
denken van wel"Doe dit zonder enig excuus van klinische
behandeling." "We waren er niet zeker van dat dit mogelijk
was," vertelde Jesse me, maar hij en zijn collega's geloofden
"het zou een grote fout zijn als medicalisering het enige is
trip therapie gebeurt." Waarom een ​​fout ? Omdat Bob Jesse
uiteindelijk minder geïnteresseerd was in de psychische problemen
van mensen dan in hun spirituele welzijn - het gebruik van
entheogenen voor de verbetering van mensen. Kort na de
Esalen-ontmoeting deed Schuster trip therapie zijn belangrijkste
bijdrage zou blijken te zijn: Bob Jesse vertellen over zijn oude
vriend Roland Griffiths, die hij omschreef als "de onderzoeker
die onberispelijk is" waarnaar Jesse zocht en "een
wetenschapper van de eerste bestelling. "" Alles trip
therapie Roland heeft gedaan, heeft hij volledig besteed, "herinnert
Jesse zich Schuster," inclusief zijn meditatiebeoefening. We
denken van welssss'Dat was mogelijk,' zei Jesse tegen me, maar hij en
zijn collega's dachten: 'Het zou een grote vergissing zijn als
medicalisering alleen maar gebeurt.' Waarom een ​​fout? Omdat Bob
Jesse uiteindelijk minder geïnteresseerd was in de psychische
problemen van mensen dan in hun spirituele welzijn - het gebruik van
entheogenen voor de verbetering van mensen. Kort na de
Esalen-ontmoeting deed Schuster trip therapie zijn belangrijkste
bijdrage zou blijken te zijn: Bob Jesse vertellen over zijn oude
vriend Roland Griffiths, die hij omschreef als "de onderzoeker
die onberispelijk is" waarnaar Jesse zocht en "een
wetenschapper van de eerste bestelling. "" Alles trip
therapie Roland heeft gedaan, heeft hij volledig besteed, "herinnert
Jesse zich Schuster," inclusief zijn meditatiebeoefening. We
denken van wel'Dat was mogelijk,' zei Jesse tegen me, maar hij en
zijn collega's dachten: 'Het zou een grote vergissing zijn als
medicalisering alleen maar gebeurt.' Waarom een ​​fout? Omdat Bob
Jesse uiteindelijk minder geïnteresseerd was in de psychische
problemen van mensen dan in hun spirituele welzijn - het gebruik van
entheogenen voor de verbetering van mensen. Kort na de
Esalen-ontmoeting deed Schuster trip therapie zijn belangrijkste
bijdrage zou blijken te zijn: Bob Jesse vertellen over zijn oude
vriend Roland Griffiths, die hij omschreef als "de onderzoeker
die onberispelijk is" waarnaar Jesse zocht